Logboek

stem geplaatst

"Fuck finesse."

William Baldwin (°1963), in tegenstelling tot Alec zien we die toch al even niet meer zo nadrukkelijk als acteur opdraven. Of het moet zijn dat zaken waarin hij speelde minder m'n aandacht vingen. Waar Alec het een tijdlang met Kim Basinger deed, moet jongere broer William het hier stellen met stoeipoes Cindy Crawford, na z'n pittige breuk met Selma Hayek (hij heeft het duidelijk wel voor katjes die je beter niet zonder handschoenen aanpakt). Ladykiller W.Baldwin, zelf een voormalig model voor Calvin Klein, stond in Fair Game nog relatief aan het begin van z'n acteercarrière.

Fair Game is zo'n typisch jaren '90 product, met koel(bloedig)e Russische spionnen/terroristen en het gebruik van computers, mobiele telefoons en hacker skills om een sfeertje van onveiligheid en opgejaagde spanning te creëren. En de nodige potje erotiek (La Crawford die onder meer zo kon meedingen in een wet T-shirt contest), kwestie dat er ook wat ontlading volgt (zorgde wel voor een wat dom stuk in de trein). Alles bij mekaar toch een redelijke actiefilm, maar misschien net onvoldoende voor een 3-tje. Eerder 2,75. Maar wil het nog wel net afronden naar boven. De 4,4 op IMDb zowel als de 2,16 hier zijn me toch zeer streng.

Hij bevatte alleszins best vermakelijke humor van tijd tot tijd tussen de stevige actie door:
- "What you are gonna do? Shoot me?"
-----------------------------------------------------------------
- "Whoever's after you, they're real pros."
- "I suppose I should take that as a compliment. It would be embarrassing to be killed by an amateur."
-----------------------------------------------------------------
- "Hey man, move your car. My pizzas are getting cold.
- "No. And so are you!"
-----------------------------------------------------------------
- If you were Domino's, I'd get a discount.
- If I were Domino's, you'd still be alive.
-----------------------------------------------------------------
- "So what are you doing over there?"
- "Nothing. Just fiddling with my joystick."
-----------------------------------------------------------------
"I'm sorry, I'm just using you."
"That's okay."

Nog coole weetjes als uitsmijter:
- De Baldwins zijn afstammelingen van John Howland & Elizabeth Tilley, beroemde passagiers van de Mayflower die in 1620 voet aan land hebben gezet te wat we nu kennen als de Verenigde Staten, en van de voormalig gouverneur van Plymouth Colony, William Bradford. Die Bradford heeft zich nog even in Leiden schuil gehouden voor hij met de Mayflower de overtocht maakte. Andere bekende nakomelingen van William Bradford zijn onder meer Clint Eastwood, Christopher Reeve, Sally Field, Hugh Hefner, e.v.a. De Baldwins (4 broers en 2 zussen) gelden als 13e generatie nakomelingen.
- De vrouw van William, Chynna Phillips, is de dochter van Michelle & John Phillips, bekend van The Mamas and the Papas.
- Hailey, dochter van Stephen Baldwin, is getrouwd met niemand minder dan Justin Bieber.
- Er zijn nog andere acterende Baldwins (Adam, A. Michael, Gardner & Greg), maar deze zijn geen familie.
- Drie van de vier (alle behalve Alec) broers speelden in Oliver Stone's Born on the Fourth of July (1989).
- Daniel Baldwin (°1960) heeft 6 kinderen bij 5 verschillende vrouwen. Z'n jongste telg werd geboren in 2023. Vrouwlief D'Asia Bellamy (uit z'n 4e huwelijk) is dan ook heel wat jaartjes jonger. Daniel had doorheen z'n leven zo nu en dan wel wat akkefietjes met het gerecht, onder meer door jarenlange cocaïne-verslaving.
- Broer Alec (°1958) steekt Daniel trouwens nog de loef af wat aantal kinderen betreft, want die heeft er 8, waaronder Ireland uit z'n huwelijk met Kim Basinger. Alec had ook kortstondig iets met Jennifer Love Hewitt, maar z'n 7 verdere kinderen komen allemaal uit z'n recentere huwelijk uit 2012 met de 26 jaar jongere Hilaria Thomas. De Baldwins zijn het dus best gewend om als oude knarren nog kinderen voort te brengen.
- Alec raakte in 2021 nog betrokken bij een fataal schietincident op de set van Rust.
- Stephen Baldwin (°1966) heeft in 2010 nog meegedaan aan Celebrity Big Brother, samen met onder meer Ivana Trump.
- de 2 jongste broers, William & Stephen zijn in tegenstelling tot hun oudere broers al sinds de '90s gehuwd met hun respectievelijke partners Chynna Phillips (sinds '95) & Kennya Deodato (sinds '90).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

Eens eentje rond de eerste wereldoorlog, die zie je toch iets minder. Al zou 2 jaar na deze film 1917 in de zalen komen, de sterkste die ik al zag rond WO I. Sowieso zagen we vorig decennium naar aanleiding van de 100-jarige herdenking vanzelfsprekend wel iets meer films rond de Grote Oorlog verschijnen.

Deze Journey's End is redelijk, maar is effectief gebaseerd op een toneelstuk uit 1928, en is daarmee al de vijfde verfilming ervan, na eerder Journey's End (1930), Die Andere Seite (1931), Aces High (1976) (met extra bronmateriaal uit het boek Sagittarius Rising uit 1936 van de bijna 100 jaar oud geworden gevechtspiloot Cecil Arthur Lewis vanwege verplaatst van de loopgraven naar een vliegveld) & blijkbaar ook nog een BBC-TV-film Journey's End (1988). Het verhaal is niet al te groots, een jonge kerel vol goeie moed kijkt er naar uit te mogen opdraven onder een gekende, naar wie hij enorm opkijkt. En die blijkt na enkele jaren oorlog nog slechts een schim van wie hij ooit was en alcohol te gebruiken om de pijnen te verzachten en weg te drinken.

We maken als kijker kennis met de barre omstandigheden, het niet zo voedzame voedsel en de uitzichtloosheid in de loopgravenoorlog, (bang) wachtend op een nieuw offensief. Er zit een kleine missie in de film die de spankracht er even in brengt, met de jonge hoofdfiguur uiteraard als spil. En weinig later barst de hel los. Het is niet zozeer een heldenepos (al waren al deze soldaten uiteraard helden), maar een getrouwe weergave van de harde brutaliteiten bij intrieste omstandigheden die plaatsvonden. Op zich dus vrij goed gemaakt, maar anderzijds viel er wel weinig te vertellen, 'k vond hem nu ook niet meteen snijdend spannend overkomen of zo. Terwijl dit mogelijks wel de bedoeling was?

"I suppose we should be grateful they're all firing in the same direction."

De Winchester Repeating Arms Company bestaat bij aanvang van de film bij het vieren van 100 jaar Verenigde Staten nog maar 10 jaar, opgericht net na het aflopen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Nathan Algren verolkt door Tom Cruise is een veteraan uit die Burgeroorlog, die inmiddels verdere heldendaden verrichte in de Indianenoorlogen, tegen de "red man", de "hostiles". Hij noemt de Winchester het geweer dat het Wilde Westen verovert, en noemt specifiek de (op dat moment nog maar net afgelopen) beroemde veldslag bij Little Bighorn in 1876 waarbij generaal Custer en zijn troepen werden omgebracht door de Lakota-Sioux, Noordelijke Cheyenne en Arapaho. Hij grapt cynisch dat je met het geweer "five, six, seven braves" (een historische term voor inheemse krijgers) kunt neerschieten zonder te herladen. Maar Algren kampt met een enorm traumaleed en alcoholisme, niet zozeer vanwege reguliere gevechten in de burgeroorlog, maar vanwege zijn deelname aan de massamoorden op inheemse burgers en gezinnen onder het bevel van kolonel Bagley.

Algren trekt in de zomer van 1876 naar Japan om daar de troepen dingen bij te leren. Vooral doeltreffender herladen en schieten, want ondanks uitgerust met moderne westerse geweren konden ze het niet eens halen tegen de samoerai-opstandelingen die vuurwapens principieel weigerden. Tenminste, zo stelt de film, want de Amerikanen moeten uiteraard eruit komen als de vuurwapenhelden bij uitstek en de Japanners als spirituele krijgers, toch? De werkelijkheid kon niet minder waar zijn. In de tijd waarin de film zich afspeelt kenden de Japanners al meer dan 300 jaar vuurwapens, al sinds de 16e eeuw. En de echte opstandelingen beschikten dus ook over moderne geweren en zelfs tientallen stukken artillerie. Ze schakelden pas over op zwaarden als hun munitie simpelweg opraakte. Ach, we houden het op een leugentje om bestwil.

In de film worden de troepen mét vuurwapens te vroeg in de strijd gegooid, met noodlottige gevolgen van dien. Ook Algren krijgt het zwaar te verduren, ook al verweert hij zich als een duivel in een wijwatervat, en wordt enkel maar gespaard omdat hij zo heldhaftig vocht. De film biedt wel een mooi portret, wat vooral sinds dit deel met Algren als niet-geketende en vrij rondlopende gevangene in alle rust nader uitgewerkt wordt. In dit deel doorgaat de prent een transformatie van pief-poef-paf ik-schiet-u-af hocus pocus pats naar zwierige-zwaard-zwaaierij ofte krijgskunst-bravoure. Met de bijhorende getelefoneerde overloper-twist. Voor het verdere verhaal verwijs ik graag naar de film.

Ook al was ik er vol interesse in gevlogen, The Last Samurai is niet zo mijn soort film gebleken (de veldslag een half uur voor het einde inclusief de te verwachten wraakvervulling tav Bagley gevolgd door de noodlottige rakketakketak - niet te verwarren met Taka Taka Taka of laat staan tiki-taka vond ik wel nog de moeite), en dus viel hij voor mij eerder op een matige 2,5* uit. Dezelfde score dan ik bv. The Patriot (2000) gaf, en wat hoger uitvallend dan Glory (1989), al wou ik die dus nog wel eens een herkans geven.

Dit soort epische films doet het vaak nochtans zeer goed:
3,66 (7,8) : The Last Samurai (2003, over 1876-1877) - regie Edward Zwick en met Tom Cruise
3,56 (7,2) : The Patriot (2000, 175 min over 1776) - regie Roland Emmerich, met Mel Gibson
3,60 (7,6) : Gettysburg (1993, 271(!) min 1863) - regie Ron Maxwell, Berenger-Daniels-M.Sheen
3,47 (7,8) : Glory (1989, over 1862-1863) - regie Edward Zwick, Broderick-Washington-Freeman

Met eventueel nog deze ter surplus, waarvan ik de 1e eveneens met karige 2,5 beoordeelde:
3,45 (7,6) : Last of the Mohicans (1992, over 1757) - regie Michael Mann, met Daniel Day-Lewis
3,84 (8,0) : Dances With Wolves (1990, 3u-4u over 1863) - regie Kevin Costner, met K.Costner

Al zullen er uiteraard nog wel passen in dit rijtje. Deze The Last Samurai kwam me wel al het dichtst in de buurt van een persoonlijke 3*-waardering, maar het blijven toch niet direct mijn type films, waarin ze vallen als vliegen bij romantisering van oorlog en patriottistische heldenmoed. Wel benieuwd desondanks naar recentere films Hostiles (2017) & Gettysburg 1863 (2026).

Eens te meer me 'n pak meer vermaakt met het schrijven errond dan het kijken ernaar, in feite.

"Vengeance is for suckers."

Een wraakplot tussen oplichters dat wel een fraai verhaal oplevert. Het is ook eens een geen al te zware maffiafilm, maar al te zeer een komedie vind ik dit toch ook weer niet. Al denk ik dat in die tijd komedie veelal subtiele humor bevatte en niet direct van die dijenkletsers en getelefoneerde mopjes zoals we dat nu kennen. Al had je dat soort films uiteraard toen ook wel al. De eerder platte humor is wel maar meer gaan komen sinds jaren '80 en vooral sinds de '90s lijkt me. Hoe dan ook zou ik The Sting toch eerder een misdaaddrama noemen.

Daar waar deze insteek The Sting tot een best toegankelijke familiefilm maakt (al zou de 6+ van toen tegenwoordig wel 12+ dragen?), maakt het wel dat het echt rauwe er wat uitgetrokken wordt. Het voelt deels als een toneelmatige film in verschillende bedrijven, telkens afsluitend met stukje drama, een cliffhanger of plottwist. Nu hou ik wel van dat soort films, dus is me dat geen minpunt.

Het manke loopje waarmee personage Doyle Lonnegan gespeeld door Robert Shaw sukkelt, is trouwens niet geacteerd. Shaw raakte geblesseerd net voor de opnames en scheurde de ligamenten in z'n knie. Onder z'n wijde jaren '30 broek droeg hij dan ook een brace. Enigszins verwarrend is het wel dat Henry Gondorff [Paul Newman] in de film ook een tijd door moet gaan als Shaw. Al doen ze dit wel vaker in films, een personage de naam van een acteur gevend.

Typisch voor dit soort oudere films is de groots opgezette finale. En 'k moet zeggen, die ontgoochelt dan ook niet. Wel vind ik het kras dat een vrij luchtige film over gokmaffia (casinospelen en sportweddenschappen) het zo goed doet. En het is op de koop toe best een lange film, mede door het stukje Giallo-achtige er nog in verwerkt (met huurmoordenaar Salino, wat tot een extra plottwist leidde en dus zeker meerwaarde brengend). Het is toegegeven een zeer goeie bijzonder fijne film, vooral door de vele lagen van de oplichting (no honor among thieves) en plottwists. Een tijdloze klassieker toch wel, die ik met plezier zeer nauwlettend gekeken heb. Een 3,5 à 4 sterren.

In 1974 spande David W. Maurer trouwens een rechtszaak aan ter waarde van 10 miljoen dollar tegen scenarioschrijver David S. Ward en Universal Studios, met de beschuldiging dat de film zwaar leunde op zijn non-fictieboek "The Big Con: The Story of the Confidence Man" (1940). Hij claimde dat de film cruciale plotelementen, personages (zoals de waargebeurde meesteroplichters Fred en Charley Gondorff) en jargon direct uit zijn historische studie over Amerikaanse oplichters had overgenomen zonder bronvermelding of compensatie. Maurers positie werd aanzienlijk versterkt toen een adviseur van de film onthulde dat The Big Con als naslagwerk fysiek op de filmset werd gebruikt. Bovendien bevatte een officieel promotieboekje van Universal rechtstreekse citaten uit Maurers boek. In 1976 kwamen beide partijen een buitengerechtelijke schikking overeen.

Julie rennt

Kedeng kedeng, ... oe oe, en ontspoord. En roetsj en roetsj, van de ene rollercoaster op de andere. De soundtrack maakte er bewust een nerveuze rit van. En maar de balletjes hoog houden, terwijl de handen al meer dan gevuld zijn.

Ik had er vooral 2 gedachten bij:
1) stakingen bij het openbaar vervoer kunnen enorme drama's veroorzaken, had interessant kunnen zijn daar enkele situaties rond te schetsen waarbij het verstrekkende gevolgen heeft voor betrokkenen
2) die hele rat race en de afhankelijkheid van een goed(e) (betaalde) job (en van anderen), tot hoever zijn mensen bereid daarvoor te gaan, welke opofferingen makend en welke hindernissen ervoor dagdagelijks trotserend?

Een 2 à 2,5 voor me, maar met nog halfje extra voor het overbrengen van het gevoel door middel van onder meer muziek en nog wat andere technieken (zoals Parijs als soort van battlezone doen ogen), en wil het dan nog wel naar boven afronden. Nadeel van deze film... ik was best moe, en nu kan ik niet meer slapen.

En vooral blijven gaan, zowel stakers als jongleurs. Ja, we hebben er als mensheid toch wat van gemaakt, in onze 'beschaafde' wereld. Als antigif toch nog maar eens The Gods Must Be Crazy (1981) - civilized man scene opzetten.

