Logboek

Neom promotie.

Van alle geld dat Saoedi-Arabië in dat project gestoken heeft is dit wellicht niet de meest zinloze investering - tenslotte, het zal de filmindustrie van het land wel wat gebracht hebben. Jammer wel dat alles wat met Neom te maken heeft wel ten koste gaat van waar het verhaal precies over gaat - de kernwaardes van de oorspronkelijke bewoners van de woestijn. Waar het verhaal zo fraai mee begint.

De cast is een verzameling snabbelaars en up-and-coming acteurs.trices die wellicht een kans op een doorbraak dachten te krijgen. En precies zo wellicht ook met de hele crew. Jammer dat het verhaal zo'n rommeltje is - de wordingsgeschiedenis in samenvatting op de wikipedia spreekt daar ook wel boekdelen over.

Aan de andere kant is er ook iets van een troost te vinden in het geheel. Met geld kan je heel veel kopen, dat blijkt maar weer. Maar toch niet alles.

Voor wie zich afvraagt of dit een horrorfilm is heb ik de volgende challenge: ga in je eentje op pad naar een gebied waar je van die verlaten industrie hebt, waar geen gewone mensen meer wonen, met een koffer vol camera's mee en geen vastomlijnd plan. Ik vind het vooralsnog een heerlijke film (vraag me morgen, volgende week, eind van de maand, en bel de politie als je geen contact krijgt).

Fotograaf Alex komt op een aantal perfecte locaties - en ja, er is dus inderdaad echt iemand die er een ding van maakt om met een grootformaat camera foto's te maken van verlaten bioscopen dwars door heel Amerika. Daar is een boek van, en de ene plaat is nog mooier dan de andere. Je had natuurlijk beter naar de tentoonstelling kunnen gaan, want op een afdruk van drie bij vijf meter komt dat gewoon beter over. Dat dan gecombineerd met de vreemde figuren die je op zo'n trip wel eens tegen komt.

De voor mij volledig onbekende cast werkt perfect. In Kai Lennox, de zoekende fotograaf herken ik mezelf, Zachary Ray Sherman is precies waar ik ver van zou willen blijven, en Ashley Smith is waar ik met een boogje omheen zou lopen. En kennelijk met enig succes.

Verder is de ontwikkeling doorheen de film wel erg fraai, het bouwt wel erg knap op tot de onvermijdelijke ontknoping inclusief voldoende over the top om het fijn vet aan te zetten. En terwijl dat allemaal aan de hand is krijgen we het ene super mooie beeld na het andere te zien. Geen amateuristisch gepruts in de marge, maar gewoon beelden van iemand die snapt hoe dat werkt met uitkaderen, belichten en compositie. Erg mooi gedaan, fijn kijken.

Losjes gebaseerd op een film uit 1947, die op zich weer losjes gebaseerd was op een boek uit 1907. Wat misschien ooit een goed idee was, wordt zo wel heel homeopatisch verdund, en dat blijkt ook wel. Het eerste idee als je een komedie wil maken is volgens mij toch dat er af en toe iets te lachen valt. Dat kan dan met iets wat daadwerkelijk grappig is, of misschien ook door de timing, de situatie, iemand die door talent inherent grappig is.

Deze film zet zich op al die punten op achterstand. Een voice-over is niet grappig, niet goed, niet leuk, niet aardig. Een voice-over is een misser van de regie, een duidelijke aangever dat degene die voor die keuze verantwoordelijk was een ander beroep had moeten kiezen.

Zelfde met de grappen - als er al iets leuk is, dan wordt dat op een zodanig lamme en slome manier gebracht dat er niets meer om te lachen is. Het helpt ook niet dat degene die de meeste grappen zou moeten brengen zo ongeveer 's werelds lamste sufkt ooit is - een slechtere casting dan Glen Powell voor deze rol schiet me echt niet te binnen. Serieus, mijn buurman had het nog beter gedaan.

En dan de vertelling nog. Door de raamconstructie weten we al zo'n beetje hoe het afloopt voor de film maar begonnen is, elke spanning is dus bij voorbaat al verfuckt - de veel te voorspelbare twist laat ik maar als exercise for the reader.

Zo ongeveer het enige wat de film uiteindelijk goed doet is het moment dat Ed Harris verschijnt. Dan komt er tenminste nog iets van een acteur langs, iemand die dat wel eens gedaan heeft en er iets van snapt. Maar dat moment duurt veel te kort, en sneeuwt te snel onder met de draf die er nog op volgt.

Regisseur Ford maakte er met zijn eerste film al niet veel van, maar dit is gewoon echt prut. Ik hoop dat hij een ander vak vindt, iets waar hij wel iets in kan betekenen.

Een film waarin iemand als Hemingway als een buitenstaander gespeeld wordt door een extra. Alsof het al niet genoeg was om Linda Fiorentino in je cast te hebben, en dan nog in een film in de twenties, dat ze de hele tijd in de jurken uit die tijd rondloopt. De ultieme femme fatale. Het is die lach. Zelfs in een mislukte en door de tijd vergeten film als deze.

Wat ging er fout? Allereerst de casting van Carradine - wat een volkomen zouteloze zak hooi is hij. En dan ook Wallace Shawn nog, vaak grappig maar hier absoluut niet op zijn plaats. Kevin J. O'Connor als Hemingway, alsjeblieft. Je zou het de casting kunnen vergeven als er iets uit gesproken had als 'maar we hebben Linda Fiorentino'. Maar dat wist toen nog niemand. Ja, serieus, iemand dacht toen 'we hebben Keith Carradine, we kunnen achteroverzitten'. 'We hebben Genevieve Bujold, ons werk is gedaan'.

Als tijdsbeeld is het ook al een volkomen miskleun, alles wat die hele generatie bewoog ontbreekt. Had er een movable feast van gemaakt, wat een onvergetelijke film had het kunnen zijn. Ja, zelfs met deze cast.

De samenvatting.

Het gelijknamige autografische boek van Helen Macdonald, waar deze film op is gebaseerd, heeft behalve de verhaallijn die je ietwat marginaal te zien krijgt ook een verhandeling over het boek The Goshawk van T.H. White en een literaire beschouwing van zijn leven. Om het verhaal echt te begrijpen is het eigenlijk gewoon noodzakelijk dat je beide boeken leest - en dan de film nog eens kijkt. En ook de aflevering "H is for Hawk: A New Chapter" van de BBC-serie Natural World uit 2017 - met de échte Helen Macdonald. Ja, dat voegt allemaal wat toe. Aan het verhaal van Helen Macdonald, aan het verhaal van White, aan hoe je omgaat met het verlies van een ouder, wat een havik is en wat het inhoudt om er een te hebben, een te trainen, met een te jagen.

Als je die volgorde volgt - film, boek, boek, documentaire, film, documentaire - dan blijkt de film slechts een samenvatting te zijn van waar het om gaat. Nog steeds wel een heel, heel erg goede samenvatting, en hoewel je dan de diepte en de breedte wel misloopt, je kan er natuurlijk voor kiezen om het daarbij te laten. Als je je er maar bewust van bent wat je mist.

Claire Foy zet in de film een geniaal sterke rol neer - breekbaar en onbreekbaar tegelijk, in alle schoonheid en lelijkheid die ze te brengen heeft. En er zijn een aantal bijzonder mooie beelden te zien van de havik terwijl ze jaagt, en je kan van mij aannemen dat je dat soort beelden niet alleen maar met puur geluk krijgt - maar wel dat je dat er bij nodig hebt. Zelfs als de havik ietwat tam is.

Tegelijkertijd krijgt het bovenliggende verhaal, het verhaal over het verlies van Helen's vader net iets meer diepte in de boeken en de documentaire, en wellicht daarmee beter invoelbaar dan met alleen de film. Knap hoe de film op zich daarmee wel net voldoende diepte geeft, maar er toch meer over blijft voor wie daar de moeite voor doet. En hetzelfde met de documentaire - want hoewel Foy erg, erg knap werk levert met de nogal onbaatzuchtige manier waarop ze Macdonald speelt, de échte Macdonald voegt daar in de documentaire nog een volledige extra dimensie aan toe.

Niet even simpel een filmpje kijken en daarmee klaar, dus. Je hebt huiswerk.

Als je je ooit afvroeg hoe het dan verder ging na dat 'happily ever after', nou zoiets.

In het verhaal verveelt Chazz Palminteri zich ietwat na een jaartje of dertig huwelijkse sleur, maar de film komt ook over alsof de acteur Chazz Palminteri zich verveelt - alsof hij al jaren geen rollen meer gehad heeft, en dan nu nog maar een. En hetzelfde voor Linda Fiorentino, en daar klopt het ook wel echt een beetje voor. In beide dimensies uitgerangeerd, onbelangrijk geworden, en op zoek naar waar het dan nog om draait.

De trieste production values van dit sullige DTVtje dragen daar nog eens aan bij - totdat ik me begin af te vragen of dat er niet wat al te dik op ligt. Zou de regisseur daar iets mee bedoeld hebben wellicht, een soort sarcastische boodschap over de vergankelijkheid van de roem wellicht? Ik kom er niet echt achter.

Ons' Clorinda is duidelijk wel een paar jaartjes ouder geworden sinds ik haar voor het eerst zag - met haar overdonderende optreden in Vision Quest (1985). Net als wij allemaal, maar het staat haar niet slecht. Jammer dat ze geen films meer gemaakt heeft sinds dit 'afscheid', toch een van de meest indrukwekkende actrices uit die tijd.

Een tv-film met wat herkauwde cliches over buitenaards leven, crazy scientists die ergens in de rimboe wonen en halfzacht gedoe over virussen en AI.

William Fichtner heeft wat nauwelijks meer dan een cameo mag heten, maar staat wel op de poster. Dan weet je wel genoeg. Wat puntjes voor de green screens en de oude radiotelescoop, maar dat is een erg persoonlijk iets.

Niet mijn ding, deze letterlijke en figuurlijke dobberfilm.

Het gaat al fout met de 4:3 verhouding, en erger, simpel vakmanschap als continuiteit of color grading is ook al te veel gevraagd. Gecombineerd met een zweverig maar ook nogal ernstig nietszeggend verhaal kan ik er maar weinig mee.

De Mavka is leuk, mooi, grappig, lief en onschuldig, en op zoek naar haar plek in alles wat er toe doet - net als de door haar gekozen geliefde in dit sprookje. Leuk en fris ongebruikelijk uitgewerkt met een erg fraaie rolbezetting en fijn ongebruikelijke beeldtrucs waar zowel creativiteit als het gebrek aan megabudget uit spreekt. Naar het einde toe valt daar af en toe wel een steek bij, maar daar staat zoveel positiefs tegenover dat dat niets uitmaakt.

Een heel fijn filmpje om te zien voordat je begint aan de zomer en de avonturen in de vrije natuur die daar bij horen. En dan maar dromen over dat je de Mavka tegen komt, en dat ze je goedgezind is.

Een fraaie en integere film over hoe een moeder strijdt om haar zoon te mogen zien, ondanks tegenwerking van haar ex en alles wat maar iets met de regeltjes te maken heeft. Als er ook maar ergens een kort eindje is, dan trekt ze daaraan. Wel vertelt ze dat verhaal zelf, en elke vorm van reflectie ontbreekt nogal opzichtig.

Tot in de perfectie geregisseerd, en tot in de perfectie gespeeld door Vicky Krieps die nog boven haar normaal al goddelijke prestaties uit rijst. Daarmee ook geen enkele ruimte overlaat voor de andere acteurs.trices, die dienen alleen als aangevers.

Rest me wel de lichte wrevel over hoe het drama over de uit de ouderlijke macht gepeste moeder zo dramatisch uitgespeeld wordt. Voor vaders is dat de gewoonste zaak van de wereld, maar als het een moeder overkomt is kennelijk ineens de wereld te klein. Het doet mij verlangen naar een utopische wereld waarin ouders hun kind bij de geboorte af moeten geven om te worden opgevoed door professionals, die niet in naam maar vanuit hun betrekking het beste voor hebben. Hoeveel ellende zou dat niet voorkomen.

Films uit het Franstalige deel van Canada hebben altijd wat extra's voor me. Het accent alleen al - eindelijk eens een soort Frans wat ik gewoon verstaan kan. Prettige cast ook, met Malia Baker die ik nog niet eerder gezien had, en Roy Dupuis die een onvergetelijke indruk maakte met zijn rol als kolonel Romeo Dallaire.

Het verhaal speelt op een absoluut idyllische plek midden in de wildernis, en het meiske Tori wordt daar gestald bij haar opa - het soort opa waar iedereen recht op heeft ook, zo'n stereotype ouwe brombeer die eigenlijk stiekem nog te jong is om al opa te zijn.

