Bianco Apache (1986)

1 van de 2 westerns die Mattei en Fragasso na elkaar draaiden, de ander is scalps. Het scenario werd geleverd door niemand minder dan Franco "mondo "Prosperi, en dat is te merken. Het schijnt trouwens dat het overgrote merendeel van de film werd opgenomen onder regie van Fragasso, wat misschien verklaart waarom we weinig trademark Mattei ongein zien.
De film wordt ingeleid door ene crazy bull- sic- die ons meteen uitlegt dat we naar een echt en vergeten hoofdstuk uit de Amerikaanse geschiedenis kijken, dit Prosperiaanse revisionistische cultuurnihilisme zal de toon gaan zetten voor de film.
Die verder gaat met de beschreven overval op een multiculti commune door een stel ex- confederate groteske thugs en is in zijn knulligheid onbedoeld komisch, een jongedame overleeft het dankzij de Apaches. Ze is zwanger en sterft tijdens het bevallen ,het resultaat blijkt de blonde jongeling Harrison- zoon van Richard- te zijn, die het gebrek aan acteerkwaliteiten had geerfd van papa. Hij bemint net als zijn pleegbroer ( ook geadopteerd door silver "bear "waarschijnlijk ...) de wonderschone Rising star- Forner , maar zoals u hierboven kunt lezen wordt het hele stel getroffen door rampspoed en de held vlucht naar de boze blanke buitenwereld.
De enige die het daar goed met hem voorheeft is niemand minder dan Luciano Pigozzi, een principiele anti-rassist die ook bij wijze van statement een neger in dienst heeft, maar zoals we weten volgt alras nog meer rampspoed als de held in conflict geraakt met aartsschurk Farnese ( de gouverneur) en zijn rechterhand Ryder-Bravo, een extreem gewelddadige spiegepaat...
Het eerste halfuur is nogal knullig en cheesy, daarna is het ook nog knullig en cheesy maar met meer knokwerk om het op te leuken. Weinig gore naar Mattei begrippen: iemand raakt on screen oor en oog kwijt, op het einde wordt er nog wat gefolterd. Vooral de massale knokpartij in het indianendorp was nogal sullig uitgevoerd, het einde ronduit hilarisch ( die sprong van 20 meter ).
Sleaze is verrassend vrijwel afwezig, Forner is continu aangekleed en de rapes worden slechts gesuggereerd. Eigenlijk is dit behoorlijk gay: de einige die in zijn blote reet is te zien is Harrison, die later ook nog de gay beschermheilige Sint-Sebastiaan mag imiteren ! Over cheesy gesproken: let op de blue lagoon style romantische scènes tussen de 2 tortelduifjes. Memorabel was ook een bevallingssequentie krosgekut naar stock footage van een wolf en een cougar !
Maar Prosperi wilde hier schijnbaar een statement maken over rassisme en de vervolgingen van de indianen, helaas stranden deze nobele bedoelingen in kinderachtig schematisme, al is bad guy Ryder wel vermakelijk in zijn slechtheid. Af en toe is het ronduit koddig : crazy bull- die in de film optreedt als koor/de voorzienigheid, vertelt Harrison : you're white, waarna het ventje minutenlang I'm white, I'm white brult ! Misschien had crazy bull hem moeten vertellen dat de andere indianen in feite geschminkte Spanjolen zonder blonde kleurspoeling waren..
Toch heb ik me redelijk vermaakt met deze absurde film, die zeker niet het slechtste is wat Bruno voor ons in petto had, en niet slechter is dan een doorsnee low-budget spaghetti uit de hoogtijdagen.
Aardige score Ceccarelli.
Verkrijgbaar op DVD.

Zelden zo een slechte western gezien het over acteren en de setting waren niet om aan te zien om van de Engelse ingesproken audio maar te zwijgen...

Een van de zeldzame Italiaans/Spaanse westerns met Indianen.

De Apaches zien er niet eens zo slecht uit, zeker niet slechter dan de Joegoslaven die de Duitse Karl May westerns destijds bevolkten.

Hun kleding is zelfs authentieker.

De locaties in het rotsgebergte zijn uitstekend en doen niet onder voor Amerikaanse.

De muziek is in orde, en hoofdrolspeelster Lola Forner een echte beauty.

Geen wonder dat ze in 1979 gekroond werd tot Miss Spanje, en deel nam aan de Miss World 1979 en Miss Europe 1980 verkiezingen.

Een filmset herkende ik nog van Once upon a Time in the West.

Hoe jammer dat men geen acteurs voor de film engageerde die op zijn minst de grondbeginselen van het acteren machtig waren.

Het is ongelooflijk hoe een regisseur zoiets op het scherm durft te brengen, al zegt het ook veel over zijn eigen kunnen.

Degene die de dialogen schreef mag mee in het verdomhoekje.