Seeking a Friend for the End of the World (2012)

Had er iets meer van verwacht. Ik vond de film een onverwacht sterke dramatische ondertoon hebben bij momenten. Zeker met William Peterson die een hitman inhuurde om zichzelf te laten mollen . De humor ontbreekt zeker niet maar is nergens dominant en daar verwachtte ik wat meer van. Grappigste scène was het "Friendsey" restaurantje waar etentjes afgewerkt worden met seks-orgietjes als dessert ... Seeking... is een roadtrip geworden waarbij twee mensen elkaar plots vinden, en verder een opeenvolging van observaties op het menselijk gedrag net voor de armageddon. Hoe iedereen eigenlijk ongestoord zijn leventje en gewoontes verder zet en eigenlijk kan ik me best in die visie vinden. PS : de soundtrack mocht er best zijn.

Kabbelende film met een aardig uitgangspunt, prima rol ook van Carrick, maar geen keuzes durft te maken. Als drama is het allemaal te oppervlakkig en als komedie valt er veel te weinig te lachen. Knightley zet haar rol veel te dik aan en is irritant. Er is totaal geen chemie tussen haar en Carrick. Het einde weet hierdoor niet te boeien of te ontroeren.

Tegenvallende film over een eenzame man die het einde der tijden met iemand wil doorbrengen. Op zich wel een aardig uitgangspunt, maar de mix van genres komt niet overal even goed uit de verf. Bovendien zijn veel scenes wat aan de saaie kant en zijn Steve Carrell en Keira Knightley verkeerd gecast samen.

Met Seeking A Friend For The End of the World verfilmd regisseur Lorene Scafaria een dramatisch/romantisch verhaal tot een roadtrip. Met enkele scenes doet het zich nog voor als een wereld die aan het vergaan is, maar in het algemeen lijkt het zich daar maar weinig van aan te trekken. De film focust zich meer op de twee hoofdpersonages, deze worden langzamerhand ontwikkeld en dragen een eigen verhaal met zich mee. Hier zijn Steve Carell en Keira Knightley voor gecast. Als duo zijn het twee hele verschillende personages. Waarvan Carell hierin erg ingetogen is en niet herkenbaar is als in vele komedies waar hij in heeft gespeeld. Het verhaal is goed neer gezet, maar weet af en toe wat in te kakken en blijft daarmee redelijk vermakelijk. Duidelijk richt de film zich op het romantische genre. Hier en daar wat subtiele humor wat zorgt voor enkele glimlach momenten, maar meer niet. Meer richting het einde ontwikkeld de film zich pas echt toch tot het drama genre, waarna het van een luchtige film opeens wat zwaarder wordt. Daarmee weet Scafaria er nog wel een kippenvel einde van te maken, wat de film toepasselijk afsluit.

2,5*

'You are the love of my life'

De Keira-herzieningen, deel 21

'Een klein filmpje' kan laatdunkend overkomen als je het op de verkeerde manier gebruikt, maar is in het geval van Seeking A Friend for the End of the World - mooie titel! - een passende omschrijving van een erg prettige film.

Seeking weet elke keer weer veel sympathie bij me los te maken zonder heel bijzonder te zijn. Een echte feelgoodfilm, ondanks de buitengewoon donkere ondertoon. Een film met fijne acteurs, een sterke regie, een prettige soundtrack en een boodschap die je doet nadenken over hoe jijzelf zou handelen in zo'n situatie.

Keira Knightley en Steve Carell zijn dan ook precies de acteurs om zo'n verhaal vorm te geven. Die weten hoe je een luchtig sausje over een deprimerende setting giet. Van Keira wist ik al dat ze dat kan, maar Carell overtuigt me bij elke rol meer. Toevalligerwijs is dit, na Welcome to Marwen, de tweede keer dit weekend dat hij me in positieve zin opvalt.

Juist dat de enorme bak drama achterwege blijft in dit apocalyptische plot maakt van Seeking zo'n fris, klein filmje. Zonder dat het daarbij overslaat naar misplaatste lolbroekerij, want de donkere momenten zijn er zeker wel. Zelfmoorden, depressies en pijnlijk realistische reflecties op levens die met de finish in zicht niet zo bleken te lopen als de personages hadden bedacht, zijn geen dagelijkse onderwerpen voor dit soort films. Waarna zo'n Friendsy's-orgie de boel weer heerlijk uitbalanceert.

Klinkt allemaal niet te ingewikkeld, maar juist die balans weet bijna geen film goed te vinden. Dramadies hellen negen van de tien keer over naar te veel drama en moralistische eindes. Zo niet Seeking, dat op zeer mooie, realistische wijze eindigt. Een dikke pluim wat dat betreft voor Lorene Scafaria.

Nadeel daarvan is wel dat de film nooit écht de gevoelige snaar wil raken. Heel veel meer dan een sterk, vakkundig gemaakt tussendoortje wil het maar niet worden. Maar wel eentje die je zo om de twee, drie jaar weer met een positief gevoel achterlaat.