Als de bad guys dan verschijnen begint het spel - en even lijkt dat wat op wat jatwerk van Dead of Winter (2025). Maar het is toch een heel andere film, en ook met een heel andere sfeer. Het mystieke deel daarin had van mij wel een stuk dikker aangezet mogen worden - en dat had ook wellicht wat duidelijker eer gedaan aan de titel. Ergens komt het ook wel wat over alsof dat eigenlijk de bedoeling was, maar er iets is gesneuveld in de final edit.

Iets om zelf maar in te vullen, hoe het plot gelopen was als ik het had mogen schrijven. Toch is het zo ook een erg fijn filmpje.

Beschamend slecht.

Dit is zo'n film die je laat verlangen dat er zoiets als een Berufsverbot was en dat iedereen die er aan meegewerkt heeft inclusief hun familie tot in de vierde graad daar onder zou vallen.

Het enige dat ergens in de verte klopt zijn de landschapjes - die nogal doen denken aan De Gouw in de LOTR films, en je kan beter die nog een keer aanzetten dan tijd te verspillen met dit stuk draf.

Wat Mitchell en Roth er van verwacht hebben is me een raadsel, hoewel Mitchell zelf ook gewoon super slecht speelt en volstrekt ongeloofwaardig blijft met haar neppe accent - sterker nog, de openingsscene waar ze een rondje hardloopt overtuigt al geen seconde. En OMFG is dat Ioan Gruffud, de ooit zo stoere held die Horatio Hornblower spelen mocht. Hoe diep kan je zinken.

Als er nog een soort van verhaal geweest was, maar nee. Mensen die moeilijk kijken met een stuk schiettuig in hun handen, dat is de samenvatting van 90% van de storyboards, en het verhaal komt over alsof ze ook nog omgeschud zijn.

In de ontknoping wordt het zo mogelijk nog belachelijker. Nee, als je de frontlens van je vizier hebt weten te breken, dan ziet dat er niet uit als het scherm van een kapotte telefoon.

Oh, en de eerste les die een scherpschutter leert, hou je andere oog open. De tweede? Zoek geen dekking achter een auto. En rechtop in een open veld staan?

Superflauw.

Checco Zalone (uitgesproken als Che Cozzalone, vrij vertaald 'wat een eikel') is kennelijk een Bekende Italiaan, die zijn bekendheid dankt aan wat liedjes in de WK voetbal en aan wat tv series. En nog een stuk of wat flauwe films zoals deze.

Echt slecht is het in technische zin misschien niet, maar de grappen werken maar nauwelijks - het is allemaal wat al te opzichtig en met een te hoog poep- en plasgehalte. Eigenlijk is het enige wat me als positief overblijft dat we een paar beelden langs de Camino krijgen, al is het dan maar erg kort - en dat Letizia Arnò wel ontwapenend en aardig speelt. Verder is het vooral heel, heel veel meh en deja moo.

Lost in translation, of ben ik er gewoon te oud voor? Ik vond er echt helemaal niets aan, niet meer dan een heel klein flauw glimlachje af en toe. Dat er echt zulke mensen zijn geloof ik blindelings, ik zie alleen niet wat er om te lachen valt.

Wellicht dat het grappig is als je de personages al van iets anders kent en daardoor de (inside?) jokes mee krijgt. Ik vond er geen klap aan.

Het idee is geniaal, de setting in de Zwitserse alpen is perfect, de cast is mooi, grappig en ter zake sinister. Maar het draad wordt te dun uitgerekt, op een gegeven moment raak je 'm gewoon kwijt.

Toch, een ieder die nog ergens de echo in zijn hoofd heeft van Kaleb Cooper die met zijn dieseltrekker de Power of the Claas uitroept, kan niet anders dan zich verbazen over de Singer. En zo heeft de film nog een hele serie andere geniale vondsten. Jammer dat de grap vaak net te ver wordt opgerekt, jammer dat de film zich verliest in een soort groundhog day. Te duidelijk daarmee dat de bron een short was.

Pas in de laatste minuut of wat komt het allemaal bij elkaar, en dan is de film ineens geniaal - dan klopt het verhaal, dan klopt het beeld, dan is er een liedje dat door je ziel snijdt. Jammer dat de aanloop van veel te veel minuten niet op datzelfde niveau zit, teveel wil, een mengelmoesje van John le Carre en Jeanne Bon probeert te zijn en daar op geen enkele manier een deuk in een pakje boter mee krijgt.

Het zou een oefening voor de filmacademie moeten zijn - neem de laatste twee minuten van de film, en verzin een boeiend, spannend, meeslepend en relevant verhaal dat op dat einde uitkomt. En maak daar dan een film van. Hadden de makers die oefening gedaan, begrepen en er van geleerd, dan had deze film alle prijzen kunnen winnen.

Aan Marine Vacth ligt het niet, die doet wat de regie en de rol van haar vraagt en meer dan dat. Hoe lang is het geleden dat ze jeune en jolie was? nog niet zo lang, en alle harde kritieken zijn haar kennelijk niet van de bevallige schouders af gevallen. Wat zet ze deze rol goed neer, en hoe jammer is het dat ze die niet in een betere productie mocht spelen.

The unbearable lightness of being an American.

Tegenwoordig zijn we nauwelijks meer verbaasd als uitkomt dat de halve Amerikaanse overheid gevormd wordt door nepotisme en vriendjespolitiek, dat de primaire drijfveer niet een hogere moraal is maar een verdienmodel, en dat het recht gezien wordt als een machtsmiddel, niet als concept op zich.

Toen waren we daar nog wat verbaasd over. Dat een oorlog gevoerd werd zonder aanleiding, de Am. burgers daar miljarden en miljarden plus hun bloed voor mochten neerleggen, en dat een handjevol rijken dat opstreken en daarnaast en passant een land leegroofden.

Het zou leuk zijn als we er eens wat van leerden. Maar het lijkt er vooralsnog op dat alleen dat handjevol rijken er wat van geleerd heeft - dat ze zich nergens meer iets van hoeven aan te trekken bijvoorbeeld. Dat het recht alleen voor arme mensen geldt. Of een ideologie, een hogere moraal.

Voor de verrassing eens een film waarin de klimscenes niet volledig door de mand vallen. Niet dat het allemaal klopt, maar Theron lijkt waarachtig te snappen hoe het werkt, en dat is al dermate boven het gemiddelde dat ik op de andere slakken maar geen zout leg.

Ze speelt ook niet onaardig - meer dan dat kan ik er eigenlijk niet van maken, terwijl Taron Egerton zich overduidelijk senang voelt in zijn voor mij eerste rol als bad guy.

Verhalend is het wel droefenis alom. Te mager eigenlijk om de aandacht vast te houden. Kormákur komt bij mij tot dusver niet voorbij een mager drietje, en ook nu weer.

Flauwe boel.

Het idee is op zich nog wel leuk gevonden, en de from russia with love truc met de ballerinapumps is dan wel voor de hand liggend maar het werkt wel. Maar de uitwerking is allemaal veel te serieus, er is niks te lachen, en dan wordt het toch wat moeizaam voor een film die inhoudelijk verder niets te brengen heeft.

Ik merk dat wel vaker, de laatste tijd - filmmakers die niet lijken te begrijpen dat wat ze leveren gewoon plat vermaak is, brood en spelen. Want dat is deze film dus, van begin tot eind - op zich ok gezien dat er geen pretenties zijn, maar neem daar dan de consequenties van. En als er dan ook nog eens helemaal niks te lachen valt, dan heb je dus gewoon echt gefaald.

Oh, en deed Uma Thurman mee? Niks van gemerkt. Ik hoop dat ze haar hypotheek er weer een maandje van betalen kan.

Monique van de Ven speelt een voor de jaren-80 overtuigende vrijgevochten vrouw, maar voor de normen van nu is het toch wel een beetje achterhaald allemaal. Zelfs voor het diepste platteland mag ik hopen dat het idee van een vrouwelijke veearts toch niet meer zulke kinderachtige stuipjes veroorzaakt - waarom moet een vrouw in elk denkbaar 'mannenberoep' eerst een soort vuurdoop ondergaan, spitsroeden lopen voordat er naar haar geluisterd wordt? Tenenkrommend pubergedrag. Je wenst dat soort mensen dat ze een draaibal oplopen, en er alleen vrouwelijke artsen beschikbaar zijn.

Maar goed, alleen dat was kennelijk indertijd genoeg om te vinden dat de film voldoende verhaal en inhoud had. De dierenartsenijscenes overtuigen inderdaad behoorlijk, en Van de Ven ook. Laat dat genoeg zijn.

Two weeks with with no phones and no TV!

Or movies! We'll only look at each other!

Ik herinner me het liedje nog wel, dat was indertijd een hit, kwam om de haverklap langs op de radio en staat zelfs nu nog ergens op een vergeten playlist die af en toe langs opduikt, met altijd weer een vrolijke herinnering aan de positieve en zorgeloze zomer van 1984 - net begonnen op de HTS, in Groningen in plaats van het platteland van Friesland, alles nieuw en mooi en beter dan ik ooit gezien had. Uit de klei naar het licht, als een ontsnapping uit Mordor voelde het.

Maar het was alleen dat liedje dus, want de film - als die al draaide ergens - is me ontgaan. Ver vooruit op het genre, wellicht - veel volwassener en geloofwaardiger dan iets als Weird Science (1985) een jaar later, en met een visie die ook nu met wat subtiele aanpassingen nog wel zou werken. En dan de visuals nog - dat kon toen nog nauwelijks met een machine die voor een simpele filmproductie bereikbaar was, ik ben eigenlijk best benieuwd naar hoe ze dat gedaan hebben.

Wellicht interessanter in de directe zin is de integratie van verhaal en geluid, tot en met de titelsong aan het einde. Kennelijk was dat opgezet door regisseur Barron samen met Giorgio Moroder en Phil Oakley, in een poging om eenzelfde multimediaal succes te halen als met Flashdance. Inhoudelijk toch best goed gelukt, vind ik.

Vrij onbegrijpelijk dat er geen succes in de zalen of de box office volgde, want als film veel beter dan veel vergelijkbaars wat er op volgde. De massa was er niet klaar voor, dat is wellicht het makkelijkste wat je er van zeggen kan. Maar daarnaast en los van alle andere overwegingen, amai, wat een mooie vrouw is Virginia Madsen in deze film. De door de echte fans zo gewenste remake is daarmee toch op voorhand teleurstellend, zou je denken. Ik hou vooralsnog het origineel maar in mijn archief.

Op zich een veelbelovend gegeven, en het ontspint zich in de eerste helft ook leuk, met de romance tussen de fotograaf en de seismologe. Vanuit mijn vak mag ik dat soort verhalen natuurlijk ook graag zien.

Toch ben ik over de film als geheel niet zo heel enthousiast. Er wordt wel heel hollywoodesk omgegaan met de werkelijkheid, en zoals we allemaal al sinds Pompeii weten werkt het in het echt niet zo. Fraaie beelden, maar ik huiver als ik er aan denk hoeveel milieuvervuiling daarvoor gepleegd is - deze as is toch niet alleen maar verbrande turf, is wat me als eerste door het hoofd schiet.

Meer zinvolle inhoud over de recente uitbarstingen op IJsland zijn eenvoudig op joetoep te vinden, zoek bijvoorbeeld eens naar een meneer die zich bedient van de titel 'Just Icelandic'. Daar kom je een stuk meer van te weten, en de bijgaande muziek werkt minder op je zenuwen.

Herzog doet olifanten.

En daarbij wijkt hij geen millimeter af van het pad dat hij al zo vaak uitgetreden heeft: een onwaarschijnlijk onderwerp, wat erg mooie beelden van onbekende landschappen en dingen, mensen die vreemd uit hun ogen kijken en zijn eigen schraperige stem als voiceover. Het onderwerp dat op zich al interessant is, maar eigenlijk vooral dient als kapstok, als spiegel om onszelf voor te houden en de bredere context van de maatschappij en ons nogal onberedeneerde gedrag daarin te beschouwen.

Toch doet doe ik Herzog daarmee eigenlijk tekort, want hij flikt het toch maar weer om een fraaie documentaire af te leveren - en even interessant als de voorgaande die hij al op zijn lijstje heeft staan. Had het baanbrekender kunnen zijn? Zeker. Maar moet dat ook altijd?

Voor zover ik tot dusver gezien heb verreweg de meest respectvolle documentaire waarin San voorkomen. Ook dat is iets wat bij Herzog hoort, hij heeft daarin zijn jeugdzonden begaan en er iets van geleerd.

Ik kan het er niet erg mee worden.

