La Bande du Drugstore (2002)

Hij bestaat nog steeds, de Drugstore op de Champs-Elysées... Het is echter helemaal geen nachtclub - zoals verkeerdelijk aangegeven in de synopsis - maar een 'convenience store' op de Amerikaanse leest geschroeid. In het Frankrijk van de jaren '60 was dat revolutionair, een winkel waar je 's avonds laat nog levensmiddelen kunt komen. Les 'minets' zul je er heden ten dage allicht niet meer aantreffen, eerder Saudische prinsen, middenklasse city trippende koppels, Chinese vrouwen in Catherine Deneuve travestie en racaille uit de voorsteden. Je zou haast nostalgisch worden van 'la bande du drugstore', een beetje het Franse antwoord op de mods uit Engeland: preppy, arrogant, steeds piekfijn gekleed met een mooi paar schoenen (bij voorkeur des mocs de chez Weston - ça vaut bien 10 sacs!). Kledij speelt een belangrijke rol in de film, je hoort de personages voortdurend elkaar de loef afsteken met dergelijk dandyisme. Het is moeilijk om in te beelden dat een jeugd subcultuur (in zoverre dat zelfs nog bestaat) zo'n oog voor verfijning en detail zou hebben. Dat de jongelui graag voor 'voyou' spelen met verhaaltjes van casses en michetons, is al helemaal admirabel. We smachten inderdaad naar de tijd dat de zijstraatjes van de champs nog bevolkt waren met schimmige Corsicanen en hun afzuipbars, toen le milieu nog alom vertegenwoordigd was in Parijs. Ondanks deze overduidelijke kwaliteiten voel je ook wel de oppervlakkige leegheid van de 'drugstore' beweging. Het mist de intellectuele onderbouwing van de iets eerdere groepering 'hussards noirs', waar men op erudiete wijze het gevoel van vrijheid verdedigde. Zelfs als dat betekende je dood rijden in een Aston Martin zoals spilfiguur Nimier en zijn liefelijke Sunsiaré. Des minets daarentegen hebben helemaal geen nobele idealen zoals een queeste naar vrijheid of die ergerlijke zuipschuit van een Sartre het zwijgen opleggen. Ze zijn gedreven door een verwend gevoel van 'ennui', iets wat evengoed de volgende generaties zou markeren. Hun raison d'être lijkt er dan ook in te bestaan om met banale wreedheid anderen te kwellen, met voorkeur leden van het andere geslacht. Veel sequenties uit la bande du drugstore doen denken aan de typische adolescentenfilms uit de jaren '60/'70: arrogante ventjes die er plezier in scheppen om jonge vrouwen te manipuleren en te vernederen, gewoon voor de kick. Maar zichzelf wel allemaal als progressief beschouwen en hard van leer trekken tegen het extreem-rechts pispaaltje van dienst, een timide bebrilde snuiter. Frappant is wel dat de regisseur dit als iets glorieus voorstelt. Wat mij betreft zeer geënt in zijn tijdsgeest dus, al merkte een IMDB-commentator op dat jongeren in de jaren '60 helemaal niet zo zelfzeker spraken als 21ste eeuwse jongeren. Er zit wat in. Ander schijnbaar anachrosnisme is dat een vrouwelijk personage op een gegeven moment haar minnaar demonstreert hoe hij een clitoris moet masseren. Van de 'orgasmekloof' had men in de vroege jaren '60 (gelukkig) nog niet gehoord!