Half Moon Street (1986)

Zo af en toe schiet me een film te binnen die indertijd best bekend was maar nu haast volledig vergeten lijkt. Dit is er dan zo een, en waarom ik er ineens aan dacht is wel een van de mysteries van hoe het geheugen werkt, want daar was toch niet echt een aanleiding voor te vinden.

Sigourney Weaver was toen allang beroemd als de stoere Ripley en de wat suffe Dana, en onderweg naar interessantere karakterrollen als Dian Fossey. Wellicht dat de rol die ze hier speelt ook al een stap in die richting was - een eigenzinnige en ongebonden vrouw die haar eigen weg zoekt en zich daarbij weinig van het gewone aantrekt. Ergens wel wat jammer dat ze dan tegen Michael Caine aanloopt, want daarmee komt het verhaal wel weer wat in de cliche-sfeer terecht. Maar het is wel een genot om die twee op het scherm te zien, en al is het een wat ongebruikelijke relatie die ze opbouwen, het komt wel over. En even geloofwaardig is de Lord die Michael Caine neerzet - ver van de platte typetjes die hij vaak speelt.

Dat is het dan ook wel zo'n beetje voor de sterke kant van de film. Daar tegenover staan dan de wat gedateerde production values die doen denken aan een aflevering van een matige tv-serie. Lelijke fletse kleuren, niet heel scherp beeld, en net iets teveel lelijke locaties en lelijk aandoende interieurs. Jammer, want met wat meer moeite in die richting was de film wellicht veel beter overeind gebleven. Aan het verhaal ligt het niet, dat laat zich zonder al te veel moeite naar nu vertalen - maar, een remake is vanzelf zinloos, want wie kan er in plaats van Weaver en Caine spelen? even kansloos als die tweede Italian Job, lijkt me.