Veel gedoe in een apocalyptische setting, en daarbij wordt volledig vertrouwd op de supermodel cast om het beoogde publiek maar niet te veel op het verhaal te laten letten. Maar de enige ietwat grappige rol is die van Richard Jordan, de rest heeft zo ongeveer niks te doen dan rondlopen en mooi zijn. Nouja, Lukas Haas is irritant als altijd, maar ergens telt dat ook niet echt.

Heel erg jaren-80, ook. Maar niet op een positieve manier. Dit is gewoon veel te veel Mad Max voor de middelbare-schooljeugd.

Pierre of de meerduidigheid, poging 10.

Nogal een obscure en avantgardistische film waarvan eigenlijk alleen die meerduidigheid duidelijk gelukt is. Dat wil zeggen, totdat je ietwat de moeite neemt om het verhaal te begrijpen, en wellicht is het daarvoor gewoon eigenlijk het beste om het boek van Herman Melville te lezen.

Depardieu fils is sterk, overtuigt met zijn gejaagde en geplaagde uiterlijk en bijbehorende manier van bewegen. En op dezelfde manier Delphine Chuillot ook, maar van Yekaterina Golubeva was ik misschien wat minder onder de indruk.

In de stijl zie ik nogal wat parallellen met LADPN, en of dat nou echt positief is is niet precies een eenvoudige vraag. Wel zijn de locaties geniaal mooi, en de band die aan het oefenen/spelen is is ook erg fijn.

Ik dacht indertijd dat het met het laatste deel - tenslotte The 'Final' Chapter genoemd wel een beetje op zou zijn met Resident Evil, maar er kwam toch nog een nabrander. En ook nog een serie, zie ik nu ook nog.

Voor de fans van de spelserie is het kennelijk allemaal wel herkenbaar, maar helaas - ik heb de spellen nooit gespeeld, en dan blijft er vooral een wat rommelige zombiefilm over met erg matige acteerprestaties. Nouja, behalve Scodelario dan misschien, al is ze lang niet zo stoer als Milla in de eerste films.

Wat een heerlijk ongegeneerd rare film is dit, en behalve dat al, geniaal ook hoe goed het maffe gebeuren werkt ook, met hoe het concept van de foley artist overgaat in de soundtrack, hoe het lange haar van Ewa overgaat in een paardenstaart. Enorm knap in hoe het geluid steeds een rol speelt in het verhaal, bijna het verhaal wordt terwijl het daar toch echt niet over gaat.

Wat een knappe meid is die Simone Bucio in de hoofdrol, en wat staat haar lange haar haar goed - ja, ook die paardenstaart. Knap hoe de film een zo absurde fetish haast gewoon weet te maken - of is de film gewoon ver over de rand en ben ik dat ineens zelf ook. Zeg het maar, kom maar door. Maar niet voordat je de film zelf ondergaan hebt.

Het meisje op lijn 80 van Groningen naar Heerenveen, ik denk 1985. Of zij waar ik die taxi mee deelde van het Leidseplein naar Amstelveen, 1998 misschien. Een paar jaar later, die beeldschone jonge deerne die in die gloednieuwe Alfa zat te wachten voor de flat, en in de weg voor waar ik moest zijn om de bus te lossen, en dat ze zei dat ik die Alfa wel mocht verzetten als ik er maar niet met haar vandoor ging.

Het idee achter het verhaal klopt van het begin af zo goed omdat het zo herkenbaar is - wie heeft er niet ooit eens iemand ontmoet en daar in een paar seconden een enorme klik mee gehad, maar daarna geen enkel contact meer, nooit meer teruggezien. Was dat iets wat vroeger vaker gebeurde, voordat iedereen bereikbaar was en social media had?

Fearn en Rice zijn zo geniaal als maar kan, de verwikkelingen zijn dan wel voorspelbaar maar ook wel gewoon perfect getimed, alle bijrollen zijn super - yay Minnie Driver als dean van de unief, of hoe noem je dat. Frida Kahlo, yay. De idiote verwikkelingen van het verhaal zijn ook allemaal fraai en goed gevonden. Het Emily-feest, yay, het liedje, yay. De podcast, yay. En wellicht nog het meest bijzonder, de soundtrack is origineel, fris en toepasselijk. Kom daar nog eens om. Allemaal precies het soort gelikte en gladde perfecte productie wat je van een Working Title film zou verwachten.

Het enige wat een klein beetje knaagt is dat het einde aanvoelt als te gemakzuchtig, te flauw en te voorspelbaar. Het had natuurlijk gewoon het meisje van de bus moeten zijn, niet Emily.

Deze documentaire laat een aantal minder bekende diersoorten zien die in het stroomgebied van de Amazone leven. Daarbij wordt duidelijk hoe alle leven verweven is en alles een rol speelt in het geheel. Een sterk punt is het enthousiasme van de onderzoekers die vertellen over hun werk, of eigenlijk hun passie.

Helaas is de speelduur van krap drie kwartier veel te kort om meer dan een soort overzicht te geven. Mijn favoriete dier, de brilbeer (jaah, Paddington!) komt maar heel eventjes langs. Niettemin leuk om gezien te hebben.

Het gerammel van de sleutels.

Claudel doet Dangerous Minds, en vlecht er als terloops nog even een mozaiekfilmpje bij, terwijl hij ook nog een bijbaantje heeft als manager van een supermarkt. Maar wat is het dat Alexis Pasquier naar de verborgen wereld van de gevangenis trekt - is dat het geheim van de voor gewone mensen verborgen wereld, is het het mysterie van wie al die mensen zijn en wat ze tot hun daden gebracht heeft, is dat de hoop ze te helpen, terug te brengen op het rechte pad. Of allemaal tegelijk misschien wel.

In mindere handen zou dat een goedkoop en gemakzuchtig gedoetje worden, maar Claudel vindt daar een nuance en diepte in die maar voor weinig regisseurs beheersbaar is - zonder er ook maar een lettergreep aan te verspillen herinnert hij je er bijvoorbeeld aan dat in elke familie er binnen een graad of twee, hoogstens drie iemand is die in deze film meespeelt. Knap werk van Cyril Descours, zoals hij in zijn mimiek iets enorm afstandelijks overbrengt terwijl zijn innerlijk zo zoekend en behoevend is - en daarmee de absolute tegenpool met de immer mooiere Déborah François die haar ziel op haar arm draagt, met haar mimiek die voelbaarder is dan wat boekdelen spreken kunnen.

Een film om nog wekenlang over na te denken, urenlange discussies over te voeren.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.

Het verhaal - naar een boek van Isabel Allende - speelt in Chile tijdens de dictatuur van Pinochet, en daarmee is het wel genoegzaam duidelijk waar het heen gaat. Of anders dient de samenvatting bij monde van Jennifer Connelly wel, he has a greasy notebook with everything in it.

Aan de andere kant is het verhaal er een van alle tijden. En een waarschuwing voor de toekomst, want meer dan ooit zien we weer mensen die zich van een betere soort wanen, die menen meer rechten te hebben dan een ander, dat 'hard werken' meer rechten geeft of vrij maakt, en die die anderen maar weg willen hebben - maakt niet uit waarheen. Je zou denken dat we weten hoe dat afloopt, maar nee.

Als film is het een mengelmoes van goede bedoelingen, mooifilmerij en gepruts in de marge. Goede bedoelingen te over in het onderwerp, mooifilmerij wanneer Connelly maar in beeld is, en gepruts als het Banderas is - in weinig films is het zo duidelijk dat hij maar twee typetjes kan spelen: mijn opa en de held uit Desperado, en niets daar tussen in.

Maar daar gaat het duidelijk niet om. Het is de vraag die blijft open staan bij het Good night, Chile - wanneer we nou eindelijk eens met zijn allen door krijgen dat het anders moet. Terwijl over heel Europa het fascisme nieuwe successen viert, Amerika en Rusland al ten prooi gevallen zijn, en we allemaal heel goed weten waarmee dat komt - een overtreffende trap van de gruwelen van de vorige keer dat ze de macht in handen hadden.

I've lived in a dream. I'm afraid to wake up.

Dit is precies het soort film waarvan ik me aan het einde afvraag of ik er wel een moer van begrepen heb - of zelfs maar een heel klein moertje. Aan de andere kant ontgaat me ook volledig de lust om de film dan nog maar eens te kijken, er verder in te duiken of duiding over op te zoeken.

Connelly speelt denk ik goed, net als Englert en Nekrasova; Whislaw is een griezelig glibberige creep, wat wellicht betekent dat ook hij goed speelt. Englert had ook de regie en het script, daarmee knap werk en dat voor een eerste film in die hoedanigheid al helemaal. Ik kijk uit naar haar volgende project, al hoop ik dat dat misschien ietsje toegankelijker is.

BB #47

Vroegâh toen ik nog in een studentenhuis woonde, zo een met 12 kamers en een gedeelde keuken waar dan de tv stond, en een bank om op te hangen. Steevast als we dan als jongens een film zaten te kijken en een van de meiden binnenkwam, je kon de klok er op gelijk zetten dat het enige stukje bloot vel in een film van anderhalf uur precies op dat moment te zien was. En de commentaren die we kregen natuurlijk. Tot een van mijn buurmannen in een geniaal moment van bijdehandheid zei 'nee, jullie zien het verkeerd, het gaat om het camerawerk! De belichting! Cinematografie! Dit is kunst!'

Zo'n film is dit dus, maar dan écht - misschien dat er indertijd wel een verdwaalde ziel voor een bloot borstje of billetje deze film heeft willen zien, maar met de normen, kuch ik bedoel natuurlijk de eenvoudige beschikbaarheid van overdadige hoeveelheden porno van nu speelt dat geen enkele rol meer, en gaat het daadwerkelijk alleen nog om, jawel, het camerawerk. De belichting. De cinematografie, de filmmuziek, het steeds terugkerende melodietje van Colinot de rokkentiller en de ongedwongen manier waarop hij in het leven staat. Het tegenovergestelde van het calvinisme in de lage landen, die vinden dat het leven geleden moet worden voor de beloning in het hiernamaals - we leven nu, laten we het leuk hebben.

Objectief is de film misschien een weinig interessante klucht - en daarmee precies ook de samenvatting van het merendeel van de films waarin BB een rol gespeeld heeft. Maar aan de andere kant is het ook net iets meer - een viering van het leven, het plezier boven de altijd zeurende kritiek, het goede dat beter is dan het betere. Voor BB een passend afscheid van de filmwereld. Jammer dat er niet nog talloze Mépris, Vérites, Coeurs of Lumières in zaten, en diep respect voor het lef om gewoon een dikke, vette streep te trekken. Deed iedereen dat maar zo.

BB #46

Met een soundtrack die meer toepasselijk zou zijn voor een uitvaartplechtigheid begint de film al met een miskleun. Het verhaal is al even dramatisch - wat een tenenkrommend gezever, en het hangt allemaal als los zand aan elkaar. Misschien dat het idee van Vadim in de verte nog wel iets in zich had kunnen hebben, maar deze uitwerking is gewoon ver onder de maat, en misschien ook alleen te verteren als het je eigenlijk vooral om de billen van BB ging - maar dan nog, dat is maar een halve minuut op anderhalf uur. En nee, die handenwas-scene vond ik ook al helemaal niets.

Wat nog wel werkt is het absurde appartement van BB, en BB zelf - hier wellicht op haar verleidelijkst, al heb ik dat tijdens mijn BB-marathon al vaker gezegd geloof ik. Het blijft toch een beetje melancholiek dat ze maar zo weinig in betere films gespeeld heeft. Er hadden toch van haar kant volgens mij zonder enige twijfel tientallen Mépris in gezeten. Maar als die dan maar niet komen, dan begrijp ik ook wel dat ze op dit punt zei dat dit haar laatste of een-na-laatste film zou zijn.

BB #45

BB en CC. De oliemeisjes.

Alle cliches op een grote hoop met een twist, van Franssprekende cowgirls tot een Rus die een native American speelt en Chinees klinkende spreekwoorden uitkraamt - le chemin du plaisir ne va jamais a ligne droite, inderdaad. Niettemin maakt de film niet bepaald een grote omweg, het gaat tenslotte om onze twee heldinnen en niets anders, en daar wordt ook vanaf het begin niet al te zuinig mee gedaan. Onserieus vermaak waarbij behalve de twee hoofdletters eigenlijk alleen Spitting Bull iets interessants te melden heeft - maar wat een flater dat hij niet eens goed op de titelrol staat. Zo'n film is het dus. Toch fijn kijken, graag gezien, al had ik liever wat meer inhoud in de rollen van BB en CC gevonden.