Deze film moet het bijna volledig hebben van de sfeer, die ik ijzersterk vond.

Op zich een prima film hoor, niet al te serieuze drama-komedie met prima acteerwerk, maar het was wat te saai en eentonig. Zoals elke romantische film ook weer een te voorspellend einde.
Het enige wat ik niet zag aankomen en waar ik moeite mee had, was de wending die het kreeg. Ik had gehoopt dat het zoals bij Larry Crowne zou zijn, dat zij hem aan een liefde zou helpen en andersom. Aangezien het leeftijdsverschil best groot was tussen die 2. Ik vond ze gewoon echt NIET bij elkaar passen en had echt niet verwacht dat ze een setje zouden worden. Had eerder gehoopt dat hij met z'n jeugdliefde werd herenigd en zij onderweg op haar droomvent was gestuit maar dat was helaas niet zo. Dat was de grootste afgang. Kon daarom ook niet de liefde en chemie voelen tussen hen. Nee.

“I don't want to fall asleep. Okay? Don't let me fall asleep. Promise.”

Wat zou je doen als je weet dat je nog maar drie weken te leven hebt? In Seeking a Friend for the End of the World zorgt een aanstormende meteoriet ervoor dat mensen zich deze vraag gaan stellen, en het antwoord is verschillend per persoon. De vrouw van Dodge (Carrell) besluit hem te verlaten, en Dodge zelf raakt in een bijna comateuze toestand en slaapwandelt naar het einde der tijden toe. Maar door een ontmoeting met Penny (Knightley) komt er toch nog wat kleur in zijn leven. Ze besluiten samen op reis te gaan en hoe zich dit allemaal verder ontvouwd laat zich raden.

Uiteraard komen Dodge en Penny erachter dat de mensen met wie ze de laatste paar dagen willen doorbrengen dichter in de buurt zijn dan ze denken. Het verhaal mag dan niet bijster origineel zijn, de uitwerking is perfect en voelt oprecht en fris aan. De film heeft genoeg luchtige momenten, maar naar het einde toe wordt het uiteraard allemaal wat dramatischer en in het laatste gedeelte wordt het zelfs wat melancholisch. Ieder persoon gaat anders om met het nieuws dat hij/zij over een paar dagen dood gaat en mensen plunderen, plegen zelfmoord, gaan zich te buiten aan seks, drank en drugs, doen hetzelfde wat ze altijd doen of omarmen religie. Buiten een raar uitstapje naar een ex-vriend van Penny is de reis van Dodge en Penny erg vermakelijk, en Carrell en Knightley hebben een fijne chemie. Martin Sheen heeft ook een sterke bijrol als de vader van Dodge. De film heeft wat problemen om het hoge niveau van het eerste half uur vast te houden, maar de laatste twintig minuten zijn subliem. Met een fantastische laatste scene.

Nadat de Space Shuttle Deliverance is geëxplodeerd staat het vast dat wereld over 21 dagen vergaat. Terwijl de wereld om hem heen overgaat tot een orgie van seks, drank en drugs, is Dodge [Steve Carrell] doodongelukkig over het feit dat zijn vrouw hem heeft verlaten en doet hij een poging een einde te maken aan zijn leven.Maar uiteindelijk belandt hij in zijn auto met buurvrouw Penny [Keira Knightley], die ook kampt met liefdesverdriet. Dodge neemt Penny mee in zijn poging om zijn jeugdliefde nog één keer te zien in deze pre-apocalyptische roadmovie met losse ideeën die bijeen worden gehouden door de twee hoofdrolspelers. Carrell en Knightley zijn uitstekend en hebben een prettige chemie dat de kreukels in het scenario redelijk weet glad te strijken.

"Seeking a Friend for the End of the World"

Omg deze film gaat over mij! deze moet ik zien voor tips en zo...

De opzet van deze tragische komediefilm vormt zonder twijfel het meest unieke voordeel, die onder handen werd genomen door regisseuse Lorene Scafaria. De hoofdrollen worden daarbinnen vertolkt door een uiterst verdienstelijke Steve Carell en een minder overtuigende Keira Knightley. De relatie tussen de twee wordt zeker in de eerste helft nogal kort door de bocht behandeld waardoor de romantische ontwikkeling niet echt werkt. Daarnaast duurt het even voordat de humor zijn balans kan vinden in deze film, die vooral te melig en karikaturaal begint om de dramatische ondertoon goed tegemoet te komen. De tweede helft verbetert beide kritiekpunten een aanzienlijk stuk beter waardoor de slotfase gelukkig sterk is. Het ingetogen, introverte personage dat Carell speelt past erg goed in de film en de satirische en scherpere grapjes werken uitstekend, maar uiteindelijk volgt Scafaria niet echt een gefocuste lijn waardoor het te lang duurt voordat de film echt op gang is.