An Inspector Calls (1954)

Klassieke en populaire Engelse "morality play" (moraliteit? parabel?) uit 1947 van de hand van J.B. Priestley, op degelijke wijze verfilmd en nergens saai dankzij een effectieve "opening out" (de in het toneelstuk door de personages navertelde gebeurtenissen vinden in de filmversie plaats in flashback op toegevoegde lokaties). Uitstekend spel van allen, met name van Alastair Sim als de half lugubere, half (schijnbaar?) goedmoedige inspecteur en Bryan Forbes als de losbol des huizes. Een uitstekende verfilming van een toneelstuk zoals de Engelsen dat zo goed kunnen.

Aardig, routinematig en somber misdaaddrama, gebaseerd op een theaterstuk, met een misleidende titel, een manipulatieve politie-inspecteur, een arrogante familie en puzzelstukjes die in elkaar gelegd moesten worden. Vooral de cast speelde eersteklas.

Ik begrijp de lage score niet zo goed. Is dit op het verkeerde moment op tv geweest? Zeg met kerst ofzo of in een andere grote vakantie? Hoe komt iemand die Shawshank redemption in zijn top 10 heeft staan hiermee in aanraking?

Anyway, zeer fraaie, zij het wat kille film over een Engelse upperclass familie die vakkundig door de mangel gehaald wordt door een politie inspecteur. Uitzonderlijk fraai beeld voor een film uit 1954, je ziet letterlijk de textuur van de kleding. Haarscherp lijkt me het woord. Vlak voor de film wat tempo verliest komt er nog een fijne plot twist.

Onderhoudende film met een goed verhaal. Zou ook zo een toneelstuk kunnen zijn.

Een zonderlinge politie-inspecteur komt bij een familie uit de rijke klasse op bezoek en vertelt hen dat een meisje dat zij gekend hebben overleden is. Ze heeft een vergift ingenomen. Was het zelfmoord of moord? Zo te zien hebben verschillende familieleden wel iets te verbergen. Blijkbaar kampen ze met schuldgevoelens omdat het meisje in geldnood zat, ook nog haar baan verloor, en zouden ze wel eens gedeeltelijk verantwoordelijk kunnen zijn voor het drama. En dan blijkt dat vooral de ouders egoïstisch ingesteld zijn.

Ik ben niet zo'n fan van toneelstukken. Dit is verfilmd toneel (naar J.B. Priestley) maar wel van een zeer hoog niveau en wist mij zeker te bekoren. De vertolkingen en dialogen zijn top. Ondanks het feit dat bijna het hele gegeven zich in een beperkte ruimte afspeelt wist het verhaal mijn aandacht de volledige 80 minuten vast te houden. Een aanrader.

Uit op blu-ray in de UK. Beeld en klank zijn heel goed, maar het formaat is wel 4:3. De Engelse ondertitels verhogen voor mij het kijkgenot.

Mac Hammer Fan, op de een of andere manier heb ik jouw bericht van 14 januari 2017 gemist. Je schrijft daarin over de Engelse Blu-ray : "Beeld en klank zijn heel goed, maar het formaat is wel 4:3." (mijn cursivering) Die aspect-ratio is echter correct (zie ook de Technical Specs-pagina bij IMDb, waar 1.37:1 vermeld wordt), want hoewel de eerste Amerikaanse breedbeeldfilms vanaf ongeveer 1953 verschenen, was 4:3 (dus 1.33:1 of een vergelijkbare verhouding) gedurende de jaren 50 nog een heel gangbaar formaat. Dus jouw Blu-ray levert de film in de juiste verhouding.

UItstekende film waarin een politie-inspecteur het etentje van een rijke familie verstoord vanwege een onderzoek. Een moordmysterie à la Agatha Christie dat zich afspeelt in 1912. Goed opgebouwd met verschillende flashbacks van verschillende personages. Een sterk plot dat gewoon goed in elkaar zit en een duidelijke moraal heeft. Mede door de korte speelduur heeft deze film geen grammetje vet.

Bovengemiddelde en bijzonder inventief vertelde murdery mystery. Heel stijlvast en stijlvol in beeld gebracht.

Cast ook heel behoorlijk, met een uitblinkende Alastair Sim.

Zijn rare grote hoofd en wat merkwaardige manier van praten stralen hier perfect uit dat hij altijd twee stappen verder is en niet het achterste van zijn tong laat zien.

De film kan opgevat worden als een sociaal commentaar op de riche, die de lagere klassen naar eigen (kortdurende) behoeften misbruikt en dumpt wanneer het zo uit komt, als bijvoorbeeld gewoon op lange tenen is getrapt of dat iemand te mondig is geweest en te lastig wordt bevonden.

Een verrassend en origineel einde. Fijn dat dit soort films op Netflix staan, graag meer van dit.

Sterke film, word wel enthousiast ervan dat zoiets op Netflix staat. Het mysterie wordt langzaam ontrafeld maar toch heeft de film veel vaart en blijft constant boeiend. Mooie dame ook die Sheila.

Zeker de moeite van het kijken waard,

Eerlijk gezegd vond ik het spel van de acteurs enigszins houterig overkomen. Wat ook niet hielp was, dat ik nogal eens moest denken aan 'Brief Encounter', die prachtige liefdesgeschiedenis uit 1947. Een totaal ander verhaal dus, maar wel neergezet door mensen van vlees en bloed met wie ik me, ook nu nog, zonder meer kon identificeren. Hier zat ik duidelijk naar een ouderwets toneelstukje te kijken.

Aardig om te volgen, maar meer ook niet.

Ik vind dit een nogal oubollige film,erg toneelmatig met ouderwetse dialogen.

Engelse films uit die periode vond ik sowieso vaak nogal overdreven geacteerd.

Het werkte ongetwijfeld op het toneel,maar het komt nu ouderwets over.

Het verhaal boeide me ook maar matig.

Actrice Joan Wenham,die de tragische Eva Smith speelde, speelde nog een rol in “Downtown Abbey” vlak voor haar dood in 2018.

Af en toe slinger ik op goed geluk één van die ouderwetse Engelse misdaaddrama's aan die op Netflix staan. Meestal oerdegelijk vermaak in minder dan anderhalf uur. De titel An Inspector Calls kwam me vagelijk bekend voor, dus die maar gekozen. Waarschijnlijk is het omdat het een klassieker is in het Engelse onderwijs en ook behoorlijk vaak is verfilmd. Het is ook niet zozeer een misdaadfilm uit de Agatha Christie-school, maar meer een parabel in de lijn van A Christmas Carol. Des te toepasselijker dat de inspecteur uit de titel wordt gespeeld door Alastair Sim, die Scrooge speelt in de bekendste Britse verfilming van dat verhaal.

Die inspecteur Poole valt binnen bij een etentje van de familie van rijke industriëlen, de Birlings. De arme vrouw Eva Smith (Jane Wenham) heeft zelfmoord gepleegd of is vermoord door een grote hoeveelheid bleekwater te drinken. De Birlings vragen zich af wat nette mensen als zij daar mee te maken hebben. De inspecteur legt het ze één voor één uit. Toch niet zulke nette mensen.

Regisseur Guy Hamilton (vooral bekend van Goldfinger en nog drie James Bond-klassiekers) weet het toneelstuk prima naar film te vertalen, maar het is vooral de cast die de film naar een hoger plan tilt. Iedereen is goed, maar naast Sim zijn de uitblinkers voor mij Olga Lindo als de ijzige kakmadam mrs. Birling en Bryan Forbes als de op het eerste gezicht charmante losbol van een jongste zoon Eric Birling.

(Gezien op Netflix)