BB #44

Ik ben nooit precies een fan geweest van Lino Ventura, en ook dit keer ben ik weer niet kapot van zijn rol. Teveel hetzelfde als de gewone muffe boel, teveel herhaling. Met BB is het op zich vergelijkbaar, die doet ook niet veel anders dan in de meeste van haar films, het is grotendeels weer het onschuldige spontane meiske wat ze hier uithangt. Kennelijk ben ik daar dan wel ontvankelijk voor.

De Engelsen zijn grappig - wel enorm ongeloofwaardig, maar dat maakt niet echt uit als je Joe Turner en zijn band aan boord hebt. Het was beter geweest als ze de muziek aan hem hadden overgelaten, BB zingt wel aardig maar dat liedje doet me niks.

Qua verhaal wordt het niet echt grappig, net als in de meeste komedies waar BB in speelt. Het moet meer uit de situaties komen die dan kennelijk grappig waren, maar te vaak komt dat niet echt over. Wellicht een beetje ingehaald door de tijd.

De NYT had een nogal interessante opinie over de film - "the death of a star [...] and the birth of an actress: Brigitte Bardot". Kennelijk hadden ze even Le Mépris gemist, en À Coeur Joie, La Vérité. Of zelfs maar L'Ours et la Poupée. En al die talloze rollen waarin BB hetzelfde speelt als in deze kluchterige onleuke komedie.

BB #43

Prions, mes soeurs!

En nog maar weer een komedie die er lang over doet om een beetje grappig te worden. Maar vanaf dat de dames op de ambulance werken wordt het stilaan leuker, al blijft het toch vooral een nogal situationele bedoening - ik stel me tenminste voor dat de gemiddelde bezoeker al in een deuk lag bij het idee van BB als non. Nochtans toch een kleine twee miljoen Fransen die ervoor naar de bioscoop togen, kennelijk. Ik zie het er niet direct in, hoe charmant BB en Girardot dan misschien ook zijn.

BB #42

Alweer een komedie.

Gelukkig werkt deze dan wel, al vond ik het wat lang duren totdat de film leuk wordt, en een echte dijenkletser is het voor mij ook dan nog steeds niet. Maar BB is wel erg ontwapenend schattig en wint het daarmee met gemak, terwijl beer Gaspard ook best charmant is - Jean-Pierre Cassel speelt hem prima. Jammer dat de kinders een wat kleine rol hebben, daar blijven toch een aantal grappen liggen - net als op het feestje van BB. Of was het allemaal te subtiel voor me misschien.

De sfeer is ook wel erg leuk luchtig, dat helpt een heleboel om de film te laten werken. Jammer wel van de erg nerveuze muziek.

BB #41

Oh, het was een komedie.

Het was me niet echt opgevallen, en met alle oeverloze gezever van Ronet valt er ook wel wat erg weinig te lachen - en even raadselachtig blijft het waarom iemand zijn boeken zou willen lezen.

BB is op zich goed - ze speelt fraai en ze is gepast grappig, en loopt er in haar minijurkjes heerlijk jaren-70 bij. Jammer dat de rest lang niet op dat niveau komt - Ronet is vervelend, en de dames waar hij zijn sprookjes over vertelt zijn wel mooi maar hangen ook als los zand in het verhaal.

Zo ongeveer het enige wat me in de film aansprak was het leuke shot in de trein als BB en Ronet hun avondritueel doen. Verder is de film gewoon oninteressant en erg, erg langdradig.

BB #40

Pussy Galore.

Ik ga er maar even van uit dat iedereen die per ongeluk en zonder voorafgaande informatie in deze film terecht komt, zich net als ik als eerste afvraagt 'wie is die andere blonde nou ook maar weer, waar ken ik haar nou toch van. Nou daar van dus. Ze is, of wellicht correcter, wàs Honor Blackman, ons ontvallen op 5 april 2020, op 94-jarige leeftijd.

Het verhaal van de film is ondanks dat het op een boek van Louis L'Amour gebaseerd, herschreven en omgewerkt is nauwelijks interessant. Het idee van de rijke bounty hunters in het Indianenland had toch bepaald spannender verteld kunnen worden, al was er maar simpelweg wat meer naar de tradities van de western gekeken - een messcherpe scheiding tussen goed en kwaad, en een moralistische boodschap bijvoorbeeld. Maar nee.

Evenmin overtuigt Connery erg als de held Shalako - maar wel mogen we hem dankbaar zijn dat hij deze rol koos boven Bond in On Her Majesty's Secret Service, want daardoor kreeg George Lazenby zijn kans. Toch een fraai stuk filmgeschiedenis, en de beste Bond-film ooit.

BB heeft eigenlijk maar een klein rolletje, maar is wel leuk met haar maffe accent. Een van de weinige dingen aan de film die wél werkt. Ook zij was overigens gevraagd voor On Her Majesty's Secret Service. Zou ze de rol van Tracy beter gespeeld hebben dan Diana Rigg? Ik betwijfel het, maar aan de andere kant had ze ook wel een betere film verdiend dan dit misbaksel.

BB #39

Een drieluikje verhalen van Edgar Allen Poe.

In het eerste deeltje zien we Jane Fonda als gravin, als absolute heerser die de betekenis van het woord 'nee' niet kent. Net na Barbarella opgenomen, maar hier is ze nòg mooier en zijn haar uitdossingen nòg onthullender. In het tweede deeltje komt de even blonde Katia Christine even langs, en dat bracht me even in de war - nóg eens Jane Fonda? Nee dus, ze lijkt er alleen best op. Verder een jonge Alain Delon als legerofficier die wat van het padje is, BB die met een zwarte pruik op een desastreus spelletje kaart speelt, en een duel met een gemaskerde man - is er niet een ongeschreven regel over hoe dat afloopt? En dan het derde deel nog, met Terence Stamp en veel hallucinant gedoe I'm English, to me the Devil is cheerful, agile - he looks like a little girl.

Van de drie luikjes vond ik het middelste, het segment van Malle niet zo indrukwekkend - en BB ook wat onder de maat, om een woord als tegenvallen maar te vermijden. De opening van Vadim is leuk, maar hangt erg sterk op Fonda en haar niemendalletjes. Deel drie is visueel overdonderend, maar mist net iets te veel een behoorlijk plot. Toch wint Fellini het wel, al is het op het randje.

In de vergelijking met de BB-reeks vind ik het vooral een rariteitenkabinet, niet iets wat serieus meedoet als ik zou gaan nadenken over welke BB-films dan het beste zijn. Hors compét zal ik dan maar zeggen.

BB #38

I never tried to ask more questions / they just kept their secrets / day after day i was more in love / with my small country

BB is getrouwd met Jean Rochefort, maar raakt verstrikt in een avontuurtje van twee weken met Laurent Terzieff. Met een zingend hart, de vlinders in de buik en wat al niet meer zij. Een stuk kijkvoer van honderddertien in een dozijn zou je denken, maar nee, want dit is geen flauwe BB-komedie zoals zoveel van haar films maar een erg fraaie en integere kijk op het leven. En daarmee een van de betere films uit haar lijst, en gelukkig ook supermooi gerestaureerd door Kino Lorber - eindelijk weer eens een BB film waarvan de kleuren gewoon kloppen.

Maar daar blijft het niet bij, BB speelt op haar best in deze film, op minstens het niveau van Le Mépris of La Vérité. Maar behalve dat is ze in deze film ook op haar verleidelijkst, mooier en aantrekkelijker dan ooit tevoren. Als je je ooit afvroeg waar ze haar faam precies aan te danken had, dan is deze film je huiswerk.nHad nou alleen nog de rol van Terzieff omgewisseld geweest met Rochefort, dan had het wellicht een meesterwerk kunnen zijn. Niet dat Terzieff slecht is, verre van, maar hij mist net dat beetje diepte, het mysterieuze dat een acteur als Rocherfort met zijn handen op zijn rug speelt.

Verder is het een heerlijk spel van de jaren-60, een sfeerbeeld, de filosofische zoekerigheid van die tijd en de intrigerende mengeling tussen burgerlijkheid en een haast volledig loslaten daarvan. Ietwat wollig uitgedrukt door de tekst die David Gilmour zingt in de opening, nog voordat hij zich bij Pink Floyd zou aansluiten.

BB #37

Jean-Luc Godard.

Niet zo'n meesterwerk als Le Mépris en ook veel gemakzuchtiger, maar evengoed wel een erg interessante film, tegen de stroom in maar wel met een boodschap die eigenlijk vandaag even relevant is als zestig jaar geleden. Denk ik tenminste, want waar de jeugd zich mee bezig houdt, ik moet bekennen dat ik geen idee heb. Het gehannes met de nummertjes - de hoofdstuktitels waar ik anders zo'n bloedhekel aan heb, ik zie het voor deze keer natuurlijk door de vingers. Godard mag dat, kan dat doen zonder dat het pretentieus aanvoelt.

De film hangt aan Léaud en Goya - een zangeres in plaats van een actrice, maar er zijn beroepsactrices die er een stuk minder van bakken. Ze speelt enorm ontwapenend, en daar speelt voor mij dan nog bij mee dat ze nogal op een vroeger vriendinnetje lijkt, ook qua mimiek.

En ja, BB vanzelf, wel weer met een cameo. Deze keer hoef je daar niet heel goed voor op te letten, en ze heeft ook gewoon tekst. In de film wel vrij onbetekenend overigens, als je haar mist mis je niets van waar de film over gaat.

BB #34

James Stewart.

Wellicht was het gezinnetje waar hij de vader van speelt wel ietwat een persoonlijk iets voor hem, want kennelijk was muziek bij de Stewartjes thuis net zoiets als wat we hier te zien krijgen. Aan de andere kant, hij staat algemeen bekend om zijn sympathieke rollen, maar als gezinsvader in deze vind ik hem toch nogal een hork, al komt het langzamerhand wel een beetje goed.

Niettemin blijft de film nogal dobberen en om de hete brij heen draaien totdat BB zelf langs komt - het merendeel van het gedoe daarvoor is echt te flauw, zoals de rekenkunstjes, de computer en al. En na BB is de sjeu er al helemaal af, mosterd na de maaltijd.

Het leek op papier misschien een leuk idee, maar in de film komt er wat weinig van terecht vind ik. En voor een komedie zit er toch wel wat veel moraal in en wat weinig humor, maar wel een wat onaangename zweem van uitbuiting van buitenbeentjes - onschuldig en vriendelijk kan ik het toch maar nauwelijks vinden, en niet in het minst door het horkerige gedoe van Stewart.

2*, en die zijn volledig voor BB.

BB #33

Agent 38-24-36

Dat was indertijd de titel in de VS, en wellicht moet ik dat uitleggen voor wie de jaren-60 en -70 niet meegemaakt heeft: dat zijn de maten van wat in die tijd als een 'ideale' vrouw gezien werd. Het is af en toe moeilijk te herkennen met alle gedoe, gezeur en geklaag uit de samenleving, maar dat we dat soort dingen langzamerhand vergeten voelt dan toch als een soort overwinning van de nadenkende mensheid op de holbewoners.

De film is wellicht bedoeld als het Franse antwoord op de Pink Panther, die een jaartje eerder uitkwam. Net wat minder over de top, maar hetzelfde soort flauwe humor, een vergelijkbaar soort verhaal en op de zelfde manier doorspekt met cliches - maar denkelijk ook met een fractie van het budget. Kleur kon er in ieder geval al niet af. Toch trokken kennelijk ruim twee miljoen Fransen er voor naar de bioscoop.

Voor BB is deze film weer een soort terugkeer, of is het een terugval, naar haar eerdere rollen als onschuldig en vrolijk meiske. Als ze niet al in films als Le Mepris en La Vérité had laten zien heel goed raad te weten met veel complexere rollen en karakters zou je kunnen denken dat dat soort luchtige rol haar het beste lag, maar we weten beter, en dan is dit soort stap terug toch ietsjewat een terleurstelling, hoe leuk het ook is om haar zo te zien.

Behalve BB ook Anthony Perkins, de acteur die synoniem werd met Norman Bates. Maar hier speelt hij een Russische spion in een slapstick komedie, en dat gaat hem ook heel goed af. Super grappig om hem met wat door moet gaan voor een Russisch accent Frans te horen brabbelen.

Een van de gimmicks van de film is verder de, hoe noem je dat, overdreven uitbundige schaterlach. Echt vrolijk word ik daar ook al niet van, het wordt net iets te vaak herhaald.

BB #31

Embouteillage, wat een charmant woord voor file. Ik kende tot dusver alleen bouchon wat er vanzelf dicht bij zit. Wellicht wat ouderwets, net als dat vroeger in Frankrijk de lengte van de file in millimeters werd uitgedrukt.

