Vamps (2012)

Beetje nikszeggende film. paar grappige momenten. leuke actrices.

Krysten laat zien dat ze wel meer kan doen dan de hoofdrolacteurs bijstaan. Eigenlijk zou ze gewoon een hoofdrol moeten spelen. Alicia werd net een tikje minder vervelend en zeurderig vanwege haar. Wallace Shawn, Sigourney Weaver en Malcolm McDowell (oh, hij van die onbetekenende film van Stanley Kubrick dacht ik sarcastisch) als bekende hoofden doen het leuk. Het is geen Twilight, doet een beetje matig Sex and the City na, maar slaagt daar weer eens net niet in.
Dus wat blijft er over?
Een net niet filmpje, eigenlijk. Het wil wel goed worden, maar het komt maar nauwelijks van de grond. En het sprankelt maar met moeite. Wellicht is het feit dat ik Alicia Silverstone op zich eigenlijk maar wat vervelend vind overkomen, daar wel schuldig aan.

Nee, dit is het gewoon niet zo. Het scheelt nog dat er wel een voelbare liefde voor de beelden te voelen is. Dat merkte ik vooral aan de setting die er aan het einde werd gegeven. Hoe Goody daar op Times Square staat en denkt aan vroeger tijden. De locatie terughalen van toen is nostalgisch, natuurlijk, in een andere kleur gezet. Dat vond ik mooi, en de genoemde elementen (*mensen) ook. Alleen mevrouw Silverstone niet zo heel erg.

Aardige komedie

Over twee vrouwelijke vampiers in een film die niets gemeen heeft met de romantische, duistere en gotische sfeer waarin de vampier (wat mij betreft) het beste tot zijn recht komt. In plaats daarvan speelt de film zich in het moderne New York af. De film biedt geen heuse horror, maar vertelt een luchtig verhaal dat lichtjes is doorspekt met wat maatschappijkritiek betreffende de digitalisering van de samenleving en hoe een ieder zijn leven daardoor laat beïnvloeden.

Regisseur en schrijver Amy Heckerling (Look Who's Talking (1989), Fast Times at Ridgemont High (1982)) confronteert beide vampiers met de snel veranderende samenleving. Op die manier zet Heckerling wat kritische accenten die overigens weinig indruk achterlaten. Daarvoor is het verhaal simpelweg te nietszeggend. Meer indruk maakt de humor. Ik kwam in ieder geval voldoende momenten tegen waarom ik kon lachen.

Sympathieke hoofdrollen zijn er voor Alicia Silverstone en Krystin Ritter. Ook leuk zijn Sigourney Weaver en Malcolm McDowell. De eerste als autoritaire diva-achtige vampier die heerlijk doorschiet om in haar bloedlust te voorzien. De tweede als de beroemde Vlad Tepes die deelneemt aan een zelfhulpgroep voor Extended Life Forms en zich als hobby heeft toegelegd op de edele kunst van het breien. Ook het personage dr. Von Helsing (Wallace Shawn) is een verschijning waarom prima valt te lachen.

Het is wel duidelijk. Vamps is geen keiharde horrorfilm en heeft geen ingewikkelde verhaallijn. Bij het kijken vindt geen aanslag op het denkvermogen plaats. Het ongecompliceerde verhaal en de personages zijn echter goed voor prima vermaak.