Kimi no Tomodachi (2008)

Weer zo eentje in de categorie 'doodzonde', die ik net op de Viennale zag. Doodzonde, want in principe maakt Ryuichi (Tokyo trash baby, Vibrator, It's only talk) wellicht zijn beste film, wederom een introvert drama met dito mensen, dit keer tieners. Emi is een afstandelijk meisje met wie het moeilijk contact maken is. Via flashbacks krijgen we haar jeugd te zien, waarin de vriendshap met Yuka, een ziek meisje, centraal staat. Ze fotografeert, waarbij 'fluffy clouds' haar favoriete onderwerp zijn. Een Edward Yang-achtige metafoor die mooi past bij een meisje dat zich vooral aangetrokken voelt door andere teruggetrokken typjes. Maar Ryuichi maakt twee voor zijn doen toch obegrijpelijke beginnersfouten. Op de eerste plaats onderschat hij zijn publiek en meent hij de fluffy clouds tegen heug en meug door onze strot te moeten douwen. Op de tweede plaats weet hij in de laatste 20 minuten de toon van de film te veranderen van ingetogen tot melodramatische draak. Je ziet hoe mooie ideeen voor je ogen om zeep worden geholpen door veel te lange of overbodige scenes. En daar waar de soundtrack steeds redelijk verfijnde liedjes laat horen, word je uiteindelijk met een songfestivaldraak de zaal uitgestuurd. Alsof de geldschieters op de laatste draaidag nog even op hun strepen zijn gaan staan. Onbegrijpelijk.

Waarom is de titel veranderd? 'Kimi' is gewoon japans voor 'jij' en bovendien heet er helemaal niemand in de film Kimi.

Zie imdb.

Edt: Your Friends + Hiroki geeft wel meer hits bij google

Ik zie het, maar dan heeft iemand op imdb gewoon een rare (onjuiste) verbetering gemaakt.

Ik denk dat je gelijk hebt, zal hem opnieuw indienen.

Haha ja, vervelend altijd, die IMDb veranderingen die blindelings op MM worden doorgevoerd.

Qua sfeer deed me dit enorm denken aan Riri Shushu no Subete. Het is alweer wat jaartjes geleden, maar dat neergeslagen, melancholieke gevoel kwam direct weer in me op. Hiroki legt een basis - bestaande uit een journalist die een vrije school komt bezoeken - en verlegt van daaruit zijn focus telkens op een ander personage. Om uiteindelijk steeds terug te komen bij Emi, die hem verteld over haar beste vriendin. Teenage angst, vriendschap en verdriet gaan hier hand in hand, en wie nog schrikt van een j-pop nummer onder de aftiteling, tja. Het is een typische Hiroki, ietwat fragmentarischer dan zijn andere films, maar qua emotionele impact zeker niet zijn minste. Vond het een vrij zware film zelfs. Wel wat aan de lange kant, daar had ik toch wat moeite mee, juist omdat er zoveel van focus wordt gewisseld lijkt de mainfocus wat zoek op den duur.

De film zit trouwens redelijk vol met J-Pop nummers, dus om nu net over dat laatste nummertje te vallen ?

Mooi Hiroki (alweer).

Hoewel een raamvertelling niet zo vreemd is, is het toch apart dat de hoofdverhaallijn in het heden ligt en dat de flashbacks zich voornamelijk richten op personen rond het hoofdpersonage. Zo leren we haar toch op een andere manier kennen.

Leuke variatie op een bekende vertelvorm. Verder weer een lekker relax Japans drama dat zich afspeelt op en rond de schoolbanken. Hiroki is ondertussen een meester in het genre en lijkt lastige hindernissen (een jonge cast) alsof het niets is te omzeilen.

Gewoon een sterke entry binnen z'n oeuvre. Niet erg opvallend, ook geen geniale cinema maar verder wel érg van genoten. Blijft een zeer fijn regisseur.

4.0* en een uitgebreide review

Afgezet tegen de andere films die ik van hem gezien heb, een tegenvaller van Ryuichi Hiroki over vriendschap, meer in het bijzonder de scherpe kantjes ervan. In meerdere opzichten afstandelijk vormgegeven. Ongetwijfeld kunstzinnig bedoeld. Dat is evenwel aan mij niet besteed. Teleurstellend derhalve.