Alternatieve titel: The New York Ripper, afgelopen zaterdag om 22:54 uur
The New York Ripper stond al enige tijd op mijn to-watch list, en nadat ik hem vond op Vinted, kon ik hem vanavond eindelijk eens zien.
Al enige tijd ben ik de ban van horror en thrillers die afspelen in het vervallen New York van de jaren 70/80. Die smerige sfeer, het uitzichtloze, al dat deprimerende heeft ergens iets prettigs. In ieder geval zorgt het vaak voor mooie beelden.
The New York Ripper lijkt in eerste instantie een recht toe recht aan slasher, maar blijkt gaandeweg intelligenter in elkaar te steken. Zo duurde het even voordat ik doorhad dat er een samenwerking was om de moorden te plegen. Door slimme vertelling en handig gebruik van de camera lijkt het lange tijd om slechts één persoon te gaan. Goed bedacht.
Dat de vriend later de moordenaar zou blijken werd al snel duidelijk, maar zijn motief krijgt pas later inhoud.
En dat gaat veel dieper dan ik kon vermoeden en is uiteindelijk onverwacht triest. Het geeft zelfs het vreemde eendenstemmetje een tragiek mee die ik niet had zien aankomen.
Naast het bovengemiddelde verhaal scoort de New York Ripper op flinke gore, die vooral naar de maatstaven van toen vrij heftig is. Sommige scenes zijn oprecht naar om te zien, zoals het hoort natuurlijk bij moord.
Ook op seksueel vlak is de film lekker ongeremd. Veel naakte lichamen, en sommige sexscenes worden minutenlang vertoond. De film legt een duidelijke link tussen lust en moord en schroomt dan ook niet om genot, net als de moorden, uitgebreid in beeld te brengen.
Sowieso is de algehele beeldtaal vaak opmerkelijk te noemen. Regelmatig wordt er gekozen voor artistiek ogende shots via spiegelingen en doorkijk. Het sluit aan bij het voyeuristische tintje van de film.
Hoogtepunt qua creativiteit was wel de droom waarin bij Fay haar keel werd doorgesneden en we vervolgens een shot vanuit haar keel te zien kregen.
Een minpunt is het acteerwerk, dat vaak nogal houterig overkomt. Vooral hoofdpersoon agent Williams komt maar langzaam op gang. Ook zijn z’n gedragingen soms vreemd. Het plezier dat hij beleeft wanneer hij die sekstape laat horen aan de kersverse weduwnaar getuigt niet bepaald van inlevingsvermogen. Ik kon maar moeilijk met deze norse vent meeleven.
De muziek varieert van die typische synth effecten tot swingende funk, waardoor sommige spannende scenes een onverwachte swing meekrijgen. Persoonlijk vond ik dat niet lekker passen.
The New York Ripper (wat een geweldige titel) heeft mij flink verrast. Een heerlijk duister werkje voor de liefhebber.
Alternatieve titel: De Krokodil des Doods, 19 september, 23:49 uur
Sfeervolle horror.
Hooper pakt net als in TTCM een unieke locatie, waar alle horror zich afspeelt. Zo goed als in die film wordt het niet, maar Eaten Alive is een leuke horror.
De locatie in het moeras is goed getroffen qua sfeer. Lekker vuil, oud en verlaten. Een wonder dat er nog zoveel gasten langskomen. De kills zijn heftig, maar voor veel suggestie. Ook speelt de hele film ‘s nachts af, dus veel duisternis, rook en gedempte lampen.
Ik heb me vermaakt met deze oude horror. Leuk om Robert Englund te zien in zijn jonge jaren. Steelt stiekem wel de show hier, met zijn opgefokte humoristische rol.
De hotel eigenaar en de vaders die langskomen vond ik minder geslaagd. De vrouwen dienden vooral om de film het onfunctionele bloot mee te geven, hoewel het wel aanvullend werkt in dit smerige werkje.
Naar moderne maatstaven is de gore weinig aanwezig. Maar het geweld wordt effectief neergezet. De ruzies, de constante dreiging, de vechtpartijen en het geschreeuw voelen intens. Wanneer de moeder vastgebonden ligt op bed voelt dit naar. Hooper is goed in dergelijk realisme.
De krokodil zelf is minder realistisch en blijft gelukkig in het duister gehuld op zijn spaarzame momenten.
Een film met een unieke sfeer. Hallucinant, duister en groezelig. Om die redenen zal hij nog wel eens een tweede kijkbeurt krijgen.
