Alternatieve titel: Martial Arts of Shaolin, vandaag om 10:51 uur
Herzien op bluray uit de Shawscope Vol.2 boxset van Arrow.
Goeie film met Jet Li uit zijn Shaolin Tempel periode, ook wel bekend onder de titel Shaolin Tempel 3. Hij speelt een heethoofd monnik die de Shaolin Tempel zonder toestemming verlaat om zijn ouders te wreken die zijn vermoord door de heersende Mantsjoerijse krijgsheer. Hierbij verenigd hij de Noord- en Zuidelijke Shaolin Tempel omdat ze een gezamelijk doel hebben.
De drakendans voor het paleis was een schitterend stukje choreografie, evenals de massa scenes. Zit ook wat humor in de film, bijv als Li als schapenherder zijn twee metgezellen (vermomd als schapen) door een grenscontrole loodst. Bijna alles is op locatie opgenomen wat ook altijd een dik pluspunt is.
Na de film trouwde Jet Li wel degelijk zijn metgezel Huang Qi-yan, kregen samen twee dochters, maar scheidde alweer in 1990.
Alternatieve titel: The Hostage's Bloody Revenge, gisteren om 13:21 uur
Herzien op dvd van Blue Underground. De OCN’s zijn jaren geleden al tijdens een orkaan verloren gegaan, dus dit is het beste wat voorhanden is tenzij er ergens anders OCN’s opduiken. De dvd is verder prima te kijken, beeldkwaliteit is zeker niet slecht.
Een section 1 banned video nasty, niet zozeer voor de gore scenes maar wel voor de ultra racistische ondertoon jegens het religieuze gezinnetje. Verhaal heeft verder niet zoveel om het lijf anders dan een home invasion/wraakthriller. William Sanderson zet een sterke rol neer in zijn filmdebuut als scheldende racistische gijzelaar. Bij het zoontje en de oma had ik een aantal keer een grijns op me smoel. De speelduur is precies goed en had ook niet langer moeten zijn.
Na onlangs het origineel op de hernieuwde 4K uitgave gezien te hebben ook deze weer uit kast gepakt. Eigenlijk in alle aspecten minder. Verhaaltje stelt weinig voor, draait al veel minder om het tuning en racen en is eigenlijk meer een buddy cop movie. De bad guys stralen weinig uit en dan nog het gemis van Vin Diesel. Daarentegen maken we wel kennis met rapper Ludacris, de man die alle races, weddenschappen en vooral de dikke auto’s regelt, en Tyrese Gibson, die een fijne chemie heeft met Walker wat zorgt voor veel energie en humor. De setting in Miami en de soundtrack (Act A Fool) creëren een aardig sfeertje. De opkomst met de Skyline blijft voor mij het hoogtepunt ("Shit, it's Brian!").
Vermakelijk, maar een middelmaatje uit de franchise.
Gezien op SkyShowtime. Ondanks dat de franchise al ontiegelijk is uitgemolken vond ik dit toch een stap in de juiste richting. Deel 5&6 waren beiden verschrikkelijk met die Gen-z generatie die niks uitstraalden. Hier ligt de focus gelukkig weer op Neve Campbell en haar dochter. Ook de terugkeer van Gale Weathers en de soundtrack met o.a Red Right Hand brengen weer nostalgische gevoelens naar boven. De telefoongesprekken met Matthew Lillard (Stu) waren geweldig, net als in het origineel brengt die man zoveel energie op het scherm. Eerste uur is veruit het best en had ik zelfs 3,5 ster in gedachte, laatste uurtje zakt het toch allemaal helaas wat in met voorspelbaarheid en vergezochte killers achter het masker en eindigt het op 3 sterren.
Gezien op SkyShowtime. Aardige monster flick, beetje een throwback naar de 70&80’s maar dan in een modern jasje met een aantal smerige gore effects. Fijne soundtrack ook!
Deze na lange tijd weer gezien. Over het geheel een gemiddeld misdaaddrama, maar dat einde.. dat einde och. Tilt de hele film naar een hoger niveau voor mij. Zo goed gespeeld door Chris Penn, hij overtuigde mij echt met zijn emoties, ik voelde zijn verdriet.
Op aanraden van collega blind buy op bluray gekocht. Viel inderdaad precies in mijn straatje, heerlijke wtf film met onverklaarbare gebeurtenissen.
Ondanks dat ze in dezelfde loop lopen blijft het spannend dankzij de anomalieën, je weet nooit wat er achter de volgende muur te wachten staat. Ik keek hem s’avonds alleen en kreeg toch een beetje een onbehaaglijk gevoel door een aantal creepy momenten. Film geslaagd dus.
Herzien op de vernieuwde 25th Anniversary 4K uitgave met Dolby Vision en een te gekke Atmos track. Bij de nieuwe Atmos toevoeging worden de high channels constant gebruikt en geeft de film een enorme boost en unieke ervaring. Ik heb gekozen voor de duurdere boxset uitgave met boekjes/poster&art cards, omdat deze film qua amusumentswaarde hoog bij mijn favorieten staat.
