Logboek

Oei... dat was niet mals.

Ik heb hier echt even over na moeten denken, want er is zoveel mis met deze film dat ik eigenlijk niet eens weet waar ik moet beginnen. Laat ik beginnen bij de trailer.

Daar zaten namelijk een paar scènes in die gewoon NIET in de uiteindelijke film voorkomen. Vind ik sowieso al een hele bijzondere keuze, maar goed. Wat ik veel erger vind, is dat het leukste en engste stukje uit die trailer praktisch ook het enige écht enge moment uit de gehele freaking film blijkt te zijn. En dat is toch wel pijnlijk voor een horrorfilm.

Want waar ik hoopte op een film vol spanning, ongemakkelijke momenten en flinke dosis jumpscares, kreeg ik vooral een film waarin ik me continu zat te ergeren aan de keuzes van de personages. Man man man man man.
Ik heb mezelf tijdens deze film volgens mij wel honderd keer afgevraagd: "WAAROM zou je dat in hemelsnaam doen?!"

Vooral de ouders maken zulke verschrikkelijk domme en onlogische keuzes dat het op een gegeven moment gewoon ronduit frustrerend wordt. En natuurlijk, het is een horrorfilm. Mensen maken daarin nou eenmaal niet altijd de meest verstandige keuzes. Dat hoort er een beetje bij. Maar hier slaan ze er echt volledig in door.

En dan de entiteit zelf...Pfoe.

De manier waarop ze daar op een gegeven moment mee omgaan, is werkelijk waar lachwekkend. Alle dreiging die je in het begin nog enigszins voelde, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Alsof de makers zelf ook niet meer precies wisten wat ze ermee aan moesten.

En die zogenaamde 80 jumpscares?
Geen idee waar ze die verstopt hebben, maar ik heb ze in ieder geval niet kunnen vinden.
Ik telde er hoogstens drie. En dan ben ik volgens mij nog vrij gul.

Maar waren er dan helemaal geen lichtpuntjes? Jawel hoor!
De openingsscène vond ik oprecht heel sterk. Vooral het moment waarop Jessica Chastain in de lucht zweeft en het kind langs haar probeert te lopen. Dat is precies het soort ongemakkelijke spanning waar ik op hoopte. En de jumpscare die daarop volgt? Heerlijk! Zo wil ik ze zien.
Daarnaast kan Jessica Chastain met haar gezichtsuitdrukkingen echt ontzettend creepy overkomen. Dat enge gezicht alleen al had wat mij betreft veel beter/nog meer benut mogen worden.

Ook de twist rondom de ghost hunters in het huis van oma vond ik verrassend goed gevonden.
Dat ze uiteindelijk gewoon oplichters bleken te zijn, zag ik eerlijk gezegd niet aankomen. Een van de weinige momenten waarop het verhaal me daadwerkelijk wist te verrassen.

De ingrediënten voor een goede horrorfilm waren er namelijk wel degelijk, toch?
Een sterke openingsscène, een creepy entiteit, een paar interessante ideeën en een actrice die met alleen haar gezichtsuitdrukking al behoorlijk wat ongemak kan veroorzaken. Maar vervolgens wordt dat allemaal onderuitgehaald door slechte keuzes, nauwelijks opgebouwde spanning en een verhaal dat steeds ongeloofwaardiger wordt.

Kortom: een horrorfilm waarbij ik uiteindelijk vaker met mijn ogen heb gerold dan dat ik ervan schrok. En dat kan toch onmogelijk de bedoeling zijn geweest.

Vond het een vermakelijke film. Mooi geschoten (no pun intended). Het einde past veel meer in de realiteit helaas van nu en het "siert" de film om er geen standaard en ze l"even nog lang en gelukkig-verhaal" van te maken. Want zo werkt het helaas niet in die wereld.

Best okey filmpje!

**Clayface (2026)**

Mwah...
Ik heb hier toch wel een beetje gemengde gevoelens over.

