Logboek

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Ik ben doorgaans erg kritisch op biopics, omdat ze het imago van een artiest vaak idealiseren en nooit het volledige beeld schetsen. Er zijn uitzonderingen, zoals recentelijk Better Man (2024) en Rocketman (2019).
Waar past "Michael" in dat rijtje? Ik denk ergens in het midden, ook al om het feit dat ik geen groot fan van hem ben.(Een vroegere vriendin van mij verafgoodde hem dusdanig, dat ik er niet veel lol meer in had om naar hem te kijken en/of te luisteren).

Als ik het zou moeten samenvatten, zou ik zeggen dat het geen sterke biopic is maar wel een geweldig eerbetoon aan de muzikale nalatenschap van Michael Jackson. Dat is precies het punt: Antoine Fuqua schotelt ons 125 minuten aan film voor die Michaels imago zozeer idealiseert, dat hij bijna tot heilige wordt verheven. Hij wordt neergezet als perfect: een familieman die aan anderen denkt, een groot artiest, enzovoort. Volledig eendimensionaal. Zijn ontwikkeling van de 'Jackson 5' naar zijn solocarrière – en hoe de wereld aan zijn voeten lag – wordt getoond zonder enige overgang. Tegelijkertijd schetst de film een ​​gezinssituatie die nauwelijks wordt uitgediept, afgezien van de relatie met zijn vader Joseph, die subtiel wordt vertolkt door Colman Domingo.

Opvallend is dat de broers, hoewel ze als producenten bij de film betrokken zijn, slechts een decoratieve rol spelen. Daar komt nog bij dat Janet opvallend afwezig is; zij heeft een conflict met de rest vanwege de manier waarop Michaels imago na zijn dood is gebruikt.

Even dacht ik dat de film eigenlijk "The Jacksons" had moeten heten in plaats van "Michael", gezien de focus op bepaalde aspecten van de artistieke dynamiek binnen de familie. Het was al bekend dat de film de periode tot 1988 zou beslaan en dat een tweede film de laatste twintig jaar van zijn leven zou behandelen.

Ik had graag gezien dat er oprecht aandacht was besteed aan zowel zijn goede als zijn slechte kanten als mens. Een ander minpunt vind ik dat de kwaliteit na het eerste uur aanzienlijk afneemt en de film nogal vlak wordt: Michael zingt een geweldig nummer, krijgt ruzie met zijn vader (die zijn imago wil exploiteren), wordt aanbeden, en dat patroon herhaalt zich twee of drie keer. Is alles aan de film dan slecht? Integendeel. Laten we het zo zeggen: de vertolking van Jafar Jackson is fenomenaal. De manier waarop hij de essentie van zijn oom weet te vangen, zijn bewegingen en vooral zijn glimlach naar de camera maken dit tot een van de beste acteerprestaties in films van dit genre. Hij weet direct empathie op te wekken, terwijl hij tegelijkertijd die uitstraling van mysterie en ongrijpbaarheid behoudt. Het is overduidelijk dat we hem tijdens het prijzenseizoen zullen terugzien; de kans is groot dat hij zelfs enkele prijzen in de wacht sleept.

De montage, het productieontwerp en het camerawerk zijn van hoog niveau, maar de soundtrack springt er niet echt uit – wellicht doordat deze wordt overschaduwd door de geweldige muzikale momenten. Het zien van de totstandkoming van nummers als "Beat It", "Thriller" en andere hits is een ware traktatie voor fans. De film voelt bij vlagen echter meer aan als een documentaire dan als een speelfilm, waarbij de nadruk ligt op een videoclipachtige stijl in plaats van op het uitdiepen van andere thema's.

Het is zonder twijfel een vermakelijke film; daar ligt het probleem niet. We weten dat de film een ​​rol zal spelen tijdens het prijzenseizoen en dat de bioscoopopbrengsten uitstekend waren. Ik had echter meer verwacht dan slechts kopieën van de originelen, een voortdurend gebrek aan diepgang en herhalend familiedrama; dat is wat de film uiteindelijk parten speelt.

