Pepperminta (2009)

Ik weet het niet hoor.

het is een pippilotti rist film dus hij zou wel goed moeten zijn...

hij draait nu ook op het filmfestival

Geen moment van te voren kunnen bedenken dat ik dit zó leuk zou vinden. De film duurt weliswaar een kwartier te lang, maar is hoe dan ook vindingrijk, creatief en leuk geacteerd. In tegenstelling tot dat extreem saaie Let Each One Go Where He May Go bewijst Pepperminta dat videokunst en cinema wel degelijk samen kunnen gaan.

4,0*

Ja, was hier toch wel lichtelijk benieuwd naar. Nu valt Pipilotti's videowerk niet direct in mijn straatje, maar het is vaak wel verfrissend wanneer videokunstenaars features maken. Zal deze (ooit) zeker nog zien!

Erg amusante film inderdaad, al kan ik me voorstellen dat mensen die alleen reguliere cinema gewend zijn er moeite mee hebben. Visueel is het in ieder geval wel een feestje, het plot (dun) en de achterliggende moraal (beetje karig) laten helaas wat te wensen over.

Na afloop leek nog alles te bewegen...

Het doet pijn aan je ogen af en toe, en qua verhaal en acteren stelt het allemaal niet zoveel voor. Het burgerlijke leven en het christendom worden op de hak genomen, kleur en malligheid komen ervoor in de plaats. Van te voren leek het me een film om vrolijk van te worden, maar Pepperminta is daarvoor te afstandelijk, te raar, ze komt eigenlijk niet echt tot leven.

Maar het is wel geweldig bizar en prachtig om naar te kijken.

Psychedelische Pippi.

Een uiterst verfrissende verrassing is Pepperminta van regisseuse Pipilotti Rist. Haar naam verraadt het al een beetje, deze vrouw is fan van Pippi Langkous. Eigenlijk heet ze dan ook geen Pipilotti, maar Elisabeth. De Zwitserse kunstenares levert met deze bijzondere kijkervaring haar speelfilmdebuut af. En wat voor een. Een feministisch verhaaltje dat een zeer eigenzinnig kijkje biedt op de kleurloze eenheidsworst waar ze klaarblijkelijk vanaf wil.

Door middel van een wonderlijke waterval aan gekkigheid en het toevoegen van enkele liedjes, beleeft het hoofdpersonage – een soort van psychedelische Pippi Langkous – een avontuur dat je moet zien om te kunnen geloven. Door middel van knap camerawerk, droomachtige details en een vreemd erotisch ondertoontje, schildert Rist in vlot tempo een surrealistisch sprookje dat naar binnen glijdt als koek en doet smaken naar meer.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Daar uit de filmwereld van Zwitserland (waar wij bijna nooit iets van meekrijgen) komt dan Pepperminta, gemaakt door een regisseuse die vroeger fan was van Pippi Langkous, maar er hier toch een volwassen draai aan geeft.

Om te beginnen is deze film bijna een drugs. De hele film is dromerig en kleurrijk geschoten en je bent zowat aan het spacen. De vele stop-motion shots en het hele fantasiewereldje dat geplaatst word in het hedendaagse Zwitserland is gewoon fenomenaal gedaan. Je zou haast denken dat dit een Villa Achterwerk programma is. Ook Pepperminta zelf is prima neergezet en ook haar vriendjes Werwen en Edna mogen er zeker bijzijn, en samen beleven ze allemaal spannende avonturen met vele kleuren, beestjes, figuranten enz enz. Alleen in plaats van een kinderlijk avontuur gaat Pepperminta behoorlijk de erotisch getinte kant op en vooral dat menstruatie-bloed toverdrankje is daarvan de klap op de vuurpijl. En verder ja... zoals Zinema het zegt: Je moet het gewoon zien om te geloven want aan de hele inhoud is geen touw aan vast te knopen. Maar het gaat ook meer om het fantasiewereldje van Pippeloti Rist, waarover ze waarschijnlijk jaren droomde om het te openbare.

Hele merkwaardige film. Een psychedelische trip van begin tot eind.

3,5*