Manhattan Melodrama (1934)

Subliem spel van Clark Gable en William Powell in uitstekend drama.

En wederom werd deze film in Public Enemies genoemd, dus word ik automatisch nieuwsgierig

ik wil deze eigenlijk wel eens zien,

in Public Enemies van Michael Mann worden er een enkele stukken van getoond,

dit zou namelijk de laatste film geweest zijn die John Dillinger gezien zou hebben...

Clark Gable komt al te vrolijk over volgens de toestand waarin hij uiteindelijk in verzeilt, in dit absoluut melodrama dat evenwel zeer goed in elkaar steekt. Eigenlijk een ode aan de edelmoedigheid en de correctheid van de American citizin. Het is niet nieuw.

Mickey Rooney was als jonge tiener direct herkenbaar.

Direct vanaf het begin maakt de film zijn titel waar, want het is inderdaad een groot melodrama (en het speelt zich af in Manhattan, mocht je het betwijfelen). Emoties worden uitvergroot en het drama is even grotesk. Subtiele ontwikkelingen hoef je niet te verwachten en onverwachte wendingen worden zo dik aangekondigd dat je ze onmogelijk onverwacht kunt noemen, tenzij dit de eerste keer is dat je een verhaal hebt horen vertellen. Dit is allemaal mijn ding niet, dus ik was bang dat ik een vervelende zit tegemoet zag.

Het viel mee. Vooral nadat Powell en Loy elkaar ontmoeten wordt het allemaal wat boeiender. Dit is de eerste van de 14 films die ze samen maakten en ze zijn nog geen minuut samen of ze zetten elkaar in brand (figuurlijk uiteraard, dit is geen perverse thriller). Ik vond het erg gaaf om te zien dat de chemie die ze hadden bij The Thin Man films al vanaf minuut een aanwezig was. Sowieso zijn Powell en Loy waarschijnlijk de beste acteurs van de jaren '30. Ze zijn theatraal, maar op hun eigen manier stijlvol, naturel en altijd een pret om naar te kijken. Powell in deze rol casten was sowieso een sterke zet. Hij speelt eigenlijk het type brave borst dat in iedere andere film te saai is om te boeien, maar Powell is zo charismatisch dat het gewoon een boeiende performance wordt. Clark Gable is ook goed en doet zijn ding overtuigend, maar Powell is een van de weinige acteurs die hem oncharismatisch kan doen lijken. Terwijl Gable de charismatische rol heeft.

Ook fijn is dat na het nadrukkelijke drama aan het begin de tweede helft ineens verrassend interessant wordt. Het blijft er allemaal dik bovenop liggen, maar het morele dilemma waar Powell voor gezet wordt is werkelijk boeiend en de vraag wat de goede keuze is rond zijn vonnis voor Gable is echt interessant. Die rechtbankscène waarin Powell voor de dood van zijn vriend moet pleiten werkt en dat Gable zijn lot ondergaat maakt het alleen maar boeiender. De twee acteurs zijn in deze scènes op hun allerbest en verhullen dat W.S. Van Dyke eigenlijk op visueel gebied een zeer matige regisseur was. Jammer alleen voor die laatste scène waarin Powell afstand neemt van zijn baan als gouverneur, waar, laten we wel wezen, hij perfect voor was, ondanks dat hij een minieme zwakte toonde. Wat verwacht hij dan? Dat iedere gouverneur zo perfect is als Jezus? Hij maakt daardoor de offer van Gable ongedaan, maar hij wint wel Loy terug. Dat vond ik niet zo sterk. De film had wat mij betreft moeten eindigen met Powell die door de donkere gang loopt terwijl Gable geëxecuteerd wordt. Dat was perfect, maar wat erna komt voelt onoprecht en misplaatst moralistisch aan. Ik had liever het einde gehad waarin Powell moreel de juiste keuze maakt, maar daardoor zijn vriend en geliefde verloor. Is krachtiger.

Dat einde haalt toch een halfje van de film af, maar liefhebbers van Powell, Loy en/ of Gable mogen dit niettemin niet missen.
3*

Die the way you lived, all of a sudden, that's the way to go

Een film kan in de loop der jaren een zekere status meekrijgen. Meestal is dat te wijten aan bepaalde elementen zoals acteurs, verhaal of het gehele plaatje maar zo af en toe gebeurt het dat een film herinnert wordt voor een compleet andere reden. Manhattan Melodrama is zo'n film doordat het de laatste film is die gangster John Dillinger heeft gezien vooraleer hij werd neergemaaid door de politie voor de ingang van de plaatselijke bioscoop op 22 juli 1934. En het is met Clark Gable, altijd leuk om te zien natuurlijk.