De release van Michael 2 wordt mogelijk eind 2027 of in de eerste helft van 2028 gepland, maar er is nog geen officiële aankondiging zolang de productie nog niet is bevestigd.

Het verhaal wat Moviemeter hierboven heeft geplaatst, klopt niet volledig: "Verder is er aandacht voor zijn hit "Thriller", de aankoop van Neverland Valley en nog meer tot zijn tragische en onverwachte dood op 25 juni 2009".
Vanaf de "aankoop tot de dood in 2009" wordt pas behandeld in deel 2 wat nog uit moet komen.

Hoppa, een voldoende met onze (vaak gegeven) 7.

Regelmatig zie je films voorbijkomen op Netflix waarbij het geheel draait om de snelle actie en het verhaal bijzaak is, met "I Came By" hebben ze een film van hoger niveau afgeleverd.
De kracht van de film zit hem in het acteerwerk; Hugh Bonneville is angstaanjagend en gevaarlijk. Hij schakelt moeiteloos over van de keurige, correcte personages die hij zo goed kan neerzetten naar een angstaanjagende figuur. Ook de regie is prima in orde; de ​​spannende muziek tijdens sleutelmomenten, in combinatie met close-ups en diverse camerahoeken, zorgt voor een huiveringwekkende sfeer. Dat gevoel krijg je al direct aan het begin van de film. Ik vond het ook prettig dat de film vrij realistisch bleef. Het zou onrealistisch zijn geweest – en slechts bedoeld om het publiek te plezieren –als alle hoofdpersonages het er levend vanaf hadden gebracht.
Als je in een situatie terechtkomt met zo’n behoedzaam, paranoïde en gevaarlijk persoon, denk je dan echt dat je in leven gelaten zou worden? De film vermijdt die valkuil; we zien hoe hoofdpersonages verdwijnen omdat ze niet goed genoeg voorbereid waren.

Toch had het verhaal naar mijn mening sterker gekund. Misschien had er een dieper liggend motief kunnen zijn voor het gedrag van de gepensioneerde rechter? Waarom werd er niet dieper ingegaan op zijn sociopathische neigingen om mensen in de val te lokken en/of te vermoorden? Het was goed geweest als ze hadden uitgelegd wie de man was die hij gevangenhield en waarom die persoon in leven werd gelaten. Dit zijn punten die verder uitgewerkt hadden kunnen worden om er een nog sterkere thriller van te maken. Al met al een boeiende film; ik kon hem nauwelijks uitzetten en wilde graag weten hoe het zou aflopen. Er was weliswaar sprake van gerechtigheid, maar dan wel op een realistische manier, zoals je die ook in het echte leven zou kunnen verwachten.

Al met al, een mooie voldoende met deze 7 als waardering.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Ik vermoed dat het meer een Europees en dus geen U.S.A - type film is: er is ruimte voor traagheid en reflectie, en geen behoefte aan een overduidelijk happy end.
Veel Europeanen hebben waarschijnlijk ook het origineel (boek) van Dürrenmatt (https://nl.wikipedia.org/wiki/Friedrich_D%C3%BCrrenmatt) gelezen; de essentie van het boek is juist om de kunstmatigheid aan te tonen van de strakke, bevredigende eindes in de meeste detectiveromans (inclusief Europese, zoals die van Agatha Christie).

Het hoofdpersonage vertelt de verteller over een collega – een briljante rechercheur die het bij het rechte eind had (ook al deelde niemand zijn mening) en de perfecte val voor de moordenaar had opgezet. Maar toen verpestte iets stoms, irrationeels en 'onvoorspelbaars' – een verkeersongeluk waarbij de moordenaar omkwam (net als in deze film) – de hele zaak. Uiteindelijk kwam de waarheid wel aan het licht, maar te laat voor de rechercheur, die zijn leven inmiddels al had verwoest. Ik heb het origineel wel gelezen, maar was het volledig vergeten (en de Amerikaanse setting van de film hielp niet om mijn geheugen op te frissen), totdat het einde van de film me vol raakte: "Nu herinner ik het me weer, ik heb erover gelezen!" Dit is niet zomaar een verrassend einde, maar een echte schok. En het besef dat het leven rommelig is; we verwachten van detectiveromans een soort orde die we ook in het echte leven menen te zien, maar die eigenlijk slechts dient als ontsnapping aan de werkelijkheid. Van Dürrenmatt moet je echter nooit een ontsnapping aan de werkelijkheid verwachten! Misschien ben ik beïnvloed door het origineel (al denk ik van niet, aangezien het me pas aan het einde weer te binnen schoot), maar ik zag oprecht geen spoor van een ongepaste 'obsessie' in de film.

