Atypische David Ayer aangezien het geen oer-Amerikaanse actiethriller vol macho's is. Deze keer is het een overlevingsdrama met een hond in de hoofdrol. Nog steeds oer-Amerikaans, maar dan op sentimenteel vlak. Het is dus ook absoluut niet verrassend qua verloop, maar storen doet het eigenlijk niet. Brad Pitt en de hond acteren voortreffelijk. Ayer kan zich af en toe uitleven met een (korte) actiescène, maar het is toch vooral de band tussen man en hond die het fundament van de film vormt. Minstens de helft van de film dacht ik dat Pitt het wel zou overleven, maar dan ten koste van zijn linkerarm als parallel met de eerdere amputatie bij de hond, maar niets is minder waar. Dus zelfs qua klef drama was ik alsnog verrast. Maar toegegeven, als iemand die zelf altijd een hond gehad heeft en naar alle waarschijnlijkheid ook altijd gaat hebben, kan ik de emotionaliteit van die sterfscène nog wel mooi vinden. Het snotteren liet ik echter over aan de man en vrouw die enkele zitjes verder zaten - konden die daar wat van, zeg.
Ongeveer even slecht als de versie uit de jaren 1990. Deze versie neemt zich veel te serieus terwijl het uiteindelijk toch maar een geknok tussen opvallende verschijningen. Ik begrijp die keuze niet zo goed. Dit soort film zou snel, gewelddadig en zelfbewust moeten zijn. Benieuwd of de sequel het iets beter doet, maar daar heb ik eigenlijk weinig hoop op.
Rechttoe rechtaan actiekomedie. Best bloederig, vandaar wellicht de aanduiding 'horror'. Satirisch van opzet, weliswaar vrij gemakkelijk vormgegeven door wat cliché complotdenkers etc. erbij te betrekken, maar dat zijn dan ook gemakkelijke doelwitten natuurlijk. In het begin wisselt de film al eens van 'hoofdrolspeler', al naargelang de body count, een tof ideetje dat voor de nodige schwung zorgt. Na verloop van tijd begint het hier en daar wat te stokken, met de teleurstellende finale clash als spijtig dieptepunt. Hilary Swank als bekendste gezicht voegt ook echt niks toe.
Tikkeltje melodramatisch, dat wel. Ik vind het begin redelijk gezapig met wat stroperige dingetjes. Het is pas na de dood van Heath Ledger's personage en dat zoontje dat er wat schot in de zaak komt. Billy Bob Thornton is zoals altijd uitstekend en ook Halle Berry, niet mijn favoriete actrice, doet het beter dan gewoonlijk. Ook na die fameuze seksscène en het start van de relatie blijft het iets te vlak. Ik ben, ondanks de behoorlijke hoeveelheid ongeluk en obstakels, niet echt gepakt door deze film.
De zoveelste superheld(in) die een film krijgt en ook nu weer is het een saai, voorspelbaar zootje. Milly Alcock, die ik leerde kennen met House of the Dragon en ze daarin best goed vind, bakt er niks van. Het is ook wel niet echt een cadeau om zo'n over-the-top truttemie te spelen. Zeer saai, hoewel het misschien voor 16-jarige meisjes ergens een baken van herkenning kan zijn.
In ieder geval kon ik er weinig mee. Ook Matthias Schoenaerts zakt hopeloos door de mand. Met de karrevracht aan superheldenfilms van de afgelopen 15 à 20 jaar is het écht niet zo spannend meer om een over-the-top sadistische slechterik met wat rare tikjes te spelen. Maar bon, het is niet dat één goede acteerprestatie meer of minder dit gedrocht had kunnen redden.
Redelijk onverwacht, want Oliver Stone staat, ondanks enkele stevige titels, niet hoog op mijn lijstje van favoriete regisseurs. U Turn is echter eentje die, althans voor mij, bij zijn betere werk hoort. Stone schotelt ons in drukke, kleurrijke, soms elegante, soms onbehouwen stijl een zwartkomisch misdaadfilmpje voor. Het is een karikatuur op een thriller; de enkele thrillerelementen die aanwezig zijn worden ruimschoots overvleugeld door een dikke vette knipoog. Aan elk personage schort wel iets, maar vermaken doen ze eigenlijk allemaal - zelfs de kleinere, onbenullige rolletjes zoals die van Joaquin Phoenix en Claire Danes.
Sean Penn is sterk als loser die zich in de problemen heeft gewerkt en zich bij elke poging om er zich uit te helpen, nog dieper in de problemen komt. De rest van de ondersteunende cast doet het eveneens zeer goed, met uitzondering van Jennifer Lopez. De Lopez van 1997 is een bloedmooie vrouw, maar acteren is, net als zingen en trouwen met Ben Affleck, niet haar grootste kwaliteit. Ze valt echter niet uit de toon, dus ook dat regisseert Stone keurig. De finale, met haar personage en dat van Penn in de grootste rollen, gaat volledig over-the-top. Ik vind het hoe dan ook het enige gepaste einde en ik heb me er dan ook kostelijk mee vermaakt.