Het eerste deel van de film vond ik namelijk echt slecht. En dan bedoel ik ook écht slecht.
Slechte dialogen, matig acteerwerk en continu dat gevoel dat je naar een of andere goedkope B-film zit te kijken. Zelfs bepaalde camerashots en scènes voelden gewoon nét niet lekker aan. Alsof er iets niet klopte. (red carpet scenes en dat verschrikkelijk slecht in elkaar gezette tv interview; je maakt mij niet wijs dat er daadwerkelijk mensen in het publiek zaten).

Nu las ik ergens dat dit een bewuste artistieke keuze zou zijn geweest van de makers, maar als dat daadwerkelijk zo is, vind ik dat toch wel een héél bijzondere keuze. Waarom zou je als filmmaker bewust willen dat je publiek het gevoel krijgt naar een slecht geproduceerde film te kijken?

Maar goed. Dan gebeurt er iets bijzonders. Ergens halverwege begint de film ineens tempo te krijgen. Het verhaal wordt interessanter, de spanning neemt toe en we krijgen uiteindelijk zelfs een finale voorgeschoteld die ik oprecht vermakelijk vond.

En het pijnlijke van alles? Dat komt wat mij betreft voor een groot gedeelte doordat we dankzij het morphen ineens veel meer andere acteurs in beeld krijgen. Dat zegt natuurlijk ook wel iets over de hoofdrol en het acteerwerk in het eerste gedeelte van de film

En dan nog iets wat ik écht niet begrijp...Waarom bewaren we zijn final form voor letterlijk het ALLERLAATSTE shot?! Zeker wanneer de makers zelf nadrukkelijk hebben aangegeven dat er geen tweede deel komt. Ik snap dat gewoon echt niet. Je bouwt een hele film op naar de transformatie van een van de visueel(!) interessantste schurken uit het Batman-universum. Je hebt eindelijk de mogelijkheid om Clayface in zijn volledige vorm te laten zien en vervolgens krijgen we...

Een paar seconden. Einde film. Serieus?! Geef die man op zijn minst nog een paar minuten! Een actiescène! Een gevecht desnoods met een paar peasants! WHATEVER!

En dat is eigenlijk best typerend voor mijn ervaring met deze film. Er zit absoluut potentie (vaker gelezen online) in, en het laatste gedeelte bewijst ook dat de makers wel degelijk iets vermakelijks kunnen neerzetten. Maar waarom moet ik me dan eerst door zo'n ontzettend matig eerste gedeelte heen worstelen?

Kortom: een film met twee totaal verschillende gezichten. Ironisch genoeg best toepasselijk voor Clayface (HA!)

Eerste helft: 1/5
Tweede helft: 4/5

Eindoordeel: 2,5/5

Ja, mooi joh. Heerlijke film.

Schrok mij een paar keer volledig de blubber en voor het eerst in jaren heb ik tijdens het schrikken daadwerkelijk wat drinken laten vallen (betreft de jumpscare waar de hond zijn kop door de schuur boort) . Laatste keer was volgens mij de bekende jumpscare in Insidious. Het hele begin zat vol met die constante angst voor wat er mogelijk zou komen. Dat is echt enorm goed gedaan vond ik. Kan mij ook niet heugen dat ik zolang in spanning heb gezeten.

Ik heb zelf bijna alle games gespeeld op Resident Evil Village na en ik ben volgens mij één van de weinige die het wél kan waarderen hoe Zach Cregger dit heeft aangepakt. Dit is namelijk het verhaal van een NPC; freaking origineel! Ook het moment dat hij in de garage van het ziekenhuis een voicememo opneemt zoals je ze ook vindt in het spel.

Ik vond het einde, waar zo veel kritiek op is, daarom juist enorm sterk. Jammer en verdrietig, maar sterk. Ja, de daadwerkelijke spanning was wel een beetje weg op het einde en de focus werd meer gelegd op wat gore. Maar ik heb mij er niet echt aan gestoord.

Zeer vermakelijke film!