Logboek

Eigenlijk maar één vraag... waarom zijn de Garrity's meer dan anderen? En waarom gedragen ze zich ook zo? Lastig om zo dan mee te leven met dit drietal terwijl je het perfect prima zou moeten vinden dat anderen voor hun redding dan het loodje leggen.

Wel een rampenfilm met behoorlijk goed gemaakte beelden, dat dan weer wel. 2,5 à 3.

(reactie op ander bericht)


Sluit ik grotendeels bij aan. Voelt als Mijn Restaurant on steroids met een vleugje Hell's Kitchen eroverheen. Het enerveert je. Heb sowieso ook wat een afkeer van het horeca gebeuren met al dat opgeblazen gedoe, dus dat helpt er niet aan.

Anderzijds, als film wel knap gedaan. Ook altijd wel meeslepend, zo'n one-takes. Maar Adolescence pakte me toch pakken meer, zeker dan de aflevering met het bezoek van de therapeute.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Bij momenten zeer grappige subtiele humor. Vond vooral het slotpleidooi sterk, als de vraag wordt gesteld of mensen die door zo'n humanoïde partner rond alles bevestiging en erkenning krijgen nog wel in staat zouden zijn tot contact met andere mensen? Verder snijdt deze film net als onder meer de Zweedse serie Äkta Människor interessante onderwerpen aan:
* kan en mag een humanoïde wel de plaats innemen van een mens om menselijke eenzaamheid tegen te gaan?
* dienen zulke robots ook bepaalde rechten te krijgen, en een effectief onderdeel van de samenleving te vormen?
* maakt een immer aanpassende naar je pijpen dansende robot überhaupt gelukkig, of heeft een relatie net wat frictie, tegengas en imperfect mens zijn nodig?

Ja, voor mij best een hoog scorende 'kleine' romantische sci-fi komedie.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vond dat hier nogal Marina achtige stukken in zaten. En dan nog een Rocco ook. Gek dat ik deze film nu pas voor het eerst keek. Het lag me allemaal wel. Had er 3,5 voor klaar staan maar het slot waarbij de rijke weduwe een stukje toneel opvoert om de jongen zijn papa terug bij zijn mama en gezin te doen krijgen, ook al zag ze die man zelf wel zitten, doet me er nog een halve ster aan toevoegen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"Tot straks."

Het Afscheid is wat een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen in het verleden en heden (tijdens een druilerige week waarin het steeds licht lijkt te regenen) van hoofdfiguur Pierre Wesselmans waarin afscheid centraal staat. Al te veel spanning zit er niet in de film, maar het beklijft allemaal wel door sfeerschepping, en gaat gepaard met een zekere kunstzinnigheid en voelt wat experimenteel. 'k Vond Meeuwen Sterven in de Haven wel net iets sterker, want hier miste ik nog net iets meer context om de zwaarmoedigheid om het getormenteerde verleden nog wat beter te kunnen plaatsen. Maar 't moge duidelijk zijn dat we op dat moment nog maar 2 decennia na WO II zijn en het juk van de oorlog nog zo over alles heen hangt en dat een zeeliedenbestaan sowieso een apart leven inhoudt.

Opvallend vond ik de 2 tegenovergestelde uitspraken van het meisje in de bar [gespeeld door Marlene Edeling] die stelde "dat het makkelijk is om te houden van een ander" en de vrouw van Pierre [mede-hoofdrolspeelster Petra Laseur] "dat het moeilijk is om te houden van iemand." Het stukje met de speelgoedrevolver wat de tweede keer tot een hartaanval leek te hebben geleid vond ik maar iets vreemds.

De flashbacks naar best wel zeer bijzondere gebeurtenissen uit het verleden (bv. toen Pierre gevraagd werd een legerplunje aan te trekken om als zoon van een stervende vrouw waarvan het hele dorp behalve de moeder wist dat hij sneuvelde aan haar sterfbed te verschijnen) mochten me iets meer worden uitgewerkt. Nu werd het even aangehaald en waaide het alweer weg, en zo werden we als kijker ook nogal geconfronteerd met afscheid nemen en loslaten, een sterven zonder doodgaan, al 2 decennia na de Grote Dood. Dus mogelijks had het een bedoeling.

Bijpassende song:
Lacrimosa - Tränen der Existenzlosigkeit
Bereit zu sterben
Bereit zu verfallen
Bereit mich selbst zu vergessen
So wird keine Träne fließen
So wird keine Seele trauern
So hat es mich nie gegeben!

stem geplaatst

Schild en Vriend

Wat een plechtstatig toneel. Zeker bij zij die leefden als God in Frankrijk. En op de zolder waar de achtergebleven familie Breydel zich had schuilgehouden (wel een aangrijpende scène). Je zou als broer en zoon van voor minder de geschiedenis in willen gaan, want als het van de acteerprestaties van de familie af moest hangen...

Wel nog bewonderenswaardig hoe je in 1984 een film gemaakt kreeg die eruitzag alsof het zich bijna 700 jaar eerder afspeelde. En handig dat de Nederlandse acteurs de Fransen nogal voorstelden, zij staan met hun suderans en marechaussee er van nature het dichtst bij. Nee, zonde ergens dat er niet gewoon Frans werd gesproken door de vaudeville. Il faut le faire!

De veldslag aan het eind is het summum van de film, een leuk stukje reenactment zeker met de ridder én paard gehuld in blinkend goud met bijhorend mysterie achteraf (alleen wat jammer dat het voor ons kijkers nog werd uitgeklaard), en de aftermath vol lijken, dode paarden en gereutel van zwaargewonden en spartelende gewonde dieren (dat laatste wel hard om zien), maar kan de film tegen dan niet meer zo redden. Al delibereer ik hem graag nog net.

Wat een leger aan bekende acteurs kwam ook weer de revue gepasseerd. Kan ook moeilijk anders gezien het massa-epos. Ook daar nog wel een pluim voor, weinig films uit de lage landen die ooit zo een epos-verfilming deden. Het was eens iets anders. Dus wil ik hem ook niet te zwaar afbranden, een 3-tje. Voor het slotakkoord wil ik gerust 4 geven, maar het eerste uur was me hooguit 2 waard. Per slot van rekening werd er naast een film ook een mini-serie van 4 afleveringen van een 50-tal minuten ingeblikt. Die heb ik als kind wellicht ooit nog op tv gezien, ik heb zo het vermoeden dat die iets meer waarde kan hebben.

En nog leuk ook om te vernemen vanwaar de naam Guldensporenslag gekomen is. Nooit geweten.

Ik heb het niet drooggehouden. Meermaals. Sowieso al een interessante film gezien het onderwerp van de Adventure Race, en dan al de emoties er nog eens bij rond de hond. Wat mij betreft een heel mooie sportfilm, een beetje vergelijkbaar met The Art of Racing in the Rain. Die vind ik ook geweldig. Iets te veel clichés wel hier en daar en daarom dus geen perfecte score. 4,5 is misschien ook wel aan de hoge kant, maar een topper vind ik het sowieso. Deze moet ik alleszins vlug ook aan de kinderen tonen.

Net als in de eerste veel gepalaver onderbroken door even een kort shot van de Megalodons, maar wel een pak onderhoudender qua verhaal. Beelden blijven wel zeer belabberd, al kunnen ze er aan het eind van de film wel nog mee door. Hoe handig ook wel dat de Chinese overlevende zo vloeiend Engels kan. 'k Vond hem alleszins iets beter dan de voorganger, al denken ze daar op IMDb blijkbaar heel anders over.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"Als we geen dagen aan het leven konden toevoegen...
dan moesten we maar leven aan de dagen toevoegen."

Deze zag ik al eens eerder, maar wel een fijne herziening. Ik erger me wel zeer aan de mannelijke hoofdrol. Wat een lul van jewelste bij momenten met z'n "liefde in tijden van kanker heeft zo z'n eigen spelregels", al kan de acteur daar niet aan doen. En als personage wisselt hij dat ook wel weer af met andere momenten. Verder wel aangrijpend en ontroerend, en met enkele zeer opmerkelijke scènes.

'k Kan me indenken dat het een vrouw enorm in haar waarde raakt, hoe gek we daartoe ook wat geïndoctrineerd zijn. 'k Kan ook aannemen dat het een koppel niet altijd sterker maakt om door zulke zware beproevingen te gaan, dat er vaak en veel niet zo vrolijke periodes zijn en de zwaarte daarvan kan gaan doorwegen. Nu was de verbinding tussen deze twee in de film sowieso al best slappe kost, waardoor ik het wat moeilijker vind om er vanuit relatiegevoelens dan in mee te gaan. Turks Fruit is een wat soortgelijke film, die me wel meer ligt.

Maar los van het relationele aspect wel een mooi gebrachte aangrijpende film, met ook ruimte voor tederheid, en ondanks het wenkende onvermijdelijke vanaf halfweg wél veel mooie dingen nog, ook samen. Even dan. Uiteindelijk overheersen wel de pakkende en verbindende momenten, wat veel van de onzin goedmaakt. Maar uiteraard was de kanker al lang in het verhaal geslopen, en dat krijg je toch niet meer zo weg.

Interessant onderwerp. Tot op zekere hoogte ook wat mee te maken gekregen, een kersverse mama als partner die op tal van momenten heel bizar uit de hoek kon komen en waar soms geen pijl op te trekken viel. Ook zij had behoorlijk wat onverwerkte trauma's uit het verleden, zij het nu geen papa die uit het leven stapte. Het betreft in deze film natuurlijk een tragikomedie, met dan uiteindelijk goeie afloop, maar iets zegt me dat de meeste koppels waarin dit is gaan opspelen het niet hebben gered, en soms nog wel erger dan dat.

Hoe dan ook, de film kwam bij momenten zeer dicht aanraken bij zaken die heel pijnlijk hebben aangevoeld, en dat vind ik enkel maar positief. Er zit wel een zekere lef in, en het is eens iets anders. En doordat het doorspekt is van humor blijft het ook luchtig en wordt het niet heel zwaar allemaal. Wel soms te absurd, maar goed.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

"Smoort er nog maar eentje, jong."

Miss Verbrande Brug, een titel waar menig beauty queen naar smachtte, toch? Volks, vertierlijk, vonken en vuur. Vandaar dus verbrand. Nee, ik ben niet in de leer gegaan bij V voor Vendetta, naar het schijnt vinden velen het vele allitereren maar voos. Vreemdgaan, ook voos. Bol het af, ga vissen! Maar als Monique [Duitse stoeipoes Doris Arden] ("die zal nog veel spiegels verslijten in haar leven") wil vrijen, dan vrijt ze toch, zeker? Maakt zelfs chagrijnige Charel [Jan Decleir] vrolijk. Al blijft ze loops smachten naar geringde Louis, de enige die haar doet klaarkomen. Van een schoon tafel eet ge nie alleen. Maar laat het nie aan uw hart komen.

Verbrande Brug is smeuïge streektaal, amai m'n kloten. Ge kunt ze kussen. 't Is in de sacoche. En ook potsierlijk pissen in de pompbak, prikkelend poedelnaakt poseren, een pakske tuttefrut, pronken met het kersvers lief zonder soutien, met andermans veren, schoon wijvekes, zatte nonkels, smoelen slaan, koten kort en klein en in frut vaneen, ... Kortom, kermiskolder van de onderste plank. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Maar zijn er bruggen verbrand? En is er nu verdomme al zout op de patatten?

Een beetje een film die nergens naartoe gaat, gewoon sfeer schept, maar dat wel aardig doet. Voelt wel een beetje als een manier om Fräulein Arden ook in Vlaanderen voet aan de grond te doen krijgen.

"'t Was mijnen beste vriend, mor 'k heb hem doedgeslegen!"

Hey, bro. Hey, bro. De muziek waarmee deze derde alweer opent... jeuk jeuk om hem al meteen af te zetten. Dit keer geen Sly meer, en dus aan Michael B. Jordan om te bewijzen dat hij de reeks verder dragen kan. En hij ging erbij ook maar meteen aan het regisseren, zoals de leermeester.

Een oude vriend Damian komt op de proppen en wil na nagenoeg z'n gehele volwassen leven in hechtenis z'n boksdroom van weleer weer opnemen. Maar blijkt een slachter van jewelste, wat Creed niet zo pikken kan. Want dochterlief moet haar agressie kwijt op een gezonde manier, en dus is de maat van weleer geen al te beste invloed. Plus uiteraard ook wetende hoe het z'n vader verging in de ring...

Verbaast me dat Apollo's weduwe ook naar diens kampen kijkt, maar goed... als weduwe van een ex-bokser. Al komt de aap uit de mouw... al die jaren kreeg ze brieven van Damian, die ze verborgen had gehouden voor Donnie. En een hele historie tussen die twee die teruggaat op hun apenjaren als jongcriminelen. En zo pikt uiteraard ook Creed (na 2 films en de komst van z'n dochter al met pensioen gegaan) de handschoenen weer op om z'n ontspoorde pupil een lesje te leren. Het meest indrukwekkende moment van de film zit 'm uiteindelijk in de staart, na de kamp (zij het ook wel weer enorm voorspelbaar).

Op zich allemaal nog niet zo slecht, maar voelt me uiteindelijk wel wat als de film te veel. Het deed me uiteindelijk allemaal wat denken aan dat typetje Firmin Crets van Chris Van den Durpel, waarvan meest iconische quote bovenaan dit stukje. Oesje. Ook deze zou ik tussen de 2,5 en 3 plaatsen, maar krijgt in tegenstelling tot z'n voorganger net geen deliberatie van me. Maar wel nog altijd een degelijke film die het wel waard was eens gezien te hebben.

Oei, Creed II gaat door op Rocky IV, nu niet bepaald m'n favoriet onder de Rocky-films. De zoon van de doodgemepte Apollo Creed vs. zoon van doodmepper Ivan Drago. En zo hebben we naast oudje (dik 70) Sylvester Stallone ook die andere bompa Dolph Lundgren (wel nog maar zowat 60) een jaar na z'n cameo in Sharknado 5 als zoon van nu als vader van opgetrommeld gekregen.

Ivan's zoon Viktor heeft nu niet direct diezelfde militaire look, en gelukkig weegt het politieke hier een pak minder in door (de Koude Oorlog ligt dan ook al even achter ons), maar het opgenaaide sfeertje van oude vete begeleid door totaal niet mijn genre muziek maakt dat ik toch opnieuw meer afkeer ervaarde. Om de muziek alleen al geef ik een halve ster aftrek, want dit vind ik gewoonweg niet om aan te horen! Wat heb ik een heimwee naar de '80s en '90s en had zelfs graag muzikaal gezien in de '60s-'70s opgegroeid. Het verpest voor mij zelfs menig film, als het de hele tijd vol rap, hiphop, soul en/of R&B zit. Verder weet je al bij aanvang van de film dat een deel van de dramatiek in deze film al dan niet tijdig de handdoek gooien worden zal. Wederom voorspelbaarheid troef. Het eerste uur film voelde dan ook grotendeels overbodig. Ook gewoon weer een te lange film, vond ik.

Rocky II heeft ook zo z'n plaats in Creed II, want Donnie's partner Bianca is zwanger. En dus kan je zo al aanvoelen dat haar gehoorproblemen zo hun belang gaan hebben voor het kind. Nu geen coma dus, maar wel doof geboren baby. Wel een pluim hoe de film omgaat met en kijkt naar een aangeboren handicap. Dat ontroerde me wel enorm. Alles bij mekaar ietsjes minder dan de eerste uit de Creed-reeks voor me. Zit wat tussen de 2,5 en de 3 in.

