Noce Blanche (1989)

Goed, typisch frans drama met goede acteurs; ook Paradis zet een onverwacht goede rol neer.

Het onderwerp zal hedentendage wat gevoeliger liggen dan destijds [oudere leraar krijgt wat met lolita meisje] maar wordt smaakvol en gevoelig in beeld gebracht.

Dat gezegd hebbende kan ik ook nog vermelden dat de naaktscenes met de jonge Paradis je op een of andere manier bijblijven; niet alleen omdat ze natuurlijk mooi is, maar ook door de manier waarop het in beeld wordt gebracht.

Erg volwassen rol voor Vanessa Paradis. Een oprechte maar sociaal onaanvaardbare liefde tussen een 17-jarig meisje en een 50-jarige getrouwde leraar, neemt hier een tragische wending aan. Brisseau maakte een romantische, gevoelige en goed geacteerde film op het "Lolita" thema.

De omschrijving van deze film vind ik niet helemaal kloppen toch.

Wanneer je trouwens het gegeven krijgt van een man van premiddelbare leeftijd, een door de wol geverfd meisje van zeventien en een vrouw die het zonder warmte van de partner het lijdzaam aan mag zien dan heb je al de neiging om deez of geen rap te veroordelen. In deze film heb ik met alledrie echt meegeleefd. Vol begrip en zonder ook maar te willen oordelen. Bij mij is de hele opzet van de film in ieder geval zeer geslaagd.

Hele mooie film die ik zeker nog wel een keer ga kijken. .

Het thema is niet nieuw, doch het verhaal is redelijk interessant. Alleen het grootste deel van de film komt erg afgeraffeld over op mij. Alsof men met z'n allen even een filmpje in elkaar flanst zonder enig oog voor detail. Sommige dialogen hielden m'n aandacht wel vast en de hoofdpersonages hadden nog minder geloofwaardig kunnen zijn, maar goed is het allemaal niet. Wellicht is deze film relatief onbekend om een reden.

Vrij matige film.

Onderhoudend, mede door de indrukwekkende performance van Paradis, maar niet bepaald subtiel. Heb wel al een aantal van dit soort Lolita filmpjes gezien over getrouwde heren en misbegrepen nymfomanes, maar meestal zijn de overspelige mannen wel iets discreter wanneer ze eens een scheve schaats rijden. Zo voert het hoofdpersonage hier intieme telefoongesprekken in het bijzijn van zijn vrouw, onderbreekt hij zijn leerlingen om het over zijn oogappeltje te hebben en is altijd wel te vinden voor een neukpartijtje tijdens de schooluren. Ook de beeldtaal wil iets te nadrukkelijk aantonen hoe verleidelijk Paradis wel niet is: we zien haar in soft focus als een soort Doornroosje op bed liggen smachten terwijl er een paar lichtstralen over haar frêle lichaampje komen gegleden. Naar het einde toe wordt het helemaal absurd, wanneer blijkt dat Paradis de laatste twee maanden van haar leven heeft doorgebracht te staren naar het klaslokaal van haar geliefde, vanuit een zolderkamertje dat zich toevallig net goed bevond. Al kan zo'n overdreven sentiment mij als Poison Ivy fetijist (dan heb ik het over de jailbait klassieker met Barrymore, niet dat plantenmens uit Batman) stiekem wel ontroeren, daarom toch drie sterren.

P.S.: het hoofdpersonage laat op een gegeven moment Le Rayon Vert van Rohmer in de klas zien. Beste leraar ooit?

Ik voel me altijd wat ongemakkelijk bij dit soort boeken of films met oudere mannen die (zich laten) verleiden met wat tamelijk beschadigde minderjarige meisjes zijn. Maar ja het komt af en toe voor in professionele situaties in scholen, en zelfs in jeugdzorg en pleegzorg. In deze film komt dit probleem duidelijk en onmiskenbaar aan de orde, met goede acteurs en dit maakt het een goede film die je aan het denken zet. En Vanesse Paradis was toen inderdaad ongeveer 17 jaar oud.