Een agent (oké, een gepensioneerde agent) weet dat er een seriemoordenaar rondloopt – iemand die waarschijnlijk opnieuw zal toeslaan – en doet er alles aan om dat te voorkomen; zelfs zonder die belofte zou zijn handelen logisch zijn geweest. Overigens ben ik het volledig eens met de commentator die suggereert dat de eigenaar van de kerstwinkel de eigenlijke dader was. Ik heb geen 10 gegeven aan deze film – ondanks de geweldige acteurs, het uitstekende acteerwerk en de voortreffelijke regie – vanwege een reden die ook een andere commentator cruciaal vond: het ongeloofwaardige idee dat het ongeluk niet aan het licht zou komen en niet in verband zou worden gebracht met de mogelijke misdaad, zowel door de politie als – vooral – door het hoofdpersonage zelf. In het echt waren er geen zulke kleine, hechte gemeenschappen, waardoor de onwetendheid geloofwaardiger overkwam. Toch blijft het een fraaie film, waarin de kernboodschap – dat volstrekt irrationele toevalligheden onze best doordachte, rationele inspanningen kunnen verpesten – luid en duidelijk overkomt.

Ondanks dat Jack Nicholson altijd mijn favoriete acteur was, blijf ik toch steken op de 7.
Ook een mooie waardering toch?

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een aardige film met een iets voorspelbaar verhaal wat in de werkelijkheid zou kunnen plaatsvinden, ware het niet dat we vaker onze doelen niet na streven en helaas dat ook vaak niet durven, "wat zouden anderen daar wel eens van kunnen denken".
Dus leven we vaak het leven van een ander i.p.v. ons eigen leven! ☹️

Shirley Valentine (Pauline Collins) is een verveelde huisvrouw. Ze doorbreekt niet alleen de 'vierde wand'; ze praat daadwerkelijk tegen de muur. Haar man Joe is kil geworden en leeft volgens een vast stramien, en van haar oude vrienden is er niet veel meer over. Ze zijn alleen achtergebleven nadat hun zoon Brian – een dichter zonder geld – en dochter Millandra het huis uit zijn gegaan. Haar vriendin Jane, een gescheiden feministe, wint twee vliegtickets naar Griekenland en neemt Shirley mee.

Op school droomde ze ervan stewardess te worden, maar ze werd voortdurend ontmoedigd door de directrice. Ze werd een rebel en was jaloers op haar rivale Marjorie Majors, het brave meisje van de klas. Als volwassenen komen ze elkaar weer tegen, wat leidt tot verrassende onthullingen. Ze heeft ruzie met Joe en haar dochter. Eenmaal in het vliegtuig laat Jane haar in de steek voor een man. Ze ontmoet Costas (Tom Conti), de eigenaar van een lokale bar. (dikke deugniet )

De film is gebaseerd op een toneelstuk voor één actrice, en draait dan ook volledig om die ene vrouw. Alles rust op de schouders van Pauline Collins, en ze zet een geweldige prestatie neer. Ze eist het scherm op; ze is charmant, grappig en een vrouw van vlees en bloed. Sommige bijfiguren zijn wat karikaturaal. Er zijn een paar momenten die op de lachspieren werken, maar bovenal is het de menselijkheid van Pauline Collins die de film doet stralen.

Een mooie film met een mooie thuiskomer voldoende, een 7+!

stem geplaatst