Twee zeer bijpassende songs:
Irie Révoltés - Travailler
Irie Révoltés - Zeit ist Geld

En nog een toemaatje:
Katastroof - Rapper

Gone Girl in het echt. Ik zag hier de documentaire van en die was interessanter dan deze film. Ik begrijp ook niet zo de drang om dit soort verhalen in B-films te gieten. Ook al was het dan een wel zeer opmerkelijke zaak:
YouTube story on Sherri Papini (deze duurt wel bijna 2,5u, er vallen ook kortere video's rond te vinden)

Kom erbij en dans, we kunnen samen de wereld aan
Voel je vrij en dans, een valse noot is toegestaan
Kijk naar mij en dans, laat iedereen dus maar begaan

Soms wil je van de wereld verdwijnen
Je voelt je anders, ze staren je aan
In een hoek dreig je weg te kwijnen
Je zoekt een plek waar je heen kan gaan

Laat onze nacht het ritme leiden
Je zal het zien het gaat vanzelf
Want muziek kan een mens bevrijden
Je beweegt en je bent jezelf
Welke kleur of overtuiging
Muziek kent geen rang of stand, nee
Ze kan alleen je blik verruimen
Alle stoelen aan de kant

Helaas heb ik weinig met dansfilms. Dus hoopte ik ergens een interessant verhaal aan te treffen. Maar hoe goed ik ook zocht, ik vond vooral een hoekje om in weg te kwijnen, van de wereld te verdwijnen. De muziek is naar mijn smaak een hele film niet om aan te horen ook. Er wordt wat gemompeld, ritmisch bewogen, rondgehangen, gekuierd, gestruind, geslenterd, geflaneerd, afgelebberd, jaloers gedaan, uitgevallen, ingevallen en weer afgevoerd en heringevoerd. Aan het eind zit nog wat drama en niet als synoniem voor toneel. Ik vond en vind het eigenlijk een uiterst eigenaardige mix tussen ballerina's en straatschoffies. Maar dit zal wel bij de jongerencultuur van toen hebben gehoord, zeker? Zijnde aantonen dat ondanks zulke achtergrond, er via dans daaruit te ontsnappen valt? Helaas ging dit door middel van een flinterdunne verhaallijn en een best ongeloofwaardig slot.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

"Relationships that start in intense life-threatening situations don't work."

Mooi tot de verbeelding sprekend huis, maar 'k had me ergens verlekkerd op een wat andere film, die What Lies Beneath (2000) blijkt te zijn (bij m'n zoektocht op tal van andere titels gestoten, zoals The Deep End (2001), Lady in the Water (2006), Eden Lake (2008), Lake Mungo (2008), Stranger by the Lake aka L'Inconnu du Lac (2013), House by the Lake (2017), The Deep House (2021), Deep Water (2022), The Lady of the Lake (2024), ... al situeerde ik de film die ik beoogde uiteraard wel zowat tussen pakweg 1999 en 2009, en er is natuurlijk ook nog The Glass House (2001) maar die ken ik goed genoeg om te weten dat het niet die kon zijn). M'n vergissing komt omwille van de licht vergelijkbare woning en titel die me dus aan die film deed denken.

Nu heeft deze The Lake House ook wel nog zo z'n boeiende mysterieuze zaken die spelen. En met Willeke van Ammelrooy zowaar onder de cast. Wel vond ik het soms wat lastig om m'n hoofd rond het gegeven van de tijdsprongen te wrappen. Iemand door briefwisseling leren kennen in 2006 om dan in 2004 te gaan opzoeken, het is toch een dingetje. Al te veel Vaart zit er niet de film. Soms leek de tijd wel haast stil te staan. Een heel ander gegeven dan de levensbedreigende situatie van nog eens 10 jaar eerder : zie bovenaan (alhoewel..., wederom met een bus ). De film eindigt uiteindelijk zoals ik het me zelf al bedacht had, zijnde Alex die 2 jaartjes wacht op z'n Kate. Het was wel nog een leuke twist te merken dat hij de overreden man van bij aanvang bleek. Wat dan meteen ook betekende dat door het brieven schrijven met mekaar ze ingrepen in de tijd en zijn dood zo kon worden verijdeld waarna zij niet alleen maar samen met hem haar intrek nam in de Lake House.

Kortom, een zeer apart verhaal, maar eentje waar ik wel pap van lust, en hem voor het eerst ziend 20 jaar na uitbrengen! Wel bemerkte ik net dat het een remake betreft van Siworae (2000) (aka Il Mare). Doet me twijfelen of ik deze The Lake House dan toch niet een halfje lager zou zetten dan. Maar remake of niet, het betreft sowieso een knap sprookjesachtig romantisch drama.

Wil er nu nog iemand m'n versie uit 2006 een brief zenden dat ik The Lake House maar eens dringend in de bioscoopzaal zien moet, en dan ineens ook de originele Koreaanse prent erbij?

"Ciao, bella."

Italianen en hun bella donna's, hun primadonnagedrag en hun snelle bolides. Ook al begon het dan met een tractor en oorlogsvoertuigen. Uiteraard blijft deze biopic dicht bij de werkelijkheid, en dus krijgen we de feiten zoals die zich stelden, inclusief drama van een eerste partner die stierf in het kraambed. Daarna gaat het om de creatie van een heel andere bambino, de Miura (1966). Al werd deze wagen en naam nog even opgeborgen en trok Lamborghini met de in no-time ontwikkelde 350 GT (1964) als eye catcher naar het Autosalon van Genève, en kregen we de Miura pas helemaal aan het einde van de film nog kort in beeld, uitgeroepen tot 'mooiste auto aller tijden'.

"Special is drinking your favourite wine for the first time.
Special is losing your virginity.
Special is that one thing you never forget."

Een leuke toets was de tekening van een briesende stier achterop het gekende steigerende ros overhandigd aan Enzo Ferrari. Later zouden onder meer de Espada (1968), Countach (1974), Diablo (1990), Murciélago (2001), Gallardo (2003), Avantador (2011) en Huracán (2014) volgen. De film omvat wel meer een schets van de persoon achter de bolides, maar voelde me te kort aan om dieper te gaan en meer verteld te krijgen. Het is allemaal wel redelijk gedaan, maar lang niet er uit springend zoals de iconische wagens dit deden.

Lamborghini met z'n stier als logo is veruit de jongste telg onder de 'grote' Italiaanse automerken, pas opgericht in 1963 te Bologna door Ferruccio Lamborghini, nadat er eerst al 15 jaar tractoren (en airco en verwarming) werden gebouwd. Voor meer informatie rond de geschiedenis verwijs ik graag naar de Wiki-pagina's en uiteraard deze film zelf.

Ferrari: opgericht in 1939 te Modena & Maranello door Enzo Ferrari, al deden ze al mee in de racerij als Scuderia Ferrari onder Alfa Romeo sinds 1929. Ferrari won vele grand prix, zowel voor als sinds het invoeren van het Formula One kampioenschap. Enzo Ferrari zelf reed aanvankelijk voor Alfa Romeo, maar richtte dus een eigen team op en vier jaar erna trok Alfa Romeo zich ook voor een tijd terug uit de racerij. Al was dit even wat een knipperlicht-gedoe, tot Enzo dan maar z'n eigen bedrijf oprichtte in 1939, al konden ze pas sinds 1945 onder de naam Ferrari opereren (aanvankelijk Auto Avio Construzioni). In 1960 werd Ferrari een openbaar bedrijf, een NV. In de 60s werd een partner gezocht, niet gevonden in Ford maar wel in 1969 in Fiat, dat bij deze historische overname de helft van de aandelen inkocht. Recent splitten de wegen tussen Ferrari en Fiat Chrysler weer en werd Ferrari sinds 2015 een beursgenoteerd bedrijf.

Maserati: opgericht in 1914 te Bologna (thans te Modena gevestigd) door 5 broers en als enige Italiaanse fabrikant (dubbele) winnaar van de Indy 500 (1939 en 1940). De broers bouwden eerst nog racewagens voor Diatto, maar sinds 1926 werden door het merk Maserati zelf races gewonnen. Het logo, de befaamde drietand, werd overgenomen van de Neptunusfontein in Bologna. In de jaren '40 verhuisden de nieuwe eigenaars, de Adolfo Orsi familie, het bedrijf naar Modena. In de beginjaren van de F1 was Maserati zeer succesvol, en werden er door Juan Manuel Fangio twee wereldtitels binnengereven (1954 en 1957) In 1968 werd Maserati overgenomen door Citroën zowaar. Met de overname van Citroën door Peugeot in de nasleep van de oliecrisis kwam in 1975 de ook in Modena gevestigde Argentijnse ex-racer Alejandro De Tomaso aan het roer, die sinds 1959 z'n eigen wagenbedrijf had. In 1984 kocht Chrysler zich in voor 5%, wat kort erna werd verhoogd tot 15,6%, terwijl Maserati ook een samensmelting aanging met Innocenti. Aan de vooravond van de jaren '90 werd Innocenti verruild voor Fiat. In 1993 verkocht De Tomaso z'n 51% van de aandelen en werd Fiat de complete eigenaar van Maserati. Enkele jaren later verkocht Fiat de helft door aan Ferrari, en wat later nam Ferrari z'n voormalig rivaal Maserati helemaal over. Onder Fiat's eigenaarschap splitte Maserati weer af van Ferrari en ging het een partnerschip aan met Alfa Romeo. En om de cirkel nog enigszins ronder te maken kocht Fiat in 2011 à 2014 het merendeel van Chrysler over, ten gevolge van die hun bankroet. En ook met Citroën werden nog eens nieuwe deals aangegaan, onder de naam Stellantis.

Alfa Romeo: opgericht in 1910 te Milaan door Ugo Stella als A.L.F.A., Anonima Lombarda Fabbrica Automobili, oorspronkelijk nog om de Franse fabrikant Darracq (Società Anonima Italiana Darracq ofte SAID) te Napels bij te staan. Alfa Romeo was één van de Italiaanse pioniers in het autoracen met onder meer Tazio Nuvolari als piloot, en in 1915 kocht de Napolitaan Nicola Romeo zich in, waardoor de bedrijfsnaam sinds 1920 Alfa Romeo ging heten. Toch staken financiële problemen de kop op, waardoor Romeo het nest in 1928 alweer verliet en het bedrijf in 1933 in handen kwam van de staat en onder Mussolini werd het merk een nationaal embleem. Na WO II domineerden de Alfa Romeo's nogal de F1. In 1986 nam Fiat het over, na eerst nog een niet-succesvolle joint venture met Nissan. Even leek Ford het pleit te winnen van Fiat, maar in 1986 fuseerde Alfa Romeo met Lancia in Fiat's Alfa Lancia Industriale. In 2005 werd Maserati teruggekocht van Ferrari en nu onder Fiat-controle. In 2007 splitte Fiat zelf uit in 4 bedrijven: Fiat, Alfa Romeo, Lancia en Fiat Light.

Lancia: opgericht in 1906 te Turijn door piloten van Fiat. Eind 1969 kocht Fiat het noodlijdende Lancia over, een jaar nadat ze ook al Autobianchi overnamen, dat onder Lancia werd ondergebracht. In de daarop volgende decennia kende Lancia vooral succes in de rallysport, en in de jaren '80 ging Lancia een samenwerking aan met Saab, met de Lancia Delta daar verkocht als de Saab 600. De Lancia Thema deelde in 1985 ook elementen met de Saab 9000, de Fiat Chroma en de Alfa Romeo 164. In de jaren '90 waren alle modellen gerelateerd aan Fiat-modellen. Sinds de Stellantis versmelting in 2021 wordt getracht het merk nieuw leven in te blazen, in een groep met dochterbedrijven Alfa Romeo en DS Automobiles, met ook een terugkeer in de rallysport met de Ypsilon.

Fiat: reeds opgericht in 1899 te Turijn door onder meer Giovanni Agnelli. FIAT stond voor Fabricca Italiana Automobili Torino. In 1900 openden ze hun eerste fabriek en fabriceerden 35 medewerkers een totaal van 24 wagens. Tegen 1906 waren dit al 1149 wagens en ging het bedrijf openbaar met het verkopen van aandelen. Tegen 1911 produceerden ze 1800 wagens en 400 trucks en ook op Amerikaanse bodem verkochten ze hun producten, zij het een pak duurder dan de Fords. Zoals boven al gesteld ging Fiat in 2014 een fusie aan met Chrysler. En in 2021 smolten Fiat-Chrysler Automobiles en PSA Group (Peugeot Talbot Citroën) samen tot Stellantis. Fiat was in jaren '70 vrij succesvol in de rallysport, met onder meer de Fiat Abarth, maar sinds jaren '80 moest het daarin z'n meerdere erkennen in Lancia. In recentere tijden werden er weer wat meer rallysuccessen behaald.

Ik heb me uiteindelijk een pak meer vermaakt met het uitschrijven van dit alles dan met het zien van de film. Het schip strandt dan ook voor me bij 2,5 à 3 ofte dus 5,5 naar IMDB-normen.

- "Apes don't read philosophy."
- "Yes they do, Otto. They just don't understand it."

Om de één of andere reden verwar ik deze film met Fierce Creatures (1997), hoe zou dat toch komen? Maar deze ligt me duidelijk beter. Er zitten tal van ludieke stukken in die ik wel smaken kan. Zoals dat stuk met de pletwals, losjes overgedaan in Austin Powers: International Man of Mystery (1997). En tal van andere fragmenten. Wat de film zo vrees ik wat tegen zich lopen had en heeft, is dat voor velen als boegbeeld van Monty Python's Flying Circus (1969-1974) en Fawlty Towers (1975-1979) John Cleese zijn latere projecten daaraan werden afgetoetst. En het dan al snel beoordeeld werd als "kan absoluut niet tippen aan X en/of Y".

Voor mij alleszins toch een aardig geslaagde film, al zaten er hier en daar ook wel stukjes in die stofferig overkwamen. En het stuk met de vissen, waar de film grotendeels z'n titel aan ontleent, ligt mij dan weer net wat minder.

Van meet af aan een zwak gehad voor deze reeks, en dit blijft toch. Ook al vind ik ze vandaag de dag dan een tikkeltje minder dan toen. In deze tweede vind ik het verhaal iets minder dan in de eerste, maar hoe de noodlottigen aan hun eind komen is net iets straffer, en leuk ook dat er zo gespeeld werd met dat ze nog net de dans leken te zijn ontsprongen. Ook de opening is in deze film wel de meest iconische uit de reeks. Ik denk dat velen sinds deze film niet zo happig meer zijn om achter een truck met boomstammen te rijden op de snelweg.

Toen al volop Sexy M.F.

Destijds als piepkuiken tot jonge tiener had ik het meer voor Prince dan MJ, nog voor het Love Symbol, TAFKAP of simpelweg The Artist werd. Maar als al wat oudere tiener begon ik gaandeweg te ontdekken welke zalige songs Michael Jackson toch ook al op z'n palmares had, en kreeg hij licht de bovenhand. Om dan als twintiger toch weer de kaart van Prince te trekken, zeker met dat ik het album The Gold Experience zo wist te appreciëren en wat later ook Emancipation (3 CD's!).

Toen ik dan bijna 30 werd, was MJ er niet langer en enkele jaren later zou ook Prince het tijdelijke voor het eeuwige ruilen. Tegen dan volgde ik beide niet meer zo, muzikaal. Sowieso was ik als tiener eerst in de Metal en nadien ook nog wat in Trance gevlogen, wat me gaandeweg wel minder en minder naar popmuziek deed grijpen. De teller stopte voor Prince blijkbaar op niet minder dan 39 studio-albums, of als dusdanig tellend dan. Holy moly.

Voor het verhaal heb ik deze film niet meteen gekeken, maar de muziek van deze kleine opdonder en anderen was wel dik in orde. Heb er verdorie zin door gekregen m'n albums van hem weer wat vaker op te leggen. Ongelofelijk overigens wat een sterke songs hij toen al op de teller had staan, want tegen 1984 was hij toch nog maar enkele jaren actief, met Purple Rain zelf als zesde album. Er zouden er daarna dus nog 33 volgen.

Het leukste aan de film waren de creatieve aanduidingen THEN en NOW telkens in de tijd gesprongen werd. Verder worden er veel gaatjes geknald in muren, ramen, lijven en schedels. Er komen er maar weinig ongedeerd vanaf. Niet in het minst de film zelf. Die was halfweg al niet al te levensvatbaar meer, maar heb de stekker er tegen beter weten in niet uit willen trekken en de rit uitgezeten tot het bittere einde. Y cómo me arrepenti de haberlo hecho.

"Hello wall."

Als NASCAR-fanaat tegelijk een leuke maar ook wel wat ontgoochelende film, deze Days of Thunder. Gek genoeg trouwens herinner ik me de zwart-geel-groene Mello Yello wagen maar dacht ik dat deze met het nummer 42 rondreed. Maar zo heeft hij dus in het echt rondgereden, onder meer bestuurd door Kyle Petty. Ook was het in m'n herinneringen Kidman verkleed als agente. My mind playing tricks on me.

