Ik ben in het bezit van Resident Evils 2 (volgens mij de remaster), 4, 5, 7, 8 en iets dat Revelations heet, maar ik heb er nog nooit één van gespeeld. Ik heb een beetje een probleem met impulsaankopen van videospellen in de uitverkoop. Ik weet dat er één is met een soort Texas Chainsaw Massacre inslag en ééntje met een vampierdominatrix, die een tijdje terug een populaire meme was. Maar als je daar ook hitsige fanfiction over hebt geschreven, heb ik slecht nieuws: die zit niet in de film. Laten we staan voor een vervolg.
Ik ben ook niet naar naar deze film geweest vanwege de spellen, maar omdat het de nieuwe film is van Zach Cregger, van Barbarian en Weapons. Naar mijn mening is Cregger op dit moment één van de beste regisseurs van het betere popcornvermaak. Een echte vakman, die enorm spannende momenten goed met scherpe humor afwisselt en dat dan ook altijd netjes rond de 90 minuten afrond.
Dat geldt ook weer voor Resident Evil, maar het is toch wel anders. Barbarian en zeker Weapons waren behoorlijk origineel, maar Resident Evil is een schaamteloos eerbetoon aan naar wat ik aanneem dat Creggers helden zijn. Met name Sam Raimi en vroege Peter Jackson (kunnen we vroege Peter Jackson trouwens niet terug krijgen?) Het eerste deel van de film is meer Evil Dead, op het einde gaan we meer naar Brain Dead. Er zit ook nog flink wat The Thing in en dan gaan we op het einde ook nog van de heel recente invloed van The Substance (dat het naar mijn idee weer van een ander videospel dat ik wel gespeeld heb, Inside, had, maar misschien hadden die het wel weer van een Resident Evil spel?) naar heel klassiek met King Kong. Omdat de Resident Evil spellen ook graag leentjebuur spelen bij horrorklassiekers, moet ik alleen wel een slag om de arm houden of dat niet de invloeden van Capcom waren, die Cregger keurig heeft overgenomen.
De special effects zijn vaak lekker tactiel, maar er zijn wat mindere, te computerige momenten. Af en toe blijft Cregger ook net wat te dicht bij het videospel, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon over een smal randje moet lopen of over een stel auto's moet klimmen.
Bijna de hele film wordt gedragen op de smalle, maar wel voldoende sterke schouders van Austin Abrams. Zijn karakter heeft wat trekjes van Ash uit Evil Dead, maar dit is 2026 en niet de Reagan-periode van opgepompte actiehelden, dus hij blijft wat meer een schlemiel, ook na het verslaan van heel wat monsters.
Een tweede Oscar voor een Cregger film zit er niet in, maar het is dus wel prima vermaak, ook net wat beter dan Send Help, de recente film van Creggers inspirator Raimi.
Alternatieve titel: Battleship Potemkin, afgelopen zaterdag om 22:23 uur
De matrozen van de Potjomkin weigeren borsjtsj (dicteewoord!) gemaakt met verrot vlees waar de maden uit kruipen te eten. Russische soldaten in Japanse krijgsgevangenschap krijgen nog beter te eten! (Dit hele verhaal speelt zich af tijdens de voor het Russische Rijk desastreus verlopen oorlog met Japan. Het zou me niet verbazen dat als je "verpletterende nederlaag" opzoekt op internet, je de slag bij Tsushima vindt. Niet goed voor de moraal, maar vlees met maden is nog slechter, denk ik zo.) De officieren proberen de muiterij hardhandig de kop in te drukken, maar de mariniers sluiten zich er bij aan. Daardoor lukt het de matrozen het schip over te nemen. Ze zetten koers naar Odessa, waar ze steun krijgen van de lokale bevolking. Het tsaristische leger richt daarop een bloedbad aan in de stad, maar de Potjomkin weet het hoofdkantoor van de generaal aan gort te schieten en het squadron dat op ze af is gestuurd, sluit zich bij de opstand aan.
