Als liefhebber van de games had ik Resident Evil zó graag leuk willen vinden. Na het zien van Weapons kon ik bovendien niet wachten op het eindresultaat van deze gameverfilming. Helaas belandt Zach Gregger voor mij definitief in de categorie twijfelachtige regisseurs. Met Barbarian liet hij in de basis potentie zien, maar werd de uitwerking gaandeweg steeds beroerder. Weapons was daarentegen een aangename verrassing waar ik met volle teugen van genoten heb. Maar Resident Evil is voor mij wederom huilen met de pet op. Hoe kan het kwaliteitsverschil met Weapons opnieuw zo groot zijn?
Het begin vond ik nog aardig. De scène waarin Bryan de verlaten autotunnel inloopt was spannend en ook de scène met de zombies die van de daken springen vond ik sterk. Daar houdt het voor mij echter grotendeels wel op. Over het algemeen viel ik namelijk van teleurstelling in teleurstelling. Austin Abrams vond ik prima in zijn bijrol in Weapons, maar als hoofdrolspeler overtuigde hij mij totaal niet. De overdadige, veelal misplaatste humor en de bordkartonnen personages zijn daarnaast ook funest voor de sfeer. De film is hierdoor namelijk totaal niet spannend of eng.
Daarnaast kent de film ook momenten met belachelijk slechte effecten. Toen de eerste zombiehond ten tonele verscheen, vermoedde ik al niet veel goeds. Helaas wordt het er niet beter op wanneer de tentakelachtige verschijningen en samensmelting van zombies het hoofdpodium betreden. Als de games ons iets hebben geleerd, dan is het wel dat de delen die vol inzetten op horror verreweg het sterkst zijn. De delen die zwaar leunen op actie komen doorgaans minder sterk uit de hoek. Helaas lijkt de regisseur die les niet ter harte te hebben genomen.
Ik merk ook dat ik verbaasd ben over de overwegend positieve reacties die ik teruglees en het feit dat deze film zelfs tot een van de beste gameverfilmingen wordt gerekend. Misschien gaat die hype nog liggen, maar op het moment van schrijven lijkt daar in ieder geval nog geen sprake van.
Het uitgangspunt van de regisseur is goed. De kans op een succesvolle gameverfilming lijkt mij groter wanneer het verhaal slechts losjes op de games gebaseerd is. De verhaallijnen in de Resident Evil games werken prima, maar het is lastig voor te stellen hoe die succesvol naar het witte doek vertaald kunnen worden. Dat bronmateriaal vervolgens echter als excuus gebruiken om personages acties te laten uitvoeren die alle wetten van de logica tarten, met de liftscène als persoonlijk dieptepunt, maakt dit nog geen goede film.
Wel kan ik daar een positieve noot tegenover zetten. De scène waarin Bryan de deur boven de afgrond openschiet, waardoor deze de zombiemassa naar beneden liet storten, werkte wat mij betreft wel goed. Al dempte de geforceerde 'yeah videogames'-uitspraak mijn enthousiasme vervolgens weer meteen.
Ik heb dit soort overdreven actie inmiddels al meer dan genoeg voorbij zien komen in de Mila Jovovich-reeks. De eerste twee delen uit die reeks zijn naar mijn idee overigens een stuk beter, al kan de tand des tijds mij daarin mogelijk misleiden. Herzieningen zouden dat uit moeten wijzen.
Hoe het ook zij: deze versie uit 2026 vond ik in ieder geval een verspilling van mijn tijd. Na het zien van Obsession eerder dit jaar rijst bij mij ook meteen de vraag of dit project niet veel beter in de handen van Curry Barker had kunnen vallen, omdat deze regisseur wél weet hoe je subtiel kunt zijn.
Alternatieve titel: Where Are You Going, Aida?, 20 september, 18:10 uur
Een betere wereld begint bij je eigen samenleving
Quo Vadis, Aida? toont het schokkende resultaat van een ons-tegen-hen-situatie, waarbij een complete gemeenschap volledig uitgehold is. Het is helaas het zoveelste voorbeeld van een oorlog waarin mensen in monsters veranderen, nadat stukje bij beetje de overtuiging is ontstaan dat groepen mensen gescheiden van elkaar zouden moeten leven. Deze ontwikkelingen kwamen in een stroomversnelling toen het communisme in grote delen van Europa instortte.
