Noroi (2005)

Een horror met een eigen smoel. We volgen een documentairemaker die het bovennatuurlijke onderzoekt, en krijgen zijn laatste documentaire te zien, die zogenaamd als "te eng om te vertonen" werd aangemerkt. Het is een low budget found footage-film in de stijl van een nepdocumentaire, waarbij ook "stukjes uit TV-programma's" over het paranormale worden getoond (die uitbundige TV-programma's deden me qua stijl aan teleshopping-uitzendingen denken). Het vergt de nodige moeite om in het verhaal te komen, maar script en editing zitten opvallend goed in elkaar waardoor de film je toch wel weet te grijpen. Dat neemt niet weg dat er ook stukken in zitten waarbij de oogleden heel zwaar worden. Met name het stuk waarin een "superhelderziende" met aluhoedje op minutenlang 'over wormen praat' voelde erg zwaar (en off-topic) aan. Als ze in die toch al royale 115 minuten wat hadden geknipt had het een veel betere film opgeleverd.

Het is allemaal al eerder gedaan, maar toch voelt deze wel als tamelijk uniek aan en is in die zin wel het kijken waard. Door de minpunten kom ik alleen helaas niet verder dan een ruime 2,5*.

Redelijk slaapverwekkend.

Noroi is zo'n film waarvan er weer 2 kanten zijn vanuit het publiek. De ene kant vind de film doodeng, de andere kant vind hem maar saai. Ik neig vooral naar de tweede kant. Maar ik moet zeggen dat de film nog wel een aantal aardige horrormomenten kent.

Het is alleen jammer dat de eerste minuten en de laatste 10 minuten de beste beelden hebben. Ook zeker de spannendste momenten. Het is ook hilarisch dat de spannendste stukken helemaal niet van de tape afkomstig zijn, maar van de beelden in het begin en de allerlaatste beelden.

Er was een korte inleiding dat de tape te eng voor het publiek zou zijn. Ik vond het vooral slaapverwekkend. Het is een redelijk simpele bedoening dat nergens indruk weet te maken. Nergens een redelijk spannend moment.

Bovendien is het allemaal wat aan de simpele kant. Duidelijk een low-budget dus. Maar dat kan werken, The Blair Witch Project was hier een ideaal voorbeeld van. Maar Noroi is vooral een fake-docu, en dat pakt helaas een stuk minder interessant en spannend uit. Erg jammer.

Ook bezwijkt deze film onder het irritante theatrale acteerwerk dat werkelijk elke keer de spanning weer wegneemt. Altijd dat overdreven gepiep en geschreeuw. Geen handen voor de ogen, maar vingers in de oren. Dat is het resultaat wat ik er telkens van krijg.

Voor de rest is de loop saai. Het mysterie boeit totaal niet. Tijdens de tape voortdurend inzoomen op de "enge" momenten is nog wel aardig, maar het is dan wel te duidelijk dat dezelfde regisseur de tape en de beelden buiten de tape heeft geregisseerd. (Is ook zo, maar je kan er op z'n minst voor zorgen dat het lijkt alsof de tape door iemand anders is gefilmd).

Ook raar dat de soundtrack zo prominent over de film heen hangt. Alsof de tape is gevonden, en nog 1 of andere editor voor extra effect even een goedkope soundtrack eroverheen monteerde. Het valt iets te veel op en is iets te geforceerd.

Maar, eerlijk is eerlijk, als je doorkijkt tot de laatste 10 minuten krijgen we plots een hele andere film voor onze kiezen. Vlak als die doodsaaie tape eindigt, kregen we voor een paar seconden een beeld waar we iets in het bos zien met daaroverheen een angstaanjagend geluid. Dat zijn die kippenvel momenten waar ik naar zoek.

Bovendien is de inleiding en epiloog van de verteller erg pakkend en zijn de laatste beelden ook sterk. Dat zijn ook die momenten waar ik naar zoek in dit soort films. Wel onbedoeld komisch dat die kerel nog even zijn camera pakt voordat hij zijn in-brand-vliegende vrouw probeert te redden.

Het zijn enkele sterke horrormomenten die mijn cijfer nog naar een gulle 2,0* doen stijgen. Want voor de rest vond ik het echt vreselijk.

Ik kan de found footage films die ik goed vind op 1 hand tellen. Dit is er helaas geen van. Toch heb ik al slechter gezien zoals Blair witch Project of Cloverfield. Ik vond het gewoon te langdradig allemaal en niet spannend genoeg. Doe mij maar Cannibal Holocaust of Trolljegeren.

