Süt (2008)

bijna een week lang, elke avond de film opgezet om 'm te kijken maar telkens na ong 10 minuten in slaap gevallen. aan het einde van de week de helft gezien maar heb geen behoefte om 'm af te kijken. er wordt nauwelijks gepraat, lange nietszeggende scenes worden afgewisseld met korte onsamenhangende flitsen.. tot vervelends aan toe.

Ik vond het niet het sterkste deel uit de trilogie, maar zeker wel een aardige film.

Net zoals de twee andere delen is het een verhaal uit het leven gegrepen wat over de alledaagse drama's gaat.

Als je alle delen hebt gezien valt er zeker wel veel te plaatsen (veel van dezelfde elementen komen terug).

Ook wordt er weer een klein beetje meer een kijk gegeven in de relatie tussen Yusuf en zijn moeder Zehra, waar volgens mij de de trilogie indirect over gaat.

Het mooiste uit de film vind ik de rustige beelden van uit een standpunt die soms gewoon nog wat langer blijft hangen terwijl er in beeld al niets meer gebeurd.

Daartegenover is de symboliek in Milk niet te ontcijferen. Wat is bijvoorbeeld de betekenis van al die slangen? Van de openingsscène tot aan de slang in de keuken. En hoe zit het met dat ritueel? Of de scènes waar Yusuf de man achtervolgt waar zijn moeder op verliefd is. Waar kwam dat opeens vandaan? Leek wel een verplichte narratieve zijwending zonder enige betekenis. Of die gigantische vis? Betekent dat nog iets want een scene erna (een snelle cut naar zijn moeder) lijkt het een droom. Moest dat een droom voorstellen? Zo ja, wat is daar de betekenis van? En hoe zit het met dat licht uit zijn helm op het einde? Onze Yusuf die graag dichter zou willen worden kiest toch voor een arbeidersbestaan? En hoe zit het met die acteurs die in Egg speelde maar vervolgens in Milk een compleet andere rol toegeschoven krijgen. Het meisje kan ik plaatsen maar hoe zit het met de moeder? En zo zijn er nog meer kleine rollen die terugkeren. Merkwaardige film waar ik niets uit kon halen omdat ik er niet veel van begreep. De tegenstellingen moderniteit versus traditie, stad en platteland gegoten in een ‘coming of age’ verhaal wordt onnodig moeilijk in beeld gebracht. Landgenoot Nuri Bilge Ceylan is in dat opzicht toch de betere van de twee.

Was dit wel hetzelfde personage? Ik geloof dat de man op het einde Yusufs broer/vriend/... was die liever ook de artistieke weg was ingeslagen, maar die zich veroordeeld zag tot het harde werk in de mijnen. Kan zijn dat ik me vergis (vond de film niet erg sterk en heeft aldus niet veel indrukken nagelaten), het zou in elk geval logischer zijn mocht dit personage daadwerkelijk Yusuf zijn aangezien de camera zo ongeveer drie uur (;) ) op hem blijft focussen.

Dat van die acteurs die in andere films uit de trilogie andere rollen spelen vond ik ook maar vaag overigens.

Süt is duidelijk het minste deel van de Yusuftrilogie: inhoudelijk is het behoorlijk saai/warrig en op cinematografisch vlak valt er weinig moois te beleven ivm Yumurta en Bal.

Er is weinig blijven hangen, al liet de openingsscène met de "slangenuitdrijving" wel een indruk na.

In een milde bui kies ik toch nog voor een erg lichte 3*.

3*

EDIT: Ik breng hem toch terug naar 2,5* Ik draag te weinig van deze film mee, en dat na amper een dikke week. Bovendien wil ik toch een halve ster verlagen om het kwalitatieve onderscheid met "Bal" (3*) meer in de verf te zetten.

2,5*

Bij deze Yusuf-trilogie overstijgt het geheel wel de onafhankelijke delen. Op zich een vondst van Kaplanoglu om de tijd om te keren, al zag ik de delen ook weer in een geheel andere volgorde. Om een cyclus te maken van (1) een volwassen man die zijn moeder begraaft, (2) een apatische adolescent die zijn moeder niet begrijpt (wil begrijpen) tot (3) een jongen die zijn vader adoreert, er zit een mooie opbouw in. Ik weet niet of er een specifieke reden was om het zo te doen en of het anders uit zou pakken als het in tijd een opbouwende volgorde zou hebben. Ik weet het niet.

Ik vond ook dit deel weer veel (te) raadselachtig. Het is overigens niet moeilijk te begrijpen waarom deze het zoveel slechter doet qua gemiddelde. Het is een nogal onsympathieke film, met een onsympathieke laml*l als hoofdpersoon. Die scène met die jager in dat riet, dat was naast een tikkie lamlendig ook nog heel slecht uitgevoerd. De moeder vond ik wel heel poëtisch geportretteerd, meer in de stijl van de poster hier (die dan wel weer de mooiste van de drie is). Eigenlijk in tegenspraak met hoe de zoon haar ziet. Dat licht, die veertjes... Maar die slangen, ik weet het niet.

Even veerde ik trouwens op toen Kaplanoglu zijn dochter (zus) onder haar eigen naam opvoerde dacht ik hier een Kiarostami-kloon te ontwaren die heel behoedzaam speelt met de verwachtingen van echt en bijna echt. Maar dat bleek toch niet het geval. Raadselachtig dus, raadsels die door de personages niet uitnodigen om veel over te spiegelen, iets dat Yumurta met zijn rituelen rond dood en herinnering veel meer had. En Bal in zich had door de jeugdige onschuld.

Dit is eigenlijk de allereerste keer dat ik me in geen enkele van de reacties op Moviemeter kan terugvinden. Alleen de laatste post, van Mochizuki Rokuro, bevat wel een paar lichtpuntjes (in verband met opbouw en poëzie), maar de score van 2,5 begrijp ik dan des te minder.

Ik heb de derde film van de trilogie nog niet gezien, maar ik vond de twee eerste delen prachtig, en deze tweede duidelijker nog sterker dan de eerste. De poëzie en symboliek zijn voor mij juist héél sterk, en de sfeer van het geheel was voor mij adembenemend. Het deed me af en toe zelfs wat aan Antonioni of Tarkovsky denken!

Ik kijk heel erg uit naar Honing...