Un Homme Qui Crie (2010)

Trailer

Gemiste kans. Van 'de schreeuwende man' is hier weinig te merken. Ergste is dan ook dat er helemaal niets van kamioen Adam te lezen valt. En dat is funest voor het meeleven met het personage. Het lijkt een lege huls zonder enige controle of sympathie voor zijn omgeving.

Mooie beelden, dat dan weer wel, maar hier is dat niet genoeg voor een vrij taai en dramatische gegeven. Had beter uitgewerkt kunnen worden door regisseur Mahamat-Saleh Haroun.

net 3 *en

Ik ben het met bovenstaande reactie eens dat van de schreeuwende man niks terug te zien is. Het personage voelt inderdaad nogal leeg aan, alsof hij er geen zin meer in heeft om het maar platweg te zeggen. Wel weet de regisseur een aantal mooie beelden te schieten, voor de rest vond ik het jammer dat we zo weinig over de zoon te weten komen, omdat ik hem eigenlijk een interessanter persoon vond dat de vader.

Het blijft leuk en interessant om te lezen hoe anderen dezelfde film ervaren.

Ik kan me wel voorstellen dat Adam als 'leeg' of emotieloos overkomt, maar dat vond ik zelf nou juist niet. Zijn liefde voor zijn zoon, voor zijn werk en zijn angst om beiden kwijt te raken... Zijn geloof in een God die het voor zijn gevoel laat afweten. Zijn verdriet, etc.

Ik geef toe, ik moest echt even in de film komen (het zat voor mij op het randje van traag), maar daarna kon ik er wel goed in meegaan.

Ik vond de 'cri' er zelf best goed uitkomen, maar dan in de vorm van een gevoel van totale machteloosheid. Haroun gaf zelf inderdaad in een interview aan dat het meer een "schreeuw in de stilte" is.

Afijn, ik vond het een mooi filmpje.

De invloed van een 'onzichtbare' oorlog op het dagelijkse leven van de (arme) bevolking.

Ik vond een mooi dramafilm...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

't zal wel moeilijk voor zijn leeftijd, zijn zoon, oorlog...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Mooi achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Een klein beetje moeite waard...

Film die voortkabbelt als het water in een zwembad. We volgen de wat verbitterd geraakte badmeester in zijn beslommeringen. En wat blijkt is dat het dagelijks leven in Tsjaad? nou niet bepaald een zorgeloos bestaan is. Toch ben ik niet hard geraakt, misschien doordat we alles van een afstandje volgen. Aan het acteer- ,camerawerk en de locatie ligt het in ieder geval niet.

Over het algemeen heb ik niet zo'n hoge dunk van Afrikaanse films. Er wordt meestal maar heel matig geacteerd en het verhaal is over het algemeen ook flinterdun, voor zover er überhaupt al een verhaal in zit. Afrikaanse films hebben meestal vooral een toeristische waarde. Ze geven de kijker vaak een leuk inzicht van hoe het er aan toe gaat in een ver exotisch land. Deze film gaat echter een stuk dieper en steekt daarmee met kop en schouders boven z'n Afrikaanse broers en zussen uit. Er wordt heel behoorlijk geacteerd en er zit ook een goed verhaal in. Al is het tempo nog steeds wel erg laag. De achtergrond van een constante oorlogsdreiging / begin van de oorlog is ook een sterk element in deze film.

In een Afrikaans land is er iemand die zodanig aan zijn specifiek werk houdt dat hij zijn zoon het gevaar instuurt....!?

Onthoud van deze film wat het hoofdpersonage antwoordt op de vraag waarom hij zo veranderd is : "Ik ben niet veranderd, het is de wereld die verandert".

De langzame opbouw van de film is wat ergerlijk. Lange shots niet bepaald nodig want gevoelens waren duidelijk en eenvoudig te begrijpen.

Essentieel is de rol van speelbal die Afrikaanse landen ondergaan.

Deze film heeft de 'Prix de Jury' van het Filmfestival Cannes gekregen.

Die prijs hoef ik dus vanaf vandaag niet meer als een aanbeveling voor een goede film te interpreteren.