En Waar de Sterre Bleef Stille Staan (2010)

Geselecteerd voor het Internationaal Filmfestival van Cannes in de sectie Quinzaine des Réalisateurs en geïnspireerd op 'En waar de Sterre bleef Stille Staan' van Felix Timmermans.

Op twee acteurs na komt de hele cast van Theater Stap: het zijn allemaal acteurs met het syndroom van Down.

Opvallen zal hij dus wel doen, maar of het ook een goeie film wordt...

Vooral cinematografisch koesterde ik goede hoop dat dit iets zou worden, maar helaas. De film is geschoten met een lelijke korrel voortdurend in beeld. Denk aan 'Aaltra', waar dat een bewuste keuze is, maar dan meer latent aanwezig en ook veel lelijker. Echt storend. Voor de rest wel goede beelden hier en daar, maar in zijn geheel is de fotografie toch wat overroepen.

Via 'Aaltra' komen we overigens bij 'Avida' (van dezelfde regisseurs). Een interessante vergelijking met 'En waar de sterre bleef stille staan' van debutant Gust Van den Berghe, want beide films zijn in hetzelfde bedje ziek. Dat wil zeggen: de focus ligt heel sterk op de beelden, maar inhoudelijk wordt er niets verteld. In 'Avida' was dat gewoon frustrerend, hier soms ook walgelijk en oneerbiedig. De "acteurs" met het syndroom van Down krijgen dikwijls zinnen te zeggen die ze zelf niet eens begrijpen en dus totaal verkeerd uitspreken. Is dat eerbied naar die mensen toe? Ik laat dat liever open... Ook schrijver Felix Timmermans zou zich allicht omdraaien in zijn graf als hij dit zag. Zonde.

Al bij al echter geen film om van weg te lopen, maar 'Little Baby Jesus of Flandr' betekent eigenlijk gewoon niets. Altijd erg, eenmaal de toeschouwer dat gevoel krijgt...

Maar: toch benieuwd naar wat deze cineast de komende jaren nog zal uitspoken. Mét geld en mét een goede cast, zie ik zijn films namelijk niet allemaal mislukken...

Mooie recensie JJ_D. Ik heb een andere eindbeoordeling, maar ik kan me absoluut vinden in enkele punten van kritiek die je aanhaalt.

Zelf vond ik de film op audiovisueel vlak erg interessant, en bij momenten zelfs behoorlijk sterk (het kruisbeeld in de sloep dat zich steeds vermenigvuldigt, de verlaten feesttafel in de weide met op de achtergrond een verzameling lelijke en dreigende fabrieken, de fanfare die over de mistige velden marcheert,...). Misschien dat deze beelden vrijblijvend zijn en hoofdzakelijk "Spielereien" zijn om de kijker een idee van "grootse cinema" voor te schotelen, maar uiteindelijk kwamen de beelden in combinatie met de dramatische koorzangen op mij bijzonder sfeervol en sterk over. Dit soort momenten maken mij erg benieuwd naar verder werk van Van den Berghe, want hoe dan ook moet je blij zijn dat dit soort film in een landje als België gemaakt kan worden. Er gaat toch zeker en vast een zekere kunstzinnigheid van uit, die verschilt van het bulk van de moderne Belgische films.

Waar het dan weer misloopt, is op vlak van de acteurs en het verhaal. Er is wel degelijk een verhaal aanwezig dat vrij makkelijk te volgen is, maar in wezen vrij knullig is en niet weet te beklijven. Dit o.m. door de beslissing van Van den Berghe om met acteurs te werken die vrijwel allemaal het syndroom van Down hebben. Mij lijkt het persoonlijk gewoon als een soort van gimmick bedoeld te zijn, een manier om de film onder de aandacht te brengen en om hem te onderscheiden van de rest. Maar bevorderlijk werkt het geenszins.
De acteerprestaties zijn niet meteen sterk te noemen - wat klinkt het cru om zoiets in dit geval te moeten zeggen, maar het is nu éénmaal zo -, en bovendien was het frustrerend te moeten merken dat de acteurs bepaalde zinnen en woorden niet eens deftig konden uitspreken. Dat je als Nederlandstalige kijker bij momenten niet anders kon dan de ondertitels te volgen om te snappen wat gezegd wordt, kan je moeilijk als een goed iets beschouwen. Dit gegeven remt de filmbeleving helaas voor een groot deel af.

"En waar de Sterre bleef Stille Staan" is een interessante film, die wegens enkele beslissingen van de makers helaas niet compleet overtuigt. De filmbeleving wordt op vele ogenblikken gehinderd, maar daar tegenover staan wel enkele shots en scènes die bol staan van de sfeer en cinematografische pracht. Twijfelend tussen de 3* en de 3,5*, wil ik de film graag een duwtje in de rug geven met een lichte 3,5*


3,5*

De bewust houterige tekstbehandeling die door de (verstandelijk) gehandicapten worden opgelepeld zijn in combinatie met de wonderlijk mooie beeldcompositie een onwereldse, kinderlijk naïeve sfeer die doet denken aan Béla Tarr en de vroege films van Pasolini ('Trilogie van het Leven'). Little Baby Jesus of Flandr is uiteindelijk een bizarre film die multi-interpreteerbaar is. Zo worden ze nog maar zelden gemaakt.

Wie brengt dit in Nederland in de bioscoop?

Het EYE Film Instituut.