Le Feu Follet (1963)

Schitterende film overigens. Hoewel het stuk op het feestje me wat te lang duurde kan ik het niet over mn hart er minder dan 4 sterren voor te geven.

Scene op het terras is favoriet.

Voor mij toch een wat oppervlakkige film over een man die worstelt met alcoholisme en depressie en hoopt op een beetje licht in zijn gekende Parijs bij zijn vrienden en kennissen. Waar ik dit gewoonlijk wel kan waarderen, loopt het hier niet zo lekker met de dialogen die het geheel eerder filosofisch of artistiek benaderen ipv menselijk. Maar gaandeweg betert dat wel. En de beelden zijn zeer mooi gedaan met passende muziek. Wat dubbel gevoel dus bij deze film, misschien dat die bij een latere herkijkbeurt me beter zal bevallen.

Ook ik vond Oslo, 31. August (2011) beter. Maar dat is geen schande om daar je meerdere in te moeten erkennen.

Louis Malle besteedde veel aandacht aan zijn soundtracks. Zes jaar na 'Ascenseur Pour L'echaufaud' met muziek van Miles Davis geeft hij in 'Le Feu Follet' een belangrijke rol aan de pianomuziek van Erik Satie. Het zorgt bij veel scenes voor een melancholische sfeer die bevreemdend werkt bij het verhaal over een getroebleerde alcoholist die via bezoekjes van en aan oude bekenden probeert zijn leven in perspectief te plaatsen. Met name de in Parijs op straat gefilmde scenes zijn mooi en geven een fraai tijdsbeeld.

Op zich wel een film die me ligt (het vergelijkbare Oslo, 31. August staat in mijn persoonlijke top-10), en ik vond het bij momenten ook wel een knappe prent maar blijf toch ergens steken tussen 3 en 3,5*.

Thematisch vond ik het een interessante film, de hoofdrolspeler is een charismatische kerel maar toch vond ik de uitwerking niet helemaal bevredigend. Le Feu Follet is bij momenten wel érg traag, en in de tweede helft raakte Malle me soms wat kwijt.

Blijft over het mooie tijdsbeeld van Parijs, de knappe muziek van Satie en de stijl van Maurice Ronet.

Overigens wel geinig om in de weerspiegeling van de etalages van winkels de filmcrew te zien meewandelen met Ronet.

Die café scene is geniaal. Bijna alsof de rest van de film daaromheen is gebouwd.

Louis Malle geldt nochtans als één van mijn favoriete Franse regisseurs (met 3 films die 4* scoren), maar dit moet de minste zijn die ik van hem gezien heb.

Ik heb de hele film lang maar weinig kunnen meeleven met Alain, die met een depressie en een alcoholverslaving kampt. In dergelijke films zou het toch de bedoeling moeten zijn om mee te leven met het personage en hopen dat hij alsnog terugkomt op zijn beslissing om zelfmoord te plegen, maar dat heb ik de hele speelduur niet gevoeld.

Het is lastig om de vinger te leggen waarom de film mij niet kon meeslepen. Komt het door het trage tempo of de dialogen met Alain’s vrienden die weinig indruk maken? Ook Maurice Ronet maakt geen onuitwisbare indruk hier.

Louis Malle’s minste film tot nu toe vrees ik.

2*