Breathe (2017)

Vanaf 14 december in de bioscoop (Splendid Film)

Robin is nog maar achtentwintig jaar jong als hij onder zijn nek volledig verlamd raakt. Gekluisterd aan zijn ziekbed moet hij zien te leven met de beperkingen die een heftige vorm van polio met zich meebrengt. Scenarist William Nicholson (o.a. Gladiator) combineert klassieke drama-elementen met de verwerking van alle biografische aspecten. Cavendish zette zich vanaf de vroege jaren zestig in voor het slechte lot van lichamelijk gehandicapten, die vaak onder miserabele omstandigheden verbleven in hospitalen en verzorgingshuizen. De uitvinding van een rolstoel met een ingebouwd beademingsapparaat had er in 1962 voor gezorgd dat hij niet langer gebonden was aan een leven achter gesloten deuren. Op relationeel vlak kwam Cavendish’ drang tot een vrij leven in conflict met zijn fysieke onmacht zorg te dragen voor zijn vrouw – en later ook voor zijn zoon John (die deze film later zou produceren).

Breathe leunt in sterke mate op het acteerwerk van Andrew Garfield, die zijn sporen definitief verdiende in recente auteursfilms van Martin Scorsese (Silence) en Mel Gibson (Hacksaw Ridge). Vreemd is het niet, die focus op het lijdende hoofdpersonage, maar toch laat Serkis daar iets liggen. Juist Claire Foy (The Crown) speelt namelijk met de subtiliteit en authenticiteit die Garfield op veel momenten mist. Zijn vertolking doet denken aan de lijdende Hawking van Eddie Redmayne (The Theory of Everything); het soort rol dat iets te opzichtig hint naar een Oscarnominatie.

uitgebreid

Dit lijkt me een ontzettende mooie en pakkende film. Ga hem deze week kijken

Stroperige biografie waarin de trailer het hele verhaal al verraadt. De ruim 110 minuten die je er bij het aanschouwen van de volledige film krijgt, voegen daar bijster weinig aan toe. Het scenario van William Nicholson heeft weinig diepgang en verwacht dat je als kijker automatisch sympathie hebt voor Robin [Andrew Garfield] en Diane Cavendish [Claire Foy] omdat ze van elkaar houden en hij ernstig ziek is. Tom Hollander - als Dianes tweelingbroers - en Hugh Bonneville - als uitvinden Teddy Hall - leveren degelijke bijdragen, maar regisseur Andy Serkis richt zich teveel op mooie plaatjes en sentimentele clichés en doet te weinig om de karakters tot leven te brengen. Jammer, want het belang van het levensverhaal van Tom Cavendish had een veel betere film kunnen en moeten opleveren.

God, wat haat ik dit soort nikserige troep. Nog veel verschrikkelijker dan de trailer doet vermoeden, en dat zegt wat. Zet die Oscar voor Garfield maar vast koud, we hebben onze ziektefilm van het jaar te pakken.

Een prima film met een bijzonder, interessant en zelfs inspirerend verhaal over het zien van mogelijkheden waar anderen niet buiten het kader durven te denken. Niet bij de pakken neer gaan zitten maar proberen het beste ervan te maken. Ik vond het een mooi waargebeurd verhaal met ook nog een prima spelende cast.

Mooie film. Had er wel iets meer van verwacht. Mogelijk kwam dat door de trailer in de bioscoop. Toch is het een zeer interessant verhaal en is het mooi om te zien hoe 'anders' er in die tijd nog gedacht werd over mensen met een lichamelijke beperking. De ontwikkeling van de rolstoel met alle mogelijkheden om iemand ook naar buiten te kunnen krijgen wordt mooi gebracht. Andrew speelt goed. Maar de dame (zijn vrouw) speelde nog beter. Wat een leuk mens. Nog nooit eerder gezien, volgens mij. Zeker de moeite waard deze film.

Aardige film over een man die verlamd raakt door polio, maar dit is niet het einde van zijn leven. Een mooi, waargebeurd verhaal. Het sentiment wordt tot het einde bewaard. Het hele middenstuk is een beetje saai, aangezien daar verhaaltechnisch het minste gebeurd. Twee mooie rollen van Andrew Garfield en Claire Foy in dit regiedebuut van Andy Serkis.

In zijn regiedebuut komt Andy Serkis met een imposant docudrama over Robin Cavendish, wiens positieve levensvisie en onverzettelijkheid tot een doorbraak hebben geleid in de zorg voor en daarmee het leven van zwaar gehandicapten. Zelf slachtoffer van een ernstige ziekte heeft hij zich —met onvoorwaardelijke steun van zijn vrouw en vrienden— ontwikkeld tot een pionier op het gebied van ademhalingsfaciliteiten voor mensen die voorheen veroordeeld waren om levenslang opgesloten te zitten in instellingen.

In weerwil van het serieuze onderwerp heeft Serkis het verhaal verpakt in een optimistische, af en toe zelfs vrolijke film. Dat komt nog het best tot uitdrukking in de heerlijke scènes over het verblijf in Spanje.

Mooi, ingetogen acteerwerk van Andrew Garfield en vooral Claire Foy (nieuw voor mij). Een beklijvende film.

Liefhebbers van dit soort toch wel luchtige drama's kan ik van harte Go Away Mr. Tumor (2015) aanbevelen.

Ontroerend naar een waar gebeuren en een voorbeeld van moed, opoffering en liefde.

Evenwel geen oversentimentaliteit maar eerder een luchtiger toon dat ge zoudt verwachten, zonder daar ook niet in te overdrijven.

Film toont op het einde nog wat beelden uit een privécollectie (meen ik), maar als staving van het verhaal hoefde het niet, want het ganse, merkwaardige gebeuren, wordt geloofwaardig gebracht.

Ook overtuigende vertolkingen.

“No one with your husband's degree of disability anywhere in the world exists outside a hospital.”

Aardige film van Andy Serkis. De regie is niet al te bijzonder en het verhaal is, hoewel soms best emotioneel, iets te standaard om echt indruk te maken. Ik heb denk ik te veel van dit soort films gezien. Maar met acteurs als Claire Foy en Andrew Garfield wordt iedere film al snel een stuk beter, en ze laten hier zien waarom ze twee van de beste jonge acteurs van het moment zijn. Het is soms complete Oscar bait, maar het werkt wel.

Lange tijd een degelijke, evenwichtige film. Zorgvuldig en met respect voor het onderwerp gemaakt, perfecte aankleding, mooie setting, een verhaal vertellen op een vrij hoog niveau heet dat. Laatste half uur gaat er echter veel fout en vliegt regisseur Serkis behoorlijk uit de bocht(een beetje ondeugd en onvoorspelbaarheid van zijn eigen Golem had hem goed kunnen helpen). Het wordt dan een overdreven sentimenteel verhaal, een echte tranentrekker die erg vals aanvoelt. En zo wordt het rapportcijfer dan maar aangepast van een potentiële dikke 7, tot een magere 6. Foy is best goed in de vrouwelijke hoofdrol, Garfields vertolking viel me echter niet mee. Steeds die gelukzalige glimlach op zijn tronie bij alle onheil wat hem overkomt.....een gepaste woedeaanval had hem zelf en de film zeker goed gedaan, een oscar zit er zeker niet in op deze manier.

Indrukwekkende film over doorzettingsvermogen.

Mooi gefilmd en geacteerd en de tijdsbeelden zijn goed getroffen. Maar wat is het verder plichtmatig en saai uitgewerkt zeg. Heb de tweede helft slechts met een half oog gekeken.