Uiteindelijk zijn zowel het verhaal als de racebeelden redelijk, maar me hooguit 3* waard. Al moet gezegd dat Tom Cruise bij de testings het verrassend goed had gedaan en indruk had gemaakt. Zijn prestaties op het circuit waren zelfs de directe aanleiding voor het ontstaan van de film. Hij reed die dag samen met zijn mentor en ervaren raceliefhebber Paul Newman, die overigens wel nog een pakje sneller ging. Hoewel hij veel talent liet zien, ging het tijdens de latere filmopnames wel eens mis. Co-ster Cary Elwes onthulde dat Cruise op zijn allereerste film-draaidag een kostbare racewagen direct hard de muur in boorde. Zijn legendarische laatste woorden over de boordradio vlak voor de impact waren simpelweg: "Hello wall."

SEQUEL
Zijn liefde voor de sport is overigens nooit verdwenen. Cruise is momenteel bezig met de voorbereidingen voor een vervolg, Days of Thunder 2. Om de film zo realistisch mogelijk te maken, heeft hij bij de NASCAR-top zelfs officieel de absurde vraag neergelegd of hij op 64-jarige leeftijd mag deelnemen aan een échte, live NASCAR ARCA-race tussen de professionele coureurs. De film staat gepland om op 2 juni 2028 in de bioscoop te verschijnen. De film wordt speciaal opgenomen voor grote premium-schermen zoals IMAX. De grootste verrassing is de toevoeging van Anne Hathaway aan de cast. Zij gaat de rol spelen van een teameigenaar en ingenieur. Jonathan Levine (bekend van 50/50 en Warm Bodies) gaat de film regisseren. Succesproducent Jerry Bruckheimer, die ook het origineel produceerde, keert terug als producent samen met Tom Cruise zelf. Het script is geschreven door Will Staples. De opnames gaan in maart 2027 van start op het circuit. De sport pakt gigantisch uit voor de film: NASCAR is naar verluidt al begonnen met het bouwen van meer dan 80 echte racewagens om de actiescènes zo spectaculair en authentiek mogelijk te maken.

HOOFDPERSONAGE
Het personage Cole Trickle is trouwens gebaseerd op Tim Richmond, al werd de naam uiteraard ontleend van Dick Trickle. Ook Richmond kwam over van het open-wheel racerij, was een flamboyante kerel en in 1986 tijdens de Summer 500 in Pocono Raceway raakte Richmond's wagen na een zware crash met Richard Petty beschadigd en reed hij in z'n achteruit terug naar de pitstraat om noodzakelijke reparaties uit te laten voeren door zijn crew onder leiding van Harry Hyde. Ondanks deze tegenslag en een achterstand vocht hij zich terug in de race en wist hij de overwinning te pakken in een legendarische fotofinish tegen Ricky Rudd. Tim Richmond overleed in 1989 op 34-jarige leeftijd aan complicaties van AIDS.

'80s NASCAR
Ook leuk wel nog van de paar cameos in de film, waaronder de al genoemde Richard Petty, maar ook nog m'n toenmalige favoriet Rusty Wallace, Neil Bonnett en Harry Gant. Uiteraard reden nog andere zoals onder meer Bobby Hamilton ook met de bolides voor de racebeelden. Dale Earnhardt Sr. paste trouwens voor de rol van Rowdy Burns, omdat de brave huisvader geen schurk op het witte doek wilde spelen. De rol van Rowdy Burns ging uiteindelijk naar acteur Michael Rooker. De felle vete tussen Cole Trickle en Rowdy Burns is wél gebaseerd op de echte, harde strijd op het circuit tussen Geoff Bodine en Dale Earnhardt, inclusief het voorval met de huurautoscène.

stem geplaatst

"Hou niet vast aan dromen, dan vergeet je te leven."

Voor het eerst in m'n leven echt eens gekeken naar de hele film (in het verleden slechts stukjes en/of met halve aandacht), en dit getracht te doen met ogen vol verwondering. 'k Kan uiteraard mezelf niet begapen (tenzij ik voor de spiegel had zitten kijken), maar 'k vermoed dat er hier en daar toch fonkelingen in m'n ogen schitterden. Zeker de hele inleiding tot aan de kostschool Zweinstein, Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus, is best knap. Maar ook daar wordt de kijker wel knap verder ondergedompeld in een magische wereld. 'k Kan me indenken dat vele kinderen, tieners en volwassenen met veel gevoel voor fantasie zich geregeld wegdromend daar wanen.

Daar op de school overigens handig dat die ene jongen de naam Draco Malfidus (Malfoy) draagt, opdat je het kaf al zo'n beetje van het koren scheiden kan. Al krijgen we voor de zekerheid ook nog mee dat de afdeling waar hij terecht komt (Zwadderich / Slytherin) de slechte tovenaars herbergde. Harry Potter's faam ging hem overigens al vooraf, iedereen keek alvast reikhalzend uit naar zijn komst. De initialen van Hocus-Pocus dragend, heeft hij een hoog potentieel, maar heeft hij z'n reputatie nog waar te maken.

Maar eerst nog een potje Zwerkbal (in het Engels Quidditch als samentrekking van QUaffle, blUDger en snITCH?). Zwerk zou overigens een oudnederlands woord zijn voor hemel, of een drijvend wolkendek, en dus verwijzend naar het vliegen op bezems in de lucht. Voor en na krijgen we ook nog enkele mythische wezens voorgeschoteld, zoals de Cerberus-achtige Pluisje (Fluffy), een Bergtrol, een Draak(je), een Eenhoorn en een Centaur. Als er één iets er wat minder gelikt uitziet in deze film, zijn het deze wel. Of toch zeker de trol.

Kijkend doorheen verwonderde ogen van een kind/tiener is deze film toch minimaal 4* waard. De film bevat allerlei tot de verbeelding sprekende magie, zoals geheime portalen en doorgangen, toverstokjes, hekserij inclusief het vliegen op bezems, een kasteel (in het echt Alnwick Castle voor de buitenzijde) als tovenarijschool, een mantel die onzichtbaar maakt, spoken en andere magische wezens, betoverde schilderijen en boeken, speciale kamers waaronder bibliotheek, een potje toverschaak (kon ik als schaker wel zeer waarderen), zonderlinge figuren, waaronder ook eentje naar een echt bestaande man, Nicolas Flamel (1340-1418). Flamel leefde in Parijs als kopiist en boekhandelaar, maar werd dus niet zowat 666 jaar. Als ik één iets de film wel wat aanwrijven kan, is dat de speelduur ook wel nogal lang aanvoelt, en we hebben nu eenmaal niet allen 666 jaar om ons doorheen de talrijke topfilms te waden.

Nog een leuk detail uit de boeken is dat het nummer dat Arthur Wemel intoetst om het Ministerie van Toverkunst te bereden (62442) op een ouderwets (mobiele) telefoon ook het woord MAGIC spelt of bij cijfercombinaties aan 666 doet denken.

"We tend to act like the Doomsday Clock has a snooze button."

Sinds begin dit jaar staat onze Doomsday Clock ingesteld op 85 seconden voor middernacht, al behoorlijk wat dichter dan de 17 minuten voor middernacht in 1991, na afloop(?) van de Koude Oorlog. De vraag is dus maar hoe veel DC- en Marvel-films we nog gaan gezien krijgen? Misschien daarom dat ze tegenwoordig als zoetje broodjes van de band rollen?

- "What are your superpowers again?"
- "I'm rich."

Het samenbrengen van wat DC-helden heeft uiteraard wel iets. Het nadeel eraan is dat ze de aandacht alle nogal te verdelen hebben. Het leidt tot een wat lange introductie, ook met hier en daar nodige extra uitleg voor zij die niet zo bekend zijn met deze personages, al zou dit volgens een vriend minder als dusdanig voelbaar zijn in de Director's Cut (betreft zo denk ik dan Zack Snyder's Justice League (2021)). Het verhaal speelt zich ook wat af in verschillende leefwerelden van deze helden. Uiteindelijk gaf me dit al snel het gevoel te zitten kijken naar een soort van lang uitgerokken promofilmpje voor DC.

Maar goed, onder het mom van "het geheel is meer dan de som der delen" heb ik me trachten te scharen achter de verenigde troepen tegen Steppenwolf en zijn minions, zelfs al is het dan met The Flash als Batman-fanboy (enige hiërarchie dient behouden te blijven in de slag- en pikorde) die al blij is er eentje per keer te kunnen redden. Wonder Woman als Amazon Prime staat dan toch al een trapje hoger dan wonderboy The Flash. Alles bij mekaar vond ik het wel justice doen aan de DC-helden, al miste ik wel Supergirl en meer body. En Pet Sematary gewijs mocht een stukje necromantie ook niet ontbreken, die zich eerst net als Jerommeke uit de Sus&Wis strips opwierp als stevige uitdager van het verdere heldenteam. Alsof ze met Steppenwolf alleen nog niet voldoende de handen vol hadden.

Iets zegt me dat de 2021-versie me meer gaat bevallen, zeker ook met wat ik daar nu rond las. Al is 4u onafgebroken superheld-geweld misschien ook wel een uitdaging om de doorworstelen. Voor deze strand ik bij 3*. Het was wel een vermakelijke zit, maar 't voelde allemaal wel wat afgeraffeld en veel knip- en plakwerk om tot deze collage te komen.

Vernuftig verpakte film rond je losmaken uit een toxische relatie met een narcist. Letterlijk alles daaromtrent passeert de revue:

Objectificatie en de "perfecte" partner
Narcistische personen zien hun partners vaak niet als onafhankelijke mensen met eigen gevoelens, maar als een verlengstuk van zichzelf of als hulpmiddelen om in hun eigen behoeften te voorzien. Dit wordt letterlijk gemaakt door van Iris een 'gezelschapsrobot' te maken. Ze is geproduceerd om perfect onderdanig, meegaand en vriendelijk te zijn, de ultieme fantasie voor iemand die totale controle wil zonder het 'ongemak' van de onafhankelijke grenzen van een partner.

Devaluatie en gaslighting
Een kenmerk van narcistisch misbruik is gaslighting (iemand zo manipuleren dat diegene gaat twijfelen aan de eigen geestelijke gezondheid of realiteit) en devaluatie (het stelselmatig afbreken van iemands zelfrespect zodat diegene makkelijker te controleren is). Josh en zijn vrienden herschrijven letterlijk Iris' programmering, manipuleren haar geheugen en veranderen haar perceptie van de realiteit om haar gehoorzaam te houden. Dit is een directe weerspiegeling van de psychologische inzinking die een slachtoffer ervaart wanneer een misbruiker systematisch de waarheid verdraait om hen afhankelijk te houden.

Mateloze privileges (entitlement) en uitbuiting
Narcisme gaat gepaard met een diep gevoel ergens recht op te hebben en een gebrek aan empathie. Hierdoor kan de persoon anderen zonder schuldgevoel uitbuiten voor eigen gewin. De personages behandelen het lichaam en de geest van Iris als een product dat ze kunnen gebruiken voor hun gewelddadige en hebzuchtige plannen. Ze vinden dat ze volledig recht hebben op haar gehoorzaamheid en reageren woedend als ze een eigen wil toont.

De 'narcistische krenking' en woede
Wanneer een narcistische misbruiker de controle over het slachtoffer verliest, of wanneer het slachtoffer eindelijk grenzen stelt, veroorzaakt dit vaak wat psychologen een 'narcistische krenking' noemen. Dit leidt regelmatig tot extreme woede of een lastercampagne. Wanneer Iris zelfbewust wordt, haar programmering doorbreekt en in opstand komt, reflecteren de daders niet op hun eigen gedrag. In plaats daarvan escaleren ze in extreem geweld om haar weer in het gareel te dwingen.

Door het raamwerk van een androïde te gebruiken, vergroot de film de angstaanjagende realiteit uit van hoe het voelt om van je autonomie te worden beroofd door iemand die beweert van je te houden. Wat mij betreft een meer dan geslaagde film, zelfs los van deze verpakking. Voor mij staat dit ook los van feminisme want de genderrollen hadden met gemak omgekeerd uitgewerkt kunnen zijn. Het feit dat er ook een homokoppel in zat, is volgens sommige dan weer woke. Vind dat eigenlijk wel wat jammer dat daar zo naar gekeken wordt, want enerzijds zijn nu eenmaal een hoog percentage onder mensen homoseksueel en anderzijds was dit wel een zeer welgekomen element in de film. Uiteraard zit er last but not least ook nog een element in van niet AI maar de mens als het grootste gevaar voor andere mensen en de mensheid zelf.

Een film die ik me beter en interessanter herinnerde. Met hem nu terug te kijken, vind ik het vooral een film met steeds verder dalende potentie naarmate de film vordert, met het laatste half uur nog hooguit een doorsnee film resterend, waarbij het je niet eens zo veel meer boeit hoe alles afloopt. Al blijft het zeker wel nog spannend, maar qua kwaliteit daalt het tegen dan wel wat richting B-niveau.

Wraak lost het verleden niet op, het vernietigt alleen maar de toekomst.

Een zoveelste film waarin een religieuze les in moraliteit door komt priemen. En enigszins apart dat het geregeld onderling teamoverleg van het geallieerd verzet aan boord nooit door één van de toch nog best talrijke kapers gespot werd.

Nu, qua spankracht was het nog wel redelijk, met ook wel nog een leuke twist en fijn wie uiteindelijk als held van de dag optrad. Het uiteindelijke plot (met de rogue-agent/kaper die plots ingegeven door een soort van spirituele wroeging in zijn laatste levensminuten niet langer het toestel met de kernbom wou doen crashen, kwestie van de keten van wraak een halt toe te roepen) was wel wat onwaarschijnlijk. Er speelde in de film dan ook behoorlijk wat rond vader-kind tragedies: Sam(uel) z'n vader, de piloot, overlijdt aan z'n schotwonde. Hawkins [Alec Baldwin] z'n dochter die werd gekidnapt en onthoofd door de terroristen. Alex'/Enid's zoontje dat stierf in een explosie in een door Hawkins geleide anti-terreuroperatie. En dan de uiteindelijke wroeging door het kijken naar de zoon van de overleden piloot en geen verdere (kind)slachtoffers meer te willen maken.

Wel nog een half punt aftrek om enkele momenten die zonder al te veel emotie passeerden:
- het neerhalen van een ander passagiersvliegtuig, wat we blijkbaar wat minder erg moeten vinden (?) gezien niet kennis gemaakt met deze inzittenden
- Hawkins die terloops de onthoofding van dochterlief onthulde alsof het een kop te koude koffie betrof

Zeer goede, maar misschien net geen uitmuntende film. En zat wat met dezelfde bedenking dan boemboem27, rond de tape recorder, gezien het jaar 1956. Heb er wat over lopen opzoeken, maar kan niet meteen uitsluitsel vinden. Zeker niet met welke apparatuur Hoover en z'n FBI toen al werkte. Nu, los daarvan natuurlijk wel een interessant verhaal. Een beetje Wie is de Mol? met elke aflevering een afvaller.

Je zou er bijna bij gaan denken aan de film Kleren Maken de Man (1957) Het betreft overigens ook geen remake van The Outfit (1973) met Robert Duvall. Maar gewoon een zeer degelijke op zichzelf staande psychologisch(e) misdaadthriller/drama. Er is ook nog een (niet zo gesmaakte) miniserie sinds 2023 met de zelfde naam, maar ook daar geen overlap. Die miniserie staat zo te zien nog niet op MovieMeter.

Oei nee, echt geen leuke film, en dan helemaal al niet hoe (voor)oordelend ieder doet. Zelf ooit een kerstavond meegemaakt bij schoonouders waarbij ik nogal op de korrel genomen werd, ben er nooit meer willen gaan. Al hoefde dat ook niet, want 4 maanden erna ging hun dochter er na 14 jaar met een ander vandoor. Maar als een familie op zo'n avond (in de film meerdere dagen) zo met je doet, zet er dan ook maar geheid een punt achter, lijkt me. Verder ook wel enigszins 'dom' dat zodra de zus arriveert (wat een entree ook) je het hele verdere verloop van de film al wel raden kan. Overigens zeer christelijk, onder je eigen broer/zus zijn/haar duiven schieten. Maar hey, de gearrangeerde huwelijken zijn her en der nog in trek.