Prima Frans drama, overtuigend spel van Vanessa Paradis. Hoe dan ook geen straf om Vanessa in haar jonge jaren te mogen aanschouwen.

Typisch Frans product van weleer: erudiete volwassen man legt het aan met minderjarig meisje, in dit geval omdat zij de 'menselijke conditie' zo goed begrijpt. Ja ja.

Tegenwoordig zou deze film echt niet meer gemaakt kunnen worden uiteraard, zelfs in Frankrijk is de moraal compleet gedraaid.

Los hiervan is het een degelijke, maar vooral wat saaie en grijzige film eigenlijk.

Ik heb deze film juist bekeken op: www.sooner.be. Het was leuk om te kijken. Ik was wel verschoten van het slaan en 'breken'. Alleen het laatste had ik nooit verwacht.

Opmerkelijk avontuurtje tussen een leerkracht op leeftijd en een labiel leerlinge. Opmerkelijk in die zin dat het er zelden geheimzinnig aan toe gaat. Zowat het hele dorp weet ervan en de affaire wordt zelfs ten huize van François in het bijzijn van zijn vrouw nauwelijks ontkend. Gezien zijn beroep en machtspositie en haar leeftijd - ze is immers toch nog minderjarig - zeer eigenaardig dat hier nauwelijks (strafrechtelijk) wordt tegenop getreden. Bovendien is ze uitermate labiel, kwetsbaar en beïnvloedbaar.

Maar wel een fijne rol van Vanessa Paradis, ook van Bruno Cremer overigens. Als nymfomane maakt ze zijn kop zot, mede ook door haar hoge intelligentie. Maar hij wordt pas helemaal horendol wanneer hij merkt waartoe ze in staat is wanneer ze niét haar zin krijgt.

Als toemaatje wat filosofisch geneuzel wat vervolgens leidt tot een best onderhoudende film. Geen topper, maar wel degelijk.

Ai, wat is ze mooi, het meiske Paradis. Maar alleen om naar te kijken, niet om enige vorm van contact mee te hebben, en daar komt de brave held Bruno Cremer at his extreme detriment achter. De belevingswereld van een puber, er is wellicht nooit in de historie van de mensheid een effectievere afknapper geweest - of althans toch voor normale mensen, en dat is Cremer ook in dit verhaal, al stinkt hij er langzamerhand toch in. Beter op zijn plaats als de mythische held in een van de films van Schoendoerffer, zo’n eeuwige soldaat waar je maar niet al te nadrukkelijk van moest vragen wat zijn origine ook alweer was, met als mooiste rol wellicht de adjudant Willsdoerffer met zijn kat genaamd Ma Conscience - nóg zwarter dan zijn ziel. De link is voor de hand liggend omdat hij in een vroege scene onderwijst over de filosofie van het bewustzijn - helaas zonder Ma Conscience op zijn schouder, en de soundtrack laat evenzeer te wensen, de jachthoorn uit La Crabe-Tambour speelt verraderlijk door mijn hoofd.

Verder eigenlijk vooral in klinische zin interessant. Paradis is overduidelijk veel te jong en anti-erotisch. Ja, ze is supermooi, maar in een abstracte zin, niet om aan te raken - en eigenlijk vooral ondervoed, als ze al iets in me opwekt is het vooral om iets voor haar te koken, en dan toch met zoveel mogelijk calorieen. Narratief onbegrijpelijk dat Cremer voor haar valt en een echte vrouw als Mikaël laat stikken, en dan heb ik het nog lang niet over de irritante telefoonspelletjes. Ook zoiets wat we collectief vergeten zijn, met dank aan nummerherkenning en het gemak van de smartphones. Hoe makkelijk is het tenslotte nu om dat soort kleutergedrag effectief te blokkeren tenslotte.

Ook weer zo’n link overigens - Mikaël speelt de violiste in Schoendoerffers Dien Bien Phu. Alle alte kameraden wieder bei einander, zeg maar.