Tunes of Glory (1960)

Ik meen me te herinneren dat Hitchcock over deze film eens gezegd zou hebben dat het misschien wel de beste film is die (tot op dat moment) ooit was gemaakt.

Zover will ik absoluut niet gaan maar de acteerprestaties zijn inderdaad zeer indrukwekkend. Zowel Alec Guinness als John Mills vertolken hun rol voortreffelijk. Het ene moment voe je sympathie voor de één dezelfde persoon je een minuut later irriteert en de ander juist 'beter' lijkt.

Het verhaal kon mij niet geheel bekoren, maar de film was zeker zeer goed in elkaar gezet.

20 november 2010

15:40 - 17:20

WDR Fernsehen

Aanrader

Goeie film waarin een Schotse Majoor die geliefd is onder zijn mannen vervangen wordt. De film is goed opgebouwd en ook de twee mannen met ieder hun eigen tegenovergestelde manier om hoe om te gaan met leiderschap is goed uitgewerkt. Subtiel is het echter niet altijd te noemen. Goed acteerwerk van Alec Guinness en John Mills.

Het Schotse leger met die doedelmuziek en mannen in kilt heeft altijd wel iets koddigs, en die ochtendlijke dansles maakte het helemaal aandoenlijk. Nu vermoed ik dat een gemiddelde Schotse soldaat mij in 10 seconden vloert maar erg vervaarlijk zien ze er niet uit.

Mills en Guinness schitteren in dit drama over twee tegengestelde karakters maar de rest van de cast mag er ook zijn. Maar Tunes of Glory draait om Mills en Guinness: de een een onzekere studeerkamergeleerde, de ander een boertige man van het volk. Colonel Barrow was eigenlijk van meet af aan al kansloos, en dat wordt pijnlijk duidelijk tijdens het laatste onderonsje met Jock: Barrow laat na een persoonlijk relaas weten af te zien van een officiële aanklacht (en oneervol ontslag of erger voor Jock), maar zodra hij zijn hielen heeft gelicht lacht Jock hem schamper uit. De minachting is haast voelbaar. Het dramatische einde komt dan ook niet als een verrassing.

To hell with you, Barrow Boy. What are you? A man or a book?

Vroeg begonnen dit jaar met de twee weekse oorlogsfase rondom 4 en 5 mei, en de aftrap vond plaats met dit oudje genaamd Tunes of Glory die niet geheel naar verwachting geen enkele oorlog bevatte en zich geheel op de kazerne afspeelde. Daar hoefde de film uiteraard niet slecht om te zijn bovendien zagen we toch een klein glimpje van wat de oorlog met een mens kan doen.

Het verhaal is verder maar al te duidelijk rond Colonel Sinclair die vervangen gaat worden door een ander, en poeh heej, het is wel even doorbijten met de poppenkast van het drinkgelag met de doedelzakken waar Sinclair zich aanvankelijk opwerpt als een onuitstaanbaar figuur. Hij doet mij persoonlijk denken aan een familielid waarmee je het liefst ieder gesprek of discussie vermijd want het kleinste detail of foutje kan al snel leiden tot spot of een gemene sneer. Zo iemand dus...dan lijkt Barrow uit ander hout gesneden. Maar dingen lijken soms niet wat ze zijn waar Sinclair zich toch om de mannen bekommert en Barrow uitmond in een duivelse regelridder die niets naar het zin is.

En met die terugkerende bosting jegens de het hele regiment vervolgt Tunes of Glory zich waar sympathie voor zowel Sinclair als Barrow zich regelmatig afwisselen. Want ondanks al dat gebral lijkt Sinclair eerlijk en betrokken tot zijn mannen, waar Barrow juist weer de sympathie wekt met zijn ingekleurde gedrag rondom zijn traumatische achtergrond omtrent de oorlog en gevangenname door de Jappen. Het is richting het einde wel duidelijk dat deze botsing beide mannen niet in de koude kleren gaat zitten want het is allemaal wel wat met die Engelse maniertjes, regeltjes en al die gezwollen karakters en ego's buiten de botsing der karakters.

En zo blijkt Tunes of Glory toch een meer dan behoorlijk begin van deze oorlogsperiode waar zowel Mills als Guinness zich van hun beste kant laten zien.