Maar Bronenosets Potyomkin moet je niet kijken voor het verhaal. Het is Sovjet-propaganda van de minst subtiele soort. Ook voor het acteren moet je hier niet zijn. Om ideologische redenen zijn er namelijk geen hoofdrolspelers; het gaat om het collectief van het volk. Ook heel communistisch: op een gegeven moment moeten de muiters zich organiseren en krijg je de tussentitel (ik parafraseer): "Tumultous meetings last until late in the evening". Zelfs in hun propaganda moeten communisten toegeven dat ze eindeloos vergaderen over onderlinge meningsverschillen.
De reden dat de film zo hoog staat aangeschreven in de filmgeschiedenis is vanwege de enorme vernieuwingen in montage die Sergei Eisenstein introduceerde, vooral op het gebied van cross-cutting: het telkens wisselen van perspectief en personages. Zelfs naar moderne maatstaven is de film vaak nog enorm snel en opzwepend, tot op het hectische af. Dit wordt nog versterkt door de opzwepende score die Edmund Meisel specifiek voor deze film schreef. Dat culmineert in de trappenscene, terecht hoog in het canon van belangrijke momenten uit de filmgeschiedenis. En totaal verzonnen: de muiterij op de Potjomkin was echt, maar het bloedbad op de trappen in Odessa heeft nooit plaatsgevonden.
Voorafgegaan door een interessante lezing van Volkskrant filmrecensent Kevin Toma, die ook nog La Révolution en Russie, een Franse film van 4 minuten uit 1905, kort nadat de opstand daadwerkelijk plaatsvond, liet zien. Zoals de meeste van die heel vroege films erg statisch, wat dan weer Eisensteins innovaties benadrukt.
Het is 1972 en de tegen die tijd al legendarische Fellini denkt: "Fuck it, ik ben Fellini en ik heb het gehad met standaardfilms. Ik ga een film maken met alleen maar het soort scenes waarin ik de allerbeste ben." En zo krijg je Roma, een stel op zichzelf staande korte filmpjes rond de Eeuwige Stad. Op zijn Fellini's, dus technisch virtuoos en ook heel druk. Eigenlijk wel de volgende stap na Satyricon, waar nog een beetje een verhaal in zat. Gelukkig is het mozeskriebelsixtiessausje dat over die film lag in Roma grotendeels weg. De verkeershel op de ringweg (met dank aan Shell) is mijn favoriete deel, maar ook de bordelen (raar), de kerkelijke modeshow (nog raarder) en het begin met de aankomst in de huurwoning en het volgende etentje zijn Fellini die achteloos zijn brille ten toon spreidt. Het mist zo wel de emotionele impact van 8½ en La Dolce Vita, maar dat maakt dan wel weer dat het lekkerder wegkijkt.
Ook weer een film met alleen openingstitels. Einde is einde, lichten aan. Ik vind dat we daar naar terug moeten, want het zet een duidelijke punt in plaats van dat soort langzame doodbloeden met een eindeloze aftiteling. Ik hoef ook niet te weten welke kappers en chauffeurs allemaal aan de film meegewerkt te hebben. Zal wel contractueel moeten, maar kan dat niet op een website?
Alternatieve titel: The Kidnapping of a President, 21 september, 20:41 uur
Vrij melige komedie over de waargebeurde, zeer knullige fascistische couppoging en ontvoering van de president (Pertti Sveholm) en zijn vrouw (Riitta Havukainen) in 1930 in Finland. Doet nogal denken aan The Death of Stalin qua stijl van humor of een mindere aflevering van het Eerste Wereldoorlog deel van Blackadder, zeker omdat coupleider Kurt Wallenius (Aku Sipola) een soort fascistische, alcoholistische versie van generaal Melchett is.
De film heeft zijn sterke momenten, maar vaker is het het zowel qua tempo van de film als komische timing van de acteurs net niet. Het wordt nooit echt vervelend, maar het is allemaal een beetje stroperig. Hoofdrolspeler Jussi Vatanen (Fallen Leaves) en Havukainen vallen in positieve zin op.
Ik denk dat deze toch zeer voor de lokale markt gemaakt lijkende film alleen in Nederland is uitgebracht omdat er ook wat Nederlands geld in zit.