De eerste en persoonlijk ook meteen de beste uit de reeks, waar het echt nog draait om tuning en racen, waar latere delen vooral focuste op over-the-top actiescenes. Een film met een hoop energie en enthousiasme van de cast, fijne zomerse Los Angeles-vibe en sterke chemie tussen Walker en Vin Diesel. Zowel voormalig uitsmijter Diesel als blonde Paul Walker (die in The Skulls al eerder samenwerkte met regisseur Cohen) braken definitief door met hun rollen. De groepsdynamiek voelt echt als een familie en de bbq scene in de tuin is dan ook sfeerverhogend en geeft de film extra kracht, wat in latere delen wordt gemist (alleen deel 5 komt nog enigzins in de buurt). De vonken op de set tussen Diesel en Michelle Rodriquez sloegen daadwerkelijk over en hebben na de film nog een tijdje gedate.
Qua verhaal bijna een exact kopie van de 10 jaar eerdere Point Break, waar een undercoveragent moet infiltreren en verliefd wordt op een meisje uit de bende. Hierbij staat het thema loyaliteit centraal. De luidruchtige soundtrack is een mix van voornamelijk hardrock and hiphop van o.a Ja Rule, die zelf ook nog een kleine rol heeft als één van de straatracers. (Noooo Monica!)
Goeie racefilm met een flinke injectie boost en adrenaline rush!
Na jaren herzien op 4K met Dolby Vision & Atmos. Beeldkwaliteit niet echt indrukwekkend, MAAR de Atmos track wel! Geluid klinkt geweldig en is zelfs demo waardig.
Uit geheugen had ik deze best hoog zitten, maar bij herziening toch wel een stuk minder waar JJ Abrams de sfeer van Spielberg 70&80’s wilde nabootsen. Hier slaagt hij maar deels in, maar wordt vooral genekt door de ongeloofwaardigheid en matig tweede gedeelte. Neem alleen al die treincrash, waar de kinderen zo tussen de vliegende wagons doorrennen.. al is de opzet wel goed bedacht en klonk het geluid waanzinnig. Eerste 45min is overigens ook het beste wat de film te bieden heeft, daarna komt de shift naar een zeer voorspelbare ‘blockbuster’. Nee dan is Stranger Things velen malen beter.
Het verhaal van de jonge Joel Courtney die moet om leren gaan met het verlies van z’n moeder en de moeizame band met zijn vader wordt best goed gebracht. De sfeer wordt ook aardig opgebouwd, maar toch kon het het me niet helemaal overtuigen. En die talloze knipogen naar oude klassiekers begon me op den duur ook tegen te staan. Het voelde niet meer aan als een ode, maar meer als regelrecht jatwerk.
Qua acteerwerk sprong vooral Elle Fanning (zusje van Dakota en die ook een jaar eerder in ‘Somewhere’ al indruk maakte) eruit, die hiermee ook doorbrak.
Eigenlijk vooral een overhypte film die z’n reputatie niet helemaal waarmaakt.
Herzien op 4K met Dolby Vision van Arrow, wederom een schitterende upgrade over de oude bluray.
Blijft een heerlijk maatschappijkritisch sociaal drama en één van de beste films van Schoumacher. Hij houdt de kijker een pikzwarte spiegel voor die na decennia nog even actueel en ongemakkelijk aanvoelt door de herkenbare frustratie. De briljante, claustrofobische openingsscène zet meteen de juiste sfeer.
Douglas in topvorm, volkomen uitgeput door het systeem en de sleur van het alledaagse leven die een breekpunt bereikt en een voettocht door Los Angeles trekt. Goed tegenspel van Duvall die op het punt staat met pensioen te gaan, maar het als zijn laatste taak ziet om Douglas een halt toe te roepen. Langzaam maar zeker ontdekt hij wie Douglas is en wat hem bezielt. Enige minpunt zijn de vervelende privéperikelen met zijn vrouw.
Een benauwd en realistisch beeld van een stad op de rand van uitbarsting.
Alternatieve titel: Ten Tigers of Kwantung, 15 september, 16:38 uur
Gezien op bluray uit de Shawscope Vol.2 boxset van Arrow.
Enorm rommelige film met lange flashbacks en vreemde editing, die overigens wel uitstekend begon in het casino, waar twee mannen aldaar een aantal moorden beramen. Echter wordt dit niet goed uitgewerkt en daarbij worden er (zoals hierboven al vermeld) veel te veel karakters geïntroduceerd waardoor je door de bomen het bos niet meer ziet. Later las ik dat het te maken had met een ongeluk van Fu Sheng in ‘78 waardoor de productie met een 1,5 jaar werd vertraagd. Er werden een hoop nieuwe cast toegevoegd, omdat de originele niet beschikbaar was. Jammer, het had een hele goede film kunnen zijn, maar door omstandigheden niet geworden.