Good call om deze Creed te noemen en niet Rocky VII of zo. Rocky fungeert hier meer als een Mickey (inclusief de 'vang de kip' les) en dus zeker niet langer de spilfiguur. Al neemt hij plus de verhaallijnen uit de Rocky-films wel nog een zeer prominente rol in. En met nu ook Paulie six feet under oog voor continuïteit. Apart verhaal ook wel rond de (buitenechtelijke) zoon Adonis van Apollo Creed. Die door Apollo's weduwe werd grootgebracht nadat zijn biologische moeder overleed.

Op zich weer een goed gemaakte boksfilm, realistischer zelfs, rauwer ook gezien het getormenteerde karakter van de hoofdfiguur, maar het boeide me allemaal toch wat minder. Misschien ook wel wat boksmoe na de 6 Rocky-films op korte tijd? En het is ook een wat langere film. Die lengte zit hem deels in het werken met 2 hoofdfiguren met elk zo hun aparte en gezamenlijke verhaallijnen. Wat vooral tijdens de kamp een heel andere dynamiek brengt, want ook ronde na ronde de coach aan het woord.

Rocky krijgt na halfweg de film overigens te horen dat hij een tumor heeft, wat hij aanvankelijk niet wil laten behandelen. We krijgen de gekende speech, waarbij hij Donnie Creed best wel kwetst met woorden waarvan hij al meteen spijt heeft. Ze leggen het bij en leren vanaf dan mekaar vechten. De ene om de titel, de ander voor z'n leven. Het gegeven geeft wel een speciale dimensie aan deze film. Alles bij mekaar de betere boksfilm, maar net iets mindere speelfilm voor me, if that makes any sense. Maar toch weer een 3,5* omwille van de goeie mix tussen drama en boksen.

"The older I get, the more things I've got to leave behind. That's life."

Vrouw Adrian is er niet langer en de inmiddels 60-jarige acteur en dus ook bokser (neem ik aan) loopt wat verweesd rond. Hij runt nu een restaurant, maar weet nog steeds niet zo heel veel van de wereld. "Jamaica? Europees dus." Het blijft een goedzak, maar voelt die geldingsdrang van weleer weer opborrelen, al was het maar om te bewijzen dat oudjes best nog iets in zich hebben, en het hart pas als laatste veroudert. Dus nog een (nu echt wel?) laatste keer hard labeur en alles geven, alles geven! Jammer dat z'n opponent, de jonge Mason Dixon het charisma van een platte dweil heeft. Je merkt ook dat we tegen 2006 al in heel andere (ook film-)tijden leefden. Geen bebloede gezichten meer van in de openingsronde, dat bewaren we nu voor pas halfweg de kamp.

Ik moet zeggen... deze laat je enorm meeleven met een door het leven gevormd man, en ook hoe dit de band met z'n zoon getekend heeft. Opgroeien als "de zoon van" of zoals Rocky het omschrijft, in de "grote schaduw" van, het is ergens een keuze. Er zitten dan ook weer goeie speeches en levenslessen in deze laatste Rocky-film. Zaten we hier echt nog op te wachten? Misschien niet zo, maar al te slecht is het uiteindelijk niet uitgedraaid. Wat mij betreft toch nog een waardig afscheid in de Rocky-franchise nadat ik IV & V wat minder vond. Voor mij waren uiteindelijk II (verdere uitwerking van de goeie profielschets in de opening) & III (iconische star quality en meer kampen) de hoogtepunten uit de reeks:
1. 4,0 - Rocky II
2. 4,0 - Rocky III
3. 3,5 - Rocky
4. 3,0 - Rocky Balboa
5. 2,5 - Rocky IV
6. 2,5 - Rocky V

Misschien ben ik wat te hard voor telg IV, maar heb gewoon best een zware afkeer van steeds maar dat USA-USSR gedoe en hoe dit in die film op de spits werd gedreven. Al begrijp ik dat in de tijdsgeest van toen na 2 boycots van Olympische Spelen in '80 Moskou en '84 Los Angeles dit tot zo een Rocky-film heeft geleid, met een stuk moralistische bedoeling gezien de (compleet ongeloofwaardige) eindspeech.

"A man's got to know his limitations."

Wel goed, deze Dirty Harry reeks, al heb ik er nog 2 te gaan, normaal voor komende 2 weken. Voorlopig misschien wel de minste van de drie die ik zag, maar toch te goed voor slechts 3*. Reden dat ik 'm iets minder vond, was dat het er wel iets te vingerdik op lag wie de vigilante uithing. Benieuwd ook hoe lang z'n volgende partner mee zal gaan...

Bijpassende song:
Megadeth - Sweating Bullets
It gives me a migraine headache
Sinking down to your level
Yeah, just keep on thinking it's my fault
And stay an inch or two out of kicking distance
Mankind has got to know
His limitations

Te lang. Punt. Wel mooi en enigszins aangrijpend. Punt en enter.

Geen te grote fan van de cameravoering, evenwel. Maakte me enigszins zeeziek, en we bevonden ons niet op zee.

Ook aftrek voor de vele historische beelden tussendoor. Als je in Vlaanderen te veel naar Canvas kijkt, zou je denken dat W.O. II nog steeds aan de gang is. Velen van ons, en al helemaal wij filmliefhebbers, zijn al lang platgebombardeerd door oorlogsbeelden. Toon ons de film die je te vertellen hebt, en hou het KISS, of toch ASAP (as short as possible). Drie uur speelduur is toch echt wel te lang, zeker gezien je vaak en veel dingen ziet die heel weinig ter zake doen. Waande me ei zo na weer in het Vlaamse jaren '70-'80-filmtijdperk met films als De Loteling, Het Gezin van Paemel, Boerenpsalm, ... Al moesten die weinig of niet onderdoen voor deze, dus niet neerbuigend bedoeld.

stem geplaatst

Een intro in de stijl van Indiana Jones, dat hadden we nog niet gehad. En uit avontuurlijk onderzoek blijkt dat de mensheid al eeuwenlang tegen sharknado's vecht, en weet te winnen, met behulp van schatten uit het verleden die nu uit verborgen haaientempels dienen te worden teruggevonden, hoe kan het anders? In plaats van dat er vloeken van mummies worden ontketend, krijgen we hier World War Shark.

De U.S. en continent Amerika hebben we nu wel wat gehad, tijd om in Europa en elders terreur te haaien. Wederom een toeristisch uitje, langs Londen, Stonehenge, Amsterdam, Rome, Pisa (torentje staat terug recht), Sydney (ha, vandaar die gekke architectuur), Rio de Janeiro (ritje op het beeld van Christus de Verlosser), op zee in China, in Tokio op Sharkzilla botstend, en nog Gizeh (met een plaatje dat er nogal uitziet als een National Geographic cover), ... en filmverwijzingen naar Indiana Jones (inclusief de hoed en zweep), Mission: Impossible (kabelstunt), James Bond (de snufjes), Back to the Future, An American Werewolf in London (met de pub The Slaughtered Lamb), Godzilla, Alien, ... en de talloze cameo's waarvoor deze reeks inmiddels ook al gekend stond, waaronder Olivia Newton-John en Dolph Lundgren.

Net als in vorige films is er ruimte voor veel romantiek met vrouwelijk schoon te midden van de horror, al leidt dit vaak ook tot een snelle dood. Zeker voor niet-hoofdrolspelers. De superkrachten van vrouwlief April vind ik wel een minder element sinds enkele films, maar misschien hadden ze ook wel door dat dit nog het best zou passen bij de acteerprestaties van Tara Reid? En dan maken ze er nog een Barbiepop van ook...

Misschien heb ik de voorbije week wat te zeer een overdaad aan Sharknado-films tot me genomen, maar deze vond ik toch weer een trapje minder. Het was alleszins weer net iets te veel en te verregaand. Al blijven ze trouw aan hun titels... global swarming dus. En het slot, dat was dit keer eens anders, verwijzend naar één van de films die onder de spoilers staan. Zotte stuff.

Weet iemand waar de ingedrukte code 00D uiteindelijk naar verwijst? Er zijn zowat een dozijn mogelijkheden. En de Taj Mahal met op de voorgrond die Grim Reaper achtige figuur (blijkt Fin te zijn ), dat leek me te verwijzen naar een gekend schilderij? Hij wandelt op het laatst langs tal van vernielde wereldiconen qua architectuur, zelfs een standbeeld van Rapa Nui valt te zien tussen het puin. Het was me toch nogal een zootje. En wie gaat dat allemaal opruimen?

"Virtue has never been as respectable as money" - Mark Twain

Rocky V lijkt bij aanvang boksen als sport in vraag te stellen, en gaat om de zware letsels die boksers op kunnen lopen, meer in het bijzonder hersenletsels. Echter, door een financiële miskleun zijn er nu monetaire redenen om toch weer te gaan boksen, want de kranten koppen "Rocky failliet." Eens te meer moet dus worden teruggekomen op het aangekondigd pensioen. Echter zou dit toch wat anders worden ingevuld (en een plusje voor deze film).

Verder baadt deze film in een sfeer van nostalgie. De oude boksclub van Mighty Mick ligt er verkommerd bij, en wordt dus nieuw leven ingeblazen (geregeld ook flashbacks naar een nog levende Mickey). De zoon die in film II het leven zag, is nu uitgegroeid tot een jonge tiener (werd vertolkt door Stallone's echte oudste zoon, die in 2012 stierf aan een hartaanval) en krijgt dus wat levenslessen mee, maar dat sideverhaal vond ik wat minder goed geslaagd. Maar vader Balboa blijkt dus iets te zeer bezig met het opwerken van aspirant-bokser Tommy "Machine" Gunn (in 2013 overleden aan de gevolgen van aids), dat hij de besognes van zoonlief niet opmerkt en/of nogal wegschuift.

Dit keer zit de drama dus binnen de gezinsdynamiek, terug aan lager wal, en het getouwtrek om z'n beloftevolle jonge bokser. Na veel vijven en zessen komt het tot een straatgevecht tussen leerling en leermeester en 2x raden wie de ander 'n poepje liet ruiken... Niet al te best, deze. Al kan ik nog waarderen dat het eens een wat ander verhaal binnen de franchise bracht. 'k Geef 'm uiteindelijk nog even veel als Rocky IV (die was me 2,5 à 3), al zit hij daar wel onder (deze 2 à 2,5).

When East meets West, the champion remains standing.

De kortste Rocky-film, althans de versie die ik zag. Nu een USA-USSR clash, wat niet kon uitblijven, zo aan het eind van het Koude Oorlog tijdperk, een jaar na de Oost-Europese boycot van de Olympische Spelen in Los Angeles (waar Rocky IV in première ging), en vijf jaar na de westerse boycot van de Spelen in het communistische Moskou. Destijds niet zo meegemaakt, ik denk dat Seoul 1988 de eerste Spelen zijn geweest die ik wat heb gevolgd (was toen net 9). Ik was in de '80s ook een jonge schaker, en daar had Bobby Fischer in de '70s de jarenlange Sovjet-hegemonie kortstondig weten doorbreken. Maar dit was voor m'n tijd, ik groeide op met de Karpov-Kasparov tweestrijd, als boegbeelden van deze Sovjet-Unie.

In Rocky IV is Dolph (Hans) Lundgren, nota bene een Zweed, de Rus van dienst als Ivan Drago. Kort voordien maakte hij in A View to Kill in een kleinere rol z'n filmdebuut, daar ook al een Rus spelend. En een eerste echte hoofdrol volgde 2 jaar na Rocky IV als He-Man in Masters of the Universe. Wat je wel wat hebt bij de Rocky-films: boksen wordt minder als een sport aanzien, maar meer als geldingsdrang en bewijs van suprematie. En daarnaast ook altijd een held tegen een vijand, ofte wij vs zij, typisch Hollywoodiaans en binnen de V.S.-dualistisch-opgeklopte-cultuur passend. Zo wordt er vrij belachelijk gesteld "Voor het eerst ooit West vs. East in een beroepssport."

Alleszins krijgen we dit keer het omgekeerde verhaal dan in Rocky III: Apollo Creed wil een comeback maken door Drago partij te geven in een demonstratiematch, en vraagt Rocky ter steun. En je voelt het al zo aankomen... Apollo's hoogmoed komt voor de val, en Drago slaat hem letterlijk tot moes en zowaar de kist in (geen verrassing), de handdoek door Rocky net te laat in de ring gegooid. En dus kan hij niet anders dan de eer van z'n gedode maat te verdedigen, in het hol van de leeuw. De Rus daar vol wetenschappelijke ondersteuning trainend, Balboa in de natuur bij vrieskou. Rocky IV is ook een pak meer show, disco, glitters, en vooral veel politiek. En dat laatste maakt toch dat ik deze film een pak minder vind dan de drie voorgangers. Al zag ik anderen deze noemen als de leukste of zelfs beste uit de Rocky-reeks, dan deel ik deze mening toch hoegenaamd niet. Meer nog dan in voorgaande drie films is het allemaal wel zeer voorspelbaar en ongeloofwaardig. Toch een felle verlaging voor me ten opzichte van voorgaande delen.

Stallone belandde bij deze film overigens op intensive care. En dat baardje stond hem wel.

"It takes a smart guy to play a dumb."

Deze filmt opent meteen met:
It's the eye of the tiger
It's the thrill of the fight

Nieuwbakken wereldkampioen Rocky Balboa is still standing, verdedigt z'n titel een tiental keren, en allerhande merchandising en reclame legt hem geen windeieren. Hij leeft dan ook in weelde en speelt weldoener. In deze film geen Creed, maar Mr. T (nog vóór The A-Team) als Clubber Lang de opponent waar naartoe gewerkt wordt. Al krijgen we nu wat meer tussendoortjes, met onder meer een behoorlijk uit de hand lopend wedstrijdje worstelboksen voor het goede doel tegen WWF (later WWE) legende en dubbele meter (levert een fraai shot op) Hulk Hogan (RIP, ook nog enkele keren in The A-Team opdravend) als Thunderlips. En hiermee begeeft de Rocky-reeks zich wel wat op het pad van of toch zeker op de scheidingslijn met kolder. Ook in hoe Mr. T uiteindelijk Rocky uitgedaagd krijgt.

Cool aan het begin, dat lunapark met ook een Rocky flipperkast, in 1982 daadwerkelijk ontworpen door Gottlieb. Wel meteen ook drama, aangezien een dronken Paulie er z'n fles doorheen keilt. Al wordt daar verder nog weinig mee gedaan, buiten dat hij voor Rocky werken gaat. Vanaf dan raakt hij stilaan onzichtbaar in de film. En meer drama, aangezien trainer/manager Mickey het aan z'n hart krijgt en er (wederom) niet voor staat te springen Rocky tegen Clubber Lang te zien kampen. Dit keer omdat hij merkt dat het rauwe eruit gegaan is. En toch, gaan ze er beide nog een laatste keertje voor (dit keer dan echt Rocky's laatste kamp, yeah right), met zowaar de steun uit onverwachte hoek, van Creed. Maar met Mickey op apegapen loopt de eerste kamp op een sisser af, en Mickey sterft na de kamp ook zowat in Balboa's armen.

En zo krijgen we twee kampen tegen Clubber Lang. Een beetje Rocky I & II samen in één film. Tijdens de voorbereidingen voor de rematch (eens te meer zijn laatste ooit, HAHA) zou je aanvankelijk denken dat z'n trainingspartner beter zelf terug in de ring zou kruipen, (weer) veel werk aan de winkel dus. Rouw & rauw gaat blijkbaar niet zo goed samen. En dus terug naar af, naar Rocky die zichzelf een loser vindt en niet (meer) in zichzelf gelooft. Dus best een sterke discussie met vrouwlief Adrian(na) om hem back on track te krijgen. Uiteindelijk komt hij scherp en fel afgeslankt in de ring. In deze derde film vind ik Talia Shire overigens niet alleen een plaatje, maar een sterke vrouw ("ik ben met een bokser getrouwd"), ver weg van het muurbloempje van weleer. Jammer dat in de kampen vaak één van hen het hoofd als boksbal van dienst aanbiedt.

