Na hun bijrollen in College swing een jaar eerder mochten Bob Hope en Martha Raye het hier als "headliners" proberen, nu ook met een echt (zij het uiterst kluchtig) plot. Het verhaal stelt niet veel voor maar geeft Hope de gelegenheid om zijn spervuur aan one-liners te perfectioneren, Martha Raye is energiek èn grappig (en naar mijn smaak ook nog eens sexy), ze hebben samen chemie, er zit een geweldige cast qua bijrollen in alsof de studio (Paramount) alles op alles zette om Hope en Raye voor het sterrendom klaar te stomen, en de redelijk voorspelbare plot hobbelt in een behoorlijk tempo voort. Later dat jaar gaf deze regisseur Gale Sondergaard (hier de vrouw die op Hope's miljoenen aast) de smakelijke rol van Miss Lu in The cat and the canary, en die film bezegelde Hope's status als filmster en box office draw (en rechtvaardigde dus Paramounts inspanningen); Martha Raye's carrière kwam wat moeizamer van de grond. Wat Never say die betreft, omdat Bob Hope hier al helemaal zijn gebruikelijke nerveuze lafaard / gemankeerde minnaar / snelpratende gladjakker is kan ik deze film eigenlijk alleen maar aanraden als je daar niet overgevoelig voor bent; persoonlijk ben ik een groot fan van het eerste decennium van Hope's carrière, dus ik heb hier met veel plezier naar gekeken
Alternatieve titel: Swing, Teacher, Swing, afgelopen maandag om 15:07 uur
Wat mrklm hierboven negen jaar geleden schreef slaat wel zo'n beetje de spijker op de kop: een verhaaltje van niks waarin diverse aanstormende talenten mogen laten zien wat ze kunnen. Sommige contemporaine komieken (Jerry Bergen, Ben Blue, de acrobatische Slate Brothers) zijn voor de huidige generatie filmkijkers grotendeels of geheel onbekend gebleven, anderen (Bob Hope, de hilarische Martha Raye, Burns & Allen) zaten nog te wachten op hun echte doorbraak, en volgens mij was alleen de onsterfelijke Edward Everett Horton echt al een gevestigde naam met een carrière van 16 jaar en tientallen films inclusief Top hat en Lost horizon. Sommige sketches zullen het publiek van 1938 ongetwijfeld vermaakt hebben maar komen 90 jaar later enigszins belegen over, en bovendien zit er tussen alle comedy ook nog een suf liefdesverhaaltje dat zo mogelijk nog minder om het lijf heeft dan Betty Grable op haar WWII-pinup-poster. Ach, ik kan er wel om lachen, Gracie Allen is inderdaad vermakelijk als ultiem warhoofd, Everett Horton is altijd om te smullen ondanks zijn eeuwige repertoire van second-takes, en de ontmoeting van Bob met Martha is zó geslaagd dat ze het jaar daarop samen de "headliners" van Never say die mochten zijn. Het stelt allemaal niet veel voor, maar ik heb nou eenmaal een zwak voor dit soort ongebreidelde meligheid die de anarchie van de Marx Brothers een beetje in de geijkte Hollywood-paden probeerde te leiden. En dat dan geregisseerd door een man die ik voornamelijk associeer met gangsterfilms, thrillers en westerns, maar kennelijk voelde Raould Walsh zich ook in het genre van de muzikale komedie op z'n gemak, want met de vormgeving is niks mis.