Wel leuk om Ti Lung, Alexander Fu Sheng en een jonge Dick Wei te zien (die later meerdere malen in films van Jackie Chan verscheen).
Alternatieve titel: The Undertone, 12 september, 05:17 uur
Aardig filmdebuut van de Filipijns-Canadese Ian Tuason waar geluid de grootste rol speelt. In deze minimalistische horrorfilm komen geen goedkope jumpscares voor, maar juist ijzingwekkende stiltes en auditieve spanning. Ondanks dat de film zich slechts op één locatie afspeelt weet Nina Kiri (The Handmaid’s Tale) te overtuigen. Langzaam opbouwende onheilspellende sfeer die onder je huid kruipt. Jammer dat Tuason het laatste kwartier de mist ingaat.
Het origineel is een cultklassieker en valt onder het rijtje so bad it’s good, deel twee kon er ook nog mee door, dit derde deel is hilarisch slecht, MAAR wat hebben we gelachen!! Alleen die opening al, eerste minuut right of the bat worden ze meteen aangevallen door een anaconda, een heel arsenaal aan vuurwapens gaat erop los van machinegeweren tot shotguns, opeens zie je vent voorbijrennnen die z’n arm kwijt is…. Ja veeg me maar op.
Dat ze Hasselhoff hebben kunnen strikken voor dit
Na ruim 20 jaar herzien op Netflix. Aardig misdaad drama van Singleton waarin hij drie eerstejaars volgt, die aan de fictieve Universiteit Columbus gaan studeren en de onderlinge spanningen huizenhoog oplopen. Dit drietal bestaat uit de militante zwarte Epps, ontwetend groentje Swanson, die met date-rape krijgt te maken en daarna radicaal veranderd, en de eenzame, onzekere outcast Rapaport, die zich bij een stel neo-nazi’s aansluit. De thema’s zijn duidelijk, maar worden soms wel net iets te dik aangezet en Singelton wilde te veel maatschappelijke problemen tegelijk behandelen, waardoor het hier en daar wat rommelig aanvoelt. Film begint onschuldig maar krijgt een bitter eind, waarin duidelijk de boodschap overgebracht wordt. Goed spel van de jeugdige cast en sterke rol van Fishburne als cynische professor.
Na lange tijd herzien op 4K met Dolby Vision van Arrow. Deze ging in Nederland 2 dagen ná 9/11 in premiere, waardoor de morele kwesties die ter sprake komen een naar bijsmaakje kregen. Afkomstig van superproducent Joel ‘The Matrix’ Silver en geregisseerd door Dominic Sena, die vooral faam maakte in de videoclipindustrie met videoclips en reclamestukjes voor Janet Jackson, Nike, IBM, Tina Turner en Apple. Hij heeft ook duidelijk inspiratie gehaald uit The Matrix, neem alleen al hoe die kolossale explosie in het begin in beeld is gebracht.
Aardige neo-tech thriller met een wat rommelig verhaal rondom hacken waarbij de logica vaak ontbreekt, maar wel vermakelijk is door de actiescenes en de sterke cast. Travolta herwint even iets van zijn ouderwetse coolheid en zet een heerlijk over-the-top schurk neer, al wees hij het scenario niet minder dan zes keer af. Zijn openingsmonoloog waarin hij critici van Hollywood-films bekritiseert blijft geweldig. De chemie van Hugh Jackman en Halle Berry (net vers van hun X-Men success) brengt energie op het scherm. Minpuntje is wel het zogenaamde ‘hacken’ van Jackman, die meer als een kleuter op random toetsen zit te rammen. Volgens hardnekkige geruchten betaalde Silver een half miljoen extra aan Berry voor de (overbodige) topless-scène. Ik klaag niet
Herzien op 4K van Arrow met een gave Dolby Atmos track. Tevens de Black&White Shush cut gezien met een alternatieve 5.1 track.
Spannende home-invasion thriller met een hoog tempo. Hoofdrolspeelster Kate Siegel schreef het script samen met haar man, regisseur Mike Flanagan, waarvan ik de horrorfilm “Oculus” ook goed vond. Het ontbreken van geluid en Maddie's doofheid worden ingenieuze elementen voor de spanning. Geluid (of het gebrek eraan) krijgt een heel andere dimensie.
Kate Siegel zet een kwetsbare maar vindingrijke hoofdpersoon neer. Ook John Gallagher Jr. (die datzelfde jaar Emmett speelde in “10 Cloverfield Lane”) zet een creepy personage neer.
Alternatieve titel: Who Am I?, 3 september, 10:19 uur
Hong Kong cut herzien op 4K met Dolby Vision uit de Breakout Collection boxset van Arrow.