Dat is dan ook wel zo'n beetje het meest positieve wat ik over de film te melden heb, want verder is het (ahem, alwéér) zo'n depressief gedoetje waar de Franse cinema in die tijd nogal van overliep, wellicht als terugslag op de euforie van de bevrijding en de sexuele revolutie. Ja, BB heeft wel een paar mooie scenes, maar dat neemt niet weg dat de film als geheel eerder een kwelling is.

En dan helemaal al de muziek, die is wat mij betreft echt een verschrikking. Ik herinner me nog al te goed hoe dat thema ad nauseam uit de radio kwam eind jaren-60, om dat een jeugdtrauma te noemen is niet overdreven, en om er nu de bron van te vinden in de vorm van dit gemakzuchtige jatwerk van Michel Magne die liever van Bach stal dan zelf iets te bedenken, nee, dat stemt me niet bepaald dankbaar of positief over de film.

Narratief was ik er ook bepaald niet van onder de indruk. Toch vooral hetzelfde soort gemakzucht als in de soundtrack al. Erg meh.

BB #30

Een soort mood piece dat door onsamenhangende flitsen van het verhaal, vignettes het verhaal van een jonge actrice vertelt, met daarbij gaandeweg meer en meer aandacht voor de tol van de roem. Wellicht nogal op het lijf van BB geschreven, want die had op dat moment al met hetzelfde soort tafereeltjes te stellen als waar de film gewag van maakt. BB speelt fraai, voor zover je dat aan zo'n film als dit kan afmeten. Ook Mastroianni is leuk en een stuk jonger dan ik hem eerder gezien had - toch is dit al zijn 44e film, en zijn eerste was al ruim twintig jaar eerder.

Als film vond ik deze wel interessant maar niet beslist geslaagd, het idee is op zich goed maar de vorm neemt wat veel over van de inhoud voor mijn gevoel. Sporadisch levert het wel erg fraaie beelden op, maar de keerzijde daarvan is ook dat het geheel onevenwichtig overkomt. Ik zag overigens de gerestaureerde versie, daar zijn de kleuren op zich wel mooi van maar ook ietwat onwennig voor een film uit die tijd - hoe zal ik het zeggen, eerder te flets en teveel wat lijkt op een modern geel/groene color grading, in plaats van de harde blauwe en rode kleuren van het materiaal uit die tijd. Geeft toch een andere sfeer aan een film.

BB #28

Encore des photographes!

BB in een lelijke eend - een échte, met gerimpelde motorkap en schommelvering. Het verkeer in Parijs, met de agent in Crabtree-uniform. De taart. De ouwe karts, met de bijpassende ouwe overalls en helmen. La Bamba.

Verder is het wel een grappig filmpje, maar aan de andere kant ook weinig opzienbarends. Het beruchte dansje stelt al helemaal niets voor, de beelden zijn zo blurry dat er niets dan een vage vorm overblijft. Terwijl BB in een paar andere scenes zonder enige gene in haar blote billen door het beeld huppelt - dat kon dan weer wel zonder ophef kennelijk.

De eerste sinds BB #20 Les Bijoutiers waar Vadim regie weer in handen heeft, en het werkt een stuk beter dan die film - maar nog steeds niet in de buurt van EDCLF. Voor Vadim dan, BB was tegen deze tijd allang dat niveau ontstegen.

Als film misschien weinig opzienbarend, maar wel - zeker in het begin - een erg fraai tijdsbeeld van Parijs. Erg leuk om te zien, zelfs na een kleine dertig BB-films achter elkaar raak ik daar toch niet op uitgekeken.

BB #27

Henri-Georges Clouzot.

Ook deze film had ik, net als alle films in mijn BB-marathon opgezet zonder er eerst iets over te lezen, maar bij de eerste beelden in de rechtszaal was al duidelijk wat voor film het zou worden. Dan is de naam van zo'n regisseur alleen nog maar de bevestiging van wat je al wist: deze film is iets bijzonders. Waar kennen we hem ook alweer van? Ik eigenlijk alleen van Le Salaire de la Peur (1953), maar dat is ook wel genoeg.

Wel een heel ander soort film, want dit is een rechtbankdrama, en ook een haast Shakespeareaanse tragedie die zich langzaam ontspint tot het onontkoombare einde daar is - en dan ook nog op zo'n manier dat ondanks dat we vanaf het begin al weten wat er gebeuren gaat - het is tenslotte niet voor niets een rechtbankdrama - er toch talloze konijnen uit de hoed komen, terwijl de rechters en raadsheren gevat kibbelend hun werk doen. Of anders uitgelegd, we zien acteurs die acteren dat ze advocaten zijn die gemaakt boos en verontwaardigd zijn voor hun optreden in de rechtszaal. Paul Meurisse en Charles Vanel weten daar wel raad mee. En dan zou je misschien denken dat BB in zulk gezelschap door de mand valt, maar nee, ze speelt juist ongekend sterk, het zijn eerder haar filmzus Marie-José Nat en haar onvolkomen held Sami Frey die wat te kort schieten, al valt dat in de handen van Clouzot nauwelijks op.

Fijn dat de film in ouderwets kneiterhard contrastig zwart-wit is, en hoe mooi werkt dat in de setting van de rechtszaal, met de halfronde arena van kale ouwe mannen die allemaal meewarig en veroordelend naar die arme BB kijken - maar ook in de morsigheid van Parijs, de minder glamoureuze kroegen en appartementjes waar de flashbacks zich afspelen, het contrast met de bovenwereld en de klassieke muziek van de wereld van Gilbert. Mooi ook hoe het verhaal met die flashbacks opgelepeld wordt, hoe we brokje bij brokje te weten komen wat die Vérité nou precies was, en hoe duaal het is wat we daarin lezen. En daarnaast ook de wijze les die aan het einde overblijft, weten hoe het écht zit komt met een prijskaartje, en dat moet betaald worden.

Voor Clouzot een knap stuk werk waarin alles gewoon klopt, alle puzzelstukjes op zijn plaats vallen, de hele cast boven zichzelf uitstijgt en cinematografie en soundtrack elkaar aanvullen tot iets wat meer is dan beeld en geluid. Maar voor BB ook echt wel een overwinning lijkt me, tenslotte ieder die haar ooit in het vakje 'dom blondje' gestopt had krijgt maar even zijn huiswerk terug.

BB #26

Reis door de nacht.

Roger Hanin en de mooie Pascale Petit samen op stap, en dat terwijl ze allebei getrouwd zijn maar niet met elkaar - oh là là, zou je bij die omschrijving wellicht denken. Maar dit is dan volgens de beschrijving wel een komedie, maar de grap heb ik hierboven al samengevat, verder valt er niet echt iets te lachen.

Net als in de vorige film van mijn BB-marathon doet BB wel mee, maar je moet wel heel goed opletten om haar te zien. Zelfs voor een cameo is het wat erg dun, en als ik dat van te voren geweten had had ik de film wellicht overgeslagen. De film is verder ook niet zo heel interessant, want ondanks dat Hanin en Petit beslist goed spelen en het verhaal prima uitgewerkt wordt, tja, het is allemaal wel een beetje obscuur, gezocht, uit de tijd en niet beslist heel interessant, hetzelfde idee is talloze malen interessanter en fraaier uitgewerkt. Als tijdsbeeld, vooruit, een heel klein beetje.

BB #25

On ne vous demande pas de comprendre!

Wellicht de mafste film in mijn BB-marathon - net iets over de helft, maar wie weet wat voor gekkigheid de rest van het lijstje nog voor me in petto heeft. Toch is dat wel een van de leukste dingen, je komt op deze manier films tegen die je anders nooit zou kijken, en daardoor kom je van alles tegen waar je nog nooit van gehoord had. Jean Cocteau bijvoorbeeld, daar had ik de naam wel eens van gehoord - misschien wel alleen van straatnamen in Frankrijk - maar zeker nog nooit iets van zijn werk gezien, gelezen of gehoord.

Als ontdekkingsreis is de film ongetwijfeld leuker als je zijn werk wél kent, maar ook zonder dat is er genoeg om je over te verbazen, genoeg fraaie quotes in de wat vreemde en vervreemdende dialogen. En de beelden zijn fraai, de locatie in de oude steengroeve is geniaal - ik wil daar heen! - en het is elke keer weer zoeken 'wie is dat nou ook weer' als er een nieuw karakter bij gesleept wordt. Ook dat zal indertijd leuker geweest zijn dan nu, de zoektocht leidt nu af en toe meer af dan dat het wat toevoegt. Maar ook dat is niet erg, want er is ook nog een erg fijne soundtrack.

BB schijnt dus echt mee te doen, maar om voor haar te kijken is volstrekt overbodig. Is ze die blonde met die ruitjesjurk aan, die je vindt via google? Ik herken haar er niet in, ik denk eerder dat ze de engel is. Maar het maakt ook niet echt uit, en buiten dat, het wordt niet van ons verwacht dat we het begrijpen.

BB #24

Ai, het is een whodunit - wellicht het meest afgezaagde genre film wat er is, en in deze vorm ook nog eens veel te luchtig - of eigenlijk moet ik gewoon zeggen kluchtig. BB speelt op zich wel goed, en vooral ook veel 'volwassener' dan in haar eerdere rollen - maar ondanks nogal wat marketinguitspraken die een andere verwachting wekken, vond ik ook het gehalte oh-là-là wat zuinig.

Wat zal ik er van zeggen. Niet mijn film, zoiets is het.

BB #23

De eerste Franse komedie over de tweede wereldoorlog, en het 'too soon' druipt er inderdaad nogal vanaf. Niettemin was de film in Frankrijk indertijd een groot succes met ruim vierenhalf miljoen bezoekers. Ten tijde van de film was BB getrouwd met Charrier, maar daar viel me in beeld niets van op - en ook van de rol van BB was ik niet erg onder de indruk - Francis Blanche met zijn absurd overdreven Papa Schulz is de enige die er een beetje wat van maakt. Toch, indertijd vond men het kennelijk allemaal wél grappig - is het gevoel voor humor veranderd, of missen we nu te veel van de context?

Hoe dan ook, ik vind het een film om te vergeten.

BB #22

De verfilming van het boek La Femme et le pantin van Pierre Louÿs uit 1898. Maar niet de eerste, en zeker niet de enige - er zijn versies uit 1920, 1929, 1935, 1946, deze dus uit 1959, een van Buñuel uit 1977, en nog een uit 1990 en 2006. Maar behalve dat is het eigenlijk ook precies hetzelfde oude verhaal als van de opera Carmen van Bizet, en dat was weer gebaseerd op het ook tientallen keren verfilmde boek van Prosper Mérimée uit 1845, die het al in 1830 gehoord had van de gravin Montijo, pardon Doña María Manuela Enriqueta Kirkpatrick de Closeburn y Grivegnée, Condesa de Montijo. En wellicht was hetzelfde verhaal ook de aanleiding waarom die sigaretten 'Gitanes' heetten en M. Ponty daar zijn beroemde ontwerp voor maakte. Waar Manitas de Plata zijn beroemde lied over zong - of ging niet eigenlijk àl zijn muziek er over.

In deze versie levert het oude verhaal heerlijke scenes op met BB met haar lange goudblonde haar in een rode flamencojurk. En ze danst ook niet onverdienstelijk, al kan het niet echt in de schaduw staan van een échte flamencodanseres - waar dat volgens mijn ongetrainde blik vooral aan ligt is dat BB te veel probeert 'mooi' te zijn, terwijl een échte danseres daar, ehh, boven staat. Toch is het fijn kijken, en mooi is ze zeker - tot en met dat het af en toe jammer is als het verhaal weer zo nodig verder moet naar het onvermijdelijke einde - en daar dan uiteindelijk nog niet eens echt blijkt te komen ook. Jammer, gemiste kans.

Behalve het verhaal vond ik de verdere rollen ook wat weinig scherp, de pit ontbreekt af en toe net een beetje al te veel. Voor een film die in de VS de titel A Woman Like Satan kreeg, of in Duitsland Ein Weib wie der Satan is het toch allemaal wat aan de al te brave kant. Toch, van de 22 BB-films in mijn BB-marathon maakt deze naast EDCLF wel het meest indruk.

BB #21

BB als femme fatale.

Eindelijk eens een film met BB die net iets meer probeert te zijn dan een flauwe en platte klucht - een behoorlijk verhaal van Simenon, en met Jean Gabin een behoorlijke acteur tegenover haar. En dat levert gewoon een soliede film op, een ouderwets Frans drama zonder Hollywood-achtige flauwsies.

Wel weer in zwart-wit, maar dat is dan wel weer zo vakkundig gedaan dat het er eigenlijk mooier uitziet als kleur, en zeker het soort fletse kleuren wat de films uit die tijd nogal eens hadden - of nu hebben, na een jaartje of zeventig uitbleken.

