Camille 2000 (1969)

’We think love solves everything. But it doesn’t’

Radley Metzger staat vooral bekend om zijn softerotische films. Tegenwoordig doen we daar lacherig over en rekenen we zo'n film naar onze maatstaven af op het aantal expliciet in beeld gebrachte lichaamsdelen per minuut. Jammer, want Camille 2000 (en het nóg mooie The Lickerish Quartet) is zoveel meer dan dat.

Iedereen kent wel the swinging sixties zoals ze zo overdreven worden neergezet in de Austin Power-films. In Camille 2000 schotelt Metzger ons een minder doldwaze maar bijna net zo overdreven variant neer. Vooral tijdens de hedonistische feesten in Camilles huis annex fetisjparadijs kom je ogen en oren tekort. De mooiste vrouwen in weinigverhullende kleding, heerlijke opzwepende muziek, zeer gave sets met veel wit en plastic en bovenal: totale vrijheid zonder grenzen.

Die sfeer wordt voortreffelijk in beeld gebracht door Metzger. Een verkapte pornoregisseur: die gooit de camera erop en draaien maar, zou je denken. Niets van waar. Constant verrast hij je met de gaafste shots en een enorme dosis afwisseling. Het ene moment zie je een fraai gestileerd overzichtsshot; het volgende moment is weer ontzettend intiem, veelal met origineel toegepaste beeld-in-spiegelconstructies.

Zo vrij als de bezoekers tijdens die feesten zijn, zo verrassend braaf is de film. Meer dan de nodige borsten krijg je niet te zien, en daar draait het ook niet zozeer om in Camille 2000. Het is vooral een film die de zintuigen prikkelt en je meevoert. Met de nadruk op film.

Want je zou het misschien niet verwachten als je de beschrijvingen leest, maar het verhaal van Marguerite (niet Camille, zoals in de sowieso erg vreemde plotomschrijving bovenaan deze pagina) is een aangrijpende. Aanvankelijk een speels liefdesverhaal over aantrekken en afstoten, maar later blijkt daar de nodige depressie en ellende onder schuil te gaan. Een verhaal over de emoties van imperfecte mensen die een uitweg zoeken in de uitspattingen die het tijdperk biedt.

Danièle Gaubert doet het daarbij goed als de prachtige, depressieve Marguerite. Een vrouw die mannen niet te dichtbij laat komen, omdat ze weet dat ze uiteindelijk weinig kan bieden als het op relaties aankomt. Tot aan haar tragische einde speelt ze een uitdagend spel met zowel de mannen om haar heen als de kijker. De dialogen zijn daarbij charmant-kneuterig, precies zoals je van zo'n film verwacht.

Camille 2000 is overigens allesbehalve perfect. Zo valt een speelduur van ruim twee uur moeilijk te verdedigen. Toch is het een film die je bij elke kijkbeurt opnieuw meevoert naar een sterk aangedikte tijd die helaas ver achter ons ligt. Prachtig.

PS. Laat je niet afschrikken door de weinige stemmen hier; Camille 2000 is net als The Lickerish Quartet eenvoudig verkrijgbaar als fraaie Arrows-uitgave.