Logboek

Zojuist gezien op HBO.

Ik heb de bioscoop er destijds bewust voor overgeslagen, maar wilde hem uiteindelijk toch zelf een kans geven. Ook geprobeerd om me zo min mogelijk te laten leiden door alle extreem slechte reviews die je overal voorbij ziet komen.

Ik bedoel ik vond The Flash best te doen, terwijl die film ook ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt. Dus eerst zelf kijken, daarna pas oordelen.

En ik heb hier oprecht even over moeten nadenken, maar ik denk dat ik inmiddels weet waar het voor mij momenteel goed fout gaat met DC.

Ze nerfen hun eigen superhelden.
Ook Supergirl is gedurende het grootste gedeelte van deze film gewoon generfd. Op het einde na en een klein stukje ergens halverwege krijg je nauwelijks het gevoel dat je naar één van de machtigste wezens in het DC-universum zit te kijken.

En dat is toch juist wat we WEL willen zien?!
Bij Superman vond ik dat ze daar zelfs volledig in waren doorgedraaid. Volledig. Superman kwam bij vlagen gewoon als een sul over. En in de paar scènes waarin hij hier voorkomt, doen ze het gewoon weer.
Ik snap dat echt niet. Superman was voor mij altijd die bijna onbereikbare gentleman. Krachtig, zelfverzekerd, charismatisch, maar tegelijkertijd ontzettend vriendelijk en menselijk. Een good guy in bijna de meest letterlijke betekenis van het woord. Niet een sul.

Maar goed. Ik dwaal af

Dan de slechterik... Pfoe.
In de eerste plaats vond ik hem gewoon geen goede acteur op zijn minst gezegd, maar nog veel erger: dit is echt zo'n schurk die je morgenochtend vergeten bent. Geen interessant motief. Geen charisma. Geen moment waarop je denkt: ja, ik snap ergens waar deze gast vandaan komt. Hij is slecht omdat... hij slecht is. That's it.

En dan Lobo. Volgens mij heb ik ongeveer tweeënhalve nanoseconde Lobo gezien. Voor DC-liefhebbers toch echt geen lullig karaktertje. Dit is LOBO. Een krankzinnig sterke, bizarre en vooral enorm coole character binnen het DC-universum. En wat doen we ermee? Bijna niks.
Sterker nog: wat mij betreft hadden ze hem veel beter een veel grotere rol kunnen geven en eventueel zelfs als belangrijkste antagonist kunnen gebruiken. Daar had je zoveel meer mee kunnen doen.

En dan kom ik bij misschien wel mijn grootste probleem: Supergirl zelf. Dit voelt voor mij een beetje als Ellie in The Last of Us. Misschien is het oneerlijk tegenover de actrice, maar ik kijk ernaar en mijn hoofd zegt gewoon: Dit. Is. Geen. Supergirl.
En dat wordt alleen maar versterkt door de manier waarop ze geschreven is. Dat hele depressieve, cynische, drinkende, alles-kan-me-gestolen-worden-element...

Dit. Is. Niet. Supergirl!

Tenminste: niet de Supergirl die ik wil zien.
Voor mij zit juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Superman en Supergirl in het feit dat ze bijna ouderwets vroom zijn. Echte goodie-two-shoes. Ze hebben goddelijke krachten, maar kiezen er bewust voor om goede mensen te zijn. Optimistisch. Hoopvol. Bijna té netjes.

Dat contrast maakt ze juist interessant. Maar James Gunn lijkt heel erg de behoefte te hebben om dat soort personages eerst wat cynischer, knulliger, gebrokener of "menselijker" te maken. En misschien werkt dat voor sommige mensen. Voor mij werkt het totaal niet.

Ik hoef Superman niet cool te vinden omdat hij imperfect is. Ik wil Superman cool vinden omdat hij Superman is.

En hetzelfde geldt voor Supergirl. Het frustrerende is dat ik deze film tegelijkertijd ook weer niet MEGA slecht vond. Ik heb hem gewoon uitgekeken. Er zitten best wat vermakelijke momenten in en nergens had ik het gevoel dat ik naar de slechtste comicbookfilm ooit zat te kijken; die titel behoort tot The Marvels. Maar misschien is dat juist het probleem. Hij is gewoon...vergeetbaar. En dat vind ik bijna erger.