Mooie sfeerbeelden van de stad - van de rokende schoorstenen aan de Quai de Javel tot de glimmende auto van Maître Gobillot. Helaas is het merendeel van de scenes wel weer binnen. Daar vanzelf ook de scene waar de film beroemd om is - jawel, een seconde of wat huppelt BB poedelnaakt door het beeld.

Ook behalve dat moment is ze op haar mooist, en haar spelen is ook beter dan in de eerdere films misschien met uitzondering van EDCLF. Een groot contrast ook met #20 Les Bijoutiers du Clair de Lune waar ze nogal duidelijk weinig op haar gemak was. Hoe anders is deze film daardoor.

BB #20

De twintigste BB-film alweer. Deze keer heeft Vadim weer zowel de regie als het script, maar waar dat eerder voor mijn gevoel bovengemiddeld goed werkte is deze film eerder nogal een miskleun. Ten tijde van de film lag het stel ook allang weer in scheiding, wellicht dat dat daar een rol in speelde.

BB speelt in ieder geval erg matig, hangt er in de meeste scenes bij alsof ze volstrekt ongeinteresseerd en ongemotiveerd is. En dan haar haar - een paar tinten blonder dan in de vorige films, maar het ziet er navenant kapot uit.

Het verhaal - nogal losjes gebaseerd op een Frans boek - springt wat van de hak op de tak, en had misschien beter kunnen beginnen vanaf dat de vlucht zich voorbij Nulle Part voortzet. Dan worden de beelden fraaier, hoewel nog steeds erg wisselvallig.

Het meest opvallend is wel bij de begrafenis, wat Sergio Leone-achtige extreme closeups van een paar blauwe ogen alsof Lee Van Cleef er ineens bij is. Zou Leone die truc dan van Vadim hebben afgekeken? Maar tegenover dit moment staat bijvoorbeeld zoiets als de scene bij de molen die overduidelijk voor een geschilderde achtergrond is opgenomen. Wat een gepruts, en waarom. Vadim had kennelijk echt zijn dag niet.

Toch, er komen wel een hele serie enorm authentiek overkomende settings langs. Het dorpje met de grotten, het interieur van een van die huizen inclusief hoe de ezeltjes daar staan, de eerste ietwat permanente stierenvecht'arena', de tweede geimproviseerde en het hele dorp er om heen. Toch smullen van al die details.

De overigens erg fraaie en poëtische titel van de film laat zich niet moeilijk verklaren, die wordt breeduit uitgelegd in de openingsgeneriek. Om te volledig begrijpen hoe die precies op de twee helden slaat is het wellicht wel nodig om het boek te lezen. Ik laat het, hoe zeggen ze dat ook alweer zo fraai, 'as an exercise for the reader'.

Als film eerder 'interessant' of 'bijzonder', dan goed of spannend. Maar in ieder geval geen doorsnee-werkje.

BB #19

Brigitte Bardot dans Une Parisienne

Het is een paar seconden in extreme koeienletters in beeld. Heeft BB dan met deze film haar status als diva bereikt, is ze doorgebroken tot de status van godin en wereldster? Wellicht toch nog niet helemaal, want vlak daarvoor is er al een eerdere even koeienletterige slide voor Charles Boyer en Henri Vidal. Alsof de film over hun gaat in plaats van over BB. Nouja, ze mag tenminste wel de aandacht stelen met haar rode autootje met open dakkie.

Daarmee gaat de film meteen al voluit in wat ik er super leuk aan vind - straatbeeld van Parijs in de jaren-50. Helaas duurt dat niet lang, en ontspint zich de gebruikelijke flauwe klucht zonder leuke grappen, zonder interessante karakters en zonder behoorlijke acteerprestaties of bijzondere beelden. Nouja, behalve dat vliegtuig dan, hoe kort dat ook maar in beeld is. En de Constellation ook. De eindtijd van de mooie vliegtuigen, toen ze nog blinkend en glimmend waren.

Buiten dat is het wel weer een erg gemakzuchtige en flauwe productie. De poster belooft ook in dat opzicht veel meer dan er waargemaakt wordt.

BB #18

Wel weer een hoofdrol, maar deze film is duidelijk veel, veel minder dan EDCLF, Effeuillant, Gamine en Lumière. Aan Bardot ligt het niet, je ziet af en toe wel dat ze haar best doet maar de regie is gewoon onder de maat, en misschien ook wel te haastig. Kleurenfilm kon er ook al niet vanaf, en vrijwel het geheel speelt ook goedkoop en gemakzuchtig binnen in de studio. Het verhaal is ook al niet hoogdravend, terug naar de flauwe kluchten waar BB haar carriere mee begon. Naar een boek van Odette Joyeux - een mooie naam, en misschien was het boek ook wel beter. Dat manlief Philippe Agostini er aan meeschreef, hmm. Wellicht allemaal niet voldoende objectief.

Van regisseur Gaspard-Huit - ook al zo'n mooie naam - zijn alle films wel min of meer vergeten als ik hier even rondneus. Ergens verbaast me dat niet echt.

BB #17

Il faut que tu m'aimes très fort!

Niet de eerste kleurenfilm voor BB, maar wel de eerste waarin de kleuren ook werken, met dank aan de frisse kleuren aan de haven - en als BB in haar rode jurk rondloopt. Misschien is het nog steeds wel dezelfde ouderwetse Technicolor waarvan het rood niet goed klopt, maar in deze film werkt het gewoon goed - of wellicht is het gewoon dat deze door de bekendheid zorgvuldiger is gerestaureerd.

Niet precies de eerste film waarin BB de hoofdrol heeft, maar wel de eerste waarin haar mimiek zo duidelijk is - hetzelfde wat me ook al opgevallen was in die ene film die ik echt van haar gezien had voordat ik aan mijn BB-retrospectief begon: Le Mepris. Veel meer dan het uitspreken van wat teksten, speelt ze haar rol vol van gebaartjes, houding, oogopslag, bewegingen en dans, met overtuiging en een zekere ongehaaste loomheid. Erg knap eigenlijk, ze heeft misschien nooit de naam gehad dat ze precies een góede actrice was, maar ook deze film laat weer zien dat dat toch wel onterecht was. Een toch algemeen gerespecteerde karakteracteur als JLT weet tegenover haar maar weinig indruk te maken. Curd Jürgens heeft daar dan misschien minder last van, maar ook een makkelijkere rol daarvoor.

Behalve de fraaie kleuren waar ik al mee begin vond ik de beelden ook erg goed. Het is natuurlijk prijsschieten met deze locatie, de oude stad, de bootjes, de haven, het strand en de eeuwig blauwe luchten als achtergrond - maar DOP Armand Thirard maakt er zeker fraai gebruik van. Het maakt voor mij de film tot meer dan waar hij bekend om is, meer dan alleen de doorbraak van BB als sexsymbool of filmster, meer dan alle ophef. Ook los van al dat is het een vernieuwende film die nog steeds leuk is om te zien, en beter verdient dan alleen om die ophef herinnerd te worden.

BB #16

De film heeft nogal wat overeenkomsten met BB #14 Cette Sacrée Gamine - in beide gevallen speelt BB de hoofdrol, van beiden is het script door manlief Vadim geschreven, beiden zijn in prettig contrastrijk zwartwit. En ook in beide gevallen speelt BB geen femme fatale of stoeipoes, maar een ongedwongen leuke en tamelijk onschuldige jonge meid in een wat flauwe klucht - die zonder haar aanwezigheid allang in de vergetelheid geraakt zou zijn.

Niettemin is het best aardig kijkvoer, en nauwelijks écht ouderwets of oubollig. Er zijn zat films uit die tijd - vooral uit Hollywood - die daar heel veel meer last van hebben.

Een wellicht bedoelde associatie dacht ik te zien in de Franse serie Au Service de la France (2015-18). De rollen van Mathilde Warnier (ja, Sophie) en haar vader Wilfred Benaïche lijken nogal sterk op père et fille Dumont - of is het alleen die kepi?

BB #15

BB als Poppea, het liefje van keizer Nero in een mega flauwe klucht die als enige call to fame heeft dat BB op verzoek van regisseur Steno haar haar blond verfde - en daar nooit meer op terugkwam. Nouja, het is nog steeds een redelijk bruine tint blond geloof ik, maar goed, slecht staat het haar niet.

Verder totaal oninteressant, en ook de aanwezigheid van stomme-film vedette Swanson of een oude filmheld als De Sica brengt geen verlichting in de flauwe drab. Zelfs als je zonodig àlle films met BB wil zien, ik zou deze gewoon overslaan. Voor haar rol hoef je ook al niet te kijken, ze heeft nauwelijks iets te doen anders dan in beeld zijn - wàt een verschil met #12 La Lumière d'en face en #14 Cette sacrée gamine.

BB #14

De veertiende film alweer, en een échte hoofdrol voor BB - met wat hulp van manlief Vadim, die het script herschreef op voorwaarde dat zijn meisje de rol zou krijgen. Nogal letterlijk een rol die op haar lijf geschreven was dus. En kennelijk had Vadim goed in de gaten waar BB's kracht lag, want ze komt er goed uit - hoewel de dans-scenes wel een beetje rammelen.

Maar dat geeft niet voor dit soort kolderieke slapstick, en BB overtuigt - niet zozeer als stoeipoes nog, maar als tamelijk onschuldig maar wel erg leuk en schattig meiske. Voor haar carriere zou deze film misschien wel eens belangrijker geweest kunnen zijn als de toch veel bekendere EDCLF. Deed het beter aan de kassa, om dat maar even te droppen.

Ook iets wat me erg positief stemt over deze film, de af en toe Tati-achtige soundtrack. Wellicht was dat toen gewoon in de mode, maar de associatie is duidelijk.

BB #13

Een epische film met een beschaafd-epische speelduur van twee uur (nou ja als je de 'ouverture' meetelt). Hoeveel daarvan is BB in beeld? Misschien een minuutje.

Behalve dat is het echt niet mijn film. Te veel verzinsels en vrije interpretaties in het script, dat verder op een ongekend saaie en oninteressante manier verteld wordt. Geen enkele van de acteurs die er een beetje uitspringt met een bijzondere prestatie of een behoorlijk karakter speelt. Het enige wat af en toe even werkt zijn de hilarische acties van wat naamloze extra's in een hoekje van het beeld - bijvoorbeeld tijdens het looten en pillagen van de naburige dorpjes, waarbij een theatraal spartelende dame bovenshoofds wordt weggedragen.

Maar wat echt mis zit is de muziek. Serieus, wat een drama is dat. Nagels op een schoolbord. Dan zijn die 110 minuten effectieve speeltijd toch nog steeds episch lang.

BB #12

De pompbediende always klops twice

Een mooi poetische opening met lovende woorden over de RN-7, met een fraai en voor toen wellicht ook fijn origineel beeld er bij. Een hele zwik mooie ouwe vrachtwagens, ouwe gebouwen in de art-nouveau stijl, zomerse landschapjes, allemaal in fijn hard zwart-wit. En BB natuurlijk.

Vergelijkingen met TPART zijn wellicht terecht, het plot lijkt zo ongeveer overgeschreven, vooral van de '46 versie die ik nooit gezien heb. Wellicht wat onschuldiger dan de versie uit '81 met Jack Nicholson.

Met de officiele duiding (nou ja, wat er op de Wikipedia staat over wat Variety er indertijd over schreef) ben ik het niet heel eens eigenlijk, deze film heeft voor mij wél alles om een cult status in de arthouse kringen te krijgen. Alle elementen zijn er tenslotte, en meer dan in de '81 versie zelfs. Maar boven al het andere, de beelden zijn (nu!) ongekend authentiek en origineel.

Voor mij de beste BB film van de eerste 12.

BB #11

Terug naar een bijrol die pas op de tweede pagina 'avec' vermeld wordt - een klein bijrolletje voor BB in deze film. Maar wel weer een kleurenfilm, al is het dan in die period-correct foute Technicolor waarin het rood veel te rood is.

Wat de film voor mij wel een beetje verpest is dat Philipe en Robert nogal op elkaar lijken met dat dunne snorretje - en ze lijken ook allebei nogal op een van mijn Franse kennissen, die ik ergens in mijn achterhoofd dan ook nog eens de codenaam 'Daffy Duck' heb gegeven.

Qua verhaal is de film me een kwelling, het wordt nergens interessant qua verwikkelingen. Als ze nou dezelfde hoeveelheid moeite hadden genomen om de karakters in te kleuren zodat je je een beetje inleven kon - maar nee, dat was toen nog niet ontdekt.

BB heeft een minuscuul rolletje - ze was dan al wel ietwat 'ontdekt', maar had nog niet echt haar latere naam gemaakt. En de film gaat ook bepaald niet over haar, of over haar karakter.