Uit de samenhangende synopsis bij de film zou je misschien kunnen opmanken dat het verhaal dat wordt verteld ook samenhangend is. Dat is niet het geval. De film bestaat uit een chaotische verzameling van observaties, ontmoetingen, interviews en fragmenten uit tv-programma’s en is allesbehalve coherent.

Noroi wordt bij aanvang gepresenteerd als een afgemonteerde documentaire die is geschoten door ene Masafumi Kobayashi. Zijn onderzoek naar een oud en mysterieus ritueel heeft hij vastgelegd op film. Het verhaal wordt vanuit zijn perspectief verteld. Dat gebeurt met veel omwegen, met veel warrigheid en met een instabiele cameravoering.

Het onderzoek voert langs vele paden. Het wordt zo kronkelend en slingerend uitgevoerd dat het een gigantische hoeveelheid beeldende impressies veroorzaakt. Door het fragmentarische karakter van de film is lange tijd onduidelijk waarheen het verhaal leidt en wat de onderlinge relevantie is tussen al die warrige observaties en belevenissen. Gelukkig worden koers en relevantie tegen het einde enigszins duidelijk. Ik vond ook wel dat ik tegen die tijd recht had op wat verduidelijking.

De speelduur van bijna twee uur is lang. Hoewel het onderzoek naar het mysterie niet echt vervelend is, treedt eerlijk gezegd wel wat vermoeidheid op. Vooral tegen het einde (waarin de gebeurtenissen escaleren en de beelden voor extra veel confusie zorgen) zorgen onstuimige fragmenten en een wild bewegende camera voor een zware belasting van het concentratievermogen.

De fragmentarische uitvoering van de film mag dan op den duur wat vermoeidheid genereren, maar zorgt ook voor een authentiek gevoel. De beelden ogen erg realistisch. De geloofwaardige personages dragen overigens in belangrijke mate bij aan het authentieke gevoel. Nou ja, op één personage na dan.

Eén personage voelt erg misplaatst aan. Een paranormaal begaafde man die zich krabbend, krijsend en gillend door het beeld beweegt en door een ieder serieus wordt genomen, is erg ongeloofwaardig. Zijn verschijning is belachelijk en doet afbreuk aan de gevoelens van authenticiteit die de beelden en de overige personages oproepen.

Noroi is een warrige film. Het fragmentarische karakter kijkt vermoeiend. Het is moeilijk een draad te vinden om vast te pakken. Desondanks bevat de film een paar serieuze creepy scènes en ademt de film een verontrustende sfeer die onplezierig stemt. Ik herinner mij de vermoeidheid echter het meest.

Ik vind The Blair Witch Project filmhistorisch ontzettend interessant, vond hem ook in de bios de moeite waard, en heb best een aantal found footage films gezien die ik goed vond. Desalniettemin ben ik niet de grootste fan op aarde van dit subgenre; het duurt me vaak iets te lang, en het slechte camerawerk en de beeldkwaliteit zijn niet het meest prettig om naar te kijken. Het valt of staat met de uitvoering. Nadat je er een beetje inkomt gaat de film wel meer boeien, maar met bijna 2 uur op de teller vraagt Noroi ook wel het nodige. Ik houd het op een zesje+. Wel een freaky eind, damn.

3.2*

Hmm, blijk ik achteraf een versie zonder enige soundtrack gezien te hebben. Toch wat jammer aangezien ik nu zie dat deze blijkbaar als één van de sterke punten van de film gezien wordt.

Verder zijn horror mockumentaries mijn ding wel en kon ook deze me best bekoren. Noroi komt best traag op gang, eigenlijk komt de film nooit écht helemaal op gang, maar ergens zit hem daar juist ook wel de kracht. Het creepy en understated sfeertje van de film sluimert langzaam voort en wanneer je het als kijker eigenlijk bijna niet meer verwacht wordt het dan soms toch nog opeens best freaky. Zoals tijdens de allerlaatste scene die echt enorm effectief is.

Niks jumpscares, gore, spanningsopbouwen of expliciete horror, maar een sfeervolle mystery die op de momenten waarop het nodig is tig keer effectiever is dan de meeste horrorfilms. Geen idee of de film beter met of zonder soundtrack zal zijn, maar evenmin 3,5*.