Rommelige regie en verhaal over corrupte CIA agenten die een mislukte geheime missie proberen te verdoezelen waarbij doden zijn gevallen na een helioptercrash. Chan heeft de crash echter overleefd, maar leidt nu aan geheugenverlies en probeert zijn idenditeit te achterhalen. Vooral begin in Zuid-Afrika is niet bijster sterk, na ruim een uur eenmaal in Nederland aanbeland wordt het eindelijk beter. Ron Smerczak was de enige die echt eruit sprong als corrupte CIA agent die continu verwarring veroorzaakte bij Chan. Hoogtepunten blijven natuurlijk de legendarische stunt van de Willemswerf en de vechtpartij tegen het duo (waaronder filmdebuut Ron Smoorenberg) op het dak. Voor een aantal takes werd Smoorenberg vervangen door de Australische Brad Allan die tot het Jackie Chan stuntteam behoorde. Chan liet op zijn website weten dat Allan in 2021 op 48 jarige leeftijd was overleden door ziekte, vemoedelijk hartaanval.
Leuk om ook aan aantal bekende Nederlanders te herkennen zoals Dick Rienstra in het begin bij de CIA meeting en o.a. Michiel Kerbosch en Hans Cornelissen als de wetenschappers.
Gezien op SkyShowtime. Kon deze nog niet, maar Michael C Hall trok mijn aandacht, die ik uiteraard ken van de geweldige serie Dexter. Rauwe misdaadthriller met een duister sfeertje en heerlijke soundtrack wat zo uit de synthesizer kamer van Carpenter lijkt te komen. Begint deed me denken aan Cape Fear met de Niro, maar dan neemt de film een hele andere wending. Blijft boeiend tot het einde.
De Director’s Cut gezien op de nieuwe 4K uitgave van Arrow met Dolby Vision. Ik heb zelf alleen de bioscoopversie tweemaal gezien, dus deze langere versie was een first time watch.
Groots opgezet historisch epos van regisseur Wolfgang Petersen, losjes gebaseerd op Homeros' Ilias en draait om de Trojaanse Oorlog. Petersen is een filmmaker die zich heeft gespecialiseerd in actie en weet dan ook te overtuigen in de confrontaties tussen de Griekse en Trojaanse legers, in geweld en bloedvergieten. In het bronmateriaal van de Homerische karakters schiet hij daarentegen volledig tekort. Als popcornfilm zeker geslaagd en ondanks de lange speelduur van meer dan 3u heb ik me geen moment verveelt. De grootschalige, meeslepende veldslagen en de indrukwekkende decors en kostuums (goed voor een Oscar-nominatie) maken het een visueel spektakel.
Heerlijke rol van Brian Cox als de gemene koning Agamemnon die de ontvoering van Helena door Paris als dekmantel gebruikt om de rijke stad Troje te veroveren en de handelsroutes te controleren. Hij heeft een pesthekel aan Achilles en zou het liefst zijn hoofd op een spaak zien.
Pitt als Achilles vecht echter niet voor Agamemnon, die hij openlijk veracht, maar om eeuwige roem te vergaren. In Achilles brandt een allesverterend verlangen om de geschiedenis in te gaan als de grootste krijger aller tijden. Hij overtuigt vooral in de actiescènes en het duel tegen Hector (Now you know it’s me) is dan ook één van de hoogtepunten van de film.
Eric Bana als Hector speelt ook geweldig, zie hem altijd graag in films. Ernstig, heldhaftig en doordrongen van plichtsgevoel doet hij alles om Troje te beschermen tegen de Grieken en komt zijn familie op de eerste plaats.
Tot slot mag ook veteraan Peter O’Toole genoemd worden die ruim 40 jaar terug zijn faam behaalde in de klassieker ‘Lawrence of Arabia’ (1962) en nu weer glorieert als koning Priamus van Troy. Hij overtuigt vooral in de ontroerende scenes, waar de blik in zijn ogen als Troje brand het hoogtepunt is.
Herzien op 4K met Dolby Vision van Arrow. Onderhoudende coming of age familiedrama met een vleugje romantiek en feelgood.
Grootste troef is het unieke concept. De film werd niet in een paar maanden gedraaid, maar in alle rust opgenomen over een periode van twaalf jaar (tussen 2002 en 2013) met dezelfde vaste cast. Je ziet hoofdrolspeler Ellar Coltrane (als Mason) letterlijk voor je ogen ouder worden van zes tot achttien jaar. Ook de andere hoofdrollen, gespeeld door Patricia Arquette (de moeder) en Ethan Hawke (de vader), veranderen fysiek en emotioneel mee. Laatstgenoemden vond ik persoonlijk het sterkst spelen.
De film gebruikt geen grote plotwendingen of dramatische montages, maar toont juist de kleine, alledaagse momenten van het opgroeien. Van verhuizingen en mislukte stiefvaders tot eerste liefdes, vader-zoon gesprekken en ongemakkelijke tienerconversaties.
Eerste anderhalf uur veruit het beste, laatste uur vond ik wat minder.