Ik wist eigenlijk van te voren dat ik deze film niet zou gaan waarderen. Er is een bepaald type experimentele film uit eind jaren zestig/begin jaren zeventig dat me werkelijk helemaal niets doet en de omschrijving van Le Révélateur wees heel erg die kant op. Maar ik ben wel fan van de muziek die Radwan Ghazi Moumneh onder de artiestennaam Jerusalem in My Heart heeft uitgebracht en ik heb ook eerder goede optredens van hem gezien. Dus ging ik vooral naar deze voorstelling voor de livesoundtrack van Moumneh met de mij onbekende Réka Csiszér. Bovendien maar €5 toeslag bovenop de Cineville en net iets langer dan een uur, dus ook geen drama als het helemaal niets zou zijn.
Helaas bleek mijn voorspelling voor wat betreft de film uit te bekomen. Het is niet eens dat ik het echt slecht vond, maar het ging totaal langs me heen zonder me op enig moment te raken. Het jongetje had ook totaal geen acteertalent en zat regelmatig gewoon recht in de camera te kijken. En dan zoiets als de bijbel als wc-papier: grote worden jarenzestigclichés niet. Ik zat al snel veel meer op de muzikanten te letten dan op het scherm. Als de film daadwerkelijk totaal zonder geluid was vertoond, zoals maker Philippe Garrel het oorspronkelijk bedoeld had, dan was ik waarschijnlijk na een half uurtje vertrokken.
Maar het concert was best goed. Daarvoor 3½ ster. Niet hoger, want omdat het bij de film moet passen, miste ik een beetje de echt extatische momenten die in de concerten van Jerusalem in My Heart wel zaten.
Alternatieve titel: The Ear, 20 september, 10:21 uur
De Uitkijk heeft momenteel een programma rond de Tsjechoslowaakse New Wave. Dat betekent dat iedereen die hem nog niet gezien heeft in de regio Amsterdam NU gaat reserveren voor meesterwerk zonder weerga The Cremator. Maar die heb ik de pas gezien (ook in De Uitkijk), dus opteerde ik voor Ucho (Oor).
Nou associeer ik de Tsjechoslowaakse New Wave met een losse stijl met veel experimentatie, vaak nogal sprookjesachtig en als het in kleur is ook uitbundig gebruik daarvan. Beetje het filmequivalent van CoBrA. Ucho voldeed niet aan die verwachtingen, want het blijkt een heel klassiek opgebouwde paranoiathriller annex relatiedrama, gefilmd in een noir-stijl. Atypisch, maar wel goed. Ook wel heel expliciet anti regime, waardoor de film tot 1990 op de plank heeft gelegen.
Ludvik (Radoslav Brzobohatý), onderminister op het bouwministerie, en zijn eega Annie (Jiřina Bohdalová, van Murdering the Devil en When the Cat Comes) zijn naar een receptie geweest ter ere van bezoek van een Russische delegatie. Annie heeft zich vol laten lopen, maar voor Ludvik was het een stressvol avondje, want er komen zuiveringen aan en zijn baas, de minister, hoort bij degenen die in ongenade zijn gevallen over een rapport dat Ludvik mede heeft geschreven. Hij is de hele avond bezig geweest roddels en hints te ontcijferen. En bij thuiskomst blijken er dingen in huis niet te kloppen. Zo is er alleen in hun huis geen stroom, want een mooie excuus is voor een fijn schaduwrijke noirbelichting op basis van kaarslicht en zaklantaarns. Het lijkt er op dat er is rondgesnuffeld.
Tot overmaat van ramp is Ludvik het 10-jarig huwelijksjubileum van hem en Annie vergeten en zijn huwelijk zat al niet echt in lekker vaarwater. Bovendien is de stomdronken Annie in het begin van de film niet echt ontvankelijk voor zijn stress.
Ucho had net zo goed een Amerikaanse of Britse film uit die periode kunnen zijn, met zijn snijdende dialogen tussen twee echtelieden die elkaar al jaren niet meer kunnen uitstaan en Koude Oorlogsparanoia die langzaam tot waanzin drijft, hoewel de vorm hier wel typisch is voor een communistisch regime. Maar dat is nou net een genre waar ik heel erg van houd en Ucho is er ook gewoon een goede uitvoering van, naast door de goede cinematografie ook dankzij de sterke vertolking door Brzobohatý en Bohdalová van Jan Procházka's intelligente script.