Bekeken vanwege de regisseur, omdat die in de eerdere films die ik van hem heb gezien (Kontroll, Vacancy, Armored en Predators) er altijd wel in slaagde om iets te doen met het script waardoor het eindresultaat mij ook bij herhaalde kijkbeurten bleef boeien. Met Retribution zal dat echter niet gebeuren; het uitgangspunt is best sterk (ook al doet het dan veel denken aan eerdere race-tegen-de-klok-films als Nick of time en Speed), de kinderen spelen aardig (ook al zou ikzelf véél meer in paniek zijn geweest), de muziek van Harry Gregson-Williams is zeker in het begin lekker benauwend, en door het spel van Liam Neeson kan ik gewoon onderuit zakken zonder al te veel over de geloofwaardigheid van de plot te hoeven nadenken, maar vanaf ongeveer halverwege sloeg de verveling bij mij toe en kon ik me niet eens meer druk maken over de identiteit van de schurk. Niet echt slecht, maar na de intrigerende premisse was de verdere afwikkeling van de plot gewoon een beetje teleurstellend – teveel van hetzelfde binnen één en dezelfde "locatie" die enigszins claustrofobisch werd zonder dat dat de spanning verhoogde.
Lekkere actie-thriller die mij tot het einde in spanning hield omtrent wie de gezochte persoon zou zijn èn hoe de held zich uit de situatie zou redden. Minder spannend is de identiteit van de schurk, want dat een bekende kop als Patrick Wilson wel íéts meer te doen zou krijgen dan alleen maar hangen aan de bar was wel duidelijk, hoewel het dan weer wèl verrassend was dat Sam Neill níét het kopstuk van de samenzwering was. Liam Neeson laat het er allemaal weer heel eenvoudig uitzien, zodat ik vaak vergeet hoe goed hij is, maar het publiek vergeet dat vermoedelijk níét, getuige de hoeveelheid (kennelijk succesvolle) actiefilms waarin hij vergelijkbare helden-tegen-wil-en-dank speelt. (Zo ook deze film: volgens Wikipedia kosten $30m, opbrengst $120m.) Mooie gedetailleerde introductie van de passagiers tijdens de treinreis in kwestie (hetgeen dus ook wel nodig blijkt te zijn), een ontsporing die zó spectaculair is dat hij totaal over de top gaat, en als kers op de taart een gevecht tussen een bijl en een Stratocaster, dat zie je niet zo vaak. Niets bijzonders en niets nieuws, maar toch van a tot z met veel plezier bekeken. Leuk klein rolletje van Florence Pugh voordat ze doorbrak.
Ik ben het zinnetje op deze site al talloze malen tegengekomen: "Je moet er van houden", en natuurlijk geldt voor èlke film dat je een zekere affiniteit met het genre moet hebben, maar zelden zal die gemeenplaats toepasselijker zijn geweest dan op de Road-films van Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour, want ik kan me goed voorstellen dat een moderne kijker zich groen en geel ergert aan hun spervuur van wisecracks, inside-jokes, Crosby's succesvolle pogingen om Hope een loer te draaien, woordspelingen, steeds terugkomende "patty-cake"-routines, en natuurlijk de constante stroom verwijzingen naar Hope's lafheid en omvang en Crosby's vals-zingen. Het is een vorm van humor die het publiek in de jaren 40 en 50 in groten getale naar de bioscoop trok, maar die voor genoemde moderne kijker misschien net zo min geestig is als andere grote komieken uit die tijd zoals Martin & Lewis, Norman Wisdom en (wat mij betreft het dieptepunt qua comedy) Abbott & Costello.
Ja, Bob en Bing zijn inmiddels wat ouder (allebei 57 of 58), en ja, de humor is niet wezenlijk anders dan in de "klassieke" Road-films uit de jaren 40, en ja, de tijden waren veranderd en de humor was inmiddels wat scherper geworden (één jaar eerder was The apartment uitgekomen, twee jaar later zou Dr. Strangelove verschijnen), maar ook achterin de vijftig is het dynamische duo nog opmerkelijk energiek, en wat ik uit de jaren 40 grappig vond kan ik ook uit de jaren 60 nog waarderen. Dus wat mij betreft is hier niets mis mee. (Momenteel overigens in een uitstekende transfer [maar zonder ondertitels] op YouTube te zien.)
