Convoy (1978)

Zojuist weer eens deze 'trucker film' met plezier en verbazing bekeken. Na mooie beelden van die oude trucks en de stunts, is eigenlijk het sterkste punt van de film , dat het racisme toont. Daar zit ook puur het drama gebeuren. Voor de rest een matig verhaal, maar wel mooi in beeld gebracht.Dat met echte truck Country song's. Vond het slow motion gebeuren nog wel mee vallen. Het stoort niet. Kris Kristofferson en Ernest Borgnine stelen de show. Je mist hierin alleen Burt Reynolds nog..

Vervelende film die nergens heen gaat en ook nergens over gaat. Wat begint met een bijna ongeluk met een agent escaleert en een grote protest rit die in een media spektakel veranderd. Maar de personages en hun problemen zullen me worst wezen.

Dan is er nog hoop dat de regiestijl van Peckingpah nog voor vermaak zorgt. Maar ook dat valt tegen. De vechtpartij in de bar heeft alles van een klucht en doet bij vlagen denken aan Bud Spencer films. En dat is verre van een compliment. De enige scene die nog voor wat visueel vermaak zorgt zijn de vrachtwagens in het stof.

Nee ik kon hier bijzonder weinig mee. 2* voor de landschapsfotografie.

Een klassieker volgens mijn collega de ex-vrachtwagenchauffeur, en dat ik deze dan nog nooit gezien had. Ik meende van niet, maar hoelanger ik over het einde nadenk hoe bekender me het voor komt. Afijn, gas op die lollie!!!

En het begin is wel even wat slikken met de muziek en dergelijke, en het moment waar Duck naast Melissa rijdt is wel duidelijk dat dit niet serieus gaat worden, maar gaat dit echt een hele flauwe bedoening worden...? Daar lijkt het wel op tot het afwimpelen van de agent waarop toch wel duidelijk is dat dit vooral allemaal humor gericht gaat zijn. Wat we vervolgens krijgen lijkt een mix tussen Smokey and the Bandit en Anywich way but loose. Een paar klappen hier, wat grappen daar, een achtervolging tussendoor en een woutenbak die van de weg gedrukt wordt.

Het gevoel dat het allemaal Gods allemachtig fout is blijft, maar onderweg toont Convoi toch een bepaalde charme. De cast is prima met Borgnine, Young en vooral Kristofferson als leading man. Natuurlijk is al het rijdend materieel goed, vooral het geluid van de motoren, is de Chevelle '71 een fantastische bak, zijn alle fouten bijnamen om je te bescheuren en is de finale, hoewel voorspelbaar, best oke. De ingreep op het politiebureau en hoe de trucks zich naast elkaar verzamelen is ook ronduit heerlijk, de herdenkingsdienst kan eigenlijk weer niet fouter.

Zoals reeds gezegd blijkt Convoi een zekere charme te hebben, moet veel in het tijdsbeeld van '78 gezien worden en heeft de film een bepaalde gunfactor die dit toch een behoorlijk leuke zit maakt.

Leuke film uit de jaren 80.want 78 hoort ook bij de jaren 80.Gewoon gezellig vermaak.De generatie van 30 en 40 zal hier wel niets van begrijpen.Geen doden in de eerste 10 minuut van de film,nee helemaal geen doden.Kogel regens kun je zien in john wick ,tot vervelends toe.

Convoy is eigenlijk gewoon een western, maar met de twist dat de sheriff de bad guy is en de truckers de good guy. Al wordt dat in de ontwikkeling van het plot wel eens vergeten, want de truckers gedragen zich toch best vaak als de tegenstanders van John Wayne in een échte western. Ongegeneerd een dorpje slopen, om maar eens wat te noemen.

Dat kenmerkt de hele film eigenlijk wel - de stijlfiguren zijn dan wel gekopieerd, maar niet erg goed. Wat dan weer wel gelukt is is het bordkartonplat houden van alle karakters. Voorop natuurlijk de held, waarvan we zelfs maar de helft van zijn bijnaam uitgelegd krijgen. En wat Ali McGraw precies speelt blijft al helemaal onbesproken - waar gaat ze eigenlijk heen met haar camera, en waarom verkocht ze haar auto precies?

Toch was de film indertijd een succes, en nu terugkijkend is dat eigenlijk wat moeilijk te begrijpen. En dat wordt nog mysterieuzer als je zou denken dat de idioterie van de truckerprotesten van een jaar of wat terug wellicht nog steeds op de mythologie van deze film drijft - van de gekken vanzelf. Geen van de karaktereigenschappen die toegedicht worden komen ook maar in de verte in de buurt van de realiteit, en ik kan mijn rijbewijs laten zien als onderbouwing daarvoor.

Wellicht Peckinpah’s slechtste werk, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat er iemand van de cast met trots op terugkijkt. De enige die er nog een beetje positief uitspringt is Borgnine - maar dat komt wellicht vooral doordat zijn andere films als regel nòg slechter zijn.

Begint als een soort good old boys-komede inclusief kluchtige knokpartij in een café waarvan de eigenaar zich niet eens afvraagt wie er voor de schade moet gaan opdraaien, daarna krijgt de film een serieuze sociale context met een politicus die een slaatje uit een spontane maatschappelijke beweging wil slaan plus het thema van zuidelijk racisme, en we eindigen weer op een maatschappelijke noot na het spektakel van de exploderende truck in een finale waarvan ik niet had gedacht dat de overheidstroepen het zover zouden laten komen (en waarvan de impact wat mi betreft niets verliest door de twist dat de Duck nog leeft). Je kunt een hoop gaten in de film schieten (wat zijn die truckers allemaal belachelijk aardig, waarom moeten die trucks in Alvarez per se dwars door die schuurtjes van onschuldige burgers rijden, en wat heeft het personage van Ali McGraw nou helemaal te zoeken in deze film?), maar als je dat níét doet is dit een aardige en af en toe best spannende mix van komedie, actie en maatschappelijk commentaar met een paar mooie typische Peckinpah-trekjes zoals de slow-motions en het oog voor het ruime landschap. Prima rollen voor Kristofferson en Borgnine, en ondanks de problematische draaiperiode schijnt dit toch de commercieel succesvolste film uit Peckinpahs carrière te zijn geweest, hoewel je je kunt afvragen hoeveel van het succes op het conto van Peckinpah mag worden geschreven en hoeveel op dat van de editor, de second-unit en/of de studio.
        Bij de IMDb-trivia lees ik nog een grappig detail dat mij (en naar ik vermoed de meeste kijkers) zal zijn ontgaan omdat het in de uiteindelijke film totaal ondergesneeuwd is geraakt: Violet (de serveerster die het met Rubber Duck aanlegt) is de echtgenote van sheriff Lyle, hetgeen in het oorspronkelijke script bijdroeg aan de vete tussen Lyle en de Duck. De enige hint die daarvan in de uiteindelijke montage is overgebleven is wanneer de bont en blauwe Lyle het café uitloopt en tegen Violet zegt: "We'll talk about this later."