L'Illusionniste (2010)

Heerlijke animatie waar het uitblijven van een dialoog voor mij juist het sterke punt van de film was.

De hoofdpersoon deed inderdaad aan Mr. Hulot denken, wat natuurlijk alles met Tati te maken heeft.

Animatiefilms maken, dat kunnen de Fransen wel. Ik heb er in ieder geval een aantal gezien de laatste tijd die ik wel sfeervol vond.

Naast dat de film stilistisch een lust voor het oog is zit het ook vol met leuke grappige details. In ieder geval het eerste half uur werkt daarom ontzettend goed, daarna zakt het jammergenoeg allemaal wat in. Weet niet of dat ligt aan het gebrek aan gesproken tekst of echt verhaal. Misschien ook omdat ik de rol van het meisje niet zo heel leuk vond.

Wellicht dat het als korte film - alleen draaiend om de illusionist - beter gewerkt had. Wat mij betreft weet het misschien 45 minuten de aandacht vast te houden, maar langer niet echt. Er wordt ook niet echt een plot uitgezet dat geschikt is voor anderhalf uur.

Overigens las ik de plotbeschrijving later nog even door op Wikipedia, en kwam ik dingen tegen die me niet bekend voorkwamen. De illusionist schijnt doorheen de film verlangend naar een foto te kijken? Mij niet opgevallen. Ik moet eerlijk zeggen dat de betekenis van de band tussen de illusionist en het meisje me ook nooit helemaal duidelijk geworden is. Ik had in ieder geval niet de indruk dat zij echt dacht dat hij een tovenaar was, maar blijkbaar was dat de insteek. Kan aan mij liggen hoor. Nu kwam die laatste geschreven boodschap van hem aan haar ook niet zo over bij mij. Jammer.

Ik weet niet precies wat The One Ring bedoeld met 'het spel met geluid', maar mij zijn de geluidseffecten in de film juist heel erg opgevallen. Vond het erg goed gedaan, terwijl ik daar normaal gesproken totaal niet op let in films. Ook ben ik het niet met hem eens dat er geen humor inzit, ik heb - vooral in het begin - toch wel regelmatig moeten lachen.

De laatste 5 minuten springen er overigens wel echt weer bovenuit. Erg mooi gedaan, het spel tussen de muziek, donker en licht, en de algehele sfeer. Het bevalt me ook zeker dat het zo donker en triestig eindigt, in plaats van dat het een uitgesproken happy end krijgt.

Als dit een korte, compactere film was geweest had dit weleens 4,5 ster kunnen worden, maar nu vond ik het daarvoor te weinig inhoud bieden. Vooral door de stijl krijgt hij nog wel een welverdiende 4*.

Heerlijk sfeervol en prachtig geanimeerd. Krijgt van mij nog een hoog cijfer omdat de stijl me zoveel deed denken aan het gaafste computerspel waar ik wellicht het meeste plezier ooit aan beleefde, namelijk: Broken Sword: The Shadow of the Templars!! Het zou me niets verbazen als er een link zit tussen de makers van die game en deze film.

Als de film je qua sfeer ligt, dan rolt er vanzelf wel een voldoende uit, maar ik vond ook genoeg minpunten. Zo heb ik werkelijk een takkenhekel aan het typetje 'Monsieur Hulot', waar de illusionist overduidelijk op is gebaseerd. Echt een saaie pier en Tati's films vind ik nog minder grappig dan een gemiddelde film van Ingmar Bergman of Michelangelo Antonioni. Fors minpunt dus.

Wel werkte de Tati-achtige aanpak van de animatie voor mij (behalve het gebrek aan dialoog). Het verhaal daarentegen kon me weer minder boeien, maar door de korte speelduur hield ik het net uit zonder me daar al te veel aan te ergeren.

Toch eens een andere film van deze regisseur kijken...

Wat een goede film! Leuk verhaal, mooi getekend en heel sfeervol. Ik vond het ontroerend. Een pareltje. 4,5*!

Jacques Tati was een geweldig filmmaker die niet alleen acteerde maar ook regisseerde en een duidelijke visie had. Hij speelde met beeld en bracht ritme in zijn films die meestal niet veel dialoog nodig hadden. Dat zie je deels terugkomen, al is de illusionist toch vooral gereduceerd tot de figuur van Tati (vooral Hulot dan) en zijn script. De aandacht gaat vooral naar het verhaal zelf met een saus van ode aan Tati er over. Visueel is het geen Tati-film. Moet ook niet, de man zelf is er niet meer en Chomet heeft zijn eigen stijl. Maar je ziet wel dat het evenwicht soms zoeken is in de film. Chomet is niet helemaal zichzelf omdat hij Tati wil eren. En het is niet helemaal Tati omdat enkel het script overbleef en niet het idee van de Tati wat hij er mee wou doen. Als hij er al iets mee wou doen, want het was nooit verfilmd.

Ook al oogt het soms te mager, is er wel voldoende sfeer en hou ik wel van de bijpassende muziek. En er straalt nog net genoeg Tati door voor de liefhebber.

Een heerlijk filmpje: prachtig en sfeervol getekend, een mooi en ontroerend verhaal over het verdwijnen van de magie in ons leven en geestig verteld.

Zeer mooie sfeervolle film over een ambachtsman die steeds minder en minder zijn draai kan vinden in een steeds veranderende technologische samenleving. Niet alleen hij, maar ook zijn collega-artiesten hebben het moeilijk. Op dat vlak een vrij deprimerende animatiefilm. Het meisje is zowat het lichtpunt in zijn leven, maar ik kon de chemie tussen hen niet terugvinden. Ik vond ook geen echte reden terug waarom ze met elkaar optrokken. Zij die ook haar miserabel leven wou ontvluchten, maar ik vond het iets te weinig uitgewerkt.

De film zakt halfweg ook wat in hoewel de eerste 40 minuten erg sterk waren. Het ontbreken van woorden stoorde me hoegenaamd niet. Sterke animaties van pittoreske Schotse dorpjes en hooglanden, maar ook de steden zagen er sfeervol uit. Niet zo sterk voor me als Les Triplettes de Belleville (2003), maar al bij al toch een aanrader, zeker omdat het einde opnieuw weer veel goedmaakt.

Nu te zien op Filmbox

Fraaie creatie !

Tatischeff [Jean-Claude] is een veteraan uit de variétéwereld die moet opboksen tegen moderniseringen. Radio en televisie houden mensen thuis en de interesse van het uitgaanspubliek gaat meer uit naar jukeboxen of rockbands. Tatischeff besluit zijn geluk te zoeken in Schotland en raakt bevriend met Alice [Eilidh Ranking] die hem goede hoop geeft voor de toekomst. Sentimenteel verhaal gebaseerd op een scenario van Jacques Tati (Tatischeff was zijn geboortenaam) met een hoofdpersoon die op twee druppels water lijkt op Monsieur Hulot, een minimum aan dialoog en veel van de visuele humor die typerend was voor de films die Tati zelf maakte. De bittere nostalgie zal niet iedereen in gelijke mate aanspreken, maar dit is zonder meer een waardig eerbetoon aan een van de grootste en invloedrijkste filmmakers van de 20e eeuw.