On Connaît la Chanson (1997)

Excuseer, beste filmliefhebbers ? Geen enkel commentaar en slechts 19 stemmen en dat voor één van de belangrijkste cineasten in de tweede helft 20st eeuw met enkele mijlpalen (op gebied van innovatief aanwenden van het filmmedium) zoals Hiroshima mon amour, L'année dernière à Marienbad en Muriel ou le temps d'un retour. En de Belgen/Nederlanders worden al bestempelt als cultuurbarbaren als het aankomt op het Franse patrimonium !

Alain Resnais (want daar heb ik het over) maakte in zijn laatste periode nog steeds interessante film en volgens het filmtijdschrift Cahiers du Cinema is On connait la chanson de beste Franse film van de jaren '90. We laten het Frans chauvinisme voor wat het is en concentreren ons op de beleving van On connait la chansson.

Allereerst is de opzet al vrij 'out of the box'. Het is een ode aan de films van Dennis Potter (The singing dedective) en dus barsten de acteurs plots in zingen uit. In feite lippen ze gewoon de muziektekst want het oorspronkelijk lied is te horen en het verhaal gaat gewoon verder. Maar het gaat verder dan een eigenzinnige film. Doorheen het luchtig romantisch verhaaltje van een groep mensen met relatie problemen terwijl de aankoop van een appartement centraal staat, is er een scherpe en venijnige commentaar op de schijnheiligheid van mensen. Mensen liegen, bedriegen en manipuleren. Zo kan je ook de titel interpreteren. Vertaald betekent dit 'we kennen dat liedje' en je kan figuurlijk opnemen door te stellen : we hebben dit al vaker gezien.

Immers, perceptie (zoals het historisch verhaal van de dame die haar familie vergiftigde) kan verkeerde conclusies trekken. Lambert is geen prins maar een opportunist en onbetrouwbaar, Jaoui heeft niet alles onder controle maar is depressief, Nicolas is geen geslaagde zakenman en rokkenjager maar een chauffeur, het appartement is geen koopje maar een toekomstig bouwwerf, Dussolier is een makelaar maar schaamt zich, etc. Mensen zetten maskers op en verbergen hun zwakheden. On connait la chanson is dus een studie van het menselijk gedrag.

Resnais mengt een ogenschijnlijk simpele Franse comedy met een ernstige kritische kijk in een niet alledaagse stijl. Ik heb het graag gezien maar vond het niet meteen het meesterwerk dat de Fransen erin zien. De combi plot/muziek kwam wat onwennig over, de liedjes veronderstellen kennis van het Franse chanson (alhoewel ik er wel een paar herkende) en de zorgen van de personages raakten mij niet in het diepste van mijn ziel. On connait la chanson is een 14 karaat film die toch nog ver afstaat van de puur goud 24 karaat. Vanaf nu kan ik mij niet meer openbaar in Frankrijk vertonen.