Rocky III bewandelt iets meer dan z'n voorgangers de weg van enige sensatiezucht, maar ik hou wel van de emoties die deze derde aanboort, wat hem op dat vlak wel naast de tweede zet. En je krijgt meer gevechten in kortere speelduur. En dus waardeer ik hem graag even hoog dan de tweede, al zit hij gevoelsmatig er net onder.

"Please don't ask me to stop being a man."

Rocky heeft veel geld overgehouden aan z'n kamp tegen Creed, maar het vliegt al gauw door deuren en ramen, als reclamejongen ontbeert hij het talent en de gewone jobs blijken toch niet zo evident te zijn, vooral dan naar verdienste niet. Rocky & Adrian zijn inmiddels ook gehuwd, en hebben een kindje op komst, dus er moet wel wat op de plank komen.

Ik hou wel van de subtiele humor in de film. Dingen als een affiche met bovenaan Apollo Creed vs. The Stallion Chicken, als hij een zak dierenvoer leegkapt: "Dat is mijn smaak niet, ik heb liever haver.", als hij achter de kip aan moet lopen: "I feel like a Kentucky Fried Idiot." Maar naast humor ook meer dramatiek en dilemma in deze film. Want zou hij gezien z'n gehavende oog toch terug gaan boksen, met alle risico's van dien? Uiteraard kennen we allemaal het antwoord wel, maar het blijft interessant om de afweging te volgen, en hoe hij ertoe wordt overgehaald. En dan uiteraard de vroeggeboorte waarbij Adrian in coma raakt.

Dan die iconische stadsloop (inclusief dito soundtrack), met al die kinderen achter zich aan. En dat op de dag van het gevecht de hele buurt lijkt te zijn buitengekomen. Voor mij is en blijft Rocky II dan ook dé Rocky-film bij uitstek, meer nog dan de eerste. Hier kijk ik pas echt met ontroering. De kamp zelf vind ik net als vorige keer helaas nogal eenzijdig overkomen om geloofwaardig te zijn. Nooit een bokser zo de ene na de andere stoot tegen z'n hoofd weten toestaan en incasseren. Maar doorheen de ronden gaat het wel nog min of meer op en af.

Alleszins in z'n geheel me toch iets meer kunnen bekoren dan de eerste film. Al zag ik deze mogelijks ook eerder als kind, geen idee. Dat zit best ver weg.

Het is een goeie intro naar meer en dus de personages vorm gevend, maar eerlijk, ieder zit toch te wachten tot die kamp? Naar mijn gevoel zit er in de eerste Rocky vooral te weinig spanning. Een wat onbeholpen vreemde spraakwaterval loopt achter verlegen meisje, ondanks z'n zwaar profiel en job in de criminaliteit gaat verlegen meisje overstag (good for him, maar aparte keuze van haar). Toegegeven, de crimineel uithangen is nu niet z'n naturel en ze gebruiken hem dan enkel ook maar daarvoor vanwege z'n imposant figuur, ergens wat vergelijkbaar met buitenwippers.

En dan komt die kamp tegen een absolute prof, veel training en doorzetten (dit wel mooi om zien), en de kamp zelf (ook zeer oké, en je supportert voor de underdog). Maar je zit toch vooral te wachten tot er meer tegenkanting komt langs alle kanten. Ik zit wat op de wip tussen 3 en 3,5, maar zal naar boven afronden vanwege z'n invloed. Al was het maar omdat ik m'n hond die ik had tussen 2004 en 2021 Rocky heb genoemd.

"I'm on it, I'm gone with the wind."

Haha, Sharknado goes Star Wars. Qua tour touristique hebben we L.A., N.Y. en D.C. gehad, nu is de Amerikaanse -as aan de beurt met Las Vegas, Texas en Kansas en bij uitbreiding zowat alle nationale parken. De Sharknado's zouden met behulp van pulstechnologie compleet zijn ingedijkt en Mitch van Baywatch ofte Fin's papa zelfs van de maan teruggehaald, maar the 4th Awakens windt er geen doekjes om, en een Sharknado-film zonder haaien in tornado's, het zou wat gek zijn.

Vegas, da's blits en bling-bling, tot zelfs de lipgloss van de blonde bimbo anti-sharknado dispatch toe. En decolletés, overal decolletés. Er uit knallen met het winnen van de jackpot, geen haai die daarnaar kraait. Verder nog: what happens in Vegas, ... vliegende auto's, piraterij is een verdrijf, haaiworstelen, haaitennis, hamerhaaislingeren, haaikicks, Darude, olienado (oilnado), vuurnado (firenado), bliksemnado (lightning nado), koenado (cow nado), lavanado, hagelnado's, en een nucleaire sharknado ofte kernnado (nuke nado!), een handje bijsteken, kettingreacties in hoofdzaak te Texas, may the 4th be with you, Trekkie-humor, who you gonna call?, I'll be back, follow the yellow brick road, Christine, een (kortstondige) Baywatch-reünie, Chainsaw Man, Excalibur, en een stukje food chain, ...

Het blijft o zo foute zooi, maar ergens wel vermakelijke zooi. Meer en meer vergelijkbaar met wat parodieën bieden, zij het misschien niet direct van de beste kwaliteit. Gelukkig duren zo'n films niet al te lang, want zelfs 1u20' van dit onophoudelijk opbod van onzinnigheid is toch maar net wat een gezond mens aankan, lijkt me. Het is overdaad, en overdaad schaadt. Te veel is trop en trop is te veel. Maar killing is their business, ... and business is good.

(reactie op ander bericht)


Ik hou niet zo van dit soort doemdenkerij, zonder daar verder te veel rond in discussie te gaan verzanden. Maar deze film is van 2005, en 'k vermoed dat nu al dik 20 jaar mensen waarschuwen dat we een zoals hier geschetste dystopie van gemakshalve een totalitair fascisme (40-50 jaar terug zou dit communisme zijn geweest, 90 jaar terug ook al fasciscme), zullen bereiken, en dat tal van mensen dit de komende 20 jaar zullen blijven doen. Want dit soort verhalen heeft een soort van kracht zoals religies dat hebben. Overigens was de comic een aanklacht tegen het conservatisme ten tijde van Thatcher: vrijemarkteconomie, privatisering van staatsbedrijven, lage overheidsuitgaven (bezuinigen op gezondheid, onderwijs, ...), belastingverlagingen, macht van vakbonden inperken en Brits nationalisme. Dus toch enigszins allemaal binnen context te plaatsen en relativeren.

Ik vind V een tof gevonden vigilante-superheld, dan ook gebaseerd op comics uit eind '80s. Tot halfweg weet de verfilming daarvan me ook zeer te boeien, maar dan haak ik beetje bij beetje wel af, vanwege de wat herhaling van zetten, en te veel politiek gezwets. De film is me ook een half uur te lang.

Een kleine denkoefening voor de fanboys: Tracht je V eens in te beelden als een moslim die terreur zaaien wil, dingen wil opblazen om de gevestigde orde van een land te bekampen omdat niet alle mensen dezelfde kansen krijgen, grote piefen eigenhandig het hoekje om helpend, enz... en probeer dan te bepalen of je er dezelfde sympathie aan verlenen kan? Want het is en blijft een enorm terroristisch personage, dat tal van agenten en anderen zonder verpinken koud maakt. Ongeacht de goede bedoelingen erachter in z'n strijd, er zijn toch velen die lang niet mee de totalitaire plak zwaaien (de uitvoerders, niet de dirigenten) die het wél mee moeten ontgelden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Spionage met dubbelspel (contraspionage), rollenspel, paranoia en dus mekaar voortdurend testen, tijdsprongen door flashbacks, en rond het gehaaide bedrijfsleven, ... Kortom, ik was er al snel aan voor de moeite. Gek eigenlijk dat deze film al vanaf 6j is. Met dan nog een romantisch sausje eroverheen, wat ik amper vind passen binnen het geheel. Ook al passen Julia Roberts en Clive Owen best goed samen. Maar gezien ze voor hun job ook al eens naar bed moeten (of gaan) met anderen...

Wel had ik deze film graag wat beter kunnen volgen, want denk dat hij wel potentieel heeft om me toch iets meer te bekoren. Voor nu hou ik het bij een nipte voldoende, want het uiteindelijke plot kon ik wel wat volgen en was best grappig.

"Laat me zijn wie ik ben, niet iemand anders."

Twee dingen maakt deze film al zeker waar:
- Het speelt zich af in Brugge.
- En het is daar behoorlijk stil.

Er worden bij aanvang nogal valse noten gespeeld, alvast een suggestie van wat verder komen zou? Al is voor de rest de muziek zowat het beste wat deze film te bieden heeft. Samen met de prachtige beelden van Brugge, die Scone uiteraard. En de fraaie klederdracht en haartooi. Maar vooral toch de muziek! En toch ook wel wat de cameravoering.

Nee, hier zat alleszins veel meer in, een soort Giallo bijvoorbeeld (de stalking-scènes doen me daaraan denken). Heel wat fragmenten zouden zo maar heel mysterieus en creepy kunnen uitdraaien hebben. Het meest bevreemdende was uiteindelijk hoe er überhaupt van deze man gehouden kon worden door de danseres?

Maar... wat maakte het einde heel veel goed! Daarom een beetje lastig om te quoteren, want op bepaalde vlakken best mooie elementen erin. Misschien dat 2 of 2,5 iets logischer zou zijn, en zonder het (abrupte) einde was het ook daarop uitgedraaid voor me. Maar de impact van het einde was wel dermate dat het me een poos het hele zonet beleefde verhaal deed overpeinzen, nog eens opnieuw laten binnenkomen als het ware (de rol van de biechtvader en huishoudster bv., die elk hun bijdrage leveren tot de uiteindelijk fatale afloop), en het deed me enorm terugdenken aan een quote die ik ooit eens in een meme gooide:
"Je mag best stilaan bij, maar niet door het verleden."

"Klein viskes vangen maar de grote laten zwemmen, daar doe'k nie aan mee."

In tegenstelling tot Hellegat zag ik deze Zaman nog niet eerder. Wederom een samenwerking tussen Patrick Le Bon & Paul Koeck. Leuke begingeneriek, die me wat doet denken aan Police Squad! Dat hele 80's sfeertje, zo lekker nostalgisch ook. Een DS, een 2 PK-tje, een R4, een Peugeot 504, autoruiten die je omlaag moest draaien, de oude lijnbussen van Van Hool, die volkscafeetjes met hun kaarters, biljarters, flipperkasten, helaas ook inclusief sigaretten en asbakken, die huiselijke interieurs inclusief persiennes, kantoren met typmachines en oude vaste telefoontoestellen, Cinema Rex , ...
En toen ne flik er nog dingen uitflapte als: "Zeg flauwe, waar hebt gij toneelschool gevolgd?"

Wel een vreemde manier om je (toen nog minderjarige, werd pas in 1990 van 21 naar 18 gebracht) dochter uit bed te halen. :/ En daarmee zijn we aanbeland aan waar privé en werk niet langer gescheiden blijft. Wie Antwerpen zegt, zegt haven, en wie haven zegt, zegt misdrijven, en schipperskwartier. En dus heeft Zaman van de Antwerpse politie de handen vol. Met vrouwen, waaronder wulpse dochter, en met criminele feiten. Alleen wordt Hervé (aan het eind vernemen we Witse-gewijs z'n voornaam) Zaman geschorst en moet nieuwbakken collega Frank lijf en leden riskeren om de boel op te lossen. En krijgen we helemaal aan het slot het einde... van een loopbaan bij de politie. En dat doet de deur toe. Grappig slot, van een verder wat doorsnee politiefilm, die me toch iets te weinig spanning of goed verhaal bracht. Maar die het vooral moet hebben van de profielschets van mens en maatschappij, een wat neo noir aanvoelende film dus. En wat erna verder vorm kreeg in de tv-serie Langs de Kade.

Weet iemand trouwens wat stond te spelen op de tv ongeveer 35 minuten ver in de film? Leek me een jonge Jos Verbist, maar leek me niet Hellegat, noch De Witte.

"Lagasse, de steenbakkerij waar men van z'n hart geen steen, maar stenen met een hart maakt."

Leuke herkenbare film (die ik al eens zag) vol nostalgische gevoelens. Ondanks respectievelijk 6 en 9 jaar ouder dan Het Gezin van Paemel en Boerenpsalm (Verhavert treedt hier wel op als producent) biedt het een pak meer herkenbaarheid vanwege eigentijds i.p.v. verfilming van een oud toneelstuk of boek. Leuk bv om in het café een Arcadekast te zien van Breakout (uit 1976). Uiteraard de oude voetbalbeelden, toen een terugspeelbal op een doelman nog met de handen mocht worden genomen. En de duivensport, wat er bij m'n moeder thuis met de paplepel ingegeven werd. En aangezien haar broer die het van haar vader overnam naast ons woonde, vlogen die geringde beestjes geregeld op Barcelona en elders. 'k Heb zelfs een bordspel in de collectie, getiteld Roekoe.

Steenbakken, dat ander element uit de film, kennen we ook uit de bordspelmiddens. De film lijkt soms wat een streekreclame of documentaire rond de nijverheid, en moet het dus hebben van slechts een geringe spanningsboog. Raakt de beloftevolle doelman gekwetst door onvoorzichtig handelen met de machines? Gaat de sleur dusdanig vervelen dat hij een job met meer uitdaging neemt? Verhuist hij met vrouwlief naar de stad? Houdt de relatie stand? Wel, de film weet me te verrassen door de industrialisatie van het steenbakken met de andere elementen te verweven, samenkomend in de indrukwekkende krop-in-de-keel afscheidsspeech van een met pensioen gaand werknemer, tevens ex-doelman. En de op z'n pik getrapte CEO die als voorzitter van de plaatselijke voetbalclub invloed uitoefent op de trainer en dus hoofdfiguur Sam aan de kant laat zetten. Hellegat heeft daardoor een wat zelfde thema als Pallieter, zijnde de tol van industrialisatie. Maar meer van nabij voelbaar i.p.v. meer dromerig, zweverig.

Een nog jonge Jos Verbist en An Nelissen (gek dat op de affiche Ann staat, en 's Jongers ook foutief), het is toch wennen. En Bernard Verheyden als coach, ligt hem als gegoten. En komt wel enorm dicht bij hoe een Sven De Ridder nu overkomt. Genoten van deze film, ook al is het een wat mistroostige aanblik op een schijnbaar chronisch depressieve Sam en diens (plaats in) Hellegat.

Zwalpende zeeziek-zooi, kolkende kots en kak kolder, manipulatieve misselijk makende mensjes. Ach, prijzen pakkende pokkeprent. En menigeen in den wolken. Het zal wel. Maar ik stap van boord.

Zelfs al passeerde dan beeldsprakerig een Russische revolutie, twee wereldoorlogen, een Koude Oorlog en 9/11, en keert na de schipbreuk het klassensysteem binnenstebuiten en ondersteboven, met dienstmeisje Abigail (what's in a name?) die als Aziatische de nieuwe wereldmarktspeler vertegenwoordigt. Toegegeven, allemaal best spitsvondig, maar op deze manier kan het me gewoon (eenheids)worst wezen. Duidelijk niet mijn type vermaak.