Zo'n beetje het enige wat de film voor me brengt is de paar buitenbeelden, waar je de sfeer van de tijd een beetje uit ziet. Verder vond ik het absoluut niet de moeite.

BB #10

Doctor at Sea - de tiende film van Bardot, en de 2e film (van 7) in de Doctor serie, naar het 2e in de serie van 19 boeken. Deel 1 heb ik ooit gelezen, dat was wel genoeg, en nooit eerder zag ik een reden om er een film van te zien.

Maar het is geen straf, de flauwe lol die ik verwacht had is er wel maar valt aan de andere kant ook wel mee, en al helemaal als je een vergelijking trekt met de platte Nederlandse comedies van hetzelfde ambitieniveau - die zijn toch een heel stuk platter. Zo ongeveer het ergste wat deze film brengt is het wat al te flauwe en te vet aangezette accent van Bardot.

Voor BB is dit wellicht de eerste échte rol met écht acteren. Dat gaat haar best goed af ook, ze doet niet onder voor Bogarde bijvoorbeeld. Leuk om dat ook door Variety bevestigd te zien worden "Bardot, a looker, from Paris; has an acting talent to match her charm. She’s a positive asset to the production". Dat de romance niet heel erg overtuigt is achteraf wat al te makkelijk, ik vraag me dan af of dat indertijd ook gezegd werd. Uit de quotes die ik zo even vinden kan blijkt dat in ieder geval niet, en het moment aan het einde laat volgens mij toch geen enkele twijfel over dat die twee elkaar ofwel heel, heel leuk vinden, of misschien dat ze erg, erg goede acteurs zijn.

Interessanter misschien is hoe James Robertson Justice, de kapitein alle aandacht naar zich toetrekt en elke scene waarin hij speelt overheerst. Niet vreemd voor een kapitein natuurlijk, maar wel opvallend dat hij in àlle 7 Doctor-films speelde, en in een enorm aantal andere films ook nog - zoals The Guns of Navarone (1961). Zo'n acteur die niet verder komt dan bijrollen, maar als je zijn optreden hier ziet vraag je je echt af waarom.

BB #9

"Title does not look prophetic, with Brigitte Bardot lacking any depth as yet for star stamping", aldus Variety. Dat zullen ze achteraf toch wel ingeslikt hebben. En helemaal gelijk hebben ze ook niet vind ik, BB heeft echt haar momenten wel - het is meer de film die te zwak is, en zo ongeveer op alle fronten - gaat het nou om BB of om Jean Marais, daar mist de focus in; Isabelle Pia is storend zwak zelfs in haar rol als huilebalk - om maar even de verst openstaande deuren in te trappen.

Ondertussen heeft BB hier duidelijk wel haar vedette-figuurtje gevonden, en maakt daar bij de zangles ook duidelijk gebruik van door af en toe overdreven diep adem te halen. Dat de présence verder niet op het niveau van, zeg, een Callas ligt kan je aan de titel al zien, maar wat wel jammer is is dat de zang zo slecht is - en dat ondanks dat het overduidelijk nasynchronisatie is. Daar hadden ze toch echt wel wat beters voor kunnen vinden. En hetzelfde met de keuze voor de muziek, daar kom ik ook echt niet uit wat daar toch het idee bij geweest is. Help die kat even snel uit zijn lijden, dat blijft de overheersende emotie.

BB #8

Vous etes décidément une drôle de pistolet!

Een Franse film die gaat over Spanjaarden die geen zin hebben in Napoleon, dat heeft vanaf het begin al iets potsierlijks. En daarnaast, kennelijk is deze film het derde deel in een reeks Caroline Chérie-films, maar dat laat ik er toch maar even bij.

De beelden zijn op zich interessant vanwege dat het een van die vroege kleurenfilms is waarvan de oververzadigde kleuren niet goed kloppen - het rood is te rood bijvoorbeeld. Dat heeft wel iets nostalgisch voor mij, ik ben er ietwat mee opgegroeid, veel van de vakantiefoto's van mijn vader hadden hetzelfde en daar zaten ook nogal wat foto's bij in dezelfde streek als waar de film gedraaid is. Vreemd genoeg zien de foto's op IMDB er uit alsof de film ingekleurd is, maar de kopie die ik zag ziet er toch uit alsof dat de originele kleuren uit die tijd zijn - en de Franse wikipedia is ook stellig over het Technicolor.

Van verhaal is het vooral een tinnen-soldaatjesfilm vanuit het toppunt van niet-functionele uniformen - inclusief half overjasje dat alleen achteloos los over de linkerschouder gedragen wordt, en kachelpijphoed - die is wel functioneel, want daar past je Paddington-lunch onder. En dat alles in fraaie kleuren rood, geel en bleekblauw met rode bies, met een kromsabel aan de heup - en niet alleen voor de versiering, want ook een Zorro-achtig gevecht ontbreekt niet.

BB heeft nog steeds wel een klein rolletje, maar in vergelijking met de voorgaande - alweer 7 - films komt er wel gestaag meer acteren bij. Echt veel indruk maakt het nog niet overigens, ook deze poster zal wel achteraf gemaakt zijn - hoe anders verklaar je dat de actrice die voor het plot meer een bijzaak is zo opvallend genoemd wordt. En wat een teleurstelling zal dat indertijd geweest zijn voor iedereen die zich door haar naam naar deze film heeft laten lokken.

BB #7

Haat, liefde en verraad

A new sex-kitten role for Brigitte that will send thrills up and down your spine - zo staat te lezen op de poster. Hoezo 'new', vraag ik me dan al af, en waarom die thrills dan over mijn ruggengraat zouden moeten. Was het bedoeld als horror dan?

Waarschijnlijk was die poster van later, want toen deze film uitkwam had BB haar roem als sexbom nog niet, en bovendien speelt ze een nogal braaf meiske, en feitelijk ook niet zo opzienbarend - niemand zou zich de film herinneren als ze later niet haar status had gevonden. En daarmee eigenlijk nog steeds niet, gezien de aandacht hier.

Toch is het geen onaardige film. Best een leuk tijdsbeeld bijvoorbeeld, al is het denk ik ook wel licht anachronistisch hier en daar. Ik kon die mooie auto bijvoorbeeld niet in 1914 plaatsen, buiten dat is de film natuurlijk pas na WW2 gemaakt en niet net na WW1; toch zal het toen makkelijker en voor de hand liggender geweest zijn om de juiste details in beeld te krijgen dan dat nu is.

Waar het verhaal dan misschien weinig aanspreekt en de acteurs ook niet zo'n indruk maken, de beelden zijn wel fraai. De DOP is dan ook niemand minder dan Tonino Delli Colli, die later The Good, The Bad and the Ugly en OUATITW en nog veel meer beroemde films zou DOPen. En wat natuurlijk ook een heleboel helpt is dat de film gedraaid is in de Alto Adige - toch makkelijk een van de mooiste plekken van de wereld.

Het veelbesproken weetje dat BB zelfs haar eigen stem niet spreekt vond ik niet zo dramatisch, op een paar slordigheidjes na is het nasynchoniseren eigenlijk best goed gedaan. Veel beter dan we tegenwoordig gewend zijn, schoot me daarbij door mijn hoofd.

BB #6

J'ai dix-sept ans!

Ouais.... vous pouvez m'attendre une heure!

BB als Mlle de la Rosille - en ja, ze staat wel degelijk op de titelrol, al moet je wel een erg lange adem hebben om het zo lang vol te houden - niet bij de hoofdrollen, niet bij de extra's 'in alfabetische volgorde', maar bij de overigen daarna. En deze film is uit de tijd van de grappig bedoelde creatieve titelrollen, dus dat duurt allemaal even.

De film zelf duurt overigens ook nogal even. Bijna drie uur neemt Guitry voor zijn nogal droge geschiedenis van Versailles het paleis. Er komt een ongekende horde acteurs langs, al moet je goed opletten want als je met je ogen knippert heb je er alweer twee of drie gemist - ik moest BB opzoeken, ik had haar in eerste instantie niet eens herkend. Echt mooie rollen moet je niet verwachten, er zijn een paar uitzonderingen maar het merendeel wordt door Guitry gewoon als kanonnenvoer doorgespoeld - en wie meer tijd krijgt, mag blij zijn dat hij niet zo potsierlijk neergezet wordt als Orson Welles. Grotendeels lijkt het toch wel erg veel op de bonte avond van de toneelvereniging.

Met als decor dan een soort rondleiding door een museum, een tableau vivant met een al te uitleggerige voiceover die met een gedragen stem alles voordraagt alsof het poezie van eigen hand was, en dat dan alles in een ongekend rijke en uberkitscherige setting. Alsof het klatergoud in de aanbieding was. De enige echte uitzondering vond ik Piaf - die is leuk, maar daar moet je wel erg lang op wachten. Dat hek in die scene lijkt me overigens eerder Fontainebleau dan Versailles, maar daarin laat ik me graag corrigeren.

Te overduidelijk is dit zo'n film die eerder 'interessant' is dan leuk of goed, en een waarvan het vooral een prestatie is om 'm gezien te hebben. Iets waarover je op je socials post om je verheven te voelen boven je volgers, en stiekem hoopt dat ze zo dom zijn om ook te gaan kijken zodat je je niet zo alleen voelt in je onvermogen om gewoon een prettige, leuke film te vinden. Maarja, aan de andere kant stiekem toch ook wel weer leuk dat je een aantal tamelijk unieke beelden van het paleis te zien krijgt. Vooral de beelden buiten zijn af en toe, hmm. Interessant. Heb je dat woord weer.

Guitry had, hoe onbegrijpelijk dat nu of buiten Frankrijk wellicht ook is, indertijd een ongekend succes met zijn film. Zozeer dat hij er nog een vervolg op gemaakt heeft - over Parijs. Ik sla die voorlopig toch maar over.

BB #5

Een nog jonge Kirk Douglas - nouja, toch bepaald niet zijn eerste film, hij was al een jaartje of 8 als acteur actief. Maar hij is hier duidelijk zijn melkmuiltje nog niet kwijt, terwijl hij toch al een jaar of 37 geweest moet zijn. Hoe dan ook, hij noemde deze film als een van die waar hij het meest trots was. Jammer dat ik niet heb kunnen vinden waarom hij dat zo voelde.

Want als film kan ik het niet echt iets bijzonders vinden eigenlijk - het verhaal heeft de diepte van een boeketreeksje, ondanks de verwijzing naar Les Mis en een nogal loze scene in de gevangenis. En er zitten wel wat leuke momentjes in, maar het is ook wel een wat gemakzuchtige en goedkopige productie met vooral indoor scenes - de weinige beelden buiten in Parijs voegen nou juist net een tikkie toe, en was daar twee, drie keer zoveel van geweest, dan was de film veel leuker om nu nog naar te kijken. Nu gaat het eigenlijk alleen nog over Douglas, en heel, heel misschien in de verte over Robin.

De ontknoping is dan wellicht een beetje te gehaast, teveel afgeraffeld - alsof er een scene tussen zat die in de editing gesneuveld is. Maar misschien ook juist wel sterk daardoor. Vlot en hard, ik mag dat wel. Blijft wel een beetje open wat de titel nou precies bedoelt - wie heeft hier een 'acte d'amour' gepleegd? De kapitein op zeker niet, ik zou dat met alle dichterlijke vrijheid geen liefde willen noemen. Private Teller ook niet, en daarnaast, het overkomt hem allemaal alleen maar. Lise dan? Leg het me maar uit.

Voor BB hoef je al helemaal niet te kijken overigens, die heeft een heel klein en betekenisloos rolletje als hulpje in de kroeg. Moet je erg goed voor opletten, anders heb je haar gemist.

BB #4

Het evenbeeld van zijn vader.

De verloren zoon erft het zakenimperium van zijn vader, en blijkt sprekend op hem te lijken. En daar wordt dan een soort Charlie Chaplin achtige klucht omheen gesponnen, maar dan zonder dat het ergens grappig wordt. Kan zijn dat de humor in de teksten zat en dat door mijn wat gebrekkige Frans lost in translation ging, maar lijkt me toch meer iets wat wellicht de tand des tijds niet overleefd heeft.

BB heeft in ieder geval in deze film voor het eerst een min of meer gewone rol met ook min of meer gewoon acteren. Maar het is maar een vrij klein en onbetekenend beirolletje - het plot draait om Jean Richard die een erfenis krijgt. Wel weer een heel ander plot dan BB #1, waar het ook al om een erfenis ging.

Verder heeft het allemaal maar weinig om het lijf, niemand zou zich deze film herinneren als BB er niet in meegespeeld had. En gezien ik hier na ruim 70 jaar het eerste bericht schrijf, mét BB ook al niet. En wellicht is dat terecht.