Het (kolderieke) einde (inclusief Home Alone deuntje) maakte nog een beetje goed. En uiteraard zijn er aan het eind 3 (nieuwe) koppels gevormd. One big happy family, nog net aan het levenseind van de Godmother. Maar nee, de Stone(r) Family, ik voelde me er niet zo bij thuis. Dan nog liever helemaal alleen met Kerst. Een 1,5 à 2, door het einde en de verder wel nog leuke cast ga ik nog net voor het tweede.

stem geplaatst

stem geplaatst

Een Inglourious Basterds achtige film, maar een pak minder intrigerend, en de personages toch net iets te karikaturaal neergezet. Na één uur werd het me allemaal een beetje te veel van hetzelfde en was het enigszins aftellen naar het einde. Daar waar ik voor Inglourious Basterds 4,5 te geef had, blijft het hier toch bij een eerder matige 3. Deels ook wel doordat zeestrijd me ook wel minder boeien kan om de één of andere reden. Al zit hij me wel eerder rond de 3,25, maar in dit geval dus naar beneden afrondend voor de score op MovieMeter.

Ik had 'm al eens gezien, maar wist het niet meer. Al pleit ik daar niet geheugenverlies voor. En nee, ook niet dat ik het zou hebben verdrukt uit de herinneringen. Want ik herinnerde me bij het kijken dat ik het destijds een verbluffend goeie film vond. En dat vond ik ook deze keer, ook al begonnen er dan wat dingen te dagen en waren de grootste verrassingen er zo wel af. Echt een sterke rol van Edward Norton, voor mij toch wel Richard Gere overklassend hier. En one heck of a story. Ja, films van deze pluimage mogen ze me gerust dagelijks voorschotelen. Al is het ook wel goed dat deze eerder dun bezaaid zijn. Des te meer waardeer je zo de klasse die boven de poel van de middelmaat uitsteekt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

Had hem op 2,5 staan maar bij herziening toch ietsjes verhoogd, naar 3. Blijf wel vinden dat er meer in had gezeten, vooral meer subtiliteit ipv de kaart van de potsierlijkheid trekkend had voor mij wel gemogen. Maar wel eens tof twee totaal verschillende mannen, zijnde de ene die succesvolle carrière jongleert met druk gezinsleven en de andere een losbol die ten volle geniet van het single bestaan, even aan de andere zijde te laten ondervinden wat het is. Wel vind ik de twee stereotypes te ver doorgeslagen.

Less is more, dat is en blijft vooral m'n gedachte hierbij. Maar bevat wel een portie leuke humor en op zich ook wel goed geacteerd van beide heren en wat anderen.

Ik kon deze zeer smaken. Een wat typisch Scandinavische crimi-thriller met een horror-randje (zou ook zomaar een Mo Hayder kunnen zijn geweest bv.). Heb me ook geen moment gestoord aan wazigheid, rommelig gedoe of verwarrend verloop. Het enige dan misschien... wat verhaallijntjes die er wat bij gesleurd leken, al diende eentje daarvan uiteraard ook gewoon als red herring. En de gemaakte sneeuwmannen en kinderlijke briefjes vond ik zeer geslaagde elementen. Toch beetje om verbaasd dat deze zowel op IMDb als hier wat ... hier komt ie ... ondergesneeuwd raakte.

Bijpassende songs:
Wintersun - Land of Snow and Sorrow
Lordi - It Snows In Hell
Sia - Snowman

"I'm alone. And I deserve to be all alone. I just don't want you to hate me."

Na vele jaren nog eens gekeken. Kon me niet herinneren dat Marisa Tomei dit soort rol speelde. Als jongere kerel had ik weinig oog voor haar als actrice, maar stilaan is dat wel wat toegenomen. Maar dit is toch wel weer even wennen. Verder een zeer ingetogen portret in wat docu-stijl van de man die alles in teken heeft gezet van een carrière als showworstelaar en aan het eind van die carrière staat en dus voor de grote leegte. En gezien z'n fysieke aftakeling graag ook contact met z'n dochter herneemt, maar daar op een muur botst gezien de vele malen en jaren dat hij er niet is geweest.

Heb deze film van meet af aan gemogen en da's nog niet veranderd. Zeker hoe alles zich ontwikkelt, de goeie bedoelingen maar het vastgeroest zitten in (slechte) gewoontes, ... tot de total meltdown en dat pakkende slot met open (maar geen al te veel goeds verhopend) einde. En ik ben hem zelfs door oudere ogen nog meer gaan waarderen, gezien het volgende...

Duo-portret:
Nu, ook al gaat het voornamelijk om de worstelaar, zie mede door de titel, zo gering is de rol van de stripteaseuse ook niet. Want de parallellen tussen beide worden mooi geschetst. Evenals de verschillen. Maar 't is in beide gevallen wel hun lichaam in de strijd gooien om in een wereld van schijn en illusie met artiestennamen waarachter gewone mensen schuil gaan show te verkopen en ervan rond te komen, wat een iets of wat normaal leven toch wat in de weg staat en veel innerlijke worstelingen (figuurlijke betekenis van de titel, die dus op beide slaat) met zich brengt. Hun lichaam als kapitaal, maar ook hun valkuil. Beide zijn gevangenen van de fantasiewereld die ze zelf hebben opgebouwd, en bevinden zich dan ook geregeld moedwillig in een kooi.

Hier en daar een lachje, af en toe ook enig medeleven, maar me vooral heel erg zitten ergeren aan het constante geroep en gebruik van allerhande krachttermen en uiteindelijk ook een gevoel van "tja, waar ging dit nu eigenlijk allemaal over?" Ja, een jongeman die ondanks papa van 2 kinderen bij 2 verschillende vrouwen nog thuis (bij een moeder die zelf tienermama was) woont en zijn verantwoordelijkheid niet neemt. Maar door zijn gespierd lijf nog tig dames zwanger kan maken als hij zou willen. Tegelijk. Ook al is hij nog maar 20 met dus al kind van 5 en nog een tweede. Deert blijkbaar zeer weinig.

En ze nemen ook nog liever een bedriegende man dan een slaande man (crimineel lijken ze allemaal wel). Want blijkbaar zijn dat de opties en single blijven tot zich iets deftiger aandient ook geen optie. Zo een films maken me gewoon helemaal niet vrolijk en doen het me als een hopeloze wereld aanvoelen. Als dat de bedoeling was, dan proficiat, het is gelukt. En ja, ik neem aan dat het er hier en daar gewoon nogal zo aan toe gaat. Hoe sneu ook. Maar ik trek me meer op aan hoopvolle dingen dan aan dergelijke 'rauwe werkelijkheid'.

Vroeger was Martin Lawrence een tijd m'n favoriet acteur. En dat was mede wel door films als deze. Ook zag ik enkele documentaires over hoe hij vaak improviseerde tijdens het draaien en die stukken dan zo grappig bleken dat ze in de film gehouden werden. Nu zijn we wel vele jaren en talloze Washingtons, Mikkelsens, Goslings, Fassbenders, ... verder. Om je een idee te geven, vóór Martin Lawrence had ik het zelfs nog wel voor Eddie Murphy & Jackie Chan en de echte jeugdhelden onder acteurs waren Bud Spencer & Terence Hill. Al blijven die nog steeds overeind staan.

Blue Streak blijft ook gewoon een leuke mix van misdaadkomedie en buddy-cop film. Nu ik het me bedenk, het verhaal heeft ook wel wat van Crime Busters (1977) van Bud Spencer & Terence Hill uit 1977, zoals wel meerdere films. Zijnde geboefte dat bij de politie gaat en ondanks van inborst dus een crimineel toch in goede aarde valt binnen het korps (tiens, hoe zou dat komen? ). Ook in Blue Streak zorgt dit alleszins voor zeer vermakelijke scènes. Maar moet ook wel toegeven dat ik met de jaren veel bagger heb gezien van Martin Lawrence ook. Deze en bv. ook National Security (2003) vond ik wel tot de leukere buddy-cop films behoren, naast uiteraard ook de Bad Boys reeks.

Zeer pakkende film voor me. En eindelijk nog eens de Adam Sandler die ik zo goed kon hebben, en niet weer zo'n misbakselfilm van hem. Ook een verfrissend ander soort 9/11 nasleep. Al had het eender welk soort drama kunnen zijn. Maar zeker toen in 2007 en ook nu nog steeds wel bloedden en bloeden heel de USA en landen ver daar buiten nog na en laten zaken die ermee verband houden diepe indrukken na.

Ik had ook een vrouwtje en 3 jonge zoontjes, waar ik een fijn en lang leven mee had uitgestippeld. Die 3 zijn nu zowat de leeftijd van zijn Julie, Jenny & Geena toen. Ik mag en kan gelukkig de jongens nog zien, en moet soms helaas hun moeder ook nog zien. Dus het is zeker niet van dezelfde orde. Maar ergens ben ik ook nog steeds een gebroken man en lang niet meer de man van voordat het kaartenhuisje vol kamers met honderden toekomstdromen in mekaar stuikte. Dat van niet aan bepaalde herinneringen willen denken, herken ik maar al te goed. Zo vaak blijven er dingen door m'n hoofd spoken, te pas en te onpas, vaker niet dan wél gewild.

Zoals Charlie Fineman erna een zonderling werd, dat gevoel ken ik ook maar al te goed. Ik had tot mijn relatiebreuk best veel vrienden, daar blijven er amper nog van over. Uiteindelijk kan bijna niemand goed om met mensen die het moeilijk hebben een verlies te verwerken. Hoe vaak en door hoevelen me al werd uitgesproken "en heb je professionele hulp?' Ja, die heb ik, en bezocht er al een handvol, maar zonder vrienden is dat ook maar een lapje voor het bloeden hoor. Dus ja, ik wens ieder die het heel zwaar heeft, oude vrienden als Alan Johnson toe. Die ondanks de woede-uitbarstingen (gelukkig daar minder last van) toch probeert te bedenken dat hij z'n makker van weleer niet zomaar mag laten vallen.

Toevallig dacht ik eerder vandaag nog aan al die mensen die er voor me waren voor de gebeurtenissen, en hoe ze me hebben laten vallen stuk voor stuk sindsdien, op soms zeer kwetsende wijze (bv. door me openlijk toe te schrijven "je komt maar terug wanneer het weer wat beter met je gaat, tot zo lang hoef ik jou niet meer"). Ook mis ik nog steeds die (op bepaald moment zeer goeie) vriendin die recent uit het leven stapte, omdat ze haar zware rugzak niet langer dragen kon. :'( Meer nog dan welke professionele hulp ook hebben mensen in hun zwaardere periodes niet-oordelende vriendschap en liefde nodig! Maar goed ja, misschien alleen in films? Ach, Reign Over Me (The Who) bracht veel naar boven, en dat is goed. En 't is ook puur objectief gezien, los van de herkenbaarheid, een zeer solide film.

Dat voorval op de brug!

Nu heb ik deze film in het verleden altijd al een leuke thriller gevonden, en da's nog steeds zo. Voor mij iets beter dan Kiss the Girls, die ik 3,5 gaf. 4* is misschien aan de hoge kant, maar krijg het ook niet over m'n hart om Kiss the Girls te gaan verlagen naar 3*. Beide 3,5 is uiteraard ook een optie. Op tien zou ik ze 7 en 7,5 geven.

Er zou trouwens geen link zijn met Along Came a Spider (1970).

stem geplaatst

Te geforceerd overkomende tienerfilm. Weliswaar met enkele goeie probeersels en 't is natuurlijk ook net iets meer een meidenfilm, maar een aantal elementen waren te zeer karikaturaal. Heb de hele film door zitten afwegen tussen 2 à 2,5, maar wil nog mild zijn vanwege bijna uitsluitend met jonge actrices aan het begin van hun (eventuele) carrières en de hier en daar wel geslaagde humor. Verder ook wel overdreven kleurrijk, wat een nieuwe rage lijkt te zijn geworden sinds enkele jaren.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Interessant thema, en dus ook interessant om er een film aan op te hangen. Wat een grote uitvinding is geld toch geweest, en dan vooral nog het verder doorgroeien in kapitalisme en nominale waarden voor alles en iedereen. Wat boeit het dat we ons leven daardoor zo complex en koud/zakelijk hebben gemaakt? Er zijn net 1300 mensen gestorven, maar de voornaamste zorg is de financiële nasleep ervan. Toch? Dus graag in het belang van het land en het bedrijfsleven als je nabestaande zo noodlottig om het leven kwam even niet op meer centen uit zijn en het aangeboden doekje voor het bloeden naar hun/je belang in de pikorde in dank aanvaarden, dankjewel.

Het is eens een wat andere 9/11 film, al had het niet noodzakelijk daarrond hoeven gaan. Maar 't is wel interessant gezien de grote omvang, en de talloze verschillende situaties en mensen van alle slag. In sommige gevallen kwamen meerdere familieleden om het leven bvb. En zowel mensen in topjobs als uitvoerend personeel. En uiteraard gaat het niet enkel om compensatie van overledenen, maar ook talloze gewonden en mensen met sindsdien blijvende klachten. Sterke prestaties vind ik van zowel Michael Keaton als Stanley Tucci, zoals wel vaker van deze heren. Eens te meer binnenkomende persoonlijke getuigenissen ook, en hoe dit de betrokken medewerkers raakte die mee de compensaties te bepalen hadden.

Ik had wat de vrees dat het een film zou worden die zou schermen met allerhande technicalities, maar gelukkig is er ook veel aandacht naar menselijke aspecten gegaan, zoals het hoort. Want net dat is de kracht van het thema, die afweging en het in balans leggen tussen het zakelijke en menselijke, tussen veralgemening en individuele gevallen elk apart. Mooi ook om te zien hoe het aanzette tot nadien nog vaker op deze manier ingezet.

Onbegrijpelijk dat ik hier bij een eerdere kijkbeurt toen m'n hoofd er blijkbaar niet zo naar stond slechts 1,5 (in eigen bestandje) voor veil had. Er met je hoofd wat bij zijn, doet wel veel voor een filmervaring. Niet dat ik er nu plots zo een wauw-gevoel bij kreeg, maar hij verdient toch wel vlot het dubbele van wat ik eerder gaf. Ben niet zo een fan van hoe het verhaal gebracht wordt, wat me wel nieuwsgierig maakt naar hoe de originele film Il Capitale Umano (2013) dit doet. Maar het verhaal an sich heeft zeker wel iets.

Sinds wanneer is die nieuwe markt aangeboord van een film over het leven van (vaak inmiddels overleden) muzikanten? Met andere woorden... welke was de start van deze nieuwe rage?

Ik snap deze zet best. Zelden gaan zulke films heel slecht scoren en ze kunnen ook altijd op een aanzienlijk fanbase rekenen.

Ik zag er nu zelf wel al enkele: Johnny Cash, Elvis Pressley, Queen, Aretha Franklin, Amy Winehouse Elton John, ... ik vergeet er nog wel enkele. Zelden geef ik een lage waardering maar ook zelden een wat hogere uitschieter.

Deze vind ik wel bij de mindere. De muziek zelf mag er natuurlijk wezen al is het ver van mijn geliefkoosde genres. Maar voor de muziek kan ik ook op YouTube terecht of ik zet eens een CD-tje op. De meerwaarde van een film ligt dus in het levensverhaal. Maar meestal ken je dat verloop grotendeels wel al. Dan zit er voornamelijk nog boeiends aan hoe gefilmd en geacteerd wordt. En da's op een enkele van deze biopics na vrij vlak.

Hoeveel dan de nadruk gelegd wordt op de muzikale carrière en hoeveel op het privéleven inclusief de zware dramatische wendingen en persoonlijke relaties, is een keuze. En begrijpelijk gezien er rond zulke artiesten ook tal van documentenaires gedraaid werden, elk zo met hun insteek.

Dus beoordeel ik zo een film op hoezeer het me heeft weten te vermaken en hoe het eruit ziet. En dat is me toch eerder matig. Met excuses aan de die hard fans van deze te vroeg en vooral te bruusk van ons weggeplukte nachtegaal.

"How can you lose giant ape?"

Vast huisdecor Eric Roberts was ook weer van de partij, en tot minuut 28 viel deze film nog best te kijken, tot op het moment dus je de Märklin-trein ziet komen afgeraasd. Vond deze alleszins beter dan Megalodon (2018) & Megaboa (2021).

Zoals het op Canvas soms nog WO II lijkt, zo heb ik wel wat de indruk dat ze bij The Asylum nog bij de Koude Oorlog zijn blijven steken. Maar ze beleven daar duidelijk wel plezier met hun mockbusters, in dit geval een Godzilla vs. Kong (2021) van den ALDI. Alleen kijk je zo'n films nu niet bepaald voor het verhaal, en dat is net wat Ape vs. Monster voornamelijk te bieden heeft, heel veel geneuzel. Dus voor de small circle of happy few die Godzilla-achtige films kijken voor de geavanceerde goed uitgebouwde verhaallijnen, die komen hier zeker quasi even goed aan hun trekken. De Abraham-aap en het Gilamonster komen eigenlijk vrij karig in beeld, maar als ze dit doen, valt zeker het Gilamonster nog vrij goed mee qua special effects. En vooral de oude man Rudy Bentz (papa Murphy) vond ik nog best goed acteren.