Oh boy. Deze zag ik ooit al eens een stukje (en dan afgezet vermoed ik), veel aan het begin kwam me bekend voor. Destijds dacht ik dat beide films van dit kaliber waren, maar er gaapt een best grote kloof tussen de degelijke eerste en deze abominabele opvolger. Deze Legally Blonde 2 is een beetje de Sharknado onder de haaifilms. Je kijkt vanuit een zeker ramptoerisme.

Waar je in de eerste film voor hoofdfiguur Elle Woods een zekere sympathie kan hebben omdat er toch een knap koppie bij komt, verzandt ze hier al snel in een irritante snol, zeker in de rechtbankwereld. Eigenlijk een heel ander personage. Al betert het wel naarmate de film vordert. Maar het thema blijft wel potsierlijke kolder. Zoals bv. het cheerleader stukje (facepalm).

Gelukkig blijft Reese een plaatje om te zien, en zijn er enkele ludieke een paar betere momenten die de revue passeren. De manier waarop Elle Woods voor haar zaken opkomt en het pleit in haar voordeel beslecht is wel behouden, maar toch kan ik hier maar hooguit de helft van de score voor de eerste film aan kwijt, want toch wel net te zeer een miskleun van jewelste.

stem geplaatst

Achteruitboeren, het was een Vlaamse stiel. Toch als je de talloze boerenfilms ziet. Geen wonder dat de lokroep van het verre Amerika toen voor velen wenkte. Anderen gingen zich vestigen in de stad, in het Brusselse bijvoorbeeld. En zo ontsproot uit deze film nog de spin-off Het Gezin van Pamela, een parodie door boer Gaston Berghmans en voadre Leo Martin. Alle gekheid op een (stropers)stokje, de film over het nu al zowat 125 jaar oude toneelstuk behaalde faam in eigen land en een klein beetje erbuiten.

Ellende troef voor het gezin, zoals we dat ook kennen van Boerenpsalm, die me wel iets meer ligt. Voor de oude Van Paemel is het antwoord op alle onheil nog een tandje extra bijsteken: "An ‘t wirk, nondedzu! tot da’k er bij cravere." De kinderen komen meer in opstand, zeker oudste zoon Eduard. Die verliet het gezin en platteland om in de stad te gaan werken, sloot zich aan bij de socialistische arbeidersbeweging om op te komen voor betere loon- en werkomstandigheden, doet actief mee met de stakingen, komt in den bak terecht, ... In het toneelstuk zoeken d'ander kinders elk op hun manier hun weg, dochter Célestine zoekt troost bij God. Niets voor Eduard: "'k ‘n Geleuve niemier aan uldere God, d’r ‘n es giene God veur d’oarme meinschen." Maar dit stuk en veel rond het geloof werd uit de film gelaten, zelfs dochter Célestine in het geheel. Leuk is wel het sappige oud-Vlaamse dialect in deze film.

De film zet ergens het generatieconflict in de verf, een zelfde soort generatiekloof die ik ook merk tussen die van mezelf en die van m'n ouders, dit dus toch wel 100 jaar na datum. Edoch, het lukt me niet om al te zeer mee te leven hiermee. Vroeger als kind al niet zo, later als jongvolwassene evenmin, en dus nog steeds niet. Misschien door de haast documentaire-achtige benadering van de gebeurtenissen, wat meer informerend dan entertainend overkomt?

Wel vind ik het zeer verrassend om te merken dat de film heel anders eindigt dan het toneelstuk. In het toneelstuk wordt de door een jachtongeval invalide zoon Désiré ziek waaraan hij overlijdt, in de film schiet hij op het laatst de net getrouwde baron Maurice koelbloedig dood. Blijkbaar een toevoeging door Hugo Claus.

Spionage, contraspionage en dubbelspionage, het is me een wereldje. Deze film lag klaar voor Tom Cruise met peper in z'n ... maar het werd uiteindelijk Angelina Jolie die het zout in de wonde mocht strooien.

'k Vond hem geruime tijd nog wel goed maar het waren me uiteindelijk zoals vaak in spionagefilms een paar twists en turns te veel. En met enige geloofwaardigheid nemen ze een groot loopje.

Boeiend uitgangspunt, maar als film vond ik het niet zo veel om het lijf hebben. Eigenlijk moest hij het nog het meest hebben van het nadenken dat je erover doen gaat, maar daar heb je de film en beelden niet zozeer voor nodig, daarvoor volstaat het idee an sich. En 'k vond het nu ook niet bepaald al té zeer gaan beklijven, waaraan ik me toch wel had verwacht.

Nu, m'n ouders zijn sinds vorig jaar 75+. Ik mag er niet aan denken dat ze via deze weg voor het einde zouden tekenen. En toch al helemaal niet om een punt als 'vergrijzing' sociaal aangepakt te krijgen. En zelf zou ik nog zeer graag 250 worden met alle films die ik nog zien wil bovenop een karrenvracht aan andere zaken die nog op de To Do List prijken.

stem geplaatst

Your husband should be here. And where is he?
Oh, he's probably trying to get eaten by another shark.
(En te bedenken dat sommigen menen dat deze film zich te serieus probeert te nemen. )

Na L.A. en N.Y. is het nu de beurt aan (Washington) D.C. om door sharknado's geterroriseerd te worden. Dit weerfaunafenomeen heeft Fin Shepard inmiddels op de kaart gezet, en er valt hem dan ook faam tot in het Witte Huis én een gouden kettingzaag te beurt. Dit keer wél bloed erop na het fileren van de visjes. Al keert de lof erna snel om tot complottheorieën rond Fin en z'n familie, en zo zijn dit soort mensen ook weer bediend. En geraak ik stilaan gewend aan de Sharknado-nonsens of is dit gewoon de leukste tot nu toe? Ik vind deze gewoonweg behoorlijk. Wat jammer van de povere CGI nog steeds. Maar de film zit boordevol leuke grapjes en scènes.

Net zoals de derde Jaws zoekt de derde Sharknado ook een pretpark op als speeltoneel. In dit deel zien we ook Nova Clarke terugkeren, na haar personal high levend uit zo'n visbeest te zijn gehaald wel wat met een lichte vorm van galeofobie kampend. Al belet haar dat niet om sexy te wezen. En tot slot wordt er ook veel gevlogen. Met jets, een space shuttle, ... Voelt meer en meer als een foute party, maar 'k ga deze toch 2,5 geven voor de portie vermaak.

Film voor de ADHD-generatie? Een soort mix van Guardians of the Galaxy en Mad Max. Al vind ik deze door de Mad Max achtige elementen dan net iets leuker, wel. Dus mij persoonlijk dan wel wat een raadsel waarom die meer dan een volle ster hoger scoren en op IMDb bijna het dubbele.

Ik heb 3 Borderlands games liggen waarvan nog geen enkele gespeeld maar van wat ik ken van gameplay filmpjes is het toch een redelijk geslaagde verfilming ervan. Wie daarover heel anders oordeelt, is toch niet al te mild ingesteld, meen ik dan.

Nu, puur als film beoordeeld, is me dit wat te rommelig en te veel episch gedoe, overdaad aan special effects, ... kortom, niet zo aan mij besteed. Maar omdat hij toch grotendeels m'n aandacht wist vast te houden nog wel 2,5. De Guardians of the Galaxy films moet ik misschien nog eens herbekijken, maar voor nu zou ik deze Borderlands dus nipt erboven plaatsen.

Ook al behoort deze niet tot de Blood and Ice Cream ofte (Three Flavours) Cornetto trilogie, vanwege niet met Edgar Wright aan het roer, toch voelt deze film uiteraard zeer goed erbij passen. The World's End zag ik mogelijks nog niet, maar 'k vind deze Paul alleszins leuker bevallen dan Shaun of the Dead. En Hot Fuzz misschien nog net m'n favoriete Pegg-Frost.

De blockbuster Men in Black gaf ik 4,5*, al te ver vind ik een film als Paul daar zeker niet bij vandaan blijven. Uiteraard een wat andere film, een parodie slash road movie. Leuk om alle verwijzingen (naar vooral Spielberg-films) erin te herkennen, maar ernaast ook met een goed eigen onderhoudend verhaal. Had 'm ooit al met één oog gekeken, maar met beide ogen zeker dubbel zo vermakelijk.

stem geplaatst

stem geplaatst

Nooit begrepen waarom deze zo hard afgekraakt werd (en wellicht nog steeds wordt). Heb het altijd een zeer mooi verhaal gevonden met mooie boodschappen erin, en als je de film voor het eerst ziet toch ook nog een fijne twist. De humor in deze film is wat minder uitbundig en hilarisch dan we misschien gewend zijn van Urbanus, al is deze in Hector toch ook wel anders dan in Koko Flanel. 'k Vind dat het z'n veelzijdigheid als humorist wat extra in de verf zette. Uiteindelijk blijft het in de oerbasis wel wat gelijk, zijnde een antiheld-film, maar hier meer de spotlights delend met Renée Soutendijk en wat serieuzer met wat meer fijnzinnige humor dan de kolderieke bulderlach.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

En maar hopen dat die weermannen en -vrouw plots weggespoeld worden...

Qua dolgedraaide actie is deze eigenlijk beter en leuker dan de eerste, maar stoorde me bij deze nog meer aan allerlei elementen zoals geen spatje bloed na haai door midden zagen, nergens regenspatten terwijl er volop sharknado's huishouden, overal rondom nog rust en kalmte terwijl de hel aan het losbreken is, en gewoon net iets te veel zooi op de vork. Om van het reteslecht acteren nog maar te zwijgen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Absolute topper onder racefilms, een genre dat zich toch niet zo makkelijk tot een film laat inblikken. 'k Ben ook autosportliefhebber sinds ik pakweg 6-7 jaar was, dit kwam helaas net na Lauda's laatste wereldtitel (in 1984). Voor mij waren de grote namen als kind dus Prost, Senna, Piquet en Mansell. James Hunt & Niki Lauda kende ik dus enkel van na hun carrières, van het speciale titeljaar 1976 heb ik pas later meegekregen hoe dit gelopen was, al vulde deze film nog wel wat gaten in. Wél had ik met het schaken ooit als prijs een strip Grands Prix gekozen, die de geschiedenis van de F1 van 1950 tot 1984 omvatte, en dus ook het bewuste ongeval met de brand op de Nürburgring zowel als Lauda's laatste titel.

Deze film brengt wel wat emoties teweeg en 'k vind het gewoon zeer knap neergezet. Hier en daar een paar mindere dingetjes, maar eerder minimaal. Vandaar dus een welverdiende 4,5*. Ron Howard verstaat z'n vak.

Te lang en te stoffig. Ongetwijfeld wel een accuraat beeld schetsend van wat een zeer belangrijk moment was binnen de op dat moment nog geen 100 jaar oude Verenigde Staten, maar ik heb bepaalde documentaires rond deze kwestie met meer interesse gevolgd gehad dan deze film. Het voelde op een bepaald moment louter aan als wat hard over en weer geroep tussen voor- en tegenstanders zoals het er in politiek ook aan toe gaat. En stemmen ronselen voorafgaand aan de definitieve stemming.

Maar in hoeverre levert zoiets een interessant verhaal op? Volgens de briljante 5*-stemmers overduidelijk wat ze zien wilden, mogelijks de trouwe kijkers van Villa Politica of de Nederlandse tegenhanger. Van mij uit hooguit de erkenning van een verdienstelijk gebracht politiek relaas binnen de tijdsgeest van toen, maar helaas wat slaapverwekkend en dus geen wauw-gevoel.

'k Vind deze film ook vooral gericht op de Amerikaanse markt, met een film rond dit soort thema scoor je op IMDb en rotten tomatoes uiteraard sowieso hoger dan elders.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Oei, niet zo fan van deze film. Vond het vooral leuk om een beeld geschetst te krijgen van een België net na de onafhankelijkheid en fort IV in Mortsel te herkennen (vanuit m'n kindertijd, als schaker). Ook wel iets om stil bij te staan hoe ze destijds een dagenlange wandeltocht naar huis moesten maken, nochtans 'maar' vanuit Mortsel dan (tenzij de kazerne elders moest voorstellen?) naar de Kempen, ergens tussen Zoersel en Rijkevorsel? 'k Zou het misschien wat nader moeten opzoeken, maar ontbreekt me momenteel wel nogal aan tijd.

Verder komen wel nogal zware onderwerpen aan bod in deze film, zonder dat ze al te dramatisch uitgewerkt aanvoelen (nogal toneelmatig een aaneenschakeling van scènes i.p.v. een vlot vloeiende film). De lamlendigheid van de figuur Jan Braems is ook niet bepaald om vrolijk bij te worden: zich laten omkopen waardoor z'n vrijloting voor het leger naar een ander kan gaan, z'n verkregen geld laten stelen, z'n vrouwtje bedriegen en er chlamydia door oplopen, blind worden door volksverhaaltjes te geloven, onderweg een blok aan het been zijn, bijna verdrinken in een beek, logerend bij een gezin op hun hooizolder toevallig die nacht net getuige zijn van marteling, aanranding en babymoord, totaal niets ondernemen bij de verkrachting van Katrientje, ... Wel net iets te zeer een overdaad aan drama ook. Met tussendoor nog ruimte voor een stukje bedevaart en een bezoekje aan een dokter. Je hebt bij dit alles vooral geen al te groot medeleven met de man, zonder dat je hem of zijn naasten en anderen onheil toewenst uiteraard.

Het is ook een tijdsgeest waarin rijk zeer erg afstak tegen arm, wat in menig Vlaams film van die periode aan bod kwam (bv. ook in Daens), met ermee gepaard gaand het geloof, bijgeloof en andere kwezelarij. Zeker toen moeten de mensen toch iets hebben gehad van "nu alweer zo'n Vlaamse plattelandsfilm uit de oude tijd?" Qua score weet ik niet zo goed wat te geven: 2 of 2,5? Boerenpsalm (3) vond ik iets leuker, Pallieter misschien toch ietsjes minder (2), dus plaats ik deze tussenin.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

Vanzelfsprekend dien je deze film bij het eind te beginnen (Ende neu) en zo terugspoelend naar het begin laat hij zich begrijpen.

Toevallig is Tenet overigens een palindroom. Noitpecni is dit niet, zelfs geen moordnilap. Nalon bijna. Slaat uiteraard nergens op, maar de uitleg die dit laat begrijpen moet nog gegeven worden. Of die misschien nooit komen gaat, want dat is eigenlijk nog de meest krachtige uitleg. Spreekt voor zich, toch? Even bij de les blijven.

Morgen heb ik deze film nog te zien. Meermaals zelfs, wil ik er überhaupt iets uit wijs geraken. En toch betreft het een wijze film, zeker dan bepaalde scènes zowel als het concept. Maar dom, jongens toch, wat voel ik me dom. En ik had al hoofdpijn bij aanvang...

Eigenlijk een mooi gebracht romance-verhaal, vertellend aan z'n wel zeer nieuwsgierige dochter over de vrouwen (van betekenis) doorheen z'n leven en haar laten raden welke van hen uiteindelijk haar moeder werd waarmee hij nu op scheiden staat. Maar vrees dat voor mezelf de niet-herkenbaarheid de grootste struikelblok is om hem niet nog hoger te waarderen. Had zowat 4,5 relaties die van enig belang waren, en slechts één daarvan heeft me jaren erna wel nog aangegeven gehad hoezeer het een gemis was en dat er wel wat spijt mee gemoeid ging dat het zo gelopen was.