BB #3

Des sentiments! Et des cheveux dans le cou!

Louis de Funes in een volstrekt onbetekenend bijrolletje, nog in de tijd dat hij een soort dagloner-acteur was - naar de set in de hoop dat er een extra nodig was. Roger Vadim toen nog niemand ooit van hem gehoord had. Bardot als extra, na twee eerdere films waarvan je het gevoel krijgt dat ze het allang 'gemaakt' had - en hier dan weer als +1 of zo van Vadim. Speelt dat een rol?

Nou nee dus. Dit is de film van Danièle Delorme en Daniel Gélin, met Gélin als de romantische held en als regisseur, en de rest is maar bijzaak. Danièle Delorme, of eigenlijk Gabrielle Girard - je zou er van in de war raken, als je de film kijkt voor BB en je in plaats daarvan DD ziet die dus eigenlijk GG heet. En ze lijkt in sommige shots sprekend op Diane Kruger, dat ook nog, en ze was een stelletje met DG tijdens de opnames. Ja, ze heeft in talloze films gespeeld, maar dit is de eerste die ik zie. Producent van Alexandre le Bienheureux (1986), dat spreekt dan alvast meer aan.

Het verhaal is warrig en niet erg interessant, de (gerestaureerde) beelden zijn van wisselende maar nergens aansprekende kwaliteit, en voor de cinematografie kan ik ook talloze andere films aanraden. De Funes is makkelijk te herkennen - aan zijn stem, maar hij heeft misschien twintig woorden tekst en nog geen minuut screentime. En dan BB en Vadim, daarvoor moet je al heel goed opletten, als ze een seconde in beeld zijn is het veel.

Lange tanden, jawel. Het is de enige film die Gélin ooit geregisseerd heeft, dus kennelijk heeft hij zijn lange tanden(*) wel in dat vak gezet, maar beviel dat toch niet zo heel goed. Wellicht als interessantste feitje voor de liefhebber verder heeft Bruno Cremer in deze film zijn eerste rol - als L'Homme sortant de la boîte. Kennelijk. Ik heb hem niet gezien, en ook niet kunnen vinden.

(*) In het Frans betekent dat voor zover ik begrijp zoiets als de wil om het te maken. Lijkt me dat de gebruikelijke Nederlandse betekenis toch dichterbij zat in dit geval.

BB #2

Of het aan de restauratie ligt of de film altijd al zo warrig was, ik kom er zo gauw even niet uit, maar het verhaal is wat te hak-op-de-takkerig en van continuiteit hadden de makers kennelijk ook nog nooit gehoord, laat staan van een spanningsboog. Het had een mooie avonturenfilm kunnen zijn over een stoere held, een mooi meisje, een schat uit de zee en een evil kapitein, maar daar blijft maar weinig van over.

BB speelt wellicht matig, hoewel het lastig is om daar echt iets van te zeggen in een productie die zo, eh, matig is - tot en met scenes die er uitzien alsof ze voor een nep-achtergrond geschoten zijn waarbij die achtergrond in focus is in plaats van de acteurs. Een herstelwerkje van een mislukte scene wellicht.

Waarom ze de eer kreeg om als eerste, en voor de titel van de film al met een eigen slide in de credits te staan is achteraf wat raadselachtig. Hadden de makers al door hoe groot BB zou worden? Aan haar rol in deze productie zie je het toch niet echt af.

BB #1

Honneur à Hyppolite!

Een nogal standaard, en ook erg voorspelbare Bourvil-klucht geloof ik - hoewel me ergens door mijn hoofd schoot dat hij in die paar andere voorbeelden uit dat genre die ik gezien heb toch echt een heel ander soort malloot speelde, en dat ook deze Hyppolite wellicht gewoon een wonder van acteerkunst van zijn kant is. Toch, meer dan een klucht kan ik er maar moeilijk in zien, en de grappen zijn ook nogal aan de flauwe kant - hoewel er ook een paar tussen zitten die over de grens van mijn Franse taalvaardigheid gaan, dus wellicht heb ik hier en daar wel iets gemist.

Toch zal niemand zich de film nog herinneren door Bourvil, want het is de eerste film waar BB aan meedoet. En het lijkt er wel ietwat op dat men indertijd al goed doorhad wie ze daarmee binnen gehaald hadden, getuige het telefoongesprek op driekwart van de film Javotte? C'est un prénom qu'on n'oublie pas. Je peux même faire votre portrait! Les cheveux dorés, des yeux noisette, les joues rondes, une bouche sensuelle, une taille mince et souple, et puis des, des, oh là là!

Maar wellicht nog veelzeggender, de big band bij het feestje heeft borden met... jawel, BB. Doe dat eens na, in je eerste film. Wat wel opvalt is dat ze er toch nauwelijks uitziet zoals we haar later zouden leren kennen, het is toch af en toe even knipperen van 'is ze dat nou echt'. Zoveel verschil maakt zo'n kapsel dus kennelijk - in ieder geval in de originele zwart-wit versie die ik zag zijn die chevaux dorés beslist mooi maar niet zo over the top als later. En misschien eigenlijk ook wel mooier.

Hoe dan ook, voor een eerste filmoptreden, wel iets wat een soort sign of things to come mag heten.

Het klopt gewoon.

De vraag is hoe je een film over social media moet aanzetten. Hou je het documentair, dan wordt het te droog en bereik je niemand. Doe je het fijn ver over the top, dan is het wel een leuke film maar komt je boodschap alsnog niet over. Dan maar deze aanpak - gewoon precies zoals het voor veel van dit soort social media personalities daadwerkelijk gaat, of eigenlijk nog een tamelijk onderkoelde versie daarvan. En dan gaan mensen weer zeuren dat het geen leuke film is. Nee, zo was het dus ook niet bedoeld. Het is een satire, en daar kan je wel om lachen, maar niet omdat je het nou echt leuk vindt of zo.

En dat is dan nog maar de onschuldige kant van de social media, want het gaat nergens over de doelbewuste beinvloeding die we de laatste tijd zien, en waardoor Twitter en Facebook al volstrekt onbruikbare beerputten geworden zijn - en Insta hard op weg is om daar achteraan te gaan, net als alles waar 'het volk' op los mag, onder toeziend oog en met welwillende instemming van het grote geld.

Terug naar de film. Dit soort rol is natuurlijk perfect op het lijf van Plaza geschreven, en van begin tot eind - met haar maffe deadpan delivery en vreemde gelaatsuitdrukkingen. Een fraai contrast daarmee met Olsen, die gewoner lijkt maar gekker blijkt - maar in tegenstelling tot Plaza dat niet voor zichzelf wil toegeven. Ook leuk gespeeld, maar lang niet zo sympathiek.

Verder een leuk rolletje voor O'Shea Jackson Jr, die door dik en dun trouw blijft. Zoals Ingrid ook gewoon verdient, natuurlijk. Want zeg nou zelf, Ingrid staat voor ons allemaal.

Op de wikipedia kwam ik nog een narrig feitje tegen - het idee was om Seal's Kiss from a Rose te gebruiken in de soundtrack. Maar Seal was te duur. Jammer vind ik dat - ja, ook een artiest als Seal moet ergens van leven, maar aan de andere kant, het gaat er toch als eerste om dat je werk gehoord en gebruikt wordt, eten is pas voor daarna. Het is toch niet alsof dit een blockbuster productie zou worden waar je de hoofdprijs voor vragen kan. Ja, dat blijft een lastig spelletje waar elke creatief vanaf zijn of haar eerste publicatie onvermijdelijk mee te maken krijgt, en ik heb de oplossing ook niet.

Wat een heerlijke film is dit.

Waar ik normaal gesproken allergisch ben voor films die over de filmwereld gaan - tenslotte het ultieme navelstaren, en nog inspiratielozer dat films over tijdreizen, multiple parallel universes of multiple personality syndrome - en ja, ik heb daar meermalen van gezegd dat ik er bultjes van krijg, om maar even bij de allergie te blijven. Maar deze film slipt zonder enige moeite door al die cliches heen, vermijdt alle gemakzuchtige onzin. Is dat door de setting in Cinecittà in plaats van Hollywood, is het doordat ik zonder dat ik het zelf in de gaten heb een filmsnob geworden ben, komt het door de geniale regie en casting, het unieke verhaal en hoe fraai het verteld wordt? Roep het maar.

Dat de beelden bijzonder mooi gevonden zijn en de setting geniaal is is een open deur die ik graag nog een trap na geef, en hoe Mimosa met haar monoloog onuitgesproken de scene in de opening herhaalt, het cliche met de leeuw en de opkomende zon, het is precies even gemakzuchtig als mooi en daarmee op zich alweer een parabel op de filmindustrie die een film-in-de-film, maar hier lukt het toch wel bovenmatig mooi - beter dan in de voor de hand liggende voorbeelden, waarin de beheersing toch te snel uit het venster verdwijnt - ik denk dan even aan die film van kortgeleden, hoe heet die ook weer, waarin we in de eerste paar minuten al een kakkende olifant te zien krijgen. Ook de odysee-in-een-nacht - een fraaie woordkeuze die ik maar even van joolstein leen - werkt in dit geval gewoon heel goed, en wellicht vooral het bescheiden en onbedorven uitgangspunt wat die reis krijgt, de onschuldige en toevallige verteller van het verhaal.

En dat maakt het toch wel een ontdekkingsreis zonder weerga, langs alle mega-sets in Cinecittà, met een van de megaproducties van die tijd in full blow zichtbaar, en met alles daar omheen ook - alle intriges, gekonkel en gedoe wat daar bij hoort in alle kleuren van de regenboog en Technicolor tegelijk. Waarbij de filmwereld klatergoud blijkt, maar dat niet zozeer aan de film of filmindustrie direct zelf blijkt te liggen, maar vooral aan de mensen die daar een rol in spelen, die zich door hun sterrenstatus over het paard getild voelen en zich daarnaar zijn gaan gedragen. Met een leuk maar wellicht wat inhoudsloos - en daarmee op zich veelzeggend genoeg - optreden van Rachel Sennott, en een geniaal fraaie, ingekleurde en verrassende rol van Lily James die het absolute tegenovergestelde speelt van al haar andere rollen. Ja, dat kan ze dus ook, en het overtuigt volledig - en ook die scenes waarin ze de pharaoh is.

Jammer dat de film maar zo weinig tractie lijkt te krijgen, dit soort eigenzinnige en unieke werkjes gun ik toch graag een groter publiek dan alleen een paar verdwaasde filmfanaten. En gelijk aan waardeer ik het ook enorm dat er toch zoveel acteurs.trices aan dit soort underdog productie meedoen, en hoop ik dat Rebecca Antonaci de kans krijgt om een groter publiek te vinden dan wat deze film tot dusver kennelijk heeft bereikt.

Maar zo niet, dan is deze rol toch een fraai stempel wat ze op de filmwereld gedrukt heeft. Hoe gaat het spreekwoord ook alweer, als een boom valt in een stil bos? Is haar rol minder, omdat hij het grote publiek niet bereikt heeft? Voor mij niet. Eerder integendeel.

Gezien naar aanleiding van het tragische overlijden van Glen Hansard.

Het verhaal is bijzonder - van de orde 'hoe haal je het toch in je harses'. Ergens een tikje jammer dat er toch ietwat van een gezond verstand in langskomt en de mannen een doorsteekje doen, hoewel dat ook wel weer mooie ontmoetingen oplevert. Toch vond ik de documentaire in de eerste helft wat weinig meeslepend, wat doelloos. Dat lijkt dan eerst iets te veranderen als Hansard het overneemt van een van de originele vier, al iets van een uur in - meer focus in de beelden, meer een idee bij waar het eigenlijk over moet gaan misschien, hoewel ook veel meer een (gaap!) traditionele documentaire.

Maar dan komt de ontknoping van het verhaal, en dat bevestigt voor mij volledig hoe Hansard zijn eerdere films zo bijzonder wist te maken. Ik ga het niet verklappen of voorzeggen, kijk zelf maar. En dan daarna nog, dan komt het einde nog, de nasleep.

Altijd moeilijk om zoiets af te lezen van een paar optredens in een film, maar Glen Hansard is altijd op me overgekomen als iemand die vooral precies zichzelf is - en daarmee wellicht een persoon die me in het echt niet zo goed zou liggen. Maar de films waar hij in speelt, of waar hij aan de muziek of het verhaal gewerkt heeft zijn zonder uitzondering prima en meer dan dat, en met dank aan zijn dragende rollen daarin. En dat is misschien gewoon wel de andere kant van diezelfde medaille.

RIP, en sterkte aan zijn vrouw en vooral ook indachtig zijn nog jonge zoontje.