Eigenlijk toch nog een 1,75 waard voor me, maar 2* vind ik net iets van het goeie te veel, dus ronden we af naar beneden.

"Star Trek of Lenin?" "Mezelf."

Uiteraard zijn de vuurtoren als locatie en vuurtorenwachter als job niet zomaar gekozen in dit verhaal. Dus niet zomaar toevallig, maar doelbewust het verhaal errond gebouwd, zou ik zelfs durven stellen. De vuurtoren als baken van licht in het donker (tijden van rouw), een zekere helderheid, hoop op redding. Maar ook de dualiteit, de schemering, de personages die worstelen en een weg proberen te vinden tussen leugens en eerlijkheid.

En dan nog een vuurtoren op het eiland Janus Rock. Janus, God met 2 gelaten, één achteruit kijkend en deuren sluitend en één vooruit kijkend, weer nieuwe deuren openend. Naamverlener ook aan de maand januari, terugkijkend op het voorbije jaar maar met alweer een compleet nieuw jaar voor de boeg. En waar blijkt dit eiland te liggen? Op de plek waar de warme Indische Oceaan en de kille Zuidelijke Oceaan met mekaar vermengen. Het eiland dat ook maakt dat door het geïsoleerde leven (door Tom nog bewust opgezocht ter ontvluchting van z'n oorlogstrauma's) deze keuzes worden genomen. Waarmee ook het thema van generatietrauma erin verwerkt zit, hoe trauma's doorwerken in relaties en pijn aan volgende generaties kan worden doorgegeven, zoals ook al aan bod kwam in Derek's Cianfrance's eerder werk, The Place Beyond the Pines (2012).

Dan verder de rol van het water. De zee brengt leven (de aanspoelende baby), maar neemt ook leven weg (de miskramen, de door onderkoeling en ontbering omgekomen vader, ...). Als onvoorspelbaar en onstuurbaar mechanisme, het lot waar de mens geen vat op heeft.

En tot slot het meisje, Lucy/Grace... lucide verlichtende Lucy, afgeleid van het latijnse lux en dus lichtbrengster en helderheid als betekenis. Maar tegelijk heet het meisje ook Grace: gratia, genade, gunst. In de Romeinse mythologie waren de Gratiën de drie godinnen van de vruchtbaarheid, schoonheid en levensvreugde.

Hoe mooier dan met dit alles kan een film doorspekt zijn van symboliek? Dus ja, in het licht van al deze symboliek gaat voor mij de vlieger van te hoge ongeloofwaardigheid niet zo op, want je dient dit als een soort van magisch realistisch geschapen leefwereld te zien.

Wel denk ik dat de film geen baat heeft gehad van een veel minzamer milder einde, leidend tot die bewuste quote van biologische moeder Hannah: "Je hoeft maar één keer te vergeven." Alsof haast in een impulsief grootmoedig gebaar, daar waar dit in het boek een langdurig, zwaarbevochten intern gevecht was om tot vergeving te komen. In de film krijgen Isabel en Tom na Hannah's smeekbede om clementie ook volledige gratie. In het boek dient Tom een gevangenisstraf uit te zitten, en heeft Isabel in een psychiatrisch ziekenhuis te kampen met een zware, diepe depressie alvorens ze zich weer met Tom kan verzoenen. En ook het einde waarin Lucy-Grace de inmiddels weduwnaar Tom opzoekt is meer een traditioneel Hollywood-einde, en toont minder de psychologische schade waaronder Lucy-Grace nog gebukt gaat. Al hoeft een film uiteraard ook niet 100% het boek te volgen. Maar iets rouwer had op zich geen kwaad gekund, denk ik.

Maar alles samen toch echt wel een pareltje van een film. Een 4 à 4,5 waard voor me.

Kwam voorgesteld op YouTube, en dus eens gekeken, me verwachtend aan een And Then There Were None verhaal. M'n verwachting werd niet geheel ingelost, maar zag dan dat dit een Giallo betrof (met spaghettiwestern invloeden) en ben dus wel geïnteresseerd verder blijven kijken. Het mysterie is alleszins vrij simpel en door de opening kan je ook wel ongeveer raden wat er aan de hand is, en zelfs ook behoorlijk goed in te schatten hoe precies. Het leukste vond ik alle typische '70s prullaria zoals een soort dartboard waar je velcro-balletjes naar gooit, de perpetuum mobile dingen, enkele abstracte bordspellen en andere spelhebbedingen (dobbelsteen-bol bvb).

Geen topper, maar wel nog vermakelijk. En voor de liefhebber van '70s vrouwelijk schoon.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Als kind mocht ik deze wel, zonder dat ik er echt weg van was. En ondanks de leeftijd van de film vonden mijn zoontjes hem ook best goed tot zeer goed. Dat lijkt me zich te vertalen in een 3,5.

Misschien is de film wel iets meer op meisjes gericht. Ik groeide dan ook op met 5 nichtjes naast de deur wonend en daar stond deze musical geregeld op, herinner ik me. Deze zowel als The Sound of Music werden alleszins haast met de paplepel ingegoten. En moet eerlijk toegeven dat het me wel heeft verrast hoe goed deze de tand des tijds doorstaan.

Trouwens nooit geweten (tot nu dus) dat president Franklin D. Roosevelt enerzijds 12 jaar president was en zelfs een 4e termijn was gestart (enkele jaren erna werd vastgelegd dat een president nog maar maximaal twee keer gekozen mag worden) en anderzijds dat hij aan een rolstoel gekluisterd was door polio, waardoor zijn onderlichaam verlamd raakte. Er zit wel nog een kleine incongruentie in de film. De film zou zich afspelen rond de kerstperiode van 1933 tijdens de Grote Depressie, in het jaar dat Roosevelt dus president werd. Annie zou 10 jaar zijn en later in de film komen ze ook met een (weliswaar valse) geboorteakte aandraven met daarop geboortejaar 1922 (wat de valsheid dus wel wat weggeeft).

Albert Finney verliet ons overigens in 2019 (82j), Ann Reinking in 2020 (71j) en Tim Curry nog zeer recent in 2026 (80j). Carol Burnett als Miss Hannigan is nog in leven, is 93j.

Bijpassende song:
Belgian Asociality - Morregen

stem geplaatst

- Middle of the night, we drop her off at the funeral home with a note.
- It's not 1991. There are cameras everywhere. Use your head.

En met die quote is de link met de film waarvan deze een remake is meteen gelegd. En er zat wel meer humor in. Neem bv deze woordspeling: "Is the dorm there (in Syracuse) just a giant igloo?" "Yeah, we actually just walk right Inuit." Wel hebben ze er helaas een halve musical van gemaakt, en met muziek waar ik nu niet bepaald van genieten kan. Ook gewone conversaties hebben soms iets van halve hiphop/rap battles. Ik had eerlijk gezegd geen te hoge verwachtingen van deze, maar ze zijn erin geslaagd het nog net iets erger te doen uitvallen. Ja, de film volgt uiteraard grotendeels het plot van de originele film, maar je waant je toch meer in een soort van sitcom of telenovelle dan in een film.

Uiteraard gaat ook deze film over een 17-jarige tiener (weliswaar gespeeld door de 25-jarige Simone Joy Jones) die aan den lijve dient te ondervinden wat het is om te werken, voor kinderen te zorgen (jongere broers en zussen) en een (nieuwe) relatie te onderhouden, dit alles terwijl ze de dood van de oppas tracht te verbergen. Alleen valt het in de film er niet aan te zien dat het een huzarenstukje zou zijn dit alles te jongleren. Ze is vooral in geen tijd getransformeerd van rebelse tiener naar verantwoordelijke moederfiguur en kick-ass fashionista. Oké, er is een kort momentje waarin alles te veel dreigt te worden, maar dan zet ieder de schouders eronder en geen haan die er nog naar kraait dat er een oppas dood is en dit een tiener betreft die in recordtempo volwassen is moeten worden. Het is pas wanneer La Mama plots terug is van haar (gedwongen?) retraite dat de waarheid moet worden opgebiecht. Maar ook dat glijdt er wonderbaarlijk allemaal vlotjes vanaf.

Hoger dan 1,5* kom ik toch echt niet voor deze. De remake/reboot voelt vooral ook zeer overbodig. En het was nu ook niet dat het origineel al zo hoogstaand was. Een beetje vergelijkbaar met hoe het uitspeelde met What Men Want (2019), die ik eveneens 1,5* waard vond. Al kon de voorganger daarvan wel op meer appreciatie rekenen.

stem geplaatst

"The guy practically lives in a Clue board."

Echt een whodunit in de oude stijl, en met een geweldige running gag, zijnde dat de familieleden niet eens weten van welk land verpleegster Marta Cabrera afkomstig is. De ene keer zeggen ze Ecuador, dan Paraguay, Uruguay en tot slot "de Braziliaanse verpleegster". Dit uiteraard als een subtiele sociale satire over hoe de rijke blanke familieleden nooit echte interesse in haar vertoonden.

Ben oprecht verheugd dat deze film zeer goeie waardering kreeg. Wel enigszins apart hoe dit onder de laatste tig reacties wat minder blijkt. Voor mij is het hele whodunit genre wat ongeliefd geraakt, zelf zie ik zulke films met ontrafelend plot zeer graag. Al worden ze zeker niet altijd even goed geserveerd. Reunion (2024) bv was een pakje minder. Al gaf ik ook die nog 3,5*. En een al wat oudere, inmiddels ook al 25 jaar, Gosford Park (2001) gaf ik eveneens 3,5*. Deze laatste bevatte wat meer de klasse zoals in Knives Out, maar een wat minder gesofisticeerd plot, dat me wat te doorzichtig was om er meer van te kunnen genieten. Knives Out zelf daarentegen benadert voor mij de perfectie aan wat Whodunit-films en zelfs films algemeen kunnen bieden. Gouwe ouwe Sleuth (1972) krijgt van mij ook 4*, maar ik plaats Knives Out toch nog net dat tikkeltje hoger.

"It's not that I don't like you. It's just that I love you more when I'm not with you."

Er zitten best grappige (de hond die eet uit emotie ) maar ook wel mooie stukken in deze film. Eén van de fijnere vond ik het contact tussen serveerster Ruby en haar oude klant Bucky, en dan in het bijzonder het kortstondige moment waarop Ruby de innerlijke Bucky ofte hoe hij zich voelde zien kon. Daar werd ik wel warm van. Zeker met enige levensjaren en -ervaring op de teller kan dit best nog als een redelijke film aanvoelen, lijkt me. Al gaat dit ongetwijfeld afhangen van persoon tot persoon. Natuurlijk wel iets te zeemzoeterig, het is een kerstfilm voor iets.

De film behandelt thema's als nostalgie, levenspad, aanvaarden en aanvaard worden, onvoltooide en veranderde dromen en plannen van weleer, deuren sluiten en nieuwe openen, en tal van familiale wrijvingen. Familie als een onvolmaakte puzzel waarvan doorheen de jaren wat stukjes zoek raakten en de hond z'n tanden zette in enkele andere. En toch vormt een groot deel nog steeds te leggen. "Terwijl iedereen aan tafel zat, kwamen verleden, heden en toekomst samen in één ongrijpbare nacht. Wat een drukte om iets dat er altijd al was, recht voor onze neus." Vind het eigenlijk geen slechte kerstfilm alleszins, een 2,75 waard die ik met plezier naar boven afrond. Ook al is het dan vroeg op het jaar om in die sferen te vertoeven.

"Do you see how dumb they are?
They can't help it. You can. The End."

Alexis Dziena neemt de rol van dom niet-blondje op zich als Gemma Honeycutt, dochter van de rijke Nigel Honeycutt, gespeeld door Donald Sutherland. Hoe dom ook, ze is zeer inzetbaar om de aandacht van alle mannen rondom naar zich toe te zuigen en enige hersenactiviteit voor even te doen verdwijnen als sneeuw voor de zon. A real 'Precious Gem'.

Wat betreft het leading duo, ik vond Matthew & Kate zeer leuk in How to Lose a Guy in 10 Days (2003), of dat vond ik althans een zeer leuke film. Fool's Gold vind ik toch een pak minder. Kevin Hart als moderne piraat vind ik in het geheel ook niet zo best passen. De humor is vaak ook net iets te banaal.

Er zit ook vanalles in de film gepropt: wat avontuur met het schatzoeken, natuurschoon in onder meer de duiksequenties en de luchtbeelden boven azuurblauwe oceaan en goudgele stranden, lichtvoetige humor, stuntelige criminaliteit, een familiale zoektocht en uiteraard ook romantiek gepaard gaand met enig drama. Met een boodschap die een beetje aanvoelt als rijkdom (en goeie seks) maakt gelukkig. Bij herziening heb ik m'n waardering wel wat verhoogd, maar meer dan 2,75 afrondend naar beneden kan ik hier toch nog steeds niet aan kwijt. Al voelt het ergens nog wel als een soort van Suske & Wiske, Jommeke of Kuifje verhaal, inclusief de cartooneske figuren. Oh, wat heb ik als kind dergelijke strips verslonden.

Deze was wel nog geslaagd:
- Where is Cyrus?
- He said he'd be right up.

Twilight maar met engelen ipv vampieren en weerwolven? Blijkbaar wel, en zou dit dan onder de noemer YA (Young Adult) bovennatuurlijke romance vallen. Verhaal vond ik maar dikke meuk (maar dan echt, niet ironisch, want die jongerentaal beheers ik niet zo ), maar de vleugels zijn wel mooi gedaan. Lijkt me vooral voer voor gothic/emo jongeren, sowieso meer voor een jonger publiek. Harry Potter fans kunnen het eventueel ook nog appreciëren?

Je blijft trouwens ondanks de korte speelduur best lang op je honger zitten wat betreft actie en spankracht. Al was dit me uiteindelijk ook ontgoochelend. Het leukste was dan eigenlijk nog het begin, de rondleiding en kennismakingen op de kostschool. Maar volg lang pee wel in dat het zeer categorie 'matige B-film' aanvoelt. Gezien het laag aantal reacties hier heeft het blijkbaar ook geen te grote bekendheid? En panax volg ik wel in dat het mooie jongeren betreft. Maar dat geldt wel voor vele films.

Geef me dan maar Fallen Angels (1995) van Wong Kar-Wai.
Of gewoon deze uiteraard: Fallen (1998) met Denzel Washington.

Bijpassende song:
Arc Angel - Harlequins of Light

Deze film had nagenoeg in de Emmanuelle-reeks kunnen passen, maar dan had hij geen 2 gemiddeld gekregen. Al zijn er wel enkele subtiliteiten die hem verheffen boven die film. Ik vat de film wat samen als jong blaadje valt als blok voor vrouw van middelbare leeftijd. Het zet mogelijks beiden hun wereld op z'n kop, maar daar waar de jonge bereid is over alles tot dan een dikke vette streep te zetten voor haar coup de foudre, zit de andere wel wat in dubio, mede door meeslepend rugzakje.

De hele film lijkt dan ook te hebben toegewerkt naar die slotbeelden van beide dames rondlopend in het museum. Beide zitten onder het juk van een mannenmaatschappij. Mary's rol rond de belangrijke ontdekking van de Ichthyosaurus is haast uitgewist, de vondst werd aan een man toegeschreven. En Charlotte wordt door haar man wat als een bezit behandeld. Verder draagt Charlotte in het museum eerder sobere kledij, als zou ze ermee willen bedoelen "nee, ik wil je niet als een pronkstuk in een gouden kooi etaleren".

Uiteraard zat er ook beeldspraak vervat in de fossielen. Mary een beetje als versteend met opgeborgen emoties. Maar daarnaast ook het geduldig en omzichtig opgraven en blootleggen van de liefde. En de ammoniet zelf met de spiraal als symbool voor graven in het verleden en het herhalen van patronen. Sowieso, ongeacht de uitkomst, is hun herinnering onvergankelijk.

Je kan het einde positief beschouwen, ze zoeken mekaar op in het museum, mekaar toch niet definitief loslatend. Of minder positief, dat ze zich realiseren dat er in het vroeg-Victoriaans tijdperk toch te zeer een maatschappelijke barrière hun liefde in de weg staat. Daar waar dit op zich wel een interessante invulling oplevert, voelde je aankomen dat de film hier naartoe zou gaan, en is het gewoon niet meteen een verhaal dat mij zeer weet te boeien. Eigenlijk vind ik zo vele van dit soort verhalen vaak wel wat identiek. Zo vond ik het wel wat vergelijkbaar met de film Summerland (2020), maar die beviel me een pak meer (4*). Voor Ammonite zit ik op 2,5 à 3. Omwille van de uitstekende actrices nog op 3* strandend.