De andere zijn na hun relatie met mij na nog enkele kortstondige relaties eigenlijk vrij snel op de liefde van hun (verdere) leven gebotst. Dus zoals in deze film en wat we ook in zovele andere romcommetjes zien, twee mensen die jaren later beide als single kunnen stellen dat ze in de liefde beide nog niet al te (blijvend) succesvol zijn geweest, is me niet zo bekend. Heb ook nagenoeg geen contact met exen, en als er dan nog contact rond iets is, gaat het niet over hoe het destijds ging tussen ons. Daarom, ondanks een vrij mondiaal en gekend thema, ergens ook een iets te ver van m'n bed gehalte. Maar goed, ik ben uiteraard ook geen Ryan Reynolds type, verre van.

(reactie op ander bericht)


Goh, dat zou ik niet zomaar vooral aan Amerikanen toeschrijven. Ze hebben wel zo'n beetje hun geijkte manier van hoe dit te brengen, dat wel. Maar Koreaanse of andere Aziatische films kennen er ook wel wat van, heel veel Europese uit tal van landen ook. Zelfs van eigen Vlaamse bodem zijn er wel tal van dergelijke films. Ik denk dan bv maar aan "Ik wil poepen!" uit Hasta la Vista (maar Nederlanders durven dat nog wel eens anders verstaan ).

Wonder is idd nogal clichématig zoetsappig maar al te veel kan je hiermee niet anders doen, meen ik. En het is wel knap gebracht met de Star Wars verbeelding hier en daar, de verschillende invalshoeken, ... Op het einde miste ik wel nog wat meer te vernemen van Julian, ik had de ouders ook wel iets dieper uitgewerkt willen zien, en ja... de film speelde wel heel erg op safe. Maar het is dan ook een familiefilm die een boodschap tracht mee te geven aan de vele jonge kijkertjes (en de enkele volwassenen die er ook wel nog van leren kunnen) en doet dat allemaal toch vrij goed.

Aan de ene kant overigens knap te zien hoe lovend mensen kunnen zijn bij een film rond het aanvaarden van wie er heel anders uitziet, aan de andere kant zie ik mensen hier en elders nogal dingen delen als hoe weerzinwekkend ze zwaarlijvige mensen vinden, dat ze daar een enorme afkeer van hebben bvb, ... zoals op zo vele andere domeinen soms wel wat 2 maten en gewichten (maar dat zal wel mijn gewichtige kant zijn gekoppeld aan iets te lange tenen of zo hoe ik me dat raken laat). Zo kreeg ik van een vrouw na een date eens de vraag wat mijn streefgewicht zou zijn, en toen ze dat vernam, reageerde ze met "als ik zo veel zou wegen, pleegde ik zelfmoord" en blokkeerde ze me prompt. Herkenbaar na het zien van deze film, niet? Zij het dan van een volwassene i.p.v. een kind. Misschien daarom dat ik Cerdita (Piggy) ook zo goed vond...

De kinderen keken Paddington nu al voor de tweede keer. In beide gevallen keek ik met een half en bij momenten anderhalf oog mee, maar merk dat ik m'n aandacht soms onvoldoende bij dit soort films houden kan. 'k Deel dan ook wel wat de mening van anderen dat ondanks zeer aandoenlijk en knap gemaakt (dus sowieso daarvoor al dikke pluimen) hij verder wel nogal braaf blijft, wel wat pit mist en hier en daar wat te infantiel. Al is dat natuurlijk iets wat het voornaamste doelpubliek minder zoekt en stoort in films, dus kan het de film nauwelijks aanwrijven. Het verhaal is wel zeer onderhoudend ook, meer dan vele andere van dit soort films.

Dus eigenlijk is dit gewoon een topper in z'n genre, en voor mij dan ook 4* waard, al is dit de gemiddelde score van de kinderen en mezelf, en dus als waarde voor het algemene publiek. Louter op kinderen gericht komt dit soort films wel dicht bij de voltallige 5*. Gewoon een enorm vakkundig gemaakte familiefilm die vooral de jongsten enorm vermaken kan, en waar de ouderen onder ons ook wel knappe en vermakelijke elementen in kunnen vinden.

Wel vind ik een film als Peter Rabbit ofte Pieter Konijn (6,6 op IMDb, 3,21 op MovieMeter, 63%-56% op rotten tomatoes) niet zo moeten onderdoen voor Paddington (7,3 op IMDb, 3,37 op MovieMeter, 96%-81% op rotten tomatoes), wat vooral op de Amerikaanse (al was IMDb bij aanvang Brits) sites niet zo onderschreven wordt.

Er zijn eigenlijk vrij weinig op kinderen gerichte films die ik een hoger cijfer gaf sinds ik dit ben gaan doen, een dik jaar geleden. Ik zou voor nu deze top 5 maken, met Paddington (en ook de eerste 2 Hoe Tem Je een Draak animatiefilms) zeker mee in de top tien. En daarvan is Paddington dan wel de enige niet-volledige animatiefilm (vandaar dat ik dus vooral de vergelijking maakte met Peter Rabbit):
1. 4,5 - Wallace & Gromit: Vengeance Most Fowl
2. 4,5 - De Gelaarsde Kat 2: De Laatste Wens
3. 4,5 - Ice Age 2: The Meltdown
4. 4,5 - Verschrikkelijke Ikke
5. 4,5 - Verschrikkelijke Ikke 2

Over vele jaren gespreid deze film nu meermaals gezien en telkens vind ik hem niet zo goed als hoe het beloftevolle begin doet uitschijnen. Dan vind ik The Ruins als wat soortgelijke film iets interessanter. En Old nog leuker. The Beach altijd te zeer een rommeltje gevonden, en dat gevoel blijft dus.

"Do you like sex and travel?"

Nooit eerder gezien, maar wat een leuke film was dit! En wat een genres kan je op deze film kleven... een romantische actievolle avontuurlijke absurde misdaad neo-western road-trip film of zoiets. Verfrissend eens een heel ander soort film te krijgen, met humor die ik enorm kon waarderen, ontelbare leuke stukken ook. Vreemd hoe smaken zo kunnen verschillen en anderen dit uiterst crap kunnen vinden. Wat mij betreft, eentje die ik nog eens terug wil zien alleszins. Best vreemd dat ik deze nooit eerder zag, gezien toch al 25 jaar oud en met zo'n cast toch een mainstream film. Maar goed, all good things come to those who wait.

"You have managed to Forrest Gump your way through this."

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Meer en meer verhaal van oorlog, wraakzucht, machtswellust en groteske scènes, en toch heel wat minder de leuke visuele stijl die de eerste film zo kenmerkte. Maar dus vooral heel veel gepraat.

Heb me ook wel gestoord aan de enorme brutaliteiten. Ook al moge dit dan een waarheidsgetrouwe weergave zijn van hoe mensen en volkeren vroeger omgingen met mekaar, moet het echt zo rauw en het ene na het andere?

Daar waar de eerste film ook nog heel wat interessante tactieken bij veldslagen omvat en een nauwe bergpas als strijdtoneel, gaat het hier meer over de Griekse vloot en een bizarre seksuele aantrekkingskracht met als absolute dieptepunt de uitspraak "je vecht beter dan je neukt". Gelukkig wordt dat kreng dan ook aan zijn niet te slappe degen geregen. Voor mij is deze sequel hiermee dan ook wel wat te diep gezonken.

Zit een beetje tussen de 3 en 3,5 in. Na een dik uur heb ik het eerlijk gezegd wel wat gehad met het verhaal. Maar tot dan was het dan wel genieten van de visuele pracht en stijl, wederom na eerder al met Sin City een geslaagde verfilming van een graphic novel van Frank Miller.

Omwille van het stilistische dan toch maar een 3,5. Maar massa-veldslagen en oorlog met al het filmisch stoer heldengeroep erbij, het zal niet snel helelaal m'n ding worden. Wel nog een surplus dat er ook wat fantasy elementen in zitten.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Vind het wat vreemd dat de kortfilm hoger scoort dan de langspeelfilm. Want enkele dingen worden in de langspeelfilm toch interessant verder uitgewerkt. Zoals dat ze loog over dat ze aan het zwembad was, hoe ze thuis als een kind wordt behandeld, hoe de moeders tegenover mekaar staan, hoe de psychopaat een stilzwijgend verbond aangaat en zelfs een beschermende rol opneemt, ...

Cerdita is weldegelijk een wraakfilm, evenals horror (vermengd met drama, maar als je dit al geen horror meer noemt...?). Het is ook een verhaal van een verstotene die eindelijk eens op een wat aparte manier gezien en aanvaard wordt en die in tweestrijd komt wat ze daarmee aan moet.

Omwille van de heel unieke entente wat ik nog niet vaak zag in films, liet deze wel een beklijvende indruk na.

stem geplaatst

In space there are no Happy Days

Dacht eerst nog richting 3,5* voor deze film aangezien ik hem steeds beter begon te vinden na halfweg, maar helemaal aan het eind zakt hij toch weer wat in en dus hou ik het bij 3. Maar wel eens leuk om gezien te hebben.

Is een beetje Alien meets Solyaris, en vormde enigszins voer voor de sequel Aliens wat later, gezien James Cameron hier optrad als production designer en de visuele en special effects verzorgend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

"Als hij iets in zijne kop heeft, dan heeft hij het niet in z'n gat."

De hoofdrolspeler [Eddie Brugman] (altijd gedacht dat Herbert Flack hier de hoofdrol in had, maar het betreft slechts een bijrol) heeft wat weg van een jonge Willy De Gieter (zanger Willy Sommers). Hij trekt als jong weduwnaar van de stad naar het platteland na de zelfmoord van z'n vrouw. Waarvan wordt gezegd dat dit er van komt, van hele dagen binnen zitten en boeken lezen (huh?). Na eerst nog een levensbedreigende ziekte te hebben overleefd, fleurt de jongeman op en neemt de naam Pallieter in gebruik.

Leuk en aandoenlijk wel, dat genieten van kleinste dingen: zeepbellen blazen, spiegels aan de gevel van de woning aanbrengen (leuk idee wel), melk rechtstreeks van de speen aftappen, een hond voor de kar spannen, je naam in de sneeuw plassen, en het vele naakt (waaronder te paard naakte jongedames opjagen). Er valt hem ook nieuwe liefde te beurt, van de jonge beeldschone Marieke [Jacqueline Rommerts].

Maar dan wordt den ijzeren weg door het platteland getrokken, wil een plaatselijke baron de idyllische meanderende rivier (de Nete) rechttrekken, volgt er boomkappen, ziet hij vanuit een vliegtuig de toenemende industrialisatie, ... wat een schandelijke vlek over Pallieter's 'droomwereld' werpt. Echter, in plaats van dat dit het voer is voor een interessante strijd, zijn het niet meer dan passages in de film, die amper spanningsboog kent. Ook met de tragische opening werd verder niet zo heel veel meer gedaan. Naar mijn gevoel veel te weinig uitgewerkt allemaal, een wat langere speelduur had kunnen helpen.

Eens te meer wel leuk om bekende koppen onder Vlaamse en een enkele Nederlandse acteur te kunnen turven.

Een typische Vlaamse jaren '70-'80 (boeren)film. En toch stamt deze al uit eind jaren '80, bijna '90. Dat verbaast me op zich wel, want ik zou hem toch van zowat een decennium ouder hebben geschat. Dit werk van Felix Timmermans blijft tot op heden enorm leven in onze Vlaamse cultuur, want 75 jaar na de dood van de auteur werd het boek in een door Bart Van Loo vernieuwde uitgave heruitgebracht in 2022. De film is van de hand van Roland Verhavert, een gouwgenoot van me (naburige gemeente), die nu een dikke 10 jaar geleden kwam te sterven. Ik kom er nu pas achter dat niet minder dan 7 van zijn films op Netflix staan en er over minder dan 2 weken af gaan. Samen met nog zovele andere Nederlandstalige films. Er toch zo veel mogelijk nog van meepikken.

We worden als kijker meegenomen doorheen een grote periode van het leven van boer Wortel [Ronny Waterschoot] met al z'n tegenslag (en een enkele zonde). Vrouwen komen en gaan. Kinderen overleven ook niet altijd. Bij al deze tragedies wordt Wortel bijgestaan door z'n vriend pastoor [Jef Burm] (wie anders? ), als jongere man ook door de pater [Jan Van Dyke]. En zo heeft de clericus ook weer zo z'n stek in het typische Vlaamsche plattelandsverhaal. Verder blijkt de man over een enorme uitstraling te beschikken (of sprak de boerenstiel tot de verbeelding?) want voor menig vrouw bleek hij doorheen de film een begeerlijk man. Vooral de pakken jongere en wel zeer knappe Frisine [Christel Domen] blijkt het maar al te graag binnen de familie te houden na het overlijden van haar man Fons [Erik Goossens], zoon van Wortel. Het verhaal vloeit zoals een beek, kronkelend tussen de weilanden. Het wordt allemaal met een bepaalde licht humoristische toets gebracht, waardoor het wel gezapig wegkijkt. Maar je raakt ook nooit al te zeer betrokken vanwege het snelle komen en gaan. Ik kon de tel met en rond kinderen zelfs niet eens bijhouden.

Verder is het in zo'n films altijd wel wat genieten van de acteurs in kleinere rollen die je herkent. [Yvonne Verbeeck] als de heksachtige stekjesverkoopster (nooit eerder van gehoord) bijvoorbeeld. [Erik Goossens] als zoon Fons, [Bert André] die we wel kennen uit onder meer Flodder, [Jacky Morel] die we in België vooral kennen van De Collega's en de ouderen onder ons van nog zo veel meer, [Chris Cauwenberghs] (kabouter Lui, maar ook De Witte, De Vlaschaard, Zware Jongens, Paniekzaaiers, ...) als champetter, tot zelfs [Matteo Simoni] als baby (onherkenbaar ). Velen daarvan zijn niet meer onder ons, maar leven voort in onze collectieve herinneringen. Net zoals boer Wortel en z'n naasten.

stem geplaatst

stem geplaatst

Iets aan dit verhaal zei me snel iets. En ja hoor, ik heb Ikiru ooit al gezien, zowaar (kreeg wel pas na een half uur door dat ik naar een remake zat te kijken). Ik zou de ene niet direct boven de andere plaatsen, deze remake is vakkundig gedaan. Het is een film met zeer mooie momenten, maar ook wel behoorlijk saai.

Ik denk dat het in de jaren '50 nog wel kon dat een jongedame (vriendschappelijke) interesse zou tonen voor een oudere man die behoort tot het stoffig meubilair van de ambtenarij. Ze noemt hem dan ook 'liefkozend' Mr. Zombie. Het mooiste stuk vind ik wanneer hij zich realiseert dat dit proces beetje bij beetje is gegaan, dat hij ooit ook zo levendig in het leven had gestaan. Dat stukje durft wel eens kippenvel te bezorgen. En uiteraard ook op het eind, wanneer de jongere collega aan de agent zegt dat de oude Williams vlak voor z'n dood op de schommelstoel wellicht in lange tijd niet meer zo gelukkig was geweest. Ook wel nog interessant is het gesprek onder collega's, die inspiratie vonden bij Williams z'n laatste daden op de werkvloer en dit willen omzetten in gedrevenheid, maar helaas snel weer hervallen in de bureaucratische sleur. En een laatste memorabel stuk is het lezen van de brief van Williams aan z'n nog jonge en enthousiaste collega Peter Wakeling, waarin hij vraagt te blijven denken aan de voldoening die het realiseren van de speeltuin, hoe klein ook, had teweeggebracht.

