Hail (2011)

Angstaanjagend portret. Fantastiche mooie cinematografie, heftig sound design een een ijzingwekkende hoofdrolspeler. Prachtige film die liefhebbers van Noe's Seul contre Tous en Grandrieux direct bovenaan hun to see lijst moeten zetten.

Film is wel net iets te lang en een beetje ongebalanceerd, maar toch zeker een kleine 4,5*

Matige film over een man die zijn leven weer op de rails probeert te zetten nadat hij uit de gevangenis komt. Gezien op het filmfestival inclusief interview met de maker. De eerste helft is documentaire achtig en saai. De tweede helft is meer psychedelisch, abstract en gewelddadig.

De tweede helft komt ook eigenlijk als een verrassing, want in de eerste helft is er niets wat er op wijst dat hij zo gaat eindigen. Het breekt dan weliswaar wel de saaiheid, maar om nou te zeggen dat de film daarmee vooruit gaat. Wel een mooi shot van een (dood !) paard dat uit een vliegtuig gegooid wordt en gevolgd wordt door skydivers. Dat is wel iets om deze film te gaan bekijken. Heel bijzonder!

Verder is het camerawerk, zeker in de bioscoop, zwaar irritant. Misschien was de cameraman blind. Hij had in ieder geval erg veel moeite om scherp te stellen, en meestal lukte dat dan ook niet. Bovendien was de camera vaak ook belachelijk ver ingezoemd. Of werd er mogelijk zelfs een macrolens gebruikt, wat de onscherpte dan wel verklaart. Want scherpstellen op een bewegend voorwerp is erg lastig met een macrolens.

Maar zelfs een breed shot van de zee, waar verder niets gebeurt, kon kennelijk nog niet met een statief. Waardoor de horizon constant irritant beweegt.

Reinbo noemt dat "fantastisch mooie cinematografie". Ik ben eerder geneigd om het amateuristisch prutswerk te noemen. Maar smaken verschillen wellicht.

Nee, deze film is niet voor herhaling vatbaar.

Als je weet dat de regisseur en de cameraman al 10 jaar samen werken, kunnen we de optie dat het amateuristisch prutswerk is waarschijnlijk wel uitsluiten. Het is overigens niet zo zeer het shot in de zee dat ik mooi vond. Ik had nog willen vragen waarom hij dat eerst handheld had gedraaid, terwijl een gelijksoortig shot in het korenveld wel steady was. Het zal met de geestesgesteldheid van de hoofdrolspeler te maken hebben gehad.

Het zijn vooral de opnames dicht op de huid, die inderdaad soms onscherp worden, die ik mooi vond. Maar vooral de abstracte beelden op het eind, als we als het ware in het hoofd van Dan kruipen op het moment dat hij op knappen staat. Die waren echt prachtig.

Verder is het de eerste helft van de film toch wel duidelijk dat we hier met een tikkende tijdbom te maken hebben en is de tweede helft niet meer dan een logisch gevolg. Al vnd ik het moment dat het keerpunt markeerde iets te plots en te makkelijk, had hem liever langzamer zien afglijden....

Ook leuk weetje is dat de meeste acteurs ex-moordenaars en criminele kennissen waren van de hoofdrolspeler, die ook de nodige moorden op zijn conto had. Geeft de film een fantastische authenticiteit.

Na de opname waarbij ze op een feestje tegen elkaar aan het opscheppen waren, moesten een dag later 5 nieuwe crew leden gezocht worden, die vonden het toch iets te spannend....

Ook ik moet toegeven dat het interview achteraf zeker enige meerwaarde aan de film gaf, maar ik blijf toch ook van mening dat je een film moet kunnen beoordelen zonder al die leuke feitjes en wetenswaardigheden.

En verder heb ik ook wel genoten van de abstracte beelden met de bijbehorende geluidsculpturen. Dat is iets wat je toch vooral in de jaren zestig en zeventig zag, en daarom vond ik het wel weer leuk om ook dit soort dingen weer eens te zien en te horen.

Dus Reinbo, alles bij elkaar verschillen we misschien niet eens zo veel van mening over deze film. Alleen is dat aan onze waarderingen niet af te lezen.

Dat kan. Mijn waardering voor de film stond al op een 4,5 voordat het interview begon, daarnaast associeer ik de abstracte beelden juist veel meer met deze tijd. (Grandieux, Wingard, e.d) al gaf de maker toe vooral geinspireerd te zijn door Brakhage)

Een tikkende tijdbom, deze Hail. De film neemt uitgebreid de tijd om zich in je te nestelen en ontaard tijdens het laatste halfuur in een waanzinnig stukje compromisloze cinema dat nog het meest aan een combinatie van Seul Contre Tous en Red, White & Blue doet denken. Machtig sounddesign (behoorlijk luid ook) en een manische brei van abstracte beelden die de gemoedstoestand van Dan uitstralen zijn het ijzingwekkende gevolg van het functionele, maar relatief tamme eerste uur.

Erg indrukwekkend. Nogal wat beklijvende beelden ook, zoals het paard en enkele out of focus shots die zoals gezegd soms ook wat aan een Grandrieux doen denken. Het is in ieder geval niet moeilijk te raden waar Courtin-Wilson zijn inspiraties vandaan heeft.

Opbouw had misschien net wat korter gemogen, want hoewel allesbehalve slecht steekt het wel een beetje af tegen de vernietigende finale. Maar dat was ook de bedoeling waarschijnlijk. Hoe dan ook een geweldig intens drama. 4*.