Gezien op SkyShowtime. Matige avonturenkomedie in de stijl van Romancing the Stone, maar dan vier tandjes minder. Tatum en Bullock hebben nauwelijks chemie en Radcliffe doet zijn rolletje van Now You See Me 2 nog een keer over. De scenes met Brad Pitt waren het beste wat de film te bieden had. Slechts een aantal keer een klein lachje tevoorschijn kunnen toveren, vooral flauw.
Alternatieve titel: Mr. Nice Guy, 26 augustus, 09:21 uur
Herzien op 4K met Dolby Vision uit de Breakout Collection boxset van Arrow. Betreft de langste Japanese cut van 97min. Ik ben zelf opgegroeid met de kortere International cut. Deze langere versie toont alle geknipte beelden van geweld tegen vrouwen.
Geregisseerd door Sammo Hung en dat is duidelijk merkbaar door de brute actiescènes waar hij om bekend staat. Hij heeft zelf ook nog een cameo heeft als fietser. Wederom stelt het flinterdunne plot weinig voor, waar Jackie betrokken raakt bij een mislukte cokedeal tussen twee bendes en in bezit komt van belastend bewijsmateriaal in de vorm van een video-opname. Acteerwerk en dialogen van beiden bendes zijn echt om te huilen. Chan zelf overtuigt ook niet met zijn (nog steeds) gebrekkige Engels en niet overtuigende liefde met de vriendin. Enige wat deze film overeind houdt is het stuntwerk en enkele vechtscenes, waar de scene in de bouwplaats met de cirkelzaag het hoogtepunt is. Ook jammer dat de finale enorm anticlimax aanvoelt zonder gevecht tegen de Australische Richard Norton (die ook enorm goed kan vechten) en zijn handlangers. Dit kwam omdat Chan weer blessures had opgelopen tijdens filmen, waarvan één zelfs levensbedreigende. Tijdens een geplande val kon hij zijn lichaam niet op tijd draaien en viel op zijn nek, raakte 2min buiten bewustzijn, wat uiteraard paniek veroorzaakte op de set. Later in het ziekenhuis toonde de scan dat hij op het nippertje ontsnapt is aan een gebroken nek. Dat was tevens het besef bij Jackie dat hij een jaartje ouder werd en niet meer zo gek kon doen. Hij liet zijn manager weten dat hij nog maar max 1 film per jaar doet.
De ijscoman, gespeeld door Emil Chau, is een verwijzing naar de soortgelijke rol in Rumble. Hij was een beroemde Taiwanese popzanger en zijn cameo was bedoeld om het Aziatische publiek te verrassen.
Gezien op SkyShowtime. Heerlijke vileine humor en vervreemdende sfeer, wel een tikkeltje langdradig waardoor de vaart eruit was. Deed me sterk denken aan de Covid periode toen er ook zoveel complottheorieën rondgingen.
Een scherpe, actuele blik op de kloof tussen de harde werkelijkheid en de macht van grote bedrijven.
Ging Chaat Goo Si 4: Ji Gaan Daan Yam Mo (1996) 3,0
Alternatieve titel: Police Story 4: First Strike, 23 augustus, 10:00 uur
Zowel de Hong Kong- als de International Cut herzien op 4K met Dolby Vision uit de Breakout Collection box van Arrow.
Na Supercop en Rumble de derde samenwerking met regisseur Stanley Tong. De titel zou eerst Police Story 4: A Simple Mission gaan heten, maar was niet catchy genoeg en werd later aangepast naar First Strike. Koude Oorlog, internationaal geheim agent, internationale locaties, gestolen kernkoppen, ze maakten er geen geheim van dat Jackie hier als een Chinese James Bond wordt neergezet. Sterker nog, expert John Eaves (die aan meerdere Bond films had meegewerkt) werd ingehuurd om te assisteren bij de ski- en snowboard scenes. Voor zijn hulp kreeg hij ook de rol als CIA Lieutenant Mark.
Ik begrijp wel waarom New Line Cinema een hoop geknipt heeft, film kent weinig echte actiescènes. De eerste komt pas na 55min in de hotelkamer met de Australische (voormalig professional worstelaar & strongest man ‘95/96) Nathan Jones in zijn filmdebuut, en is ook meteen één van de hoogtepunten, bizar stuntwerk op extreme hoogtes. Ander hoogtepunt is de vechtscene met de werkladder. Hoewel de onderwaterscenes ook prachtig zijn, duurt het allemaal net te lang. De Internationale versie heeft wel de betere soundtrack, vond ik vroeger al te gek. Dat bijna alle scenes op locatie zijn opgenomen is natuurlijk wel een pluspunt voor de sfeer. Wel jammer dat Maggie Cheung niet van de partij is, ze wordt wel gemist. Jackie had haar wel gevraagd, maar omdat ze zelf ook naam had gemaakt vroeg ze teveel geld. Bill Tung (Uncle Bill) vertolkt nog wel zijn (laatste) rol, maar zijn vooral scenes aan de telefoon.
