Dirkie (1969)

Ooit als kind op tv gezien en later eind jaren tachtig nog eens op de Duitse tv. Ik vond de film beide keren zeer vermakelijk en heb nooit geweten dat deze van Jamie Uys is (die ik alleen van komische films als ‘The Gods must be Crazy I en II’ kende). Raar dat deze film zo in de vergetelheid is geraakt, want het is toch best een aardige film? Misschien door het boycotten van Zuid-Afrika vanwege de toenmalige apartheidspolitiek? Ik heb geen idee in hoeverre Uys in dit opzichte ‘fout’ is geweest, maar in de films die ik van hem heb gezien zie ik daarvan niet veel van terug.

De film doet sterk denken aan het latere Walkabout van Nicolas Roeg, met dezelfde soort trance-veroorzakende beelden van de woestijn, de hitte en droogte.

Een van de bijzondere momenten in de film is wanneer de jongen gevonden wordt door de Bosjesmannen. Zij redden hem en geven hem eten en drinken, maar de jongen denkt dat het hem aangeboden vlees van zijn eigen hond afkomstig is en wordt hysterisch, waarna de Bosjesmannen hem voor een witte duivel houden en hem weer verstoten.

Vroeger ooit eens op het toen bestaande Filmnet gezien en nu dus nog een keer, eigenlijk is het nieuwste er al vanaf.

Deze film had echt een soort magische werking op mij toen ik nog een klein meisje was, terwijl het best wel een heftige film is om te kijken. Nu ik ouder ben is het wel veel van zijn magie kwijt en is het vooral een heftig verhaal.

als kind gezien en het is me altijd bijgebleven. Nu 23 jaar later, om en nabij, eindelijk de titel teruggevonden, lang leve het internet. Wat een ontroerende prachtige film. wauw.. heel intens..

Eindelijk de titel van de film gevonden! Als kind heb ik deze film gezien, toen we met de hele school naar de bioscoop gingen. Ik zal toen een jaar of 9 zijn geweest. Ik vond het een verschrikkelijke film! Een jongetje, helemaal alleen in de woestijn en alles wat er gebeurde... Ik heb zo enorm gehuild. Ik denk niet dat de onderwijzers wisten waar de film over ging, want we kwamen allemaal helemaal verslagen uit de bioscoop. Ik moet er nog vaak aan denken; het heeft dus een enorme indruk op me gemaakt, ook al is het zo lang geleden. Ik ben nu 55, dus ga maar na.

Geweldige avonturenfilm waarbij het achtjarige zoontje van een gerenommeerd pianist met zijn oom aan boord van een vliegtuigje in de Kalahari woestijn strandt nadat de oom een hartaanval krijgt. De jongen, die een zwakke gezondheid heeft, moet het alleen zien te redden in deze harde omgeving, enkel vergezeld van zijn hondje Lolly. Intussen starten vader en hulpdiensten een zoekactie.
Deze jeugdfilm zet het kind in angstaanjagende situaties, met een stalkende hyena, gifslangen en schorpioenen als natural hazards. Maar de brandende zon en de dorst brengen hem evenzeer in levensbedreigende omstandigheden. Als jeugdfilm soms toch op het randje want er zitten akelige momenten in (zo moet hij de pasgeboren pups van zijn hondje begraven), maar de beelden van de woestijn zijn van een onaardse schoonheid en het bijna documentaire survival verhaal is meeslepend tot het einde. Een film die je bijblijft, kan niet anders.

Het zal destijds best wel een goeie film geweest zijn, het is nog wel een aardig filmpje om te kijken, maar de Australische "Walkabout" vind ik toch een stuk beter. Die beide films hebben best wel veel gemeen. Een goed uitgewerkte remake zou misschien wel een idee zijn, want een dergelijk verhaal opzich is altijd wel spannend om te kijken.