Na eerder deze week een herziening van Tony Scott's The Last Boy Scout (1991), die het met een karige 3* moest stellen, vandaag de beurt aan Enemy of the State.

De film vliegt er meteen in, met in geen tijd en zonder al te veel introductie enkele verhaallijnen na mekaar. En maak het maar mee, onwetend via via in bezit komen van bezwarende informatie waarvoor moorden worden gepleegd, en je hele leven op z'n kop wordt gezet.

Boos ben je op een bepaald moment als kijker wanneer Robert (Clayton) Dean ondanks al het voorafgaande (waaronder de moord op z'n ex-minnares Rachel Banks) aan nota bene een tankstation (immer uitgerust vol camera's) een telefoontje gaat plegen. Alsof we als kijker een pak meer moeten sympathiseren met de ten val gebrachte advocaat dan met Rachel of "Brill". Verder gaat het ook wel heel ver hoezeer een heel NSA-team over talloze lijken zou gaan om een politieke moord in de doofpot te houden. Maar goed, dat laatste is misschien meer harde realiteit dan we zouden willen?

'k Merk dat ik deze vroeger nog net dat tikkeltje hoger had zitten. Toen was dit een gegarandeerde 5*-film voor me. Maar ook 28(!!) jaar na datum blijft het toch zeker 4 à 4,5. Blijft ook een geweldige finale.

Bijpassende (metal) songs:
Metal Church - Agent Green
Megadeth - Dance in the Rain
Judas Priest - The Hellion / Electric Eye
Meshuggah - The Demon's Name Is Surveillance
Death - 1,000 Eyes

Je kent het verhaal, en toch blijft het wel begeesteren, deels toch wel door te zien hoe Will Smith gestuurd door de regie van Peter Landesman het brengt. Ook al is het verhaal verder vrij karig.

Er zijn dus wel wat sporten en enkele beroepen met een hoger risicio op CTE (Chronische Traumatische Encefalopathie), een neurodegeneratieve aandoening voorkomend bij mensen die meerdere malen een hoofdletsel hebben opgelopen: American football, Australian football, boksen, worstelen, ijshockey, voetbal, militairen en bij huiselijk geweld. Ik vraag me af in hoeverre autosport en zwaar headbangen ook in aanmerking komt? De symptomen zijn onder andere gedragsproblemen, stemmingsstoornissen, en moeite met denken.

Zelf keek ik gedurende meerdere periodes naar sumoworstelen. Ik kan me inbeelden dat het zeker in die sport ook enorm speelt. Want wat een klappen krijgen deze heren soms te verwerken met het hoofd. Naast gapende hoofdwonden leidt dit geregeld wel eens tot K.O. bij de zogenaamde tachi-ai, de kick-off zeg maar. Vooral Kaio stond er om bekend een hard hoofd te hebben. In de jaren '70-'80 werd het gebruikelijk om de regel dat beide vuisten van beide riskihi eerst de grond te raken hadden te negeren, en dus vanuit meer staande positie te openen. Mid jaren '80 werd de regel weer nader opgelegd, al ging dit gepaard met (kop)zorgen om verhoogde kans op hersenschudding door met de hoofden tegen mekaar te knallen. In 2021 liep Hibikiryu uit de lagere regionen nog een hoofdletsel op, hij stierf een maand later aan acuut ademhalingsfalen.

Het was alleszins wel eens boeiend om het baanbrekend onderzoek door een Nigeriaans-Amerikaanse neuropatholoog hierrond te zien.

- What's your status?
- Single, at the moment, but I am working on it.

Poor Lisa & Douglas. Je zou maar betrokken zijn bij een gijzeling en de held van dienst wil eerst eens checken hoe serieus de gijzelnemers het menen. Wat ik me bij zo'n film wel afvraag... Waarom wordt de heldhaftige van dienst niet nader gedwongen tot overgave? Er zijn toch drukkingsmiddelen genoeg? Wat kan hij doen als ze dreigen de ene na de andere gijzelaar te executeren als hij zich niet overgeven zou? Laat sowieso de lijkzakken maar alvast aanrukken met een schurk als Charles Rane aan het roer.

Bij momenten wel nog fijne actie, maar me een te rommelig script. Een fijne rol nog weggelegd voor Elizabeth Hurley, toen nog relatief aan het begin van haar acteercarrière. Verder een film met niet al te bekende acteurs die in een hele waslijst van slechte films meespeelden en die nogal lijken op andere.
* Bruce Payne (1986 Solarbabies: 2,17 (4,8), 1991 Pyrates: 1,90 (4,7), 1991 Howling VI: The Freaks: 1,87 (4,2), 1995 Aurora: Operation Intercept: 1,70 (3,7), 1996 One Tough Bastard: 1,89 (5,4), 1997 No Contest II: 1,38 (4,4), 1997 Kounterfeit: 2,28 (4,5), 1997 Ravager: 2,10 (4,3), 1998 Sweepers: 2,42 (4,4), 1999 Warlock III: 2,10 (3,8), 2000 Highlander: Endgame: 2,26 (4,6), 2000 Dungeons & Dragons: 1,88 (3,7), 2001 Never Say Never Mind: 1,63 (4,1), 2001 Ripper: 2,30 (4,6), 2003 Hellborn: 1,38 (3,4), 2007 Messages (4,0), 2008 Brothel: 1,83 (3,6), 2010 Prowl: 2,22 (4,6), 2010 Carmen's Kiss: 1,62 (3,1), 2012 Greystone Park: 1,56 (3,2), 2013 Getaway: 2,33 (4,4), 2013 Asylum: 1,50 (2,6), 2014 Tales of the Supernatural (2,9), 2015 Age of Kill: 2,48 (3,8), 2015 Re-Kill: 2,10 (4,9), 2015 The Antwerp Dolls: 2,25 (3,9), 2017 The Rizen: 1,07 (3,4), 2019 Acid Pit Stop (2,9), 2019 Creators: The Past (2,9), 2019 Dead Party (4,8), 2021 Nemesis (3,3), 2024 Rendel: Cycle of Revenge: 2,00 (3,6), 2024 The Stoic: 1,50 (3,6))
=> lijkt wel wat op Matthew McConaughey
* Alex Datcher (1992 Netherworld: 2,32 (4,3), 1995 Jury Duty: 1,87 (4,4), 1995 The Expert: 2,46 (4,7), 1996 Last Exit to Earth: 2,38 (3,3), 1997 Pressure Point: 1,25 (2,7), 2000 Up, Up, and Away!: 1,58 (5,5), 2002 Scorcher: 2,23 (3,7), 2005 Possessed: 1,83 (3,7), 2015 The Jokesters: 2,00 (3,4))
=> lijkt wel wat op Whitney Houston

Grappig detail: John Cutter zit aan boord The Art of War te lezen, een film waarin Wesley Snipes 8 jaar later ook van (Jumbo-)jetje zal geven.

En ge kunt er uw haar mee kammen!

Je zou er de muren van oplopen als mensen zich zo zouden bewegen. Het is eerlijk gezegd een trekje in dit soort films dat me weinig aanspreken kan. Laat daarnaast ook het verhaal me weinig boeien, en dan rest een lage score. Gezien de hoge waarderingen her en der heb ik dan duidelijk het één en ander gemist.

Uiteraard zit er veel in het verhaal aan Chinese traditie, zelfs Confucianistische orde (plicht, sociale verwachtingen, eer en respect): ware liefde die wordt onderdrukt vs Taoïstische chaos en natuur (spontaniteit, los van maatschappelijke keurslijven, meebewegen met de stroom): eigen vrijheid ipv gearrangeerd huwelijk door te zetten. Verder thema's als "nooit onderschatten wat er onder de oppervlakte schuil gaat", "er bestaat niet alleen goed en kwaad en het goede brengt niet altijd geluk met zich mee", vrouwen die de plak zwaaien of op z'n minst opkomen voor zichzelf, poëzie & spiritualiteit, roem en overwinningen vs hebzucht, geweld en jaloezie (aan de hand van bezit van het zwaard Green Destiny, dat maar zo sterk is als de persoon die het hanteert).

Ik kan op zich Kung Fu wel waarderen. Maar louter Kung Fu is me al spectaculair genoeg, de soort magie erbij maakt het dan blijkbaar Wuxia, als ik het goed heb? Verder deed het liefdesverhaal me wat 50 Tinten Blauw aan. Mekaar eerst flink wat toetakelen, tot zelfs een (dolk?)steek aan toe. Maar eens te meer zal ik de symboliek niet vatten of zo. Geen probleem, maar gewoon dan niet mijn soort film alleszins. De 2* zijn quasi uitsluitend voor de paar wat meer realistische gevechten, de prachtige kledij en locaties en voor sfeer en gezelligheid.

Misschien moet ik de film ooit nog wel eens proberen zien, maar dit was nu poging twee, ik vrees toch dat er niet snel die liefdesklik komen zal. Maar misschien onderdruk ik deze te zeer vanuit m'n westers juk?

Tot slot misschien nog deze boodschap meegeven:
Je moet een gekregen zwaard niet te hoog in het vaandel dragen.

Echt zo'n jet set roof met tal van zwijmelarij voor vrouwen erin gestopt. Maar op zich wel een vermakelijke heist film door onze beauties (al dan niet voormalig), en Awkwafina. Gek ook wel dat Bullock en Blanchett respectievelijk 10 en 5 jaar ouder zijn dan Sarah Paulson. Rihanna & Awkwafina waren toen overigens nog maar 30, terwijl bomma Bullock dan al 54 jaren op de teller had. Maar wel een leuke mix aan leeftijden in het kliekje. De filmtitel vind ik helaas wel enigszins een plotwending prijsgeven. Al was de hulp van Nine Ball's zusje er misschien bij voorzien om daarin nog enige mist te spuien. Maar toch, je voelde het aan je theewater. Alles bij mekaar wel genoten van de uitvoering van de snode plannen. Het was gelukkig best bevattelijk gebracht.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ach, hij zet enkele Queen-songs in de bloemetjes en andere werden speciaal voor de film geschreven:
- Princes of the Universe
- Who Wants to Live Forever
- A Kind of Magic
- One Year of Love
- Hammer to Fall
- Gimme the Prize
- A Dozen Red Roses for My Darling
- Don't Lose Your Head
- New York, New York

En verder is het wel een onderhoudende film met een apart fantasy verhaal. Ben er een echter nooit wild van geweest en dat is nog niet veranderd.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Een beetje zoals Truth or Dare, ook al met Lucy Hale. Ik mag dit soort mysterieuze psychologische mysterieuze horror wel. Maar tegelijk bieden ze wel onvoldoende om pas echt een indruk na te laten. Voor beide geldt een beetje dat het idee leuker deed vermoeden dan de uiteindelijke uitwerking. Toch krijgen beide 3* van me, en da's toch meer dan hoe ze algemeen gewaardeerd worden:
Truth or Dare (2018): 2,67 hier, 5,3 op IMDb
Fantasy Island (2020): 2,39 hier, 4,9 op IMDb

Nu, waarom hebben deze 2 de naam Blumhouse's in de titel? Terwijl er nog zovele andere van Blumhouse zijn? Ik denk maar aan Hysterical Blindness (2002, toen nog Blum & Isreal), Paranormal Activity (2007), Insidious (2010), Sinister (2012), The Bay (2012), Dark Skies (2013), The Purge (2013), The Green Inferno (2013), Oculus (2013), 13 Sins (2014), Ouija (2014), Creep (2014), Area 51 (2015), The Visit (2015), Split (2016), Get Out (2017), Happy Death Day (2017), Halloween (2018), Cam (2018), Glass (2019), Us (2019), Ma (2019), Don't Let Go (2019), The Invisible Man (2020), The Hunt (2020), Freaky (2020), The Black Phone (2021), Firestarter (2022), Mr. Harrigan's Phone (2022), M3GAN (2022), Five Nights at Freddy's (2023), The Exorcist: Believer (2023), Speak No Evil (2024), Wolf Man (2025), The Woman in the Yard (2025), Obsession (2025), Soulm8te (2026) e.v.a.

Toch al een best indrukwekkende lijst, en more to come. En dit betreft dus nog maar een greep uit de Blumhouse Production films.

- Dead guys don't make bad jokes, do they?
- No.
- Shit, we're alive.
- Yeah, hurray.

Blijft wel ergens raar, zo veel onderlinge grapjes makend kort nadat de ene z'n liefje gruwelijk afgemaakt werd en ook niet zo lang na de bomauto die Joe z'n leven ook had kunnen kosten (in zijn geval nog ergens te vatten waarom hij daar nu niet zo kapot van is). Anderzijds, als je dan wat later al hun meegemaakte miserie wat te horen krijgt, je zou misschien van minder cynisch door het verdere leven gaan. Beide heren hebben dus nog weinig te verliezen en dan gaan de poppen aan het dansen. Wel nog leuke schurken in deze film en best fijne humor, maar alles bij mekaar toch maar een doorsnee actiefilm.

2 à 2,5 voor dit een verhaal dat ook alweer vrij dicht bij m'n persoonlijk leven kwam (partner die aandrong op verhuis, na de verhuis meteen alweer wou verhuizen omdat ze er niet gelukkig was, niets dat ik nog goed kon doen, onze kinderen waren wel nog baby's, ... ze kon nu niet per auto rijden dus ik stierf niet in een auto-ongeluk, in mijn geval was het gevoel dat we beide aan één kant van een diepe klif gaan wonen waren die dwars door ons huis gaan lopen was).

Het einde heeft wel nog iets. Want zelf in te vullen wat het nu precies betekent, en daar hou ik wel van. Maar algemeen me toch wat te mager.

Iets aan dit alles doet me denken aan Jake "The Snake" Roberts. Door deze film moet je je ook nogal heen worstelen. Maar gelukkig zijn er grottekeningen. Daaruit haal je ALTIJD extreem waardevolle informatie. Kijk maar naar Sahara (2005), Prometheus (2012) en last but not least: Sharknado 5: Global Swarming (2017). Dus wat hebben we geleerd vandaag? Is er een grot, altijd even piepen. Je leeft dan misschien iets langer. En in the era of snakes, some of us are dealing with cobras and anacondas.

Jaren geleden te maken gehad met een collega die stal van de collega's en ook enkelen die het bedrijf bestalen waarvan één op eerder inventieve wijze en nog een laatste duo dat van klanten gestolen had. Allen zijn uiteindelijk betrapt aan de hand van camerabeelden. De stelling van "je gaat toch niet liggen filmen" vind ik niet zo opgaan als er zulke praktijken gesteld worden. Wél dient dit dan van bovenhand worden opgelegd en je gaat dit niet zomaar als collega gaan doen. Nu had in de film mevrouw Nowak nu niet meteen de bedoeling er verder mee te gaan, maar is het een beetje ongelukkig zo gelopen. Toch is daar dan wel alle miserie door ontstaan. Nou ja, in de eerste plaats door het stelen zelf uiteraard.

Nu, in het geval van de betrapte ex-collega's... die zijn er stuk voor stuk zonder al te veel mededogen behoorlijk bekaaid vanaf gekomen. En ook dan bleef het voor een heel sfeertje zorgen op de werkvloer, waarbij je als werknemer voelt dat je enerzijds niet meer vertrouwd wordt en anderzijds ergens ook boet voor het gedrag van anderen. Nu werd op die werkplek door klanten nog wel een pak meer gestolen (zelf tig keren zien gebeuren, op tal van manieren), en slechts zelden werd daar wat nader tegen opgetreden. Ik kreeg van een manager ooit nog te horen dat het bedrijf verzekerd was voor zulk verlies door diefstallen en dat een deel daarvan ook in de prijs van de producten zat en dus toch doorgerekend werd aan de wél trouw betalende klanten. De diefstalcijfers waren alleszins behoorlijk buitensporig, daar viel ik wel wat van achterom. Wél gaf me dit als behoorlijk onderbetaalde werknemer allemaal geen fijn gevoel, ik was dan ergens ook blij dat het er op een bepaald moment stopte voor me, en die reden was overigens ook geen al te normaal ontslag, zonder daar verder over te gaan uitweiden.