Want dit is Supergirl. Dit is DC. Dit zijn personages en een universum waar je echt iets gigantisch mee zou moeten kunnen neerzetten.

Pfoe... als Man of Tomorrow straks niet geweldig is, dan begin ik me serieus af te vragen hoe lang James Gunn nog de volledige vrijheid gaat krijgen bij DC.

Want ergens moet dit universum toch een keer écht gaan vliegen.

So... nu eerst even rustig worden.

5,5/10

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Toevallig eergisteren Bill Skarsgård nog gezien in Nosferatu en gisteren dan maar Locked opgezet. Van vampier naar opgesloten zitten in een auto. Je moet wat.

Ik kan eigenlijk vrij kort zijn over deze film: hier en daar best leuk, maar mijn kinderen vonden hem oer- en oersaai. En ergens snap ik dat ook wel. Er gebeurt simpelweg niet héél veel. Twee mannen die allebei niet bepaald een likeable character spelen en een groot deel van de film bestaat uit Bill die probeert uit een auto te komen. Dat moet dan wel héél interessant worden gemaakt om je aandacht vast te houden.

Voor mij werkte het bij vlagen prima maar echt spannend of memorabel werd het nergens.

Ik heb me overigens de halve film met een compleet ander probleem beziggehouden: wanneer houdt die accu er in hemelsnaam eens mee op? Airco aan, elektronica aan, alles blijft vrolijk doordraaien… Als ik mijn auto zo lang met de airco laat staan, kan ik daarna rechtstreeks door naar de laadpaal.

Misschien niet helemaal de spanning die de filmmakers voor ogen hadden, maar het hield míj in ieder geval bezig.

Heel erg mijn best gedaan om hem geweldig te vinden. Helaas is dat niet helemaal gelukt.

Visueel valt er absoluut genoeg te bewonderen. Eggers doet wat Eggers doet en schotelt je een aantal werkelijk prachtige shots voor. De sfeer, belichting en aankleding zijn bij vlagen bijna schilderachtig. Maar hoe mooi een nachtmerrie er ook uitziet, hij moet me nog wel nachtmerries bezorgen.

En daar ging het voor mij een beetje mis. Ik heb moeite om *Nosferatu* echt als horror te ervaren. Sfeervol? Absoluut. Duister? Zeker. Ongemakkelijk hier en daar? Ook. Maar eng, beklemmend of daadwerkelijk angstaanjagend werd het voor mij eigenlijk nergens.

Lily-Rose Depp vond ik daarentegen ontzettend intrigerend om naar te kijken. Voor zover ik me kan herinneren was dit de eerste film waarin ik haar echt zag acteren en ze wist absoluut mijn aandacht vast te houden.

Achteraf denk ik wel dat ik deze film tekort heb gedaan door hem thuis te kijken. Dit lijkt me bij uitstek zo'n film die in een donkere bioscoopzaal, met een gigantisch scherm en het geluid vol open, veel beter tot zijn recht komt. De ambiance is hier bijna onderdeel van de film.

Prachtig gemaakt dus, absoluut. Maar hoe graag ik ook wilde dat Nosferatu mij bij de keel zou grijpen: hij heeft uiteindelijk vooral heel mooi naar me staan kijken.

Oei, Wagner..

Niet echt een goede film. Het dynamiek in huis was interessant, maar de "monsters" waren cringey. Daarnaast proefde ik een beetje een "boodschap" in de film. Live and let live?

Enig pluspunt was Wagner, maar doet een beetje pijn om hem te zien in dit soort films.

Leuk, maar geen plekje in de top 10 van Marvel films als je het aan mij vraagt. Frank Castle hebben ze ook goed ge-nerfd en er zaten wat rare script keuzes in.

Apart dat de rest van de zaal de film zo geweldig vond dat ze massaal gingen klappen. Vond ik wat te ver gaan.

Vermakelijk, maar deze film ben ik over een paar weken weer volledig vergeten.

Nu wachten op Doomsday!

Leuke film joh. En Skeletor is geweldig. Hulde aan Jared Leto. Dude was echt grappig.

Niet al te veel bij nadenken bij deze film. Lekker wegkijken.