Ik meen wel dat ouderen zowel als jongvolwassenen baat hebben bij meer contact met mekaar, om zo het leven wat meer te helpen waarderen. Zowel aan geestdrift als aan levenservaring. Als ik deze film puur op de leuke 50's setting en emoties zou waarderen, dan scoort deze een nagenoeg perfect cijfer. Maar spanningsboog en algemene interesse ligt vrij laag. Echter, omwille van de paar krachtige stukken en de algemene boodschap geef ik 'm toch graag 3,5.

Heb 'm natuurlijk al lang geleden gezien en inmiddels wel al een handvol keren, maar blijf hem goed vinden. Ook al is alle verrassing er nu uiteraard wel af. Maar 'k kan me gemakkelijk inleven hoe ik deze voor het eerst vond en dat was toch behoorlijk een horror suspense film zoals ik ze graag heb, op een zelfde hoogte met Scream en I Know What You Did Last Summer, uit dezelfde tijdsgeest.

Eigenlijk heb ik nog niet zo veel horrorfilms een hogere waardering gegeven (ben daarmee begonnen sinds mei 2025 zowat). Enkel The Ring, A Quiet Place en A Quiet Place II gaf ik een hoger cijfer. Al waren er uit een verder verleden zeker nog horrorfilms die me nog hoger uitvielen. Al hangt het ook wel wat af wat je onder horror plaatst. Want films als Jaws, Silence of the Lambs, The Sixth Sense, I Am Legend & The Menu heb ik nu ook wel nog hoger staan. Maar daarvan vind ik slechts enkele op het randje van horror staan.

stem geplaatst

WAARSCHUWING: aangebrachte spoilers van toepassing op zowel Das Experiment (2001) als deze remake.

De Duitse zag ik destijds in de bioscoop en nadien nog al enkele malen en krijgt een 4,5 van me. Deze is beduidend minder. Maar wel nog steeds een aardige film, die ik dan ook nog wel 3,5 geven wil.

Wat me meest stoort (en ook meteen het grootste verschil is) aan deze remake:

Afgezien van het begin tot aan het branden van de rode lamp krijg je niet 1x de mensen te zien die het experiment uitvoeren. Misschien met als idee dat je je als kijker zo al snel in een echte gevangenis gaat wanen? Toch vind ik dat een foute keuze.

Waarom wordt bv. het experiment niet stopgezet wanneer Benjy een harde klap van de matrak krijgt waaraan hij uiteindelijk overlijdt? Ik meen dat in de originele film de bewakers tegen dan (was ook andere situatie, met tape op de mond en een bloedneus) de wetenschappers al hebben opgesloten, nadat deze aan het twijfelen waren gegaan of het niet aan het ontsporen was, maar net niet tijdig ingrepen. Dus logisch dat het dan niet wordt stopgezet. Maar in deze besluiten de wetenschappers dus verder te blijven toekijken en gaan ze dus tegen hun eigen vooraf uitgesproken hoofdregels in? Dat maakt het wel al meteen een stap erger.

De partner van het hoofdpersonage in deze film dient enkel voor wat aankleding en wat bevreemdende flashbacks, daar waar deze in de originele film een meer actieve rol heeft, doordat deze hem probeert te vinden.

Ik zie Shadowed spreken dat hij er zeker van is dat dit een softere versie zal zijn. Geen idee vanwaar die gedachte, want als Hollywood nu voor één ding bekend staat, is het wel net meer actie en geweld. Voor een stuk is de actie hierin dan ook brutaler. Zij het dat de originele psychologisch zwaarder aanvoelt. Dus dat is wat dubbel.

Er zijn duidelijk voor nog enkele heel andere invalshoeken gekozen o.a. ook nog een hippie/pacifist ipv een journalist als hoofdfiguur bij de gevangenen / een homoseksuele i.p.v. heteroseksuele verkrachter, maar afgezien al van het feit dat deze een remake van is, draagt de manier van uitwerken van de eerste film mijn voorkeur weg. Die blies me destijds gewoonweg omver, daar waar deze eerder een interessant kijkstuk is zonder meer. Forest Whitaker droeg hier wel de film.

Hoe doldwaas het uitgangspunt ook, er zit zowaar veel herkenbaarheid in. Tal van zaken rond emoties die in deze film worden aangekaart te zeer aan bod gekomen in m'n leven. Zoals zelf enkele bedpartners, partner met een heel leger bedpartners en toch te horen krijgen van "je zou meer gevoelens voor een ander kunnen ontwikkelen dan voor mij" of "die ex betekende mogelijks meer voor je dan ik", terwijl zij... Ach ja, daar gaan we maar niet op door. Punt is dat deze film op een heel absurde manier zeer dicht bij de realiteit weet te komen. En dat vond ik toch zeer apart.

En enkele keren goed kunnen lachen ook. Dus best een vermakelijke komedie.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

De kinderen lagen erom in een deuk maar mijn humor als volwassen kerel is het alleszins hoegenaamd niet. Ik vond hem wel iets beter dan The Nutty Professor II.

Alleszins begon ik in de nillies wel wat een afkeer te krijgen van Eddie Murphy. En aan films waarin één persoon meerdere typetjes speelt, op een enkele uitzondering na dan. Al zal Eddie zich wel enorm hebben vermaakt ermee. Als de oude Chinees vond ik hem eigenlijk nog het leukst.

Happy 4th, MTF!

En hiermee sluiten we vandaag de trilogie af. We volgen nu 2 ambulanciers (de vrouw blijkt Knight z'n dochter) die niet volgens het protocol hebben gewerkt en dus op het matje worden geroepen. Waarna eentje [Jack Kilmer] helemaal van het paadje gaat en Dexter-gewijs een Engel der Gerechtigheid gaat spelen. Hij gaat daarbij eerst nog op bezoek bij de man die klacht neerlegde wegens een brute behandeling (maar hem slechts vaag herkent) en die strooit nog wat zout in de wonde door te stellen dat de agenten en dokters hem hebben gered, maar die ambulanciers...

De hele Detective Knight trilogie gaat nogal over handelen volgens het boekje of het recht in eigen handen nemen. Op zich een lovenswaardige insteek voor een politie/misdaadfilmreeks. En deze breidt wel nog een leuk slot aan het drieluik. Who cares dat ze good old Bruce laten opdraven als de protagonist terwijl anderen de echte hoofdrollen dragen? Zo lang dat nog boeiende materie oplevert op een degelijke manier gebracht... ?

Topkwaliteit is dit alles zeker niet, maar het wist me nog wel te bekoren. Vooral de middelste van de drie vond ik nog wel redelijk.

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Helemaal hoe ik over deze film denk.

Vele jaren geleden al (rond 2000 wellicht) een eerste zware ontgoocheling toen ik lekker ging zitten voor deze absolute topprent en enkel het tweede deel me wat bekoren kon. En dat is en blijft vele jaren later nog steeds het gevoel. Ergens tussendoor (pakweg 2012) vond ik het tweede deel wel nog uitmuntend maar ook dat kan ik er nu nog amper in zien. Ik kom dan ook echt hooguit en als ik zeer mild ben aan 3*. Laten we zeggen dat deze dan vooral voor deel 2 zijn.

Maar je blijft daarbij vooral met Roberto Benigni opgescheept. Een humorist op heel eigenzinnige manier, wat je misschien moet liggen. In een film als Son of the Pink Panther wordt hij voor zijn neurotische trekken zwaar afgestraft, hier krijgt hij alom waardering ervoor. Toch wat twee maten en gewichten. Ofte hoe dus algemene publieke opinie zich toch vlot laat sturen... Al moet je misschien ook stellen dat voor dit soort prent z'n manier van doen nog het best tot z'n recht komt.

Het idee van een spelletje maken van het leven in een concentratiekamp om de hoop te bewaren voor zijn zoontje is uiteraard wel lovenswaardig en maakt de film. Maar dan blijft het wel enorm afsteken met het eerste deel van de film. En ja, het echte leven zal destijds ook wel plots enorm afgestoken hebben met voor de deportatie uiteraard. Dus in die zin snap ik ook die insteek der tweeledigheid nog wel. Alleen voelt de film in zijn geheel wat te toneelachtig aan (hij speelt natuurlijk ook toneel voor zijn zoontje, en in de eerste helft was het wat een aaneenschakeling van satirische sketches en kinderlijke romance). Iets wat in bv. The Boy with the Striped Pyjamas toch net iets beter gedaan werd (die ik 3,5 geef).

Dat de film in de prijzen viel, kan ik zeker wél snappen. Al verdient dan vooral het boek waar het de mosterd haalde, In the End, I beat Hitler, dan de grootste faam te krijgen. Geschreven door Rubino Romeo Salmoni, een Auschwitz II Birkenau overlever. Dat boek bevat de ironie en zwarte humor die deze film zo kenmerkt. Daarnaast zat Benigni's vader ook twee jaar in een concentratiekamp. En zo blijkt dat niet noodzakelijk de uitwerking maar vooral een goed uitgangspunt en basisidee kan volstaan om een spraakmakende film te maken. Zeker in die tijd nog. De filmwereld is nu wel wat geëvolueerd, anno 2026 lijkt me dit toch wat moeilijker te zijn geworden. Al zijn bepaalde onderwerpen nog steeds sowieso prijzenpakkers.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Na de serie 1985 uit 2023 dan ook deze film eindelijk eens gezien. Twee toppers van eigen bodem over een zelfde onderwerp. Beschamend dat zoiets op deze schaal is kunnen toegedekt worden. En wat een leed voor David en zijn overlevende naasten. Heb veel gelezen over hem, hoe zwaar het allemaal is geweest, ... Meerdere keren dan ook met een krop in de keel gezeten.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

De film scoort zowat 2,85 en toch zie je hier maar 2x een 3 sterren reactie. Hoog tijd dus om daar toch een halfje bij te doen. Voor mij zit hij tussen de 3 en 3,5. Mooi in beeld gebracht hoe de zorg voor zo een jongen niet evident is voor een relatie, zeker niet met daarnaast de andere dagdagelijkse strubbelingen, maar dat alles wel kan wennen en er dan ook veel moois kan ontstaan.

Net als een andere film die ik vandaag keek, The Gabby Petito Story, maakte dit wel heel wat los vanwege (helaas) enige herkenbaarheid.

stem geplaatst

stem geplaatst

"Don't worry. The worst is behind us."

Een film over aardbevingen openen met een (solo-)spelletje Jenga.
De wetenschapper die meedingt om zijn plaatsje bij Beauty & the Nerd.
Andere grappige noten als:
- "Hoe kan je zo hardvochtig zijn?" "Jarenlange oefening".
- "Afschuwelijk. Voor iedereen in L.A. Behalve voor jou." "Waarom?" "Je kreeg net promotie."
- "Wat was de laatste? Een haaienorkaan?" "U heeft geen idee hoe nabij dit kwam."
- "Welk woord was nu te moeilijk om te begrijpen? Breuk? Bekken? Het?"
- "Het is Long Beach maar. Wie zal dat missen?"
- De scène waarin die 2 aangehouden worden door een agent op de moto.
- "Wees gegroet, Maria, vol van genade." "Sinds wanneer bid jij?" "Net mee begonnen."
- "Hondenkak volgen of jou? Ik zie weinig verschil." "Succes met in leven blijven."
Er zat alleszins best te pruimen humor in.

Verder is het een beetje hetzelfde als in de film Shockwave: tegengas geven door zelf ook wat beving te veroorzaken. De filmwereld heeft alleszins niet op z'n grondvesten gedaverd met deze telg op ons losgelaten. Maar een paar trillingen van het lachen heeft het wel teweeggebracht. Bij momenten zowaar top-comedy! Mis komedie dan ook wel bij de genre-aanduiding.

"Jullie zijn om op te eten."

Alleszins zit je na enkele minuten al te hopen dat de haaien zich er flink te goed aan doen. En bonuspunten omdat de meest ergerlijke er eerst aan gingen. Althans, zo leek het toch een tijd. In het tweede deel van de film is het vooral onwezenlijk dat de haaien wel boten aanvallen, maar een vlotje blijkt zo veilig als wat. En dan de 'schokkende' onthulling aan het eind, wie had dit nu niet zien aankomen? (quasi identiek aan de clou in een andere haaienfilm, denk dat het Shark Bait was) Heeft verder wel wat weg van The Shallows, maar een stukje minder goed wel. Toch vind ik deze Surrounded aka Frenzy nog best meevallen. Had erger verwacht.

Er wordt om de haverklap eentje vermoord en toch zitten ze tussendoor te kibbelen over vroeger en over niemendalletjes. Al heb je dat wel bij menig van dit soort films. Ze moeten het tussendoor dan ook met iets gevuld krijgen. Maar toch, ze lagen me toch net iets te weinig wakker van de gebeurtenissen.

De slachtpartijen waren bij momenten wel lekker brutal, en ook het eind altijd leuk om horen wat de beweegredenen dan waren. Tieners kunnen soms ook wel heel harde zaken uithalen in de studentenjaren. Geen Carrie-gehalte maar toch nog een best vermakelijke wraak-slasher-horror.

En daarom mij dus niet gezien, die klasreünies.

Road trip tussen twee vreemden die aan mekaar verbonden raakten door toeval. Of geen toeval? Alleszins barst pas het laatste half uur de actie wat meer los. En krijg je zowaar een paar vette scènes. Maar daarnaast is het allemaal maar pover. Het verhaal ontwikkelde zich uiteindelijk niet al te positief.

stem geplaatst

Veel sympathie voor deze Vlaamse film over een stukje land met een bijzondere geschiedenis. Wat nog net iets meer in de verf had mogen worden gezet. Het sprak me persoonlijk extra aan omdat ik jarenlang tussen daar en rechteroever heb gependeld. Ondanks de sympathie en ook wel nog aardige uitwerking kan ik er weliswaar niet meer dan 3* aan kwijt. Maar zo nu en dan zet ik hem nog eens op, al was het maar om de nostalgie.

stem geplaatst

"How much time do we have?"
"None!"

"Just push the red button."

Sidder en beef! De wereld dient weer eens te worden gered, omdat de mens eens te meer in eigen voet schoot door een seismisch superwapen op ons los te laten. De stukjes overheidsgepingel zijn slaapverwekkend, de reddingswerken van Kate Ferris en familie wel nog enigszins vermakelijk zij het rince & repeat.

De uiteindelijke oplossing ook wel behoorlijk radicaal:
"Sometimes the only way to save the planet... is to shake it up."

Nog niet de slechtste film, maar uiteraard eerder aan de flauwe kant.

You've got to stop thinking about your ex and think about the X.

Haha, lachen is ie. De CGI is bij momenten bij de meest belabberde die ik ooit zag en de snoodaards acteerden wel zeer amateuristisch (zeker die ene die op het laatst in de pick-up bleef zitten). Wel nog cool hoe enkele en de krokodino eraan gingen. Al was het aan de andere kant dan ook weer wat dom dat de redding kwam van een personage waarover enkel nog maar werd verteld en die we nooit eerder in de film zagen. Dit vind ik nog de grootste no go.

Ik vond Swamp Shark iets beter alleszins, die gaf ik zelfs 2 sterren.

Wel nog 2 leuken filmverwijzingen in deze film:
- Free Willy: wanneer de krokodino over de hoofden van personages springt.
- Apocalpyse Now: "I love the smell of fresh gator bait in the morning."