Ik kan me inbeelden dat zeker ook een school een plaats is voor dit soort kleine criminaliteit. Meestal uiteraard wat spullen van andere kinderen. Schrijfgerei, kledij, één of ander prullaria door een ander meegebracht naar school, ... Maar soms zeker ook geld, en 'k kan me gerust indenken dat er binnen de leraarskamers ook wel het één en ander voorvalt. Enkel nog maar terugkijkend op zaken die gebeurden onder en door leerkrachten in mijn middelbare schooltijd... er zat wel wat tussen. Waarvan het ergste toch wel een leraar godsdienst die branden stichtte, waardoor de polyvalente zaal op een dag afgebrand was, nadat eerdere brand in het internaat kort voordien tijdig bemerkt was.

Waar ik de film wel wat te gek in vond worden, was hoe zij van het schoolkrantje hun boekje te buiten gingen zonder dat daar veel aan gedaan werd. Ook was mevrouw Nowak vaak wel wat naïef in waarin ze meeging, zonder meer overleg met directie. In haar plaats zou ik er op de duur zelfs al niet meer willen blijven werken hebben, maar dat ben ik dan weer. Ik miste toen de zaken meer en meer begonnen te ontsporen alleszins wat meer begeleiding allemaal, in hoe om te gaan met dit soort omstandigheden. Enige bescherming van de leerkracht die in het oog van een storm was komen te staan ware ook wel passend geweest. Los daarvan wel een interessante film met snijdende oplopende spanningen. Hij deed me ergens op een manier wat denken aan een film als Jagten (2012), al heeft die uiteraard nog een heel ander uitgangspunt en schat ik die nog net wat hoger in. Er is nog wel een film die ergens ver in het achterhoofd zit, maar kom niet meteen op die titel.

Bijpassende songs:
Exodus - Force of Habit
Supertramp - School

"REMEMBER. Turn your computer off before midnight on 12/31/99."

Paar leuke kills en voor tieners (die oud genoeg zijn) misschien nog net een voldoende, maar wat staan zingen bij alle horror? En vrienden die bij bosjes afgemaakt werden, maar zo lang ze maar kunnen blowen. Dude, WTF!? Al was de echte horror wel het script en wandelende computers. Nee, hier had toch echt wel meer in gezeten.

Bijpassende song: Prince - 1999
Al geef mij maar: Skylark - Summer of 2001

At least I survived Y2K. Again.

"With friends like you, who needs luck?"

Goeie vraag eigenlijk. Evenals deze: Na hoeveel stuks ben je een seriemoordenaar? Misschien moet ik m'n focus maar eens verleggen en toch ook de georganiseerde zwendel in gaan? Voor een Margot Robbie heeft een man al eens iets over, niet? Het stukje mentalisme en wat subliminale berichten vond ik veruit het leukst in deze film. En I pity the fools who kept falling for all the tricks, waar ik mezelf bij reken. Who is going to believe a con artist? Everyone, if she is good.

stem geplaatst

stem geplaatst

- "Do you really think I am crazy?"
- "No. I think you're unusually aggressive and violent, but in an unpredictable way."
- "I would make a great mother, don't you think?"

De eerste was een tikkeltje serieuzer, maar ook al doorspekt met leuke humor. In deze tweede gaat de humor iets meer over-the-top, maar veel werkt ook wel. En de meer toegenomen rol van Salma Hayek is ook zeker niet verkeerd. De oneliners en lol spatten van het scherm, ik vond 'm allesbehalve verkeerd.

stem geplaatst

stem geplaatst

Prometheus is voor mij vooral de wat welgekomen frisse wending binnen de franchise, al voelde hij me daardoor aanvankelijk niet zo heel goed thuis horen binnen de reeks. Daar kijk ik inmiddels anders tegenaan, al had ik hem toch nog verbluffender willen vinden dan ik doe. Ik plaats Prometheus uiteindelijk wel wat op nagenoeg dezelfde hoogte dan Alien: Romulus, al was dit natuurlijk een terugkeer naar de bron, en dus toch lichtjes appelen en peren vergelijken. Deze 2 recentere films (Covenant moet ik dringend nog eens kijken) plaats ik beide wel tussen de twee eersten en Alien³ en Alien: Resurrection. Al krijgt zeker Alien³ eigenlijk ook wel nog 4* van me, en voor zover ik me herinner zal Alien: Resurrection daar toch ook niet ver bij vandaan zitten voor me.

Prometheus vind ik naar het einde toe wel wat lang aanvoelen, terwijl de film zonder aftiteling toch niet boven de 2 uur gaat. En dat dus wel wat de reden voor me dat ik hem niet nog net iets hoger waardeer. Maar zeker een meer dan waardige prequel.

Ik vind dat we nog een film dienen te krijgen waarin Tom Hardy het personage Bruce Willis speelt. Zou wel grappig zijn.

Three Rivers (Allegheny, Monogahela & Ohio River) zoals deze film oorspronkelijk zou heten, speelt zich af in Pittsburgh begin jaren '90 waarin een man in de wijk Polish Hill vrouwen wurgt en in de rivier dumpt. Je ziet vrij vroeg in de film dan ook Tom's kleine boot genaamd The Three Rivers in beeld, leuk detail. Tom verdenkt een politieagent ervan de seriemoordenaar te zijn, en de film begint met drama alom binnen het korps.

Het gekke wil dat de film dan ineens 2 jaar verder springt, en zowel de moordenaar nog steeds actief is als dat er nog steeds veel deining heerst binnen de ordehandhaving. Er stapelden zich dan ook wel enkele zaken op. In het leven van Tom Hardy blijft ook veel deining, door drank, vrouw en op het water, na degradatie naar de rivierpolitie. En net dat helpt uiteindelijk om de zaak te helpen oplossen, nadat alles eerst steeds persoonlijker begon te worden.

Alles bij mekaar een eerder doorsnee politiefilm, die valt in de categorie 'goed voor één keertje'.

stem geplaatst

stem geplaatst

Success consists of simply getting up one more time than you fall. (kleedkamerspreuk)

Renée Zellweger is yummie, het zoontje is schattig, Tom Cruise mag ik wel. Maar voor deze film heb ik nooit al te warm gelopen. Of tenminste, zowat tweederde van deze film.

Moneyball zag ik nog maar net, en daar was ik niet wild van, daar waar velen die film zeer weten te appreciëren. Ik ben nochtans sportfanaat tot en met, maar heb wel een lichte afkeer van hoe Amerikanen zelfs de kleinste details in statistieken omzetten. En vooral sport als show verpakken en zeer zakelijk, commercieel en mathematisch benaderen. "De laatste ronde gaat in, u aangeboden door Credit One Bank", om maar een voorbeeld te noemen. Of zoals bij het afgelopen WK voetbal de drankpauzes halfweg elke speelhelft, om in voetbal ofte soccer toch ook maar 4 quarters te kunnen introuduceren met het oog op extra reclameblokken. Face it, de meeste van de typisch Amerikaanse sporten zijn reclame onderbroken door enkele sportbeelden. Beursfilms zijn om die reden (hard zakelijke drijfveer) ook niet zo aan me besteed, nog minder eigenlijk. Jerry Maguire is de belichaming van sport als product, en dus haak ik daar ook wel wat door af. Al doet de figuur Jerry Maguire wel z'n best daar op z'n minst anders in te zijn, en dat apprecieer ik er wel aan.

Verder vind ik zowel deze Jerry Maguire zowel als Moneyball een half uur te lang duren. Wel vind ik JM uiteindelijk net iets aangenamer omwille van toch net iets meer de menselijkheid en het relationele in het verhaal. En het einde waar ik toch wel zeer bij smelt. Maar m'n eindwaardering ligt wel nog steeds wat lager dan het gemiddelde cijfer, zij het wel minder ver erbij vandaan dan bij Moneyball (al lag dat zeker niet aan Pitt & Hill).

Het begin zit duidelijk op een 3 voor me en het einde ook met tussenin veel op 2,5. En toen de broer van Lucy wat meer in beeld kwam, zakte het zelfs wel wat richting 2. Maar dus algemeen op de wip tussen 2,5 en 3.

Wat ik er leukst aan vind is hoe hij zelf eens ervaren mocht hoe het was om niets blijvends te betekenen en uitgewist te worden (althans, de bedoeling daartoe). Vandaar uiteraard ook hoe zijn personage bij aanvang wordt neergezet. Ook vind ik films rond iemand met een gebrekkig werkend geheugen wel een interessant uitgangspunt bieden. En de humor, zeker met de dieren, was bij momenten best leuk. Soms ook zeker wel op z'n Sandler's flauw. Het clichématig einde wordt in dit soort films wel vergeven.

De paar wat mooiere scènes geven uiteindelijk de doorslag om net 3* te geven.

stem geplaatst

"Good news: There's a hospital, and it's only 25 minutes away."

Voormalig UFC-vechter Elwood Dalton is geen zachtgekookt eitje. Hij is wel een uitsmijter (gevraagd om plaatselijke Brandtjes te helpen blussen), wat we bij ons in Vlaanderen een buitenwipper noemen. Maar dat heeft in Nederland dan misschien weer een andere betekenis. De originele film met Patrick Swayze zag ik niet, maar in deze film lopen er me toch nogal een figuren rond in de Florida Keys en meer specifiek op het (fictieve) eiland Glass Key (weliswaar in werkelijkheid voornamelijk opgenomen in de Dominicaanse Republiek). Zeker de cartooneske kerel Knox ("It's been a while since I went clubbing") die Terminator-gewijs met grote glimlach even kleren 'shoppen' gaat.

Nu is Knox in zekere zin ook een Terminator. En dat zal Dalton geweten hebben. Al is het een wonder dat hij tegen dan nog überhaupt rondloopt in en rond Road House. Al is Dalton a tough nut. En hij zorgt ook voor komische noten: er wordt wel heel veel met humor (best leuke trouwens) weggelachen. Mede daarom voelt het toch allemaal wat minder serieus, ondanks de zware misdaad die de revue passeert. Ondanks heftige (overigens leuk in beeld gebrachte) knokpartijen spelen de muzikanten Titanic-gewijs gewoon door, zelfs gek genoeg wanneer ze persoonlijk bedreigd worden.

Louter op de inhoud zou dit me hooguit 3* waard zijn geweest, maar de vormgeving had wel iets (vooral bij momenten knappe beelden), en ook de humor die zware actie en misdaad luchtiger maakt mag ik wel, dus strandt het vaartuig met veel waterpret op 3,5*.

"You're such a loser, dad. Just enjoy the show."

Aan de hand van wiskundige formules en wat programmeren de meest onderschatte spelers voor een prikkie samen proberen kopen. En doorheen het seizoen ook de ene transfer na de andere blijven doorvoeren, de non-performers koud en onverschillig doortransfereren of aan de kant schuiven. Wel enigszins bizar dat sportprestaties van mensen in formules en berekeningen te vatten schijnen. Terwijl er toch ook zo veel bij komt kijken waar geen pijl op te trekken valt? Maar goed, naar ware gebeurtenissen en dus verfilming-rijp, en ook wel goed gedaan. Alleen boeide het me maar zeer matig. Ligt deels aan de sport waar ik weinig mee heb, deels aan de zeer pragmatische aanpak waarbij mensen gereduceerd worden tot getallen en snel inwisselbaar zodra deze niet meer zo gunstig uitvallen. 'k Kan zien vanwaar de hoge waardering komt en Pitt & Hill zijn een leuke tandem, en goed om hem eens te hebben gezien, maar that'll be all, folks.

"It's $70,000, not $130,000!"

Wat is er eigenlijk gebeurd met deze losse remake van Point Blank dat er een Helgeland-versie Payback: Straight Up - The Director's Cut (2006) is en deze gekendere versie waaraan door Gibson en de producers nog bijgeschreven en gefilmd werd, met de extra schurk Bronson [Kris Kristofferson] er nog aan toegevoegd?

Ik had deze bij een eerste echte kijkbeurt 2* gegeven. Dat is wel zeer aan de lage kant gebleken, al blijf ik het ook bij een nieuwe kijkbeurt wat verwarrend vinden dat beide dames Lynn & Rosie zo op mekaar lijken. In die mate dus dat ik dacht "tiens, zij had toch een overdosis genomen, zijn we nu dan teruggekeerd in de tijd, ha nee dit zal die Rosie dan moeten zijn". Dit kan en zal aan mij liggen, maar het maakte de ervaring er niet beter op. Dan was Lucy Liu een stuk makkelijker herkenbaar.

Een compagnon-verrader, vrouwen-mishandelaar én bijna-honden-killer, de heer Val Resnick [Gregg Henry] maakt zich des te onpopulairder, en komt gepast aan z'n eind. Erna neemt Porter alleen nog maar leuker wraak op alles en iedereen, met wel nog een lekker plot (kan me voorstellen dat de Director's Cut minder moet zijn). Eigenlijk maakt deze film me nu vooral ook benieuwd naar Point Blank (1967), een eerdere bewerking van het boek The Hunter uit 1962.

Het ligt misschien aan mij en 'k zou sowieso niet in zo'n situatie willen verkeren, maar je manschappen het vuur laten openen op een menigte met daartussen vrouwen en kinderen, daar verwacht je nu toch niet automatisch vrijpleiting voor? Anderzijds kan je ook wel de vraag stellen, als er tussen die menigte schietgrage mannen (en ook enkele vrouwen en kinderen) rondliepen die ook eerst het vuur openden, wat de ongewapenden er dan tussen bleven doen? Een wat moeilijke afweging dus. Ik vind het een delicate kwestie, vooral omdat je als ongewapende vrouwen, kinderen en mannen nu ook niet op 1-2-3 uit zo'n menigte weg kan zodra er vuur geopend wordt. Vanuit hun standpunt bekeken zou je ook niet afgeknald willen worden omdat enkelen rondom je zouden beginnen te schieten. 'k Vond nu ook wel hoe het aan het eind getoond werd (met tal van dolgedraaide schietende vrouwen en kinderen), enigszins bedenkelijk.

Hoe ze dan binnenskamers bewijzen wegmoffelen en zelfs tot bepaalde getuigenissen gaan opdragen (zelfs van destijds in Vietnam) om Childers te laten opdraaien voor alles, dan ga je uiteraard wel beginnen hopen op vrijspraak. Oorlogsfilms boeien me doorgaans weinig, maar rechtbankfilms des te meer. Dus heb ik al mogen merken dat films over militaire rechtbanken me ook wel kunnen aanspreken. Al vond ik deze wel minder dan enkele andere die ik zag in dat slag. Maar hij wist me vanaf de rechtszaak wel te boeien, en dat is een pak meer dan ik had verwacht. Dus toch zeker een welverdiende voldoende voor deze film, maar voor 3,5 vond ik enkele zaken toch net iets minder interessant en zelfs enkele wat storend.

"Impeccable!"

Stamboul is naast Constantinopel en Byzantium nog een andere benaming voor Istanbul, weer iets bijgeleerd. De Belgische Hercule Poirot als tegenhanger van Sherlock Holmes heb ik altijd wat minder gevonden. De filmische verhalen waren vaak iets avontuurlijker, en minder mysterie. Bij Poirot veel licht en kleur, bij Holmes veel duisternis en zwart. Mogelijks daarom dat A Haunting in Venice (die ik 4* gaf) me meer beviel dan doorsnee Hercule Poirot films.

Hoeveel verfilmingen en remakes zijn er trouwens wel niet? Volgens ChatGPT tot 18 officiële langspeelfilms:
* de 3 met Kenneth Branagh: deze (2017), Death on the Nile (2022) en A Haunting in Venice (2023)
* Alfred Molina in Murder on the Orient Express (2001) en nog eentje met Konstantin Raykin van rond die tijd die ik niet terugvind op MovieMeter
* Anatoly Ravikovich in Zagadka Endkhauza ofte Peril at End House (1989)
* 4 bioscoopfilms uit jaren '70-'80 met Albert Finney & Peter Ustinov: Murder on the Orient Express (1974), Death on the Nile (1978), Evil Under the Sun (1982) en Appointment with Death (1988).
* nog 3 TV-films met Peter Ustinov: Thirteen at Dinner (1985), Dead Man's Folley (1986) en Murder in Three Acts (1986)
* een komische versie door Tony Randall: The Alphabet (of ABC) Murders (1965)
* 3 vroege zwart-witfilms met Austin Trevor: Alibi (1931), Black Coffee (1931) en Lord Edgware Dies (1934)
* Rene Alexandre in Le Coffret de Laque (1932), gebaseerd op Black Coffee

Al had je ook de televisieserie Agatha Christie's Poirot (70 afleveringen tussen 1989 en 2013) met David Suchet, waarvan vele (zoals Curtain: Poirot's Last Case) ook de lengte en kwaliteit hebben van een speelfilm. En recenter in 2018 de 3-delige miniserie The ABC Murders met John Malkovich. Uiteraard kwam het personage ook wel nog in andere films voor als een bijrolletje of cameo (onder meer Hugh Laurie in Spice World, Ian Holm in Murder by the Book, Andrew Sachs in Revenge of the Pink Panther, Dudley Jones in The Strange Case of the End of Civilization as We Know it, ...), maar dat zou ons te ver leiden.

