Paradiso (2011)

Trailer (YouTube)

Te zien op IDFA:

IDFA | Paradiso, an Amsterdam Stage Affair

Niet zo best. Begint mooi met de foto's, prachtige shots van een leeg paradiso en muziek van Faithless en andere artiesten die in de geschiedenis van Paradiso voorbij zijn gekomen. Wordt mooi gebruik gemaakt van split screens en andere leuke montagetrucjes. Helaas vliegt de film dan opeens uit de bocht door - op een bijna verhalende manier - een aantal hoofdpersonen (artiesten) voor te stellen die voor -, tijdens -, en na hun optreden gevolgd worden. Hier wordt teveel ingegaan op de persoonlijke achtergrond van de artiesten en daardoor ontstaan er elke keer kleine nieuwe spanningsboogjes die dan weer worden afgebroken. Op een paar fijne scènes met Patrick Watson en archiefbeelden van de punktijd na niet veel soeps. Jammer!

2,5*

Waanzinnig! Zag de film in Tushinski1 tijdens IDFA en het was een ervaring als een wilde rit, uniek voor een docu. Na een sombere dag met taaie docu's over armoede en andere narigheid wat we wel weten van docus ondertussen was dit echt een verademing. Het kan nog; docu op het grote doek alsof je naar een heuse bioscoopfilm zit te kijken. En als filmstudent maakt me dat zoo gelukkig! De hele film is opgebouwd als ode aan onze poptempel, en dat is het. Een knipoog naar Woodstock uit 1970 door de splitscreens, zoals de regisseur in een Q&A toelichtte. Maar die collage-achtige scherm in scherm vertellingen zijn ook zeer toepasselijk als je alleen al naar de glas in loodramen van het gebouw zelf kijkt. En dan is de film ook nog vertelt alsof het 1 dag is waarop alle artiesten tegelijk aankomen, voorbereiden en spelen. Mensen rond me heen vonden t ook allemaal briljant wat er met deze docu is gedaan. 'Masterpiece' riep een buitenlandse filmmaker waarvan ik eerder deze week een heftige film zag. Petje af! Ga dat zien! (de moderator zei dat ie vanaf begin 2012 in bios zal draaien, jaaaaa ga die zien als je Paradiso wilt ervaren!)

5*

wat hebben maar weinig mensen deze geweldige mooie documentaire gezien!.

het is een documentaire met een ziel!

4 1/2 ster

Soli Deo Gloria staat op de gevel van Paradiso, het is zonder meer een fraai gebouw.

Ik moest wel lachen om het begin, hoe precies Paradiso als een kerk wordt uitgebeeld met passende stemmige kerkzang en met het nummer This is my church van Faithless erbij. Het klinkt een beetje overdreven allemaal, maar waarom niet In ieder geval is het wel een aparte intro.

Verder een scala aan fragmenten van goede artiesten van de afgelopen tientallen jaren en uit allerlei landen en continenten, dus zeker erg fijne geluiden erbij. De vertellingen erbij vond ik vaak een beetje overdone, maar de sfeer is daarom wel met enthousiasme gevuld.

Diverse artiesten doen een zegje, maar het gaat meestentijds eigenlijk helemaal niet over Paradiso.

Daarnaast wordt de split screen/muliple screen montage m.i. willekeurig toegepast en lijkt slechts te dienen om te verdoezelen dat de film inhoudelijk erg mager is.

Waar zijn alle (oud-)medewerkers die over Paradiso echt interessante verhalen hadden kunnen vertellen? Gemiste kans, deze film. Helaas!

Zeer teleurstellende documentaire over een van de mooiste comcertzalen van Nederland. De opening is kitcherig maar kan er nog net mee door. Daarna neemt de kwaliteit van het gebodene erg af. Als kijker zit ik niet te wachten op Tim Knol. Een documentaire over Paradiso zou toch beter moeten verdienen. Waarom geen artiesten die echt iets voorstellen? Of in ieder geval wat goede concertmomenten? Dit is niets meer dan een hoop kleine en nerveuze beelden en interviews met een hoop nietzeggende figuren die ook nog nauwelijks iets te melden hebben.

Paradiso is een oppervlakkige documentaire geworden die een prachtig monument van Amsterdam geen eer aan doet.

Zeer Zwak.

Een docu over Paradiso, daar kun je veel kanten mee op. Maar ook geen enkele en dat is wat deze doet eigenlijk. Gaat het over de geschiedenis van de zaal? Ja, een beetje, maar vlak na punk houdt men op met dat verhaal vertellen. Hoe kies je de artiesten uit die erin zitten want zowat iedereen heeft er gespeeld. Daarom zien we nogal een willekeurige selectie waarvan de enige overeenkomst dat ze er tijdens de productie van deze docu speelden. Een enkeling (Daniel Johnston) is er inmiddels niet meer. Faithless was al irrelevant in 2011, dus waarom nou zij precies? Hugh Cornwell maakt zijn reputatie waar als verzuurde ouwe lul, Lydon was goed geluimd en lijkt voor een keer behoorlijk aardig. En van een Henry Rollins of een Martha Wainwright weet iedereen dat ze goed kunnen vertellen. Het archiefmateriaal is leuk, maar nogal karig. En dan krijg je een docu die qua montage best vindingrijk is. Maar meer het gevoel geeft van anderhalve maand Paradiso, dan 40 jaar. Ik denk dat een benadering waarbij je gewoon iets had gemaakt met archiefbeeld en pratende koppen (voormalig personeel. En je gewoon van eind jaren '60 naar eind jaren '00 qua anekdotes en duidingen was gegaan toch beter was. Dit was vaak wel enorm vrijblijvend.