Alternatieve titel: John Nada: De Hel Breekt Los, 17 september, 21:28 uur
Ik kende de reputatie van deze film als anti-kapitalistische satire, maar ik had er niet op gerekend dat in het begin hele stukken zouden zitten met een verzetsgroep die regelrechte marxistische theorie verspreidt. Blijkbaar heeft John Carpenter een flinke hoeveelheid Marx in de boekenkast staan. Dat eindeloze gevecht om Frank de zonnebril op te laten zetten is dan natuurlijk een metafoor voor hoeveel moeite het De Ware Socialist kost om de arbeidersklasse te overtuigen van zijn positie en tot actie te laten overgaan. Dan weet Carpenter ook dit nog in het script te stoppen: (reactie op ander bericht)
En dat is anno 2026 niet eens wat het meest voorspellend is gebleken. Dat is voor mij de sterke scene waar de politie met een bulldozer het kamp van de daklozen opruimt.
Carpenter is niet het niveau vakman dat bijvoorbeeld Paul Verhoeven of James Cameron wel is en hier en daar rammelt de film nogal. Vooral de finale voelt nogal afgeraffeld. Dat is niet de schuld van hoofdrolspeler Roddy Piper, hoewel dat bepaald geen topacteur is. Aan zijn manier van vechten te zien is dat van oorsprong een showworstelaar en Carpenter is slim genoeg om hem niet al te veel tekst te geven, maar hem het stugge, zwijgzame type te laten spelen. Hij heeft ook goede chemie met zijn medespierbonk Keith David.
Ik was erg te spreken over Luuk Bouwmans De Propagandist, dus toen zijn nieuwe documentaire weer een bioscooprelease kreeg met positieve kritieken, was dat een goede reden om weer te gaan kijken.
The Desert of the Real blijkt zelfs nog net iets beter dan De Propagandist. Dat komt vooral door het onderwerp. In De Propagandist liet Bouwman zien dat hij een onderwerp met diepgang kan behandelen en daar een goed opgebouwde film rond kan maken, maar het is verder visueel vooral conventioneel talking heads en archiefmateriaal wat de klok slaat. In The Desert of the Real vertellen mensen die een psychose hebben meegemaakt hun verhaal, inclusief re-enactments van hun ervaringen, waardoor Bouwman meer creatief kan zijn.
The Desert of the Real negeert eigenlijk volledig de biologie van de psychose en concentreert zich op de sociologie en filosofie er van, met vragen als "Wat is het 'ik'?" en "Is 'normaal' niet eigenlijk ook een vorm van collectieve psychose?" Voor mijn door Wikipedia- en YouTube-konijnenholen gevormde oppervlakkige kennis is dat erg Foucault, maar die naam valt nooit, ondanks dat één van de ervaringsdeskundigen de filosoof Wouter Kusters is, die toch ongetwijfeld met zijn werk bekend moet zijn. Dus misschien heb ik het mis.
Door die aanpak vanuit een groter filosofisch/sociologisch perspectief, gecombineerd met de trippy beelden, vaak archiefmateriaal uit nieuwsuitzendingen of popcultuur, kwamen ook erg sterke referenties aan Adam Curtis boven. Dat is alleen maar een compliment.
Curtis gebruikt dan weer niet re-enactments, het andere centrale element in The Desert of the Real, waarbij Bouwman ook in gesprek gaat met de geïnterviewden over of ze het zo willen of toch anders. Dat deed me meer denken aan een andere gigant in het genre, Errol Morris.
Twee grote namen, maar juist door het combineren ervan The Desert of the Real is toch wel echt Bouwmans eigen film geworden.
Door die ensceneringen zit er ook wat humor in de film. Kunstenares Ine Poppes anekdote over hoe voor kerstmis een Vader Abraham-imitator werd ingehuurd door de instelling waar ze was opgenomen en zwaar gedrogeerde psychiatrische patiënten kwijlend in polonaise gingen op het Smurfenlied is daarbij toch wel het hoogtepunt. Ook het opgenomen gesprek met de Russische ambassade dat ze heeft bewaard is geweldig.