In mijn jeugd vond ik deze geweldig, maar nu je hem met een volwassen blik terugziet valt hij toch een beetje tegen. Duurt te lang voordat de film op gang komt, personages zijn minder boeiend en de finale voelt een beetje anticlimax aan.
Meteen maar op de release s’avonds meegepakt in de Vue, samen met m’n zus. Als horror liefhebbers hebben we alle vorige delen ook samen gezien. Was vrij rustig, zaten denk met een mannetje of 25 in de grote zaal.
Nummertje zes alweer van de Insidious franchise. Van de originele cast keert alleen Lin Shaye terug, die haar rol als Elise weer oppakt. Fijn om haar nog een keer te zien schitteren op 81 jarige leeftijd. Er worden wat nieuwe ideeën toegevoegd omtrent het heen en weer reizen naar “The Further”. Verder is het beetje een herhaling van zetten, de fans weten ondertussen wat ze kunnen verwachten. Toch weer een vermakelijk deel waar het begin veruit het sterkst is, vooral de scene met de “hut”. Later werd het een beetje goofy, waar zelfs één van de doden de andere aanduwt om naar boven te wijzen.
De creepy soundtrack wordt net als de vorige vijf delen verzorgd door Joseph Bishara.
Alternatieve titel: One Mile, 19 augustus, 23:08 uur
Gezien op SkyShowtime. Redelijk 13-in-een-dozijn actiethrillertje. Hier en daar wat ongeloofwaardig door de keuzes die gemaakt worden, maar wel vermakelijk! Ben benieuwd wat het vervolg brengt
Deze ook maar eens uit het plastic gehaald, lag al bijna een jaar stof te happen in de filmkamer. Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision en een nieuwe Atmos track.
Voormalig echtpaar Renny Harlin en Geena Davis sloegen opnieuw de handen ineen na de gigantische piratenflop Cutthroat Island. Het verhaal is leuk bedacht en vormde min of meer een blauwdruk voor de mannelijke variant “The Bourne Identity”, die een aantal jaar later verscheen. Shane Black schreef het scenario zo dat de film zichzelf niet al te serieus neemt en dat moet je ook vooral niet doen. Neem alleen al Davis als geheime CIA killer, totaal niet geloofwaardig. Ze wordt bijgestaan door de rokende en scheldende Jackson, die een hoop humor meebrengt. De kracht van de film zit hem dan ook vooral in de chemie van hun samen. Heerlijke over de top actie, alleen al voor de finale op de kade&brug zou je deze een keer gezien moeten hebben!
Na jaren herzien op 4K van Kino Lorber. Uit geheugen had ik deze nog best hoog zitten, maar kwam ik toch even van een koude kermis thuis. Ontiegelijke B-film die zelfs Liotta niet kan redden en daarbij ook nog eens te lang duurt. Dan zijn Air Force One en Con Air een heel stuk beter.
Familie uitje in Pathé voor een late voorstelling die Dolby Atmos ondersteunt. Vrij lange film, dus gekozen voor de VIP chairs waar we met grote verwachting plaats namen.
Eindelijk weer een Marvel film die mij kippenvel bezorgde, met een duidelijk volwassenere toon en diepe emotionele laag, waar eenzaamheid centraal staat. Geen multiverse chaos meer, de gegrondheid van New York voelt levend en tastbaar. Sterke interacties tussen de personages, waar Sadie Sink een fijne toevoeging is, die natuurlijk haar grote opkomst maakte in seizoen 2 van de geweldige serie Stranger Things. De humor tussen Spiderman en the Punisher slaat ook aan. Klein puntje van kritiek is dat de film soms wat leunt op de bekende superheldformule en een kwartiertje korter had gemogen. Ondanks dat een sterk begin van een nieuwe trilogie, laat deel 2 maar snel komen!
Titel en reputatie was mij bekend, maar de film trok mij nooit om hem te kijken, nu toch een kans gegeven op Netflix.
Normaal kan ik JK Simmons heel goed hebben, maar wat een tirannieke, sadistische zak speelt hij hierin als muziekleraar. Hele nare, neerwaardse vibe. Tuurlijk is de Oscar verdiend en is de boodschap in de film duidelijk, maar ik had er geen fijn gevoel bij. Toen de aftiteling kwam bleef ik ook met een onbevredigend gevoel achter. Nee, niet mijn film.
Herzien op de nieuwe 4K van StudioCanal. Eenmaal in Vegas aanbeland spatten de kleuren van de neonborden van het scherm.
Cage in één van zijn meest intense rollen als suïcidale alcoholist die naar Las Vegas reist om zich dood te drinken. Ook Shue overtuigd en breekt met haar stereotype als de kwetsbare prostituee die worstelt met eenzaamheid. Ze sluiten een onvoorwaardelijk pact: geen pogingen om elkaar te redden of te veranderen, enkel acceptatie. Julian Sands zie ik normaal graag, maar hier heeft hij een vervelende rol als Russische pooier met bijbehorend accent. De neonverlichting en leegte van Las Vegas fungeren als een drukkende, sfeervolle achtergrond, ondersteunt door catchy jazzmuziek.
