War Requiem (1989)

Visueel en muzikaal verbluffend mooi. Ik blijf moeite hebben om de (meeste) films van Jarman te doorgronden.

Ik ben een groot bewonderaar van de radicale films van Derek Jarman (The Garden, The Last of England, The Angelic conversation, Blue...) - deze film is voor mij moeilijker te beoordelen (of 'te doorgronden' zoals in het bericht hierboven ook wel gezegd wordt).

De 'found footage' is bij vlagen schokkend, zoals dat ook moet zijn. De gedramatiseerde scènes komen nogal theatraal over, wat bij Jarman vaker het geval is. Hier kan men voor of over vallen. De combinatie van deze vormen is echter daardoor wel des te aangrijpender.

Het resultaat haalt uiteindelijk wel zijn doel: het verkondigen van een anti-oorlogsboodschap. Laten we het dan ook hier maar voorlopig mee doen...

Wow, een Jarman op TV!! Let op: Hij komt zondag om 23.45u niet op zaterdag...

En volgend de tv-gids niet om 23.45u, maar om 0.45 uur. , maandag vroeg in de ochtend dus.

Klopt, dat van mij was - niet zo slim- Britse tijd (had het overgenomen van de BBC).

Had ik de tijd van Mochizuki Rokuro maar aangehouden: nu heb ik (had het opgenomen) alleen de laatste 30 minuten gezien.

Weg met dat idiote 2 keer per jaar de klok voor- of achteruit moeten verzetten !!!!

Ook gemist Komt er een keer wat op T.V. ..

Poêtiesch en muzikaal omlijste impressie van dat gruwelijk monster dat oorlog heet.

Wie vertrouwd is met het werk van Benjamin Britten zal er ongetwijfeld meer aan hebben dan diegene die het enkel met de sterk expressieve oorlogstaferelen moet doen.

Beelden beperken zich niet tot WO I, wat m.i. een sombere boodschap voor de toekomst inhoudt.

Ik had toch zoiets van: ik bekijk (lees: ik ben getuige van) een bijzonder kunstwerk op enige afstand zoals in een museum. Rationeel aangrijpend maar niet per se emotioneel meeslepend zoals Jarmans meesterstukken The last of England, Blue en The Garden.

Eigenzinnig genoeg, dat gelukkig wel. Maar uiteindelijk net... net niet.