Bob le Flambeur (1956)

Aardig filmpje van Jean-Pierre Melville, al zijn zijn latere werken spannender (Le Samouraï!) en beter in elkaar gezet. Bob le flambeur is een gangsterfilm, maar wel wat vlak en niet altijd zo even spannend is als andere Franse gangsterfilms (Rififi!) uit die tijd. Het smoezelige sfeertje van Montmartre was desalniettemin okee en de hoofdpersoon Bob (een ouwe criminele knar die ook nog eens gokt) evenzo.

Waardeloos scenario, maar gek genoeg best charmant. **1/2

Het plot doet een film noir vermoeden en in het begin leek het ook nog eens de kant van een vroegtijdige nouvelle vague op te gaan; allebei behoren ze niet tot mijn favoriete genres, waarbij ik bij laatstgenoemde zeker de originaliteit vaak wel kan prijzen, maar bij vlagen het eindproduct niet zo boeiend vind. Gelukkig had Bob le Flambeur het het beste van beide werelden.

Een vleugje misdaad, een jonge, doch cruciale femme fatale, speels gebruik met beeld/geluid met bijv. de funicular, maar bovenal draait het om de 'tragiek' van de gokverslaafde Bob. Althans, zo lijkt het, maar ondertussen ownt hij gewoon de naïeve New Kids on the Block. Erg tof dat die heist uiteindelijk gewoon niet door ging, ik houd wel van dat soort misleidende plotdecives en ben het derhalve ook niet met de kritiek eens dat het plot in dezen onuitgewerkt is

Melville’s eerste misdaadfilm deed me denken aan Dassin’s Rififi en is mijn ogen minstens zo goed, vooral dankzij de mooie rol van een stoïcijnse Roger Duchesne als gokker / masterbrain. Bovendien een fysiek imposant debuut van de destijds pas 16-jarige Isabelle Corey (Et Dieu... Créa la Femme, 1956), die tijdens haar (veel te) korte filmcarrière vooral furore maakte in Italië.

Prachtig verfilmd, het geeft echt de sfeer van die tijd. De soundtrack mag er trouwens ook best wezen en verder prima verhaal & goed geacteerd!

Duidelijk dat Melville een groot bewonderaar was van The Asphalt Jungle (1950)

Tegenvallende film van Melville (mijn zesde toch al). Franse film noir met een vermoeiend cliché verhaaltje rond een lokale gokker die het in zijn hoofd krijgt om de casino van Deauville te beroven. Al bij al vrij gewoontjes voor een film van Melville... ik was bang dat het daarna een banale heist zou worden maar de film krijgt dan toch zijn eigen twist waarmee de conventies achterwege worden gelaten... maar om te zeggen dat dit een opmerkelijke film was. Nee hoor. De "sfeer van de tijd" is heus zo briljant niet trouwens... Vind zijn jaren '60 films veel beter.

Na het fantastische Armee des ombres vooraan in de Melville box begonnen. Deze Bob Le Flambeur beviel me erg goed. Opmerkelijk genoeg uit het zelfde jaar van die andere ijzersterke overval thriller. The Killing.

Heerlijke franse gangsterfilm met goed geklede mannen, charmante dames en stoere auto’s. Wat me ook opvielis dat zo’n beetje het halve oeuvre van Scorsese hier min of meer zijn oorsprong vind. Zelf noemt hij Le Douces als een belangrijke invloed. Maar de neon signs, de hoerenbuurten, de after hours cafe’s en de eerder genoemde gangsters passeren allemaal de revue. In een MSU (Martin Scorsese Universum) hadden Paul Newman, Robbert DeNiro, Griffin Dunne en Joe Pesci een volledig naturelle cameo kunnen maken.

4* Op naar de rest van deze meester!

Af en te een glimp van zijn kunnen maar vond dit over de hele linie toch best tegenvallen gezien de status van Melville. Ik vond de acteur die Bob speelt niet zo sterk (hij deed me enigszins denken aan Keje Molenaar) en zijn gang, waaraan in het laatste kwartier nog een stuk of 6 sujetten worden toegevoegd, miste persoonlijkheid, op misschien Roger na. Het was natuurlijk ook nogal belachelijk dat ze de heist gingen doorzetten terwijl ze wisten dat de politie op de hoogte was en de finale vond ik mede om die reden vrij zwak (terwijl het idee van een heistfilm zonder heist me op zich wel aanspreekt, zie ook bv Reservoir Dogs)

Ter verdediging van de film: Isabelle Corey speelde heel koeltjes la fille fatale.

Hier had ik hoge verwachtingen van en de film opent ook geweldig. Monmartre wordt stijlvol in beeld gebracht en het karakter van Bob le Flambeur wordt op charmante wijze geïntroduceerd. Helaas wordt het daarna minder, de film moddert wat aan en de sfeer van het eerste half uur kon ik niet terugvinden. De rest van de karkaters spreekt ook weinig tot de verbeelding. De climax is leuk bedacht (eenmaal in het casino kan Bob zijn gokverslaving niet onderdrukken en verprutst daarmee de overval) maar stelt qua uitvoering teleur. Dan zie ik toch liever Kubrick's heistfilm The Killing uit hetzelfde jaar.

Een goeie noir/misdaad die zich afspeelt in omgeving Montmartre te Parijs en meteen ook een mooi tijdsdocument vormt. Roger Duchesne speelt en is Bob Le Flambeur. Ook in het echte leven was hij zeker geen onbesproken figuur. Zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt erg kritisch benaderd omdat hij banden zou gehad hebben met de Gestapo en volgens de lezing bij de bonusdocu (bij mijn blu ray) zou hij ook iemand persoonlijk gefolterd hebben. Verder was hij ook erg vertrouwd met het gokspel. Jean-Pierre Melville heeft hem ook gekozen omdat hij akkoord ging om in stukken en brokken te filmen (om budgettaire redenen). En dan wel bijzonder dat Melville zelf - als Jood dan nog - lid was van het verzet in Frankrijk tijdens de oorlog.

Ondanks het lage budget - Melville hield zich zelfs bezig met opstellen sets - is het een visueel erg aantrekkelijk portret van een Parijse wijk in de fifties. Regie en belichting zijn top ondanks het lage budget. Het verhaal is een komen en gaan van personages met verschillende gradaties van scrupules. Het einde van deze heistfilm is redelijk verrassend.Het (her)bekijken meer dan waard.