Stijlvol en sereen gebracht wraakverhaal binnen het gangstermilieu van nu zo'n kleine eeuw geleden, verteld vanuit de overlevende zoon z'n ogen en herinneringen. Maar voelt een beetje documentenaire-achtig aan omdat het nooit al te spannend wordt.

stem geplaatst

De stijl van de eerste sprak me wel aan, maar het thema wat minder. Deze sequel van maar liefst 11 jaar later heeft een iets leuker thema, maar het undercoverwerk biedt gedurende het eerste uur minder ruimte voor de ongeremde humor en blitse actie. Het is nu allemaal heel wat serieuzer (met emoties en al ) en met meer thriller-elementen erin. Vanaf halfweg komt er wel weer meer vaart en humor in, maar ook plaats voor sereniteit. Algemeen genomen vind ik het een stukken volwaardigere film dan de eerste. Deze heeft me zeer weten charmeren. Ik plan de eerste nu ook wel nog eens nader te herbekijken.

Eén van de leukste stukken vond ik toen die ene gangster een vrouw onder begeleiding van een mes als schild voor zich hield, en hoe dit dan uitdraaide. Hilarisch.

Oh, het was overigens wel nog grappig de melodie van Wij Houden van Oranje (ofte het originele Auld Lang Syne) te horen fluiten. In dit geval uiteraard "for old times' sake" betekenend, verwijzend naar de band tussen David Bouchard (Québec) en Martin Ward (Ontario).

(reactie op ander bericht)


Het Québécois is idd een taaltje apart. Sappig wel.

Jack the Ripper in Iran. Of de Yorkshire Ripper zoals in de mini-serie The Long Shadow (2023) gegoten. Seriemoordenaars die menen dat door het vermoorden van prostituees ze de straten schoonvegen. Zeker geen slechte film, maar blijf toch ook met het gevoel achter dat ze hier meer mee hadden kunnen doen. De rauwere scènes en sterke acteerprestaties verheven het wel boven middenmaat. Al moet ik toegeven dat hij voor mij tussen de 3 & 3,5 in zit, en ik dus ook wel wat op de wip zat tussen deze twee ratings. Maar goed, je moet uiteindelijk de knoop doorhakken.

Voor een stuk deed hij me denken aan de ijzersterke Koreaanse film met als Engelse titel Memories of Murder (2003), maar dan van een iets minder niveau. Die wil ik bij deze zeer graag nog eens bekijken. Algemeen genomen vinden Aziatische films me wat te weinig de weg naar onze Vlaamse tv-zenders, geen idee hoe dit in Nederland zit. Uit het Midden-Oosten en Latijns-Amerika komen toch pakken meer films bij ons op de buis. En uit het eigen Europa uiteraard uit Oost-Europese, Scandinavische en de landen van rond de Middellandse Zee (zowel erboven als eronder, zijnde dus Noord-Afrika) ook wel.

Maar Holy Spider was me dus zeker wel interessant om eens gezien te hebben.

In de verre herinneringen was ie wel nog een stuk leuker, maar vreesde ervoor dat ik hem anno 2026 (42 jaar oud!) best flauw zou vinden en dat valt eigenlijk nog reuze mee. Niet zo sterk als een Crime Busters (1977) als we gaan vergelijken met een andere wat slapstick-achtige komedie met politieopleiding erin, maar toch nog steeds best vermakelijk.

Er zit mogelijks een halve ster extra in omwille van de nostalgie, en nog een halve ster extra omdat het nog een hele resem andere films opleverde. Al vermoed ik dat geen van deze nog dit niveau herhalen kon. Dat van de halfjes extra mag je wel met een korreltje zout nemen, de 3,5 is me meer dan terecht. En oh ja, die aanstekelijke tune.

Ik meen me wel te herinneren dat Michael Winslow zich nog meer kon uitleven in vervolgen. Die man is nog jaren door blijven gaan met z'n geluidjes op tal van podia. Zelfs enkele ronden in Got Talent! Net als Rick Moranis stopte hij met acteren na het overlijden van z'n vrouw om zich toe te leggen op het opvoeden van hun kinderen.

Steve Guttenberg (Mahoney) bouwde dan weer de grootste acteercarrière uit. Hij speelde o.a. ook in Diner ('82), The Day After ('83), Cocoon & Cocoon: The Return ('85 en '88), Short Circuit ('86) waar G.W Bailey ofte Lt. Harris nog eens deze rol neerzet, zij het daar dan onder de naam Skroeder , The Bedroom Window ('87), 3 Men and a Baby ('87) & 3 Men and a Little Lady ('90), It Takes Two ('95), tal van series, ... Al had George Gaynes die Commandant Lassard vertolkte uiteraard ook al een hele staat van dienst. Die man is uiteindelijk bijna 100 mogen worden.

Geinige actiekomedie die wat opent zoals de serie The Bridge, met een lijk dat zich aan beide zijden van een grens bevindt (hebben de Scandinaven dan hier de mosterd gehaald?). Vond ik meteen ook zowat de meest vermakelijke scène uit de hele film. In dit geval geen Zweeds-Deens duo, maar een Engels en Frans sprekend Canadees duo dat op uitspitten gaat.

Met het thema van de taalkwestie bij ijshockeyclubs heb ik wel wat minder, wat deze film zeker een halve ster voor me kost. Verder zeker bij momenten grappig ondanks wat schreeuwerig. Had ook lichte Pulp Fiction en Jackie Brown vibes. Of zelfs Wrong Cops (2013) flair. En zeker muzikaal kon het goed vermaken.

stem geplaatst

Had een mooie review bij mekaar geschreven, maar domweg vergeten plaatsen. Grotere horror dan de film zelf. Ach ja. Ik heb ook in deze Jaws dus maar m'n tanden gezet, de prent waarin onze grote haai z'n vete met de familie Brody uitvecht (ziedaar de titel) en hen tot op de Bahama's volgt.

Martin Brody is niet meer, die stierf aan een hartaanval. Mogelijks van het zien hoe Jaws 3 uitdraaide, of na het lezen van het script voor deze wraakfilm? Zoon Sean zit niet langer in 3D te Sea World rond te lopen, maar is nu de held van dienst op het eiland Amity, zij het voor heel even, want hap krunsj smak tjomp smek en weg was Sean. Om de zinnen wat te verzetten nodigt zoon Michael weduwe Ellen uit om de kerstdagen door te brengen op de Bahama's, waar hij werkzaam is als wetenschapper die het waterleven bestudeert. Begrijpelijkerwijze kan moeder Ellen geen water meer zien, inmiddels flink door nachtmerries geplaagd.

Ook heeft Ellen haar telepathische gaven flink aangescherpt, want ze weet gewoon dat de haai op weg is naar daar! (wellicht het script goed doorgenomen) Gelukkig wordt ze bijgestaan door de al dan niet gehaaide (hij gooide snake eyes in het casino, wat doet die scène eigenlijk in de film?) vliegtuigchauffeur die haar wel van haar nachtmerries afhelpen wil. En zo krijgen we nog een uur haaienplezier in een tropische omgeving.

Iets minder pulp dan film 3, wel weer betere beelden, maar wat onwaarschijnlijker qua verhaal. Het valt me moeilijk de ene boven de andere te plaatsen, ik geef ze dan ook beide maar dezelfde score van 2,5. Wat dus een pak boven het gemiddelde uitvalt. Ik zie dan ook liever of zeker zo graag dit soort films dan een zoveelste harde actiethriller/misdaadthriller, of de films met dubbelspionnen, oorlogsgedoe, en laat zulke doorgaans vlotjes 3 en zeker in het geval van maffia- en oorlogsfilms geregeld 3,5 op 5 halen. Terwijl Jaws 3 en 4 niet boven de 1,75 uitkomen. Je zou als haai zijnde dan voor minder een tandje willen bijsteken in mensen het hoekje om helpen.

Jet Set, rijkdom, decadentie, voer voor heel wat films. Vegas is eigenlijk een oord van verderf, en toch eentje dat enorm aanspreken kan. Zelf koester ik niet zo de Vegas Dream (bekend NES game overigens), maar mij spreekt eerder het kaartspel an sich aan. Helaas zit er hier het enorm verslavende karakter van gokken achter. En je weet zo dat ook al heeft de hoofdfiguur aanvankelijk nog het idee louter z'n studies te bekostigen via deze weg dat het uit de hand lopen zal. Wat de film wel nog boeiend maakt, is de casinobewaking, en dat levert wel nog een laatste half uur op dat de film een extra laag geeft. Helaas wel een uiterst voorspelbaar einde, want wie deze twist niet zag aankomen... Ik durfde er aardig wat op te vergokken.

Met een 3 ben ik denk ik nog mild. Beetje apart toch hoe hoog deze gemiddeld scoort.

Bijpassende song: Annihilator - 21
Welcome to the hothouse, the game is called 21
I was in debt right up to my neck, I wasn't having any fun
But then the dealer turned around, she looked me right in the eye
I got no time for messing around, but you know I had to give it a try
She got me under the gun - She can't have 21
She asked me why I wasn't taking my time, sweat running down my neck
I had the 6, the lady got 9 from the bottom of the deck
A 4 for me, it was a good thing, but she was sitting on a face
I said hit me with your best shot and she gave me the ace
Deuce's up, dealer has 21

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Vandaag daartoe gekomen. Al viel ik eerst in slaap en daardoor een stuk gemist, daarna was de focus er niet, en dus nog maar eens herstart. En dan moet ik eerlijk bekennen dat ik er toch meer aan begon te vinden.

Wat me wél nog extra stoort:
1) Het verhaal begint met het pantserschip aan het eind van hun Burgeroorlog, zo'n 150 jaar eerder. Heel erg toevallig stoot één van de helden in een grot op muurschilderingen met het bepantserde ironclad oorlogsschip, en daaruit kunnen ze afleiden dat het destijds tot daar moet zijn gevaren, toen het dorre landschap nog een wilde weelderige waterweg was, en dat het dus nu onder zandkorrels (een paar miljard) begraven moet liggen. Zoiets is nu wel een enorm loopje nemen met de werkelijkheid. Een paar duizend jaar geleden is er daar wel nog meer water geweest, maar 150 jaar geleden was het daar al zo droog als koek, hoor.
2) Ze ontdekken dan de vervuiling welke een mogelijk gevaar oplevert voor de hele wereld, waarbij alle dieren en planten zouden kunnen vergaan. En hoe luidt de daarop volgende zin? "Eens in de oceaan is het in zes maanden halverwege New York." Alsof er voordat het in New York zou belanden geen talloze andere landen die een pak nabijer liggen van enig belang zijn? Maar goed, 't is maar om hun Amerikaanse publiek betrokken te krijgen, zeker?

Maar verder is dit dus weldegelijk een avontuurlijke actiefilm, met een allegaartje aan inhoudelijke zaken die de revue passeren. Mogelijks wel wat té veel. Prachtige beelden van unieke locaties, talloze soorten actie, de menselijk drama kant door de enorm verspreide ziekte, schatzoekers en gezondheidsstrijders vs politieke en industriële belangen, kameeldrijvers, zelfs duinsurfen , ... Alleszins een pak meer waard dan de schamele 2* die ik er vorige keer aan gaf.

Het zou zelfs enigszins een 60s/70s Bond-film kunnen zijn geweest qua verhaal. Of uiteraard een telg uit de Indiana Jones reeks. Steve Zahn en Matthew McConaughey zijn wel een goeie tandem, doch lichtjes irritant ook wel, zeker dan die laatste. Zahn zorgt voor de meer ludieke noten, McConaughey meer arrogantie en bravoure. En la Cruz, die loopt er vooral mooi bij te wezen. 't Is me wel nog steeds wat te zeer oorlogszuchtig om meer van het avontuurlijke te kunnen genieten, maar het stoorde me minder dan vorige keer.

Deze is dus dé Jaws-film bij uitstek als ik op m'n jeugdherinneringen over de franchise terug ga, en waarvan ik dus dacht dat het de originele Jaws-film was, zowaar. Of althans, ik herinnerde me Jaws vooral op dit soort pretparklocaties, en niet zozeer in de wateren rond Amity Island. Met andere woorden, voor mij is Jaws gelinkt aan pulp zoals hier, en niet aan hoe het ooit begon. Wat kan ik zeggen? Ten eerste ben ik opgegroeid in de '80s, ten tweede waren ze bij ons thuis nu niet bepaald filmliefhebbers en kreeg ik goeie klassiekers dus niet meteen met de paplepel ingegoten.

Voorbije dagen herbekeek ik de twee voorgaande nog eens. Hierbij verhoogde ik m'n waardering voor de originele prent van 3 naar 4,5 en voor de tweede ging ik van 3 naar 4. Ik lees vaak hoe slecht die wel was, maar daar ben ik het dus helemaal niet mee eens. Het verandert de hoofdspelers vooral van eilandbewoners tegen een gruwelijke haai naar een haai die terreur zaait zoals we meer kennen uit Godzilla en andere monsterfilms. Het is verfrissend om in Jaws 3 eens een andere setting te krijgen, een beetje een Jurassic Park (1993) avant-la-lettre, al was dat meer een voortvloeisel uit Westworld (1973). Wel zijn de special effects om te huilen in deze derde Jaws-film, mede door de 3D-gimmick.

Het verhaal is ook maar dunnetjes, al behoeft zo'n pulpfilm ook niet veel verhaal. Vergelijk het met een slasher als Halloween... Je kijkt daar ook niet naar met het idee om van elk personage een diepe karakterstudie te krijgen alvorens ze de keel worden overgesneden of aan enige andere vorm van dissectie onderworpen. De aanval op onderwatertunnel is dan weer een iconisch moment uit de Jaws-reeks. De film is een pak minder dan z'n voorgangers, maar z'n waardeloos lage ratings zowel hier als op IMDb en rotten tomatoes volg ik nu ook weer niet. Al deden de wel heel povere special effects dus wel enorme afbreuk aan het geheel. Deep Blue Sea (1999) zou eind jaren '90 als een wat gelijkaardige film aanvoelen, maar dan toch een trapje hoger.

stem geplaatst

Merry Christmas, MTF!

Halloween ligt achter de rug, de kerstsfeer is in het land. En dus opent deze film meteen met de nodige ho-ho-ho's: hold-ups, horror en holy shit. Bruce Willis en kerst, waar kennen we dat van?

Onze 2 protagonisten uit vorige film zitten na hun fratsen in veilige bewaring. Maar niet voor lang. Want ze krijgen van psycho-opper-santa (de Christmas Bomber met vooral iets te veel bombarie) vrijlating cadeau. Detective Knight ontsnapt niet mee, maar krijgt het aanbod achter de kerstmanbende aan te gaan in ruil voor kwijtschelding van z'n strafdaden.

De film heeft zeker meer te bieden dan z'n voorganger die hierdoor wat meer als een lange inleiding aanvoelt. De in de eerste film bijna fataal gewonde partner heeft in deze tweede film wat meer rol dan bijna doodbloeden en op zijn ziektebed nog eens aan de dood ontsnappen.

Net zoals in de film van daarnet, Under Siege 2, zijn de schurken hier meedogenloos hard. De kerstsfeer zit er goed in. Familieleden worden met mekaar in het hiernamaals herenigd. Overbodige levens worden niet gespaard. De charismatische leider geeft er hoop (hey, nog een vierde ho) voor terug. Tot Knight, die hard uithaalt, hun Kerst komt vergallen.

Zeker geen topfilm, maar deze kan er wel nog mee door.

- The f***er is now a hamburger.
- Assumption is the mother of all f***-ups.
(een veelgehoorde uitspraak in IT)

Het idee van een reusachtig satellietwapen vanuit de ruimte dat door de ontslagen ontwerper overgenomen wordt van de overheidsdiensten voor zowaar nog ergere doeleinden klinkt geweldig. Helaas wordt alles in sneltempo doorgenomen, zeker gezien het complexe opzet vol hacker vaardigheden. Maar qua uitgangspunt, top! En al helemaal met de 50 neplocaties.