Toch blijft het bijna onvoorstelbaar dat dit kon gebeuren, amper vijftig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Maar oorlog is als een pan die jarenlang op het vuur heeft staan pruttelen. Tegen de tijd dat deze overloopt, is het vaak al te laat. Ondanks alle lessen uit het verleden zijn er nog steeds talloze plekken op aarde waar oorlog woedt. Helaas kent de wereld nog altijd vele voorbeelden van de onverbeterlijke menselijke natuur.
Precies daarom is het goed dat er films over dit soort onderwerpen gemaakt blijven worden. Hoewel je je er ook machteloos door kunt voelen, omdat oorlog steeds opnieuw blijft terugkeren, biedt het slot toch een sprankje hoop: een toekomstige generatie hoeft de geschiedenis binnen een samenleving niet per definitie te herhalen.
Door dit soort verhalen te blijven vertellen, wordt de kans op oorlog hopelijk op zijn minst op een aantal plekken in de wereld verkleind. Al blijft de trieste realiteit dat mensen altijd met elkaar in conflict zullen blijven komen, of de aanleiding nu religie is, de wens om meer land te bezitten of een hele andere aanleiding heeft.
Wat ik wel heb gemist bij deze oorlogsfilm, zijn portretschetsen van het hoofdpersonage. Wie waren Aida en haar gezin voordat de pleuris uitbrak? En hoe is hun leven door de jaren heen veranderd en beïnvloed geraakt door de oorlog?
Als kijker val je midden in een situatie die zich jarenlang heeft opgebouwd. Persoonlijk had ik daarom behoefte aan een uitgebreider totaalbeeld. Het leven voor de oorlog. Hoe de situatie vervolgens stap voor stap veranderde. Verschillende perspectieven vanuit onder meer de Bosniërs, Kroaten, Serviërs en de Verenigde Naties. Ook ontbrak de vreselijke tocht door de bossen vrijwel volledig. En zo kan deze opsomming nog wel even doorgaan. En juist daarom denk ik dat hier relatief eenvoudig een miniserie van gemaakt had kunnen worden, in de stijl van bijvoorbeeld Band of Brothers of Chernobyl, die de hele Bosnische oorlog vanuit meerdere perspectieven en over meerdere jaren volgt.
Als ik hier meer over wil zien, heeft het internet weliswaar uitgewezen dat er verschillende films en documentaires beschikbaar zijn, maar als je kijkt naar de enorme hoeveelheid producties over de Tweede Wereldoorlog, dan ontbreekt er naar mijn gevoel nog steeds een productie die de Bosnische oorlog als geheel in beeld brengt.
Dat vormt voor mij het grootste mankement van deze film. Tegelijkertijd wil ik daar nadrukkelijk aan toevoegen dat het vooral goed is dat deze film gemaakt is. De film kan alleen al voor educatieve doeleinden goed worden ingezet, omdat hij mensen een fractie van deze geschiedenis laat zien: de gruwelijke conclusie ervan, in de vorm van afschuwelijke massamoorden die zich in Bosnië en Herzegovina hebben afgespeeld.
Alternatieve titel: The Godfather, Coda: The Death of Michael Corleone, 17 september, 21:09 uur
De zwakste Corleone
The Godfather Part III kent, in tegenstelling tot deel 1 en 2, een meer verdeeld publiek en wordt over het algemeen beschouwd als het minste deel van de trilogie. Hoewel ik dit laatste deel (ik heb de Coda-versie bekeken) ook het minste van de reeks vind, vond ik dit vervolg wel veel gemakkelijker te volgen dan zijn voorganger.
Het tempo leek hoger te liggen en de aanval met de helikopter vond ik zelfs ronduit spectaculair te noemen. Andy Garcia vond ik geweldig als Vincent Mancini. Ook het bekritiseerde acteerwerk van Sofia Coppola viel mij alleszins mee. Heel goed is het allemaal niet, maar ik heb mij geen moment aan haar gestoord.