Herzien op 4K van Vinegar Syndrome. Rauwe survivalthriller waar een peleton onvoorzichtige reservisten van de National Guard tijdens een oefening in conflict raken met de locale Cajun-jagers. Regisseur Hill bouwt de paranoia en dreigende sfeer meesterlijk op in de stikkende moerassen van Louisiana, die tevens prachtig zijn vastgelegt. Uitstekend spel van de ensemblecast waarbij de spanning onderling ook hoog oploopt. De finale in het kamp blijft fantastisch, je voelt gewoon haast de spanning op de bank. De hypnotiserende en sfeervolle muziek van Ry Cooder maken het plaatje compleet.
Herzien op 4K met Dolby Vision uit de Breakout Collection van Arrow. Laatste keer dat ik deze zag was nog op dvd, die ook maar beperkt was uitgebracht. Een bluray is naar mijn weten nooit verschenen in Europa, dus dit was een enorme upgrade.
Een buitenbeentje uit de filmografie van Chan in de vorm van een race car drama. Meer duister, met weinig ruimte voor komedie wat we van hem gewend zijn. In Amerika ook wel bekend onder de titel Dead Heat. Er kwamen maar liefst zes regisseurs aan te pas, waaronder Chan zelf. De vechtchoreografie werd voornamelijk door Sammo Hung gedaan, met de Japanse Pachinko arcade hal als hoogtepunt. Hier neemt Chan het opnieuw op tegen Ken Lo, die zijn terugkeer maakt van Drunken Master II. De film werd een enorme hit in Azië, met name Hong Kong. In het Westen deed de film het een stuk minder goed en werd al snel vergeten, een hoop kennen deze film ook niet. Ik heb zelf ook weinig met racing, dus voor mij is dit ook één van de mindere uit zijn carrière. Wel respect dat hij wat nieuws probeert en niet elke keer dezelfde film maakt. De laatste race werd in Japan en Maleisië opgenomen. Ik wist trouwens niet dat je strafseconden kreeg als iemand in de pit de auto aanraakt. De catchy muziek werd door Jackie zelf gezongen.
Matig tot redelijke SF survival thriller die net iets te lang duurt. De scene met de hond is hartverscheurend, nagebootste drive-in ervaring met de kerstverlichtte auto brengt gelukkig weer wat warmte en feelgood. Laatste kwartier gaan ze helaas de mist in. “Open the door, or I’m gonna gut you!”
Herzien op 4K van Arrow met Dolby Vision, betreft de lange versie die uit twee delen bestaat.
Heeft wat opstart problemen, maar het tweede gedeelte maakt een hoop goed. Je merkt wel duidelijk waar er is gecut voor reclame en de cliffhanger. Sterke rol van James Mason als de antiekhandelaar Richard Straker (Ciao, Constable). Met zijn dubbelzinnige opmerkingen en dreigende uitstraling creëert hij een onheilspellende sfeer die voor het grooste deel voelbaar aanwezig is. Aantal schrikmomenten, maar echt eng wordt het nergens omdat het vooral aan verbeelding van de kijker is overgelaten. Wel goede make-up effects van Barlow.
Alternatieve titel: Lady Kung Fu, 5 augustus, 15:15 uur
Herzien op bluray van Eureka. Werd in Amerika uitgebracht onder de titel Lady Kung Fu. Deze kwam 7 maanden ná de kaskraker Fist of Fury uit en je ziet overduidelijk invloeden en overeenkomsten. Zo speelt het verhaal zich rond dezelfde periode af tijdens de bezetting van Japan, rivaliteit met de Japanse school, de gevechten en de aanzet (naambord van de gevechtsschool) en cameravoering. Het spreekwoord luid beter goed gejat dan slecht bedacht en dan geldt hier ook, want dit is een geweldige martial arts klassieker.
Film werd geschoten in Zuid Korea, waar het drietal Angela Mao, Sammo Hung en Carter Wong voor vier maanden in de leer gingen bij (in real life) hapkido grootmeester Ji Han-jae. Hij leert hun in de film dat forbearance (geduld/verdraagzaamheid) de essentie is van hapkido, iets waar vooral Sammo grote moeite mee heeft, dat hij het maar groot op zijn handpalm schrijft als geheugensteuntje. Sammo was hier action director en speelde tevens de (eerste grote) bijrol als driftkikker Fan Wei. Hij had hier al dat litteken boven zijn lip, wat hij opliep door een gebroken fles tijdens een gevecht in een nachtclub in Hong Kong. Hij staat bekend voor zijn brute gevechtschoreografie en dat zie je hier al in bepaalde scenes. Tevens staat hij bekend voor zijn mollige lichaam, maar hier was hij goed in vorm en laat wat lenige moves zien. Debuutrol van Carter Wong, die hier nog een beetje houterig overkomt, maar wel degelijk de techniek beheerst. Angela Mao was al eerder te zien in Lady Whirlwind en hier laat ze duidelijk de ervaring zien die ze al had opgebouwd. Leuk om ook kickmaster Hwang In-shik te zien in zijn enige good guy rol als oudste en beste leerling die hun komt helpen. Richting de finale laat hij een verbluffende demonstratie hapkido zien. Eén van de badguys wordt gespeeld door Bruce Le (hier nog onder zijn oude naam), die een aantal jaar later bekend werd in Bruceploitationfilms als Bruce Lee imitator. Verder zien we nog cameo’s van Jackie Chan, Yuen Biao en Corey Yuen als bad guys, vooral Jackie is meerdere malen goed te herkennen.
