Lonesome (1928)

Komt uit op Blu-Ray, via Masters of Cinema!

Heel mooi, klein filmpje uit de laatste jaren van de stomme film!

Erg apart om na het kijken te lezen dat de hoofdrolspeelster (Barbara Kent) gewoon nog steeds in leven is. Ze is bijna 105 jaar oud!

Deze film is te zien op youtube: Lonesome

* Blu-ray-review: Criterion.

Leuke film uit het stomme filmtijdperk, die echter gedeeltelijk stom is, want er zijn ook momenten waarin er wel gepraat wordt. De enige film die ik ken, die dat ook heeft, is Hitcocks Blackmail, maar blijkbaar zijn er meer films uit deze periode die dat hebben. Het is in ieder geval wel bijzonder om te zien.

Lonesome is verder vooral een erg charmant filmpje. De acteurs spelen het beiden erg goed. Het verhaaltje is simpel, maar werkt uitstekend. Ondanks dat de afloop niet zo heel moeilijk te raden is, zat ik hier wel duidelijk op te hopen en dan heb je als film toch wel iets goeds gedaan. Ondanks dat hier drama staat zitten er ook best wel wat komische momenten in. Ik houd hier wel van.

Dit is het perfecte voorbeeld dat je met weinig middelen toch iets moois kan bereiken, als de invulling maar goed is. Dat is hier meer dan zeker het geval.

4,0*

Tjah.

Belangrijke film in zijn speelsheid maar daar zit ook het probleem, Lonesome doet een hoop interessante dingen maar nergens buiten het visueel gedeelte word de film ook maar een beetje meer dan aardig. Een simpel verhaal over eenzaamheid is een basis voor vooral een hoop camera trucs die interessant genoeg zijn om te kijken maar nergens als een complete film voelen.

Het idee voor deze film was gebaseerd op een krantenartikel over eenzaamheid in het moderne Amerikaanse stadsleven van die tijd. Het heel simpele verhaal speelt zich in eerste instantie af in New York om zich nadien te verplaatsen naar een pretpark ‘on the beach’. Van bij de intro wordt de kijker er met de neus ingeduwd hoe druk het wel is in NY met zijn spoorlijnen, subway, toeterende wagens en streng fluitende verkeersagenten. We maken hierop kennis met Barbara Kent en Glenn Tryon die tewerkgesteld zijn als respectievelijk telefoniste en fabrieksarbeider, het milieu van de working class dus. Hun werkomgeving is enorm hectisch, wat wordt uitgebeeld met allerlei drukke filmische collages. Geen rustpunten in het moderne leven!
Na de werkdag blijkt ontspanning in het pretpark al even hectisch te verlopen. Het publiek lijkt wel wat geslikt te hebben, als je ziet hoe het constant hyperkinetisch beweegt, zowel tussen de attracties van het park als op het strand. En het ligt zeker niet alleen aan de afspeelsnelheid van de film. Murnau heeft het jaar voordien in zijn prachtige Sunrise ook scènes in een pretpark verwerkt maar daaraan kan deze Lonesome visueel niet tippen, hoewel het prettig om zien is hoe regisseur Paul Fejos kiest voor visueel experiment.

Lonesome werd oorspronkelijk geproduced als silent met een toegevoegde orkestrale soundtrack en geluidseffecten. De drie gesproken scènes heeft men nadien toegevoegd omwille van het succes van The Jazz Singer. Voor mij was dit niet nodig geweest omdat het lekkere ritme van de film wordt onderbroken en er inhoudelijk niets wordt toegevoegd - het is enkel een gimmick.

Deze film over eenzaamheid - met een compleet ongeloofwaardige finale trouwens - heeft een feel good factor waardoor het een vermakelijke zit wordt.