Waar ik mij wél aan stoorde, waren een aantal ongeloofwaardigheden in het gedrag van Michael. Met name zijn kerkelijke biecht vond ik, ondanks het feit dat hij inmiddels een stuk ouder is, niet helemaal in lijn met het personage zoals we dat uit de eerdere films kennen.
Het meest ergerlijke vond ik echter de finale. Die was voor mijn gevoel erg traag en voorspelbaar. Voor sommige kijkers zal deze misschien wel spannend zijn geweest, maar ik voelde die spanning nauwelijks. Ik vond het slot eerder stroperig en de setting bovendien nogal clichématig overkomen. Persoonlijk had ik veel meer interesse gehad in een scenario waarin Mary en Vincent als een soort Bonnie & Clyde op de vlucht waren geslagen.
Dat Mary uiteindelijk het slachtoffer wordt in plaats van haar vader zag ik niet direct aankomen, maar de momenten daarna vond ik wat zwak uitgewerkt. Ik begrijp dat de Coda-versie een focus legt op de spirituele dood van Michael Corleone, in plaats van de fysieke dood die in de originele versie wel expliciet getoond wordt. Aangezien ik de originele versie niet heb gezien, maar wel benieuwd was naar de verschillen tussen de Coda-versie en het origineel, heb ik online gelezen dat Michaels fysieke dood daarin pas jaren na de dood van zijn dochter volgt. Persoonlijk had ik het dramatischer en krachtiger gevonden als Michael ter plekke was gestorven aan een gebroken hart. Maar goed, dat is waarschijnlijk vooral een kwestie van persoonlijke smaak.
Waar ik bij deel twee de kans op een verhoging zie bij een herziening, acht ik bij deel drie juist een verlaging niet uitgesloten. Dat is jammer, want de eerste helft van deze film vond ik een stuk vermakelijker en gemakkelijker wegkijken dan een groot gedeelte van deel twee.
The Judge vond ik steeds beter worden naarmate de speelduur vorderde. Pakweg het eerste uur had ik meer moeite om in het verhaal te komen. De opzet greep mij aanvankelijk nog niet echt. Ik vond het personage van Jeremy Jones behoorlijk clichématig en geforceerd gespeeld, net als sommige scènes. Zo moet C.P. Kennedy voor bijna ieder optreden in de rechtszaal overgeven, waarna Hank Palmer uiteindelijk naast hem staat om hetzelfde te doen. Dat voelde voor mij wat gemaakt aan. Ook het zijplot met Samantha Powell en haar dochter voegde voor mij weinig toe aan het verhaal. Daardoor dacht ik aanvankelijk dat dit een lange, slepende zit zou worden.
Aanvankelijk was ik bang dat de focus te veel op oninteressante zijplotjes zou liggen. Gelukkig wordt alles een stuk beter na ongeveer het eerste uur, wanneer de rechtszaak zich verder ontwikkelt. Zodra de aanloop eenmaal achter de rug is, wordt duidelijk dat het moordmysterie en de band tussen vader en zoon, zoals ook in de plotomschrijving wordt beschreven, daadwerkelijk het hart van de film vormen. Naarmate langzaam maar zeker duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit, ontvouwt zich een hartverscheurend drama dat veel dieper ging dan ik in eerste instantie verwacht had. Ik werd alsnog volledig in het verhaal gezogen, terwijl ik dat op dat moment niet meer verwachtte.
De aanleiding voor het kijken van The Judge is mijn herziening van Better Call Saul, die ik samen met mijn vriendin kijk. Zij ziet nu voor het eerst het volledige Breaking Bad-verhaal in chronologische volgorde (waar ik overigens enorm jaloers op ben :O). In seizoen 3 staat een juridisch conflict tussen twee broers centraal, wat haar aan dit verhaal deed denken. Hoewel ik in eerste instantie het idee had dat dit verhaal nog niet in de schaduw kon staan van de dynamiek tussen Jimmy en Chuck, bleek ik uiteindelijk ongelijk te hebben. Hoewel The Judge voor mij wat stroef van start ging, vermoed ik dat liefhebbers van Better Call Saul hier uiteindelijk veel plezier aan zullen beleven zodra het verhaal eenmaal op gang gekomen is.
