Arrête ou Je Continue (2014)

Prachtige relatiecomedy met dramatische trekjes en met fantastisch acteerwerk van Devos en Amalric.

De situatie is meteen helder. De relatie verkeert in een impasse. Het is geen oorlog maar gewapende vrede.

Gewoontegedrag en gespeelde verbondenheid maskeren de ongelukkige relatie voor de buitenwereld.

Intern broeit het echter heftig. Veelal in stilte. Stille verwijten en stille ontkenning van de problematiek. Subtiel vormgegeven door beide hoofdpersonen.

De spanning die op de relatie staat, wordt in het verloop van de film voor de kijker steeds meer voelbaar in stekende dialoog en in afstandelijk en kil gedrag. Pijnlijk om te aanschouwen.

Uiteindelijk barst de bom. Niet explosief maar beheerst. De daaropvolgende acties en ontmoetingen zijn hilarisch, lichtelijk absurd en bevreemdend, maar houden wel degelijk (gevoelsmatige) betekenis en verduidelijking in voor met name de vrouwelijke hoofdpersoon.

De slotscene van de film is verrassend en heerlijk expliciet.

Knappe film over een man en een vrouw die elkaar niets meer te vertellen hebben, en elkaar niets meer te bieden hebben. Het wachten is tot een van de twee zegt: ik ga alleen verder. Dat is altijd de vrouw. Ook in dit geval. Pomme verdwijnt letterlijk uit zicht. Het struikgewas in. Vervolgens zit je anderhalf uur gebiologeerd te kijken naar Emmanuelle Devos, die rondsjouwt in dat bos, 's nachts en overdag. Ik kan uren naar Emmanuelle Devos kijken, maakt niet uit wat ze doet. Al moet ik zeggen dat er wel iets meer drama in had gemogen. In zo'n bos gebeurt er nu eenmaal niet zo veel... Het slot vond ik eigenlijk best verrassend. Maar gezien het thema mag je niet anders verwachten.

Het komt niet vaak voor dat ik niets snap van een film, maar hier snapte ik werkelijk niets van.

Heerlijke film, in mijn ogen tenminste; hiervoor kijk ik.

Maar Emmanuelle Devos is dan ook een van mijn favorieten.

Natuurlijk is er nog wel het een en ander na te vragen, bijv waarom dat hert of geit of wat het was niet zelf uit die kuil kon komen, beetje onwaarschijnlijk.

Het gaat om een gems, zoals Devos uiteindelijk aangeeft. Wellicht had het dier uiteindelijk

wel zelf uit die kuil kunnen klauteren maar zij nam het zekere voor het onzekere, vanwege

de waarschijnlijk toch onoverbrugbare diepte.

Vond het een fijne film al deden de dialogen tussen het stel soms wat onwaarachtig en

geforceerd aan, van een geirriteerd gekissebis over niets maar wellicht met de veronderstelling

dat het een veel voorkomend verschijnsel is bij een stokkende relatie. Puur een komedie

kun je dit volgens mij niet noemen en eigenlijk veeleer drama met een luchtige toets. Maar

wist de film wel te amuseren waarvan het gedeelte van Devos in haar eentje in het bos het

boeiendst met aangename momenten in de omgeving van de natuur inspirerend voor

bezinnende inzichten. De film weet ook aardig haar draai te behouden, en zakt geen moment

in. En blijf je tot en met het verzoenende slot geinteresseerd de ontwikkelingen volgen.

Echt komisch vond ik dit niet.

Niet echt komisch en eigenlijk ondermaats.

Weinig sprankelend, maar wel goed acteerwerk daarentegen.

Aanraden doe ik deze echter film niet