Daarmee is The Desert of the Real na Memory en Kabul, between Prayers alle de derde Nederlandse documentaire die hoog in mijn lijst van beste films van 2026 komt. Een topjaar voor de Nederlandse documentaire!
Nadat hens vorige film I Saw the TV Glow een groot eerbetoon was aan X-Files, heeft Jane Schoenbrun nu maar gewoon Gillian Anderson in de hoofdrol gecast. Als een karakter dat zwaar geïnspireerd is door Gloria Swanson in Sunset Boulevard, hoewel er ook wel wat Dolly Parton in zit. In een film die een parodie op annex eerbetoon is aan slashers als Friday the 13th en Nightmare on Elm Street(bloedfonteinen!) En dat alles met een Lynchiaanse twist.
Kortom: Schoenbrun is nog steeds een knip-en-plakker met de filmgeschiedenis. Maar hen bereikt nu wel een Hank Shocklee-in-zijn-Bomb Squad-hoogtijdagen niveau. Het beetje schoolse, YA-toontje van I Saw the TV Glow is vervangen door zelfverzekerdheid met een dikke humoristisch knipoog en originele invalshoeken. Misschien ook omdat de boodschap die wordt gebracht is: maak je niet te druk, het is allemaal spel. Wat ook in de film zelf terugkomt: Counting Crows, echt? Voor die scene?
Het verhaal is gebouwd rond regisseur Kris (Hannah Einbinder) die de Camp Miasma-reeks mag rebooten dankzij het Sundance succes van haar korte film die Psycho hervertelt vanuit het perspectief van het douchegordijn. Ze wil deze opdracht graag doen, omdat ze als meisje haar eerste queer crush had op de hoofdrolspeelster van het origineel: Billy (Anderson). Billy heeft na die film nooit meer een andere film gemaakt en heeft zich teruggetrokken op het oude zomerkamp waar de eerst Camp Miasma-film is opgenomen. Kris gaat Billy opzoeken om haar te overtuigen in de reboot te spelen, maar er gebeurt meer. Kris heeft namelijk problemen zich seksueel over te geven - dissociatie wordt gesuggereerd - en heeft zich daarom op film als substituut gestort. Billy ontpopt zich tot een soort mengvorm van lerares en meesteres (niet met zweepjes en zo - hoewel het er wel bloederig aan toe gaat - maar dus meer Sunset Boulevard.) Het is allemaal een spel! Geef je over! Dit geldt ook voor film zelf: het is niet erg als er wat problematische punten in films zitten; focus op wat telt voor die films: vlees en vloeistoffen. Ren gedrenkt in bloed in je onderbroek door het bos, tepels vooruit en geniet ervan!
Dit alles in een surreële vertelwijze en met humor waar thema's meer worden gesuggereerd dan expliciet uitgesproken, waardoor de didactiek ver weg blijft. Verder is de vormgeving geweldig en heeft de cast precies de acteurs in bijrollen die je wilt, zoals Zach Cherry en Dylan Baker. Anderson is sterk, maar dit is toch de film van Einbinder, die goed onzeker en kwetsbaar kan spelen met een behoud van komische timing. Het stomme is dat ik dacht: "Zo doe je dat, zonder dat vervelende 'kijk mij eens excentriek zijn' van Sorry, Baby" en er later achter kwam dat de schrijver/regisseur/hoofdrolspeler Eva Victor van Sorry, Baby dus in deze film zit als een onherkenbare stoner punk-dj... Team Schoenbrun/Victor vs Martijn: 10-0. Ik kende Einbinders naam eigenlijk alleen omdat ze zo ongeveer de woordvoerder is van "Joods-Amerikaanse acteurs tegen de Gaza genocide", maar had haar nog nooit ergens in gezien. Dat blijkt te kloppen, want ze heeft ook nog nauwelijks in films gespeeld, maar is vooral bekend van de serie Hacks, die elk jaar tientallen Emmy's lijkt te winnen, maar in Nederland niet veel bekeken wordt of alleen door mensen die er verder niets over te melden hebben.