De omgeving van een trein doorheen een berglandschap spreekt me ook wat meer aan dan een schip en de actie is leuker, spannender, met minder bombast en vooral niet zo militair. Wel wordt er bij momenten zeer koudhartig meedogenloos opgetreden, zowel met gijzelaars als hoe kok Ryback zich laat gelden. Maakt het wel rauw en realistisch. En een tikkeltje aangebrand. Het zorgt voor geinige kills. Jammer van de op momenten wel zeer belabberde CGI. Die doen wel wat afbreuk aan wat anders een zeer sterke actiethriller is.

Ik waardeer hem alleszins voor nu een volle ster hoger dan de eerste. Eens te meer aangenaam verrast, door mindere verwachtingen omwille van een lagere score, en een voor mij dan leukere sequel aan te treffen. Al zou ik de eerste zeker ook wel nog eens willen herbekijken. Mogelijks waardeer ik die dan ook nog wel iets hoger of zo.

En zeggen dat ik als kind als studierichting kokschool voorgesteld kreeg.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Gezien ik recent de eerste Jaws na herziening van 3 naar 4,5 verhoogde, moet ik mezelf hierboven toch wat tegenspreken. Al verhoog ik Jaws 2 na herziening toch ook naar een 4 want ook deze is echt een knappe haaienfilm, met enorm intrigerende muziek (dan ook van de MCA - Music Corporation of America - Company ) erbij en enorm leuke scènes. Wel krijg je hier wat meer doodse stukken (tussen de stukken met doden ) en zijn er met al de tieners wat te veel personages om meer mee te kunnen leven, vanwege gebrekkige personage-ontwikkeling.

Jaws 2 lijkt zich daarmee ook wel wat te hebben gericht op een jonger publiek of zo, ik denk dan bvb. aan de bezoekers van de drive-in bioscopen destijds (al lagen de hoogdagen daarvan wel in jaren '50 en '60). Want voor zo'n plek leende dit soort film zich optimaal! Zo lees ik ook: "De autobioscoop werd in de jaren 70 en 80 steeds meer een vaste stek voor specifieke filmgenres, zoals B-films, horror en actie, en kreeg een sterk nostalgisch en jeugdcultuur-karakter."

Hét verschil tussen beide films: in Jaws heb je een aantal mannen als hoofdpersonages die zich storten op het probleem van een monsterlijke haai die terreur zaait. In Jaws 2 is de haai het hoofdpersonage bij uitstek en de tienerbende voer voor de haai(en). Een heel andere insteek en heeft daarmee zeker z'n eigen plaats naast de eerste, want wel nog steeds zeer vakkundig werk.

Toen ik nog thuis woonde deze klassieker al eens gezien, maar vond er toen weinig aan. Nochtans ben ik wél opgegroeid met Louis de Funès films en vind ik er meerdere ook best goed, vooral Le Gendarme et les Gendarmettes (de Saint Tropez) zag ik vaak en kan ik blijven zien.

Later als jongvolwassene de film meermaals nog een (poging tot) kijkbeurt gegeven, maar ligt het aan het feit dat deze film geen jeugdsentiment voor me betekende of aan het oorlogsthema(?), maar wederom kon ik er niet zo veel mee.

En dus nu in mijn eindjaren als veertiger wou ik er nog eens goed voor gaan zitten. Maar verder dan een 2,5 kom ik echt niet. Niet omdat er geen echte oorlogsbeelden in zitten, want des te beter. En er zijn wel enkele scènes met leuke situatiehumor (zoals de kamerverwisseling en de vatenverwisseling door de schele Duitser), maar het leukste aan de film vind ik de Tea for Two momenten (vooral dan in het badhuis) en de omgevingsbeelden van het berglandschap en de kronkelende wegen. En ook een pluim voor het spreken van zowel Frans, Duits als Engels in de film. Maar toch net onvoldoende om vooral op basis daarvan dan naar 3 te stijgen. Hij zit me gevoelsmatig wat op een 2,75.

Misschien was voor die tijd een komische avonturenfilm van dit opzet en rond het WO II thema behoorlijk ongezien? Maar dan laat ik me toch meer verbluffen door de beelden uit Grand Prix van dat jaar en verblijden door de humor in bv It's a Mad, Mad, Mad, Mad World uit 1963. Om er maar twee te noemen. De Japanse prenten Harakiri uit 1962 en Tanin no Kao (The Face of Another) uit ook hetzelfde jaar als La Grand Vadrouille zijn pas echt kleppers, maar dat is meer appelen met peren vergelijken. En The Sound of Music uit een jaar eerder en met ook wat oorlog in het verhaal die ik recent herbekeek waardeerde ik toch ook met een puike 4*. Dus kan ik enkel maar concluderen dat La Grande Vadrouille toch echt te weinig voor me doet en dus zijn reputatie niet waarmaakt voor me. Oh, vanwege de gelijkenissen qua thema, Allo Allo heeft me ook nooit zeer aangesproken, dus misschien ligt het toch vooral aan het thema van verzetsstrijders in oorlogstijd?

stem geplaatst

Ha Ha Hackers. Nee nee, ik stotter niet. Maar hij is wel lachen. Zeker nu dik 30 jaar later. Hackers voorgesteld als een soort punkbeweging onder de luna park geeks, de personages lijken ook zo weggelopen uit '80s films. De humor en manier van verhaal vertellen is ook wat van die tijd, maar dan naar mid '90s vertaald vanwege rond die tijd personal computers en vooral ook internet stilaan meer en meer verspreid. Waar is de tijd van ReDaTtAcK (voor de Nederlanders onder ons... Vlaamse hacker Frans Devaere die in 1999 inbrak bij systemen om te bewijzen hoe onveilig internettoepassingen waren)?

'k Vind het alleszins nog wel iets hebben, en leuk ook om zien welke films & series deze jonge acteurs hierna nog onder meer speelden:
* Jonny Lee Miller: Trainspotting ('96), Dracula 2000 ('00), Mindhunters ('04), Æon Flux ('05), Byzantium ('12) en uiteraard als Sherlock in de serie Elementary ('12->'19).
* Angelina Jolie: speelde reeds in Cyborg 2 ('93) en er volgden o.a. nog Without Evidence ('95), The Bone Collector ('99), Girl, Interrupted ('99), de Lara Croft: Tomb Raider films ('01 & '03), Taking Lives ('04), Mr. & Mrs. Smith ('05), The Good Shepherd ('06), Changeling ('08), Wanted ('08), Salt ('10), The Tourist ('10), e.v.a.
* Matthew Lillard: Scream & Scream 2 ('96 & '97), Wing Commander ('99), She's All That ('99), Thir13en Ghosts ('01), Scooby-Doo ('02) en vanaf dan wel meer van dat soort dingen.
* Jesse Bradford: was al gekend van King of the Hill ('93) en nadien nog Romeo + Juliet ('96), Bring It On ('00), Swimfan ('02), Clockstoppers ('02), Flags of Our Fathers ('06) en enkele series.
* Renoly Santiago: Dangerous Minds ('95), Daylight ('96), Con Air ('97) en daarna doofde het wel uit.
* Laurence Mason: speelde al in True Romance ('93) & The Crow ('94) en er volgde onder meer nog A.I. ('01), Behind Enemy Lines ('01), Ali ('01), series The Shield ('05->'06) & Prison Break ('07->'08) en The Lincoln Lawyer ('11).
En Fisher Stevens kenden we uiteraard al van een leuke rol als filmregisseur in een aflevering van Columbo ('71) en de Short Circuit films ('86 & '88).
Leuk rolletje ook van goochelaar Penn Jilette, die al in best wat films opdraafde.

Van vijf jaar later was er ook een film die wat trachtte mee te surfen op het succes van Hackers: Hackers 2: Takedown (of Track Down). Wel benieuwd naar deze.

stem geplaatst

Na herziening verhoogd van 3 naar 4,5. Geen idee waar ik vorige keer met m'n hoofd precies zat, maar dit keer was het echt smullen, zowel voor de haai als mezelf.

Ik vermoed dat het vorige keer vooral was dat de film Jaws in m'n (jeugd)herinneringen heel anders was, en daarbij dus enige ontgoocheling had van "oei, was het dit maar?". Maar eerlijk is eerlijk, dit is en blijft wel een topper in de haaienfilms. Vooral het slotakkoord is enorm beklijvend. Maar voorafgaand ook zeer goeie opbouw.

Vond hem wel nog interessant beginnen maar gaandeweg werd het toch meer en meer een zoveelste gelijkaardige oorlogsfilm voor me. Het blijft een genre dat goed scoort, zie hier ook de ene 3,5, 4 of meer, maar het blijft ook een genre waar ik op enkele uitzonderingen na niet zo veel mee heb.

Gyllenhaal altijd wel goed. Sam Mendes ook zeer bekwaam. Dus hier en daar verdient de film wel z'n strepen. Maar ik hou het bij 2,5 sterren.

Elke oorlog is anders.
Elke oorlog is hetzelfde.
Ik had het niet beter kunnen omvatten.

13 jaar na datum me toch maar eens hieraan wagen. Per slot van rekening zijn enkele anderen nog vrij tot wel zeer positief. Wat opvalt... heel povere CGI, vaak meermaals gebruik van dezelfde beelden, van de pot gedrukte scènes. Maar laat dit laatste wel best vermakelijk zijn. Plots overal water, haaien, liters bloed ("Het is weer die tijd van de maand.") en talloze ledematen in het straatbeeld, het is eens iets anders.

Het voordeel... met een titel als deze weet je meteen dat je niet aan iets serieus toe bent. De verwachtingen zijn dus meteen prima gesteld. Zo vind je het vooral grappig dat acteurs die uit de gietende regen komen daarna in de wagen zitten met droge kledij aan. Er zijn talloze zaken die zeer onrealistisch overkomen. En bepaalde dingen zijn mega voorspelbaar, zoals "mijn moeder zei altijd dat Hollywood mijn dood zou worden.".

Zo veel slechter dan bv. een Piranha 3D is dit nog niet. Is de film goed? Nee, hoegenaamd niet. Zorgt het voor nog wel enig vermaak? Dat wel.

The Good Doctor breaking bad in een Mission: Impossible achtige klu(i)s. Wel enigszins 'dom' dat ze hoopten op winst van Spanje in de halve finale opdat ze nog de finale zouden spelen, wetende dat er op zo'n WK's ook altijd nog een troostingsfinale wacht voor verliezers van de halve finales, maar da's dan een detail. Maar verder zeker een interessant bedacht en sensationeel (op het eind ook aangrijpend) verhaal. Houdt een beetje het midden tussen Ocean's Eleven en The Italian Job.

Een plant die op het juiste moment op de juiste plek is, groeit snel.

Wat een interessante film rond tijd. Waar de ene uren en uren traint om die ene 0.001s sneller te doen, tikken voor de ander de seconden, minuten, weken, maanden en jaren weg. Zeer grappig gebracht ook, maar tegelijk met een zekere ernst. Het aantal keren dat ik dubbel lag van het lachen, was alleszins aanzienlijk. Het petje dat de man ook draagt! Maar tegelijk deed de film me ook enorm meeleven met de gebeurtenissen.

Als een liefhebber van het CTWC, Classic Tetris World Championship, en als geek algemeen, boeit een snelle en precieze handeling me wel. Dus enerzijds daarom wel een zekere sympathie voor het hoofdpersonage, anderzijds is de man soms zo een kwal. Gelukkig kan drama niet uitblijven, en plots blijkt het leven wel een uitdaging. Vele seconden, laat staan duizenden van seconden gaan verloren aan alledaagse beslommeringen. In zekere zin is het ook wat een coming-of-age film. Sommige zaken hierbij zijn zodanig zalig gedaan, met talloze verwijzingen naar moderne technologie, het geeft ook een enorme vlaag van herkenning.

De muziek in deze film vind ik ook weergaloos, evenals het gebruik van camera-standpunten en andere technieken. De genre-vermenging in deze film is ook best origineel, maar wil de pret niet te zeer bederven voor anderen door te veel prijs te geven. Voor mij één van de betere komedies ooit gezien. Al is de film zeker ook meer dan een parodie. De 100% op rotten tomatoes is best verdiend, ook al is dit dan op basis van slechts 5 reviews.

Ik wil meer zien van regisseur Nawapol Thamrongrattanarit, een naam die klinkt als een klok!
Aanrader!

Hoe de perfecte actiefilm hoort te zijn voor me. Ben hier duidelijk tegendraads in, zeker hoe ik de door andere gedeelde scores zie (alleen maar bergafwaarts per film in deze franchise), maar voor mij dus 4 voor de eerste in de wolkenkrabber, 4,5 op de luchthaven en dan 5 voor deze met de Squid Game insteek avant-la-lettre.

Was lang geleden dat ik hem zag en moest hem noodgedwongen vandaag was gerusht kijken, maar ik ga er weldra nog wel eens uitgebreid voor zitten. Nu ook de kinderen nog helemaal meekrijgen in de passie voor de Die Hard reeks. Bij de eerste gaven ze er de brui aan na een half uur (het beste misten ze dan uiteraard wel), de tweede keken ze niet mee en slechts één van de drie keek deze derde (weliswaar geboeid, niet niet onder dwang ) uit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Zeer ingenieuze film, maar op het eind wat te lang gerekt en misschien ook wel net iets te ver gezocht. Maar qua beelden en verhaal, subliem. Heel apart ook hoe de rouw van een weduwnaar weer te geven. Wat gek dat Will Smith bedankte voor deze rol, hij zou het niet zo goed hebben begrepen allemaal. Ook Brad Pitt had zo maar de hoofdrol kunnen hebben i.p.v. een uitstekende DiCaprio. Bijna was het Titanic-koppel overigens herenigd in deze prent, maar Kate Winslet zag zichzelf niet de rol van femme fatale Mal spelen.

De naam Ariadne is overigens ook niet zomaar gekozen, verwijzend naar de prinses uit de Griekse mythe van de Minotaur, die Theseus onder meer een kluwen wol gaf om hem te helpen navigeren in het labyrinth. Uiteraard waren ook voor deze rol een heel aantal andere dames de revue gepasseerd, waaronder Emily Blunt, Taylor Swift, Emma Roberts, ... Hoe dan ook, wat een denderende cast, met een geweldige regie aan het roer.

Tot slot kreeg ik bij het zien van deze film deze song uit 1997 in het oor:
Megadeth - A Secret Place
There's a secret place I like to go
Everyone is there but their face don't show
If you get inside you can't get out
There's no coming back, I hear them shout
Welcome to my hide away, my secret place
How I arrived I can't explain
You're welcome to, if you want to stay
But everyone just runs away
Let me in, get me out
Can't do more than twist and shout
Lost my soul without a trace
Found it again in my secret place
In disgrace
I hide from those that try to find me
Scary things that's right behind me
I lost myself, I must confess
I can't explain how I got this mess

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Kinderfilm naar het bekende typetje neergezet door Jim Carrey. Het verder wel zeer irritant joch (vooral een uiterst vervelend stemgeluid) doet het eigenlijk niet eens zo onaardig om als zoon van door te gaan. Z'n vader was in voorgaande films overigens niet veel minder irritant. Wel stapelen de belachelijkheden zich nogal op en is het gewoon niet echt voer voor volwassenen. Echt een film voor 6 à 12 jaar. En die zullen er nog wel pret aan beleven. Voor 18+ zou ik zeggen, een 1. Maar aangezien dit duidelijk niet het doelpubliek is, kan ik er wel nog 2* aan kwijt.