Jardins en Automne (2006)

In de geest van Tati, deze bij tijd en wijle grappige en soms nogal flauwe satire (en tegelijkertijd ook vertederende) kijk op Frankrijk, politiek en het zoeken naar geluk.

Enkele zeer leuke (visuele) vondsten en een absolute plus bij het kijken was het feit dat meester Iosseliani zelf een inleiding en Q&A deed. Al leek het erop dat hij net zo veel alcohol achter de kiezen had als de acteurs in de film.

Het moet voor Otar Iosseliani wel bijzonder zijn. Achtereenvolgens heeft hij vanuit twee landen, met verschillende politieke systemen, via zijn films maatschappijkritiek moeten leveren op die systemen.


Deze licht absurde komedie kaart het Franse systeem aan. De minister Vincent wordt daarbij door blunders gedwongen op te stappen. De protesten tegen zijn beleid doen vaag denken aan de huidige (vakbonds)protesten in Frankrijk. Na zijn ontslag is hij gedwongen zijn pompeuze levensstijl op te geven. De vriendschap en steun, die hij vervolgens in normale milieus ontvangt, geeft al een deel van de politieke boodschap van de regisseur aan. Het feit dat zijn politieke opvolgers in herhaling vallen een ander deel. De hypocrisie van zijn politieke omgeving, de verwikkelingen en botsingen in zijn nieuwe milieu, de verhoudingen met zijn minnaressen, de latere ontmoetingen met zijn voormalige politieke relaties, worden daarbij allen op smakelijke wijze in beeld gebracht.


Dieren spelen ook een rol. De betekenis van de toekan wordt toegelicht in de film, de betekenis van de cheetah lijkt vrij duidelijk.


Verder een grappige rol van Michel Piccoli als de moeder van Vincent. Narda Blanchet was eerst aangezocht voor deze rol, maar door werk of ziekte verhinderd. Iosseliani zocht een dame van klasse of standing, maar "die zijn er niet veel meer". Totdat hij Michel van opzij bekeek en er een pruik bij dacht. Beiden waren nogal teleurgesteld, dat dit in de pers uitkwam.


De opmerking over Tati van mijn illustere voorganger hier is niet zo vreemd. Otar Iosseliani, zelf een leerling van Dovzhenko, geeft aan dat Tati een vriend van hem was.
Ook dat draagt bij aan een aangename film.

Bij deze film hoort, als extra bij de DVD, verder een documentaire van (vermoedelijk) 34 minuten. Deze documentaire draagt geen naam. Door zwarte tussenvensters van een paar seconden tussen vragen in, lijkt het alsof er voor de documentaire onderdelen zijn geknipt uit een groter geheel. Dat valt door een gebrek aan een begin- of eindgeneriek niet na te gaan.
Otar Iosseliani geeft onder andere de volgende toelichtingen bij zijn komedie.


Voor de titel is gezocht naar een neutrale omschrijving. De herfst wordt gezien als een treurige periode, vooral in het leven, maar ook als een mooie periode; een periode die inzichten geeft. Het eerste deel van de titel spreekt voor zich.


Over de democratie laat Otar Iosseliani zich enigszins cynisch en schertsend uit. Door de invloed van de massa, hebben wij tegenwoordig politici voor slechts dagen in plaats van voor langere tijd. De politici gaan het betreuren, omdat ze niet lang genoeg hebben kunnen stelen of profiteren. Daardoor gaan ze samenzweren, om die schade te herstellen. Als dat het gevolg is, moet democratie wel slecht zijn. Daarbij komt dat de massa zich nooit verontschuldigt. Otar Iosseliani vroeg zich daardoor af, wat hij kon doen om de politici weer wat op te vrolijken... ...
Gelukkig blijven totalitaire systemen niet gespaard voor zijn verdere kritiek in de documentaire.


De documentaire geeft daarnaast diverse hints en toelichtingen bij deze komedie, waarvan beelden doorheen de documentaire worden getoond.