Nog een paar dingetjes: de voornaamste cameo's zijn hiervoor al genoemd, maar ik wil aan dat lijstje toch ook nog even Jerry Colonna toevoegen, in andere films en radioprogramma's een geliefde sidekick van Hope, hier de "man looking for a match" die een lucifer aan Hope's knie afsteekt wanneer die in een riksja "hangt". Verder ben ik van Joan Collins nooit een fan geweest, maar in de jurk waarin ze Bob komt verleiden is ze toch wel something else. En wat de gewraakte Abbott & Costello betreft, in 1949 moest de latere Engelse filmcriticus (en toen nog gewone 19-jarige filmganger) Leslie Halliwell twee uur in de rij staan om een kaartje te bemachtigen voor Abbott and Costello meet the ghosts (zoals Abbott & Costello meet Frankenstein toen merkwaardigerwijs in Engeland heette), en in 1988 had die film nog altijd "the third highest audience share achieved by a movie on British television." Dus wat mijn (voor)oordeel in dezen waard is…
Alternatieve titel: All Quiet on the Western Front, 13 september, 17:09 uur
Indrukwekkend spektakel waarbij de bespiegelingen van het boek vervangen zijn door "actie". Met die keuze kun je het wel of niet eens zijn, maar de actie zelf geeft wel een goed beeld van de zinloosheid van dat front (voor zover dat nog niet duidelijk was geworden uit de geschiedenisboekjes of uit eerdere films inclusief de twee eerdere verfilmingen). Toch miste ik een aantal dingen, niet eens op basis van de roman of de eerdere verfilmingen, maar omdat het beeld van het verblijf in de loopgraven voor mij niet compleet is zonder vermelding van de luizen, de ratten, de stank, de verveling, de permanente natte voeten (met alle ellende die dat veroorzaakt), het geschreeuw van de op het slagveld achtergelaten gewonden, het gereutel van de stervende paarden aldaar, en de vervreemding en de ontgoocheling van het verlof. Dus ik heb geboeid gekeken, maar deze film had voor mij toch niet de emotionele impact van Lewis Milestone's verfilming uit 1930 of Jean-Pierre Jeunets Un long dimanche de fiançailles. Jammer ook dat sommige scènes (in de bomkrater met de Franse soldaat, de dood van Kat, en het langzame einde van Paul) wat te lang doorgingen; na de massale slachtpartijen van de eerste helft van de film was ik zelf al lichtelijk murw voor alle leed, en als er dan daarna nog zo aan mij als kijker wordt getrokken haak ik een beetje af.
Aardige B-film met Tom Conway als de minzame maar doortastende privédetective annex charmeur Tom "Duke" Martin (feitelijk in zijn vorige rol als The Falcon in all but name) en voor de humor Michael Balfour als zijn hulpje Barney (klunzig wanneer het script dat vraagt, handig met zijn vuisten wanneer Martin dat vraagt). De plot draait om een ultrageheime uit Berlijn gesmokkelde formule om metaalmoeheid tegen te gaan, maar de precieze vórm waarin die formule is gegoten blijft lang onduidelijk, en dat is maar goed ook gezien de vele verschillende schurken die er natuurlijk allemaal achteraan zitten, inclusief de mij verder onbekende maar even indrukwekkende als omvangrijke Alexander Gauge. Intrige, achtervolgingen, knokpartijen en romantiek, alles in hoog tempo uitgevoerd en zonder al te veel verrassingen, althans qua plot, maar qua cast valt er nog wel het (de?) één en ander te genieten, want Conway's love interest is niemand minder dan Honor Blackman vóórdat ze roem zou vergaren via The Avengers en vooral Goldfinger, en hoewel ze nog acht jaar zou moeten wachten op de rol van Pussy Galore is ze híér al onaards mooi. En verder zien we in een klein rolletje ook nog Arthur Lowe, misschien lastig te ontwaren in zijn doka, maar zijn onmiskenbare licht nasale en ironische stemgeluid zal de liefhebber van Dad's army uit duizenden herkennen. Meer dan genoeg aanknopingspunten dus om aan deze produktie plezier te beleven. (Wat de titel overigens met de plot te maken heeft is mij niet duidelijk.)