John Carpenters carrière heeft een duidelijke goede en een slechte helft. De laatste film van de goede helft is het geweldige In the Mouth of Madness uit 1994. De slechte helft - het enige wat daarin nog wel amusant is, is Escape from L.A. - begint met deze film. Village of the Damned uit 1995 is een remake van een klassieke horrorfilm (nog niet gezien), maar Carpenter toonde met The Thing aan dat dat in principe geen probleem hoeft te zijn.
De begin is nog wel goed. Het is heel erg wat we kennen van Stephen King: een vriendelijk dorpje, deze keer aan de (mooie) Californische kust in plaats van die van New England, waar we alle bewoners uitgebreid leren kennen. Dan valt tijdens het dorpsfeest ineens iedereen 6 uur flauw, waarna tien vrouwen zwanger blijken. Carpenter pakt goed de psychologische horror van onverklaarbare zwangerschappen op. Maar dat is waar het goede deel van de film ophoudt.
Als de kinderen eenmaal geboren worden, blijken ze natuurlijk de incarnatie van Het Kwaad. Helaas zijn de kindacteurs matig, hebben ze allemaal idiote, goedkope pruikjes op en was het budget voor de special effects blijkbaar $1.000. Alle griezelige sfeer weg.
Het is vooral allemaal erg mat. Alles aan deze speelfilm schreeuwt: "gemaakt voor televisie". Dat is vooral een gevoel/vibe, maar één reden daarvoor is overduidelijk: Carpenter en de scriptschrijver lijken de opdracht te hebben gekregen om in te spelen op het toenmalige succes van X-Files. Alleen met ironische distantie een complotgekkie spelen is voor hoofdrolspeler Christopher Reeves niet weggelegd; die blijft altijd de rechtdoorzee all American Superman. Kirstie Alley doet het wat beter als in het zwart geklede, kettingrokende arts die bij het overheidscomplot betrokken is, de meest opzichtige X-Files-verwijzing. Een beetje schmieren kan je ook aan Mark Hamill altijd wel overlaten, dus die is goed gecast als dorpsdominee die het allemaal al ziet aankomen. Verder is het vooral vlakheid en houterigheid wat de klok slaat.
Er komt een nieuwe Robin Hood-film aan, maar laten we eerlijk zijn: er is maar één film dé Robin Hood film en maar één acteur dé Robin Hood. En het leuke aan het bioscooplandschap van 2026 is dat die dan ook weer even gaat draaien.
Als kind heb ik deze film naar mijn idee echt tientallen keren op televisie gezien, maar het zal veel minder geweest zijn. Als volwassene nog nooit, maar ik kan nu bevestigen dat het nog steeds een, of misschien ook wel het Technicolor feestje is. Heerlijk tempo ook en zeker gezien die loodzware driestripcamera's ook ontzettend bewegelijk gefilmd.
Wat ik als kind niet besefte, is dat dit een film uit 1938 is en dus het gegeven van opstand tegen valse machthebbers toen natuurlijk enorm relevant was. De boodschap hier is ook: gun de tegenstand geen bitterheid, maar blijf ze belachelijk maken. Dat soort boodschap kan je aan Michael 'Casablanca' Curtiz (geboren in een joodse familie in Budapest als Manó Kaminer) wel overlaten.
Vette kostuums ook. Basil Rathbone als Guy de Gisbourne en Olivia de Havilland als Maid Marian lijken in een soort permanente strijd verwikkeld voor de titel 'best geklede persoon van Nottingham'. Marian wint met een jurk die van een stof die zo geweven is, dat hij van purper naar smaragd verandert al naar hoe hij valt. De kostuumontwerper is Milo Anderson.
Ook wel grappig hoe Claude Rains prins John speelt als een man die alles maar een grapje vindt, gewoon even kijken hoe ver je kan gaan. En dat klopt historisch gezien vast ook, want iemand van zulke hoge adel kon hoogstens naar een wat afgelegener kasteel verbannen worden.