Maar of Dillinger tevreden de bioscoop is uitgelopen is me een raadsel maar ik heb het vermoeden van niet doordat Van Dyke en Cukor een niet al te geslaagd verhaal vertellen. Op zich spreekt het concept van twee vrienden waarvan de ene aan de kant van gerechtigheid staat en de andere een gangster is altijd wel tot de verbeelding en ik vind het meestal dan ook wel een interessante opzet maar het wordt hier niet altijd even goed uitgewerkt. Sowieso is de film overdreven dramatisch (de openingsscène waar de 2 jongens hun ouders verliezen waarna ze nog geen minuut later ook nog hun geadopteerde vader verliezen) en dat wordt zo knullig uiteen gezet dat het eigenlijk meer lachwekkend is dan dramatisch. Eens de twee jongens opgegroeid zijn wordt de film wel een stuk beter en krijgen we een boeiend relaas over de verschillende levens van twee vrienden. Alleen jammer dat de film uiteindelijk zichzelf de nek omdraait door Wade dan toch te laten aftreden als gouverneur. Hiermee is heel het offer van Blackie compleet teniet gedaan en blijf je eigenlijk met een onvoldaan gevoel achter. Zelden een film geweten die met nog geen 2 minuten het overige anderhalf uur weet te verpesten.

Clark Gable, hij zal voor mij altijd eeuwig te boek staan als Rhett Butler uit Gone With the Wind. Het viel me gisteren dan ook op dat ik op zich eigenlijk maar weinig andere films met hem heb gezien maar dit nodigt in ieder geval toch wel uit om me eens meer in zijn werk te verdiepen. Gable is misschien wel wat te vrolijk voor de situatie waar zijn personage in verzeild is geraakt maar hij weet het allemaal degelijk te brengen. Zeker de nonchalance die hij in de climax uitstraalt is geslaagd. Maar de echte ster van Manhattan Melodrama heet William Powell en niet Clark Gable zoals je zou vermoeden. De twee hebben een uitstekende chemie maar Powell weet zijn rol als district attorney met verve te benaderen. Dit is ook de eerste keer dat hij met Myrna Loy een duo zou vormen, iets dat in totaal zo'n 14 keer zou gebeuren, en ze zijn hier al goed op elkaar ingespeeld.

Het begin is niet al te denderend en de allerlaatste minuten nekken de film maar het is echter al wat daartussen zit dat genieten is. Daar komt dan ook nog eens bij dat het trio Gable, Powell en Loy erg goed op dreef is waardoor Manhattan Melodrama toch interessant blijft om eens gezien te hebben. Maar één keer lijkt me wel genoeg.

3*

Een melodrama, zoals de titel aangeeft, is de passende aanduiding voor deze film over twee jeugdvrienden, die samen opgroeien en vervolgens aan weerszijde van de wet terechtkomen. Dat leidt tot een aantal confronterende situaties, waarin William Powell en Clark Gable kunnen laten zien wat ze als acteurs in huis hebben. Dat is niet gering. Voeg daarbij een al even goed acterende Myrna Loy, die van de een naar de ander verhuist, en je hebt een uitstekend psychologisch drama, culminerend in de innerlijke strijd die Powell (mede onder druk van zijn vrouw) met zichzelf moet aangaan als gouverneur enerzijds en als boezemvriend anderzijds. Dat het drama hier en daar wat dik wordt aangezet en uiteindelijk goed afloopt (zoals de ongeschreven Hollywood-wetten van destijds min of meer voorschreven) heeft niet kunnen verhinderen dat ik erg genoten heb van deze film.

Het rechtbank gedeelte is boeiend met goed spel en op moreel vlak interessant , de opbouw ernaar toe is helaas minder , en met name het plot waarin de ene het misdaadpad op gaat en de andere het goede pad kiest .

De diepgang in de personages en hun keuzes blijven oppervlakkig of krijgen te weinig tijd .

Al met al toch een goed drama mede dankzij het goede spel tussen de drie .

Wat een geweldige film is *Manhattan Melodrama* uit 1934, en ook *Public Enemies* met Johnny Depp in de hoofdrol, waarin hij het verhaal van John Dillinger speelt. In die film loopt Dillinger na het bekijken van *Manhattan Melodrama* naar buiten en wordt uiteindelijk neergeschoten. Films hebben inderdaad een enorme invloed op mensen, waardoor ze een krachtig en indrukwekkend medium blijven.