The Phantom of the Opera (1962)

Mijn favoriete PHANTOM OF THE OPERA verfilming. Griezeliger dan de voorgangers uit 1925 en 1941. En sterker dan de talloze latere verfilmingen, zoals van Dario Argento. Met veel stijl en gevoel, sfeervol gefilmd. Met Herbert Lom in één van zijn beste rollen.

Ben niet echt een fan van Phantom of the Opera. Wel van Hammer. En soms ook van Terence Fisher. Maar hier slaat hij de plank mis. Komt ook wel omdat het uitgekauwde verhaal van het monster weinig ruimte geeft

Toch had er meer uit de sfeer gehaald kunnen worden. Een van de mindere Hammerfilms.

Je zou bijna denken dat Hammer-films hier in de Benelux geboycot worden. Bijna twee jaar na de officiële release-datum (15-12-2005) heb ik hem dan toch eens in MediaMarket gevonden....

Veel andere beloofde Hammer releases laten nog steeds op zich wachten of zijn uitgesteld. (vb. The Vampire Lovers)

Nu ik erover nadenk vond ik deze versie eigenlijk ook wel erg goed. Weet nog niet of ik deze beter vind dan de versie uit de jaren veertig.

Menig verfilming van The Phantom Of The Opera heb ik vroegtijdig uitgezet, omdat ik dat voortdurende gezing gewoon niet trek. Deze hammervisie pakt het godzijdank anders aan en bewaart het zingen voor de voorstellingen zelf. Kan ik prima mee leven, maar daarmee is deze film, mooi in hammerstijl, een stuk makkelijker te volgen. Het is een keurige vertelling van A naar B, waarbij er nog even een terugblik is op het onfortuinlijke leven van het spook van de opera.

De decors zijn om te smullen. Het operagebouw oogt erg sfeervol, de riolen zien er goed smerig uit en het groezelige Londen van honderd jaar geleden oogt authentiek. Veel spanning is er niet. Er vallen wel doden, maar de actie gebeurt altijd buiten beeld, al heeft het eerste slachtoffer een prachtige entree. De film draait met name om de vileine Lord Ambrose d'Arcy en het onschuldige, maar talentvolle zangeresje Christine Charles. Wat zich afspeelt tussen Petry en d’Arcy is veel meer drama, dan horror. Het duurt dan ook niet lang voordat de kijker flink wat sympathie heeft voor het spook heeft gekregen. Spannend is het verhaal niet, maar het wordt wel lekker vlot verteld en het acteerwerk is stuk voor stuk goed. En dat ondanks het ontbreken van grote namen. Puik werk van Terence Fisher en een pluim voor de finale.

Ik heb vermoedelijk een verkorte versie gezien want de speelduur was slechts 70 minuten. Of dat veel veranderd zou hebben in mijn beoordeling, ik vrees van niet. Hammer had er een handje van weg om klassiekers te bewerken maar vaak zijn de films meer style over substance soms op het kitscherige af. Ik was verrast dat de setting opvallend sober was, maar griezelig zoals Mac Hammer Fan het beschrijft dat kan ik niet meteen vatten. Misschien zal het komen omdat ik een fan ben van het origineel, de silent met Lon Chaney. Dat vond ik pas een setting, een film die een en al duistere sfeer uitademt. En dan het verhaal, de Phantom die wordt opgevoerd als tragische figuur en totaal niet dreigend. Sterker nog hij heeft een Igor/Quasimodo figuur nodig om de boel te saboteren en wat moorden te plegen op onschuldige mensen, waar hij dan ook nog mee wegkomt want ocharme een corrupte zakenman heeft zijn werk gestolen! Sorry deze film mag de titel van Phantom of the Opera niet dragen want het hele verhaal en de karakters hebben ze totaal om zeep geholpen. Snel doorspoelen en de versie met Lon Chaney herzien zou ik zeggen.

Ook mij lijkt The Phantom of the Opera me niet direct te liggen. Of in elk geval de verfilmingen. Ik geef die verfilmingen meestal lager dan gemiddeld en vind deze, ook voor een Hammer, niet geweldig. Hammer kiest ervoor de tragiek van de phantom nogal in plaats van bijvoorbeeld hoe eng of naar hij was of de donkere romantiek van het verhaal, Maar doordat de film uiteindelijk niet zoveel doet met die dramatische laag komt het allemaal niet helemaal uit de verf. Dit was zeker niet mijn eerste Hammer, maar wel mijn eerste van de belangrijkste Hammerregisseur Terence Fisher, maar ik denk dat er echt wel beter moet zijn,

Als ik zou willen kan ik nog tientallen verfilmingen van dit verhaal gaan zien. Dat doe ik niet, maar af en toe zal ik nog weleens wat proberen. De zwijgende en die van Argento bijvoorbeeld,

"Phantom of the Opera" (1962) vertelt het klassieke verhaal van het verminkte muzikale genie dat onder de Opera van Londen leeft. Bij de voorstelling van de nieuwe opera van Lord Ambrose d’Arcy is het theater niet helemaal uitverkocht, omdat het in één van de loges spookt. Wanneer de toneelknecht vermoord wordt, weigert Maria, de ster van de show, nog verder op te treden. Christine Charles, een jonge en getalenteerde sopraan, wordt in haar plaats aangeworven. Het meisje trekt de aandacht van de mysterieuze figuur bekend als het Spook. Deze laatste is een gemaskerde man die in de catacomben onder de opera woont. Hij is geobsedeerd door Christine en gebruikt zijn invloed om haar een prominente rol te geven in de operaproducties. Terwijl Christine's carrière bloeit, ontdekt ze langzaam de gruwelijke waarheid over haar mysterieuze beschermheer. Wanneer die aan het licht komt, leidt dit tot een dramatische en tragische confrontatie.

"Phantom of the Opera" is een betoverende en meeslepende verfilming van het iconische verhaal en één van de hoogtepunten van Terence Fisher. Deze Hammer Film onderscheidt zich door zijn uitstekende regie, zijn rijke visuele stijl, beklemmende sfeer en diep emotionele kern.

Herbert Lom in de rol van het Spook is ronduit schitterend en brengt een gelaagde en sympathieke interpretatie van het beroemde personage. Hij weet zowel de tragiek als de dreiging van het Spook overtuigend over te brengen, waardoor zijn vertolking onvergetelijk is. Heather Sears als Christine Charles levert eveneens een prachtige prestatie, en haar vocale talenten en acteerwerk zorgen ervoor dat de kijker volledig met haar personage meeleeft.

De cinematografie van Arthur Grant is heel verzorgd, met prachtig gecomponeerde scènes die de grandeur van de opera en de duisternis van de ondergrondse wereld van het Spook perfect vastleggen. De kostumering en decors zijn rijk gedetailleerd en dragen bij aan de authentieke sfeer van het Victoriaanse tijdperk.

De soundtrack is zowel weelderig als meeslepend, en versterkt de dramatische en romantische elementen van het verhaal. De operascènes zijn spectaculair in beeld gebracht en doen recht aan de muzikale essentie van het verhaal.

"Phantom of the Opera" (1962) werd bij zijn release door de critici maar matig onthaald. Volkomen ten onrechte! Het is niet alleen een visueel en auditief feest, maar ook een emotioneel resonante film die het tragische verhaal van het Spook op een verfrissende manier vertelt. Terence Fishers prent werd echter met de jaren een tijdloze klassieker die zowel horror- als muziekliefhebbers bekoorde. Deze versie van het Spook van de Opera is een waar genot om naar te kijken en blijft zonder meer mijn favoriet.