Les Couleurs du Diable (1997)

Ze bestonden nog : films van Jessua...niet voor lang meer want dit was schijnbaar de laatste en hij flopte genadeloos bij release, zo heb ik me laten vertellen. Misschien komt het omdat deze film ons niets nieuws biedt : zoveelste variant op Faust, hier meets the portrait of Dorian Gray. Misschien ook omdat de middelen voor deze schijnbaar ambitieus opgezette productie te bescheiden waren, of misschien omdat het hier weer eens een Europudding betreft met een grotendeels lost in dubbing cast, die er sowieso niet te veel van bakt, vooral dan uitgerekend protagonist Stanczak.

Door de bescheiden speelduur ook weer geen beproeving om uit te zitten, wel een tikkie koddig in zijn pretenties. Leukste vondst misschien- niet van de film maar van de roman van Blunt neem ik aan- was de figuur van de kunstminnende en galeries afstruinende flic Zingarelli, die hier optreedt als "goede geweten "van de anti- held, en hem en passant ook leert hoe je geweld waarheidsgetrouw moet weergeven op doek.

Helaas krijgt de flic al snel zijn zin met die waarheidsgetrouwheid, niet dankzij hemzelf maar dankzij de Mephisto van dienst : hier Raimondi, een connaisseur en a- morele schobbejak, meer Sir Henry dan Mefisto eigenlijk. Die verwijt Stanczak ongekend te zijn met het Kwaad, waardoor de unheimlich bedoelde doeken van hem flauw blijven. De Duitse expressionisten wisten wel wat het Kwaad inhoudt en dat zie je in hun werk, aldus Raimondi. Die begint vervolgens aan de anti- sentimentele educatie van de held te werken, met succes. Hij troont hem mee naar alle mogelijke gruwelen, waaronder een snuffmoord in een stripclub. Had leuk kunnen zijn, helaas is Jessua trouw aan de strekking van zijn film en brengt hij de moord non- exploitatief in beeld...net zoals de sexscènes hier volstrekt zouteloss zijn ondanks het niet verkeerde lichaam van de veelvuldig naakte Bertucelli.

Wat die strekking is moge duidelijk zijn : Jessua is het duidelijk niet eens met de bewering van ene godART dat je je films ( of kunst in het algemeen ) als regisseur/ kunstenaar moet "leven ", een statement dat overigens dermate kinderachtig en dom is- of wat verwacht je- dat het geen serieuze weerlegging behoeft. Actionisten hoeven bij Jessua ongetwijfeld al helemaal niet op genade te rekenen...bovendien : net als in zijn andere films duidelijk ook een antie- kapitalisties statement tegen kommersjaalisering van de kunst, wat je noemt een achterhoedegevecht anno 97.

Fil speelt vreemd genoeg in Rome, wordt te weinig met de - winterse natuurlijk- locaties gedaan imho. Bovendien geen "couleur "locale dankzij de Frans sprekende puddingcast, grotendeels met Franse namen uitgerust ! ( n. b. : boek speelde schijnbaar in NY, was beter geweest denk ik ). Wat zijn die kleuren van de duivel nu eigenlijk ? Washed out, natuurlijk !

Score semi- Afrikaans, met een bandoneon ertussen. Origineel en erg multiculti, maar tamelijk onprettig om naar te luisteren.

Is uitgebracht op DVD in FR., geen onderschriften.