Vorig jaar gemist, maar nu gezien op Netflix. Huiveringwekkende nachtmerrie waarin rouw, trauma en manipulatie samenkomen. Met de focus op verlies en de grens tussen liefde en waanzin, balanceert de film tussen emotionele diepgang en bodyhorror. Beklemmende sfeer en een constant gevoel van dreiging, ondersteunt door de onheilspellende score van Cornel Wilcek die de occulte ondertoon van het verhaal versterken.
Een film die langzaam onder je huid kruipt. En toch zat ik bij de aftiteling met een gevoel dat er meer in gezeten had.
Nee ik kon hier niet zoveel mee, verhaal en humor pakte me totaal niet met al die vreemde typetjes. Een viertal genaamd Handicap Four waarvan een blinde die kan handlezen, één met een boggel en de laatste twee missen een arm en een been. Niet mijn humor. Gevechten vielen ook zwaar tegen. Gordon Liu vind ik normaal te gek, maar hier heeft hij een duffe rol met dat nep snorretje. Alleen het laatste gevecht tegen Lo Lieh was enigszins het aankijken waard.
Samen met Mighty Peking Man de minste van de boxset.
Gezien op Netflix, redelijke 13 in een dozijn horror die weinig verrassend is.
Hij deed me meteen denken aan de oude horrorfilm Darkness Falls uit 2003, die ik op dvd verslonden heb, daar kon de Tooth Fairy ook alleen in het donker toeslaan.
Een leuk tussendoortje die snel wegkijkt.
Meegepakt op streaming met een collega. Nummertje 2 van het DCU.
Iets beter als het kleuterachtige Superman van vorig jaar, maar ook hier is de doelgroep weer duidelijk gericht op tieners en voelt het aan als een kinderfilm. Milly Alcock deed wel haar best, dat moet ik toegeven, al had ze natuurlijk wel een flink slippertje gemaakt in de media met de opmerking: ‘’Dan kijken jullie toch lekker niet!’’. Dat was natuurlijk een big mistake en ze werd meteen op het matje geroepen. Denk verder niet dat dat de doodsteek was, gros van de mensen (incl mezelf) zit gewoon niet meer te wachten op dit soort superheldenfilms. Zie je duidelijk terug in de bioscoopbezoeken, komt geen hond op af en binnen vier weken was de film uit de bioscopen verdwenen. Denk wat deze film vooral heeft genekt is het script, wat werd geschreven door de gefaalde actrice Ana Nogueira, die nog geen enkele speelfilm op haar naam had staan. Deels gebaseerd op een stukje opscure strip van Tom King waar bijna niemand bekend mee is, wat resulteerde in een slap verhaaltje wat door toevalligheden aan elkaar is geknoopt. Bij Superman kreeg James Gunn van de studio carte blanche en ik denk dat dat een beetje naar zn hoofd is gestegen, want je moet toch wel padje af zijn om een project van (incl marketing) 250mil door een fking nobody te laten schrijven. Resultaat is een gigantische flop, waar amper de helft werd terugverdiend.
Over de film zelf ben ik eens met de meeste filmkranten, een middelmatige superheldenfilm die nergens weet te verrassen. Echt slecht is de film ook niet, zitten zeker wel aantal mooie scenes in, maar we hebben het allemaal al 10x gezien. Het is weer dezelfde crinchy meta humor en clichématige actiescenes.
Denk dat Spiderman het een heel stuk beter gaat doen, en die ga ik ook zeker meepakken in de bios.
Na lang uitstellen toch maar een kans gegeven op streaming. Een droevige start van Gunn's DCU reboot. Waar Man of Steel misschien net een tandje te duister was, is deze juist compleet 180° gedraaid en een kleuterfilm geworden. Daarbij is het bovenal een drukke film, met een onnodig rommelig plot wat aanvoelt als los zand. Verder worden we getrakteerd op een hoop flauwe humor en vervelende karakters. Enige pluspuntje is Corenswet zelf, qua gezicht goede charisma, al ziet dat er pak er een beetje belachelijk uit met die bobbel in z'n rode onderbroek.