Ik vind een Johnny Depp ook wel geschikt als Hercule Poirot gezien het snorretje, maar hij beperkt zich tot meespelen als Samuel Ratchett in deze film. Ik herinner me dat ik dit bij een vorige kijkbeurt verwarrend vond, omdat het me twee verschillende Hercule Poirots (of is het Hercules Poirot?) leken binnen hetzelfde verhaal. De setting van deze film spreekt uiteraard tot de verbeelding: wat een enig mooie landschappen doorkliefd door dito trein!

Verder is het altijd leuk al de verschillende verdachten met mogelijke motieven af te gaan. Wel apart dat er maar zo weinigen aan boord waren of leken en ze quasi stuk voor stuk op hun manier met het verhaal doorweven bleken. Al die door mekaar kronkelende stukjes puzzel vergen wel een opperste concentratie om het verhaal in je hersenpan in mekaar te doen passen. Het uiteindelijke plot van deze whodunit vond ik wel wat bedroevend uitvallen. De leukste whodunits zijn toch waar je zelf in mee kan zoeken en het antwoord op de één of andere manier had kunnen vinden. Terwijl dit langs geen kanten te vinden viel. Het lijkt me dan ook vooral een verhaal rond wat nu gerechtigheid is? Nu had dat op zich ook wel iets en het is alles samen wel mooi in mekaar gestoken. Een 3 à 3,5 waard voor me, ofte dus 6,5 zoals op IMDb. De 2,89 zoals hier vind ik wel aan de magere kant.

P.S.: In Elzele/Ellezelles in de provincie Henegouwen valt een Poirot-standbeeldje aan de gevel van het toeristisch huis (met ook een symbolische geboorteakte met als datum 1 april 1850 als aprilvis) te bewonderen. Het dorp eert de detective met streekproducten zoals speciaal Hercule-bier en themawandelingen. Voor de fan... gauw daarheen!

In een ver verleden liep ik school waar Tom Lanoye ook op school had gezeten in Sint-Niklaas, het zogenaamde SJKS. En dat hebben we daar geregeld meegekregen. Z'n oude school was best trots op hun voormalig pupil, die slagerszoon met een brilletje. Het Sint-Niklase dialect is zoals al door iemand anders hier aangehaald niet altijd even goed gelukt (wel flink heps ipv hesp ), maar dat kan ik zeker door de vingers zien. Cool ook z'n oude kamer, met poster van Slade (ben ik ook fan van), ook een poster van wat leek op Stryper maar met behulp van chatGPT (gek dat je zoiets überhaupt kan navragen via die weg) blijkt dit The Sweet te zijn geweest, al dan niet met voorvoegsel The en dus van een decennium eerder (makes sense), T. Rex zou ook te zien zijn geweest (niet bemerkt), en hier en daar wat elementen die ik herkende uit m'n eigen jeugdjaren.

Even was ik trouwens in de war met de tijd waarin het verhaal zich ontwikkelde, waardoor ik dacht dat het hele verhaal zich heel wat jaren terug afspeelde, tot ik dan in het ziekenhuis eigentijds interieur en zelfs flatscreen-TV zag en begreep dat het ging om z'n moeder (en andere familie en naasten) vroeger en nu. Er werd wel heel dynamisch omgesprongen met die tijdsprongen, want daar waar je de oude Josée nog ziet worden weggebracht worden met de ambulance met de schrijver op de rug ziend komt in één shot een oud rijkswachtbusje (gendarmerie) aangereden waar de jonge Josée op af loopt. Dit was wennen, maar gaf wel een leuke toets.

Dit was ook het moment waarop nieuw drama verdrongen werd door ouder drama. En dit liep vanaf dan steeds meer door mekaar. Ook de (moeizame) aanvaarding van z'n geaardheid kwam aan bod op een heel aparte manier (ga ik niet spoilen, zeker zien als je kan!), en het moment van doorslaan op de Grote Markt van Sint-Niklaas was een knap samenkomen van tal van die zaken.

Misschien ben ik bevooroordeeld omdat ik opgroeide in gelijkaardige omgeving (afkomstig uit een deelgemeente van Beveren, school gelopen en later gaan wonen in Sint-Niklaas), boeken las van de man en grootmoeders had die luisterden naar de naam José en Josephine, maar deze film vond ik wel beklijvend mooi gebracht. Niet in die mate dat ik met verstomming geslagen was en je kan het bezwaarlijk spraakmakende cinema noemen, maar ik vond het alleszins allesbehalve typisch Vlaamse bucht.

Wel nog een vraag... Aangezien de film autobiografisch is of op z'n minst veel autobiografische elementen bevat, waarom heet de schrijver gespeeld door Stany Crets dan Jan Meerman? Al vermoed ik dat de film de figuren uit het boek heeft behouden? Sprakeloos las ik dus niet. Misschien dat ik toch maar eens doen moet...

"Yeah, come on inside. I'll shoot you inside."

Alcohol en drugs, wat ben ik blij dat ik daar doorheen m'n leven weinig of geen problemen rond kende. Drugs sowieso al nooit, ook geen joint/weed/cannabis/marihuana (waarom zoveel woorden daarvoor?). Helemaal niets van issues kan ik niet zeggen, zo liep ik op m'n 18e twee afgebroken voortanden op door fietsen met wat te veel op. Het gekke daaraan wil dat ik het niet eens had voorgehad, was ik gewoon zo thuis gekomen, me niet storend aan wat m'n ouders zouden denken. Maar 'k besloot nog wat door te rijden tot ik vanzelf wat zou ontnuchteren. Tot ik dan 500 meter verder bedacht "Ah, screw it, ze moeten het maar verdragen voor die ene keer dat dit eens voorvalt.". Ik maakte een bocht van 180 graden en werd vermoedelijk enkele minuten later weer wakker met gestold bloed aan de mond en m'n twee konijnentanden pas echt scherpe snijtanden geworden. Niet dat ik erna alcohol 100% afgezworen heb of zo, maar het aantal keren in beschonken toestand kan ik sindsdien toch echt wel op 1 hand tellen, en denk dat het aantal vingers ook niet standaard hoeft te zijn om het te kunnen bijhouden erop.

Nu, er is een verschil tussen in beschonken toestand en helemaal conform de legale voorschriften. Zo had ik nu dik 10 jaar geleden mogelijks ook wel eens meer op dan toegelaten om nog een wagen te besturen, en prijs ik me zeer gelukkig dat ik toen die voetganger die op een donkere baan halfweg de baan liep (I Know What You Did Last Summer toestanden) tijdig bemerkte en kon ontwijken. Normaal zou ik daar niet eens gereden hebben, maar 'k had me laten overhalen om nog enkele vrienden thuis af te zetten na ons nachtje in de pub. Daags erop heb ik hen dan ook laten weten dat ik nooit nog mee zou gaan in het rondjes drinken als ik met de wagen ben, laat staan nog mensen gaan thuis brengen zo, want ik besefte dat dit erge gevolgen had kunnen hebben. Zij waren echt dronken, hadden niet eens opgemerkt dat ik zo had dienen uit te wijken voor een plotse voetganger. Maar ik was gealarmeerd. Je zou het maar eens voorhebben dat je net boven de toegelaten promille blaast bij een dodelijk ongeluk, en je hangt enorm. Daar hoef je dus niet eens een problematisch drinker voor te zijn. Bij deze vanaf toen ook altijd nog zorgvuldiger omgegaan met alcohol, en drink het de laatste jaren ook steeds minder, al meen ik dus dat het sinds m'n 18e ook nooit echt veel is geweest.

Nog even een tussenbruggetje makend voor ik naar de film overga. Toen ik nog thuis woonde, had iemand die ik kende een zware morfine-verslaving. Die reed zowaar met de lijnbus. De man stierf uiteindelijk door in het ontwenningscentrum aan de medicatie te komen en een overdosis te nemen. In een job waarbij je tientallen of honderden passagiers te vervoeren hebt, vind ik het pas helemaal bizar te kampen met een drank- of drugsverslaving. Ik voelde me die ene keer toen ik nachtelijks vrienden naar huis bracht na een avondje doorzakken al verantwoordelijk voor die paar kerels bovenop dat van anderen in het verkeer (hoe weinig toen ook, op dat uur), laat staan dat dit op dagelijkse basis zou gebeuren. Rond dat issue een film ophangen, boeit in feite wel.

Wel krijg je door zo'n film een beetje het Journaal-achtige. Bij rampen gaat het in de eerste berichtgevingen ook altijd over "oh, hoe erg" en paar berichtgevingen later worden de zondebokken gezocht. Dan krijg je verhalen van "ja, het is altijd wat met die maatschappij" of "de persoon in kwestie stond gekend als een roekeloos persoon", of wat dan ook. De modder achter de feiten, of tussen de feiten. In de film was dit wel een veelzeggende dialoog:
- "Gaat jouw vakbond dit overleven, Lenny? En belangrijker, hoeveel gaat dit mij kosten?"
- "Er zijn zes doden gevallen."
- "Nee, vier. De twee crewleden tellen niet mee... Tenminste, ze krijgen niet zo'n schadevergoeding als de passagiers. Ze vallen onder de verzekering die de vakbond heeft geregeld. Ze doen gevaarlijk werk."
En dan gaat het over het drank- en drugsgebruik van de piloot, dat gecounterd wordt door "al lang niet meer gekallibreerde apparatuur" en dus onbekwaam uitgevoerde test, enz... Jakkiebah. Waar ik dan vooral moeite mee heb, is hoe zo'n man dan plots levenslang riskeert en er over de geredde mensen alleen kan worden gepraat door anderen die erbij waren, en het achter de schermen vooral veel juridisch getouwtrek wordt.

Wel sterk geacteerd van Denzel Washington alweer. Ongetwijfeld method acting. Dat zo'n figuur als personage dan überhaupt nog zeer bevallige deernen kan scoren, mij een raadsel. Maar het is en blijft een piloot en dus man in pak, zeker? Ik vind Flight uiteindelijk een behoorlijk goeie aangrijpende film, maar voor dit soort verhalen kan je dus ook gewoon bij Het Journaal en bijhorende duidingsprogramma's terecht. Voor de AA-meetings en het hele geneuzel van "ik heb geen probleem" en zich proberen vrijgepleit krijgen met "het toestel deugde niet", hier en daar zieltjes winnend en anderen net nog meer tegen zich in het harnas jagend, biedt deze film wél een meerwaarde.

Al vind ik het zo wel best een lange zit geworden, 30 à 45 minuten te lang (net als mijn betoog, een alinea of 3 à 4 te lang). De figuur van drugsdealer Harling [John Goodman] erbij ging me er wel over. En religie komt er zo nu en dan ook wel wat te zeer in doorpriemen voor me (gelukkig niet zo erg als in On a Wing and a Prayer (2023)). Zo kan ik er alles bij mekaar toch ook geen topfilm van maken, al maakte de prachtige speech aan het eind (aan z'n medegevangenen: "for the first time in my life, I'm free") en het contact met z'n zoon ("the most fascinating person that I've never met", terwijl meteen erna nog een vliegtuig overvliegt) nog wat goed. Dus toch weer apart hoe hoog deze film wel scoort. Al is de innerlijke tweestrijd tussen held die toch vele levens redde op die noodlottige dag en de junk die anderen in gevaar brengt met z'n verslavingsproblematiek wel een interessant gegeven. Ik hou het denk ik bij een 3 (mits een stuk korter ware dit wel 3,5 geweest).

Bijpassende songs (ja, metal zorgt ook zo voor de nodige fix ):
Megadeth - 502
Megadeth - Addicted to Chaos
Megadeth - Use the Man
Megadeth - Prince of Darkness
Annihilator - Don't Bother Me
Annihilator - Road to Ruin
Metal Church - Betrayed
Metal Church - Cannot Tell a Lie
Exodus - The Toxic Waltz
Exodus - Bonded by Blood

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vreemde film, dit. Die mannen gaan op killing spree om te achterhalen wie achter de moord op hun pleeg/adoptiemoeder zit, en worden niet gearresteerd. Sinds wanneer kan je dan (als ex-bajesklant nota bene, de man leek wel een license to kill te hebben) moorden zonder dat je tijdens enig onderzoek dan op z'n minst in voorhechtenis belandt? Oké, 't is een beetje een gang war, afrekeningen binnen het criminele milieu, maar dan nog. Los daarvan kon al die straatcriminaliteit en dat corrupt gedoe me ook maar weinig boeien, op de finale op het ijs na dan. Ach, gewoon niet mijn soort film, dit.

(reactie op ander bericht)


Dat dus.

stem geplaatst

Ik had deze ooit 3* gegeven zowaar, maar dit nu teruggebracht naar 2. Wel nog leuke gevechten en redelijk plot, maar de rest laat helaas veel te wensen over.

Hoge Hacks (en soms ook hoge hakken) vibes, maar beduidend minder. Er zat op zich nog wel een interessant verhaal in, maar je voelt veel ook van ver aankomen, tot zelfs het vreemdgaan, ervoor vergeven worden (terwijl je je afvraagt wat die man aan zo'n vrouw heeft?) en daar voor uitkomen toe. Al helpt het niet dat ik al enkele seizoenen van Hacks zag, waarin behoorlijk wat van dezelfde dingen in zitten. Eerlijk gezegd had ik dit beter verwacht. Weliswaar weet Mindy Kaling als Molly me the charmeren, maar veel meer dan dat deed de film niet met me.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Van deze word ik niet warm, Emily Blunt ten spijt. Geplaagd door de (ijskoude) wind, krijgen ze wat bovennatuurlijke visioenen van gebeurtenissen die op dat stuk weg hebben plaatsgevonden, en dus een loopje met de werkelijkheid. Op zich nog oké dat dit beetje bij beetje wordt onthuld, en ik heb niets op een hele film samen in een wagen zitten (lijfelijk al dan niet geestelijk), maar verder trok het toch op niet al te veel, om maar niet te zeggen op Nietzsche.

Verhoogd van 3,5 naar 4,5 na een meer aandachtige kijkbeurt. Zo vat ik nu het einde beter, zijnde dat Tech 52 door z'n ontmoeting met Tech 49 (nadat hij door botsing met een drone door de fake stralingszone vloog en in een andere sector terechtkwam) ook toegang kreeg tot het geheugen van de originele Jack en dus na de opoffering van Tech 49 & Beech dan Jack als Tech 52 bij z'n vrouw Julia verschijnt. Het kostte het verzet drie jaar om geleidelijk aan de Tet-brainwashing eruit te krijgen.

Ook de redding van Julia is me nu duidelijker. 60 jaar eerder, in 2017, waren Jack en z'n co-pilote Vika op weg met het ruimteschip The Odyssey naar Titan, de grootste maan van Saturnus. Op hun weg naar daar werden ze gestopt door de Tet. Voordat Jack & Vika gevangen genomen werden, konden ze Julia en de rest van de crew nog in kunstmatige slaap in een noodcapsule droppen, terug richting Aarde. Zo raakten Jack & Vika ontelbare keren gekloond. En pas 60 jaar na door de originele Jack & Vika overboord te zijn gezet, in 2077, mede met behulp van het door het verzet uitgezette signaal, kwam de noodcapsule dan op Aarde geland/gestort.

Hoe dit verhaal zich als een puzzel laat ontvouwen, verdient gewoon de nodige waardering. Want het is echt wel een vet knap verhaal.

"Destijds maakte niemand zich zorgen om de zon. Iedereen was bezig met één ding, dat geld heette."

Wat een cool verhaal alvast. Dat niet alles wetenschappelijk zal kloppen, zal mij worst wezen. We kijken ook weerwolven-, vampieren-, zombie- en spokenfilms. Malen we daarin om hoe wetenschappelijk correct alles weergegeven wordt?

Naast het bijzondere verhaal is het ook prima gebracht, met enorme vaart erin, en groot groter grootst. Toch heel wat om van te smullen voor de sci-fi liefhebber. En heel goeie drama & thriller elementen er ook in. Wel is alles ook wel druk drukker drukst, zij het met hier en daar wat momenten van verpozing. Weliswaar onvoldoende om je echt wat meer te laten meeleven met de personages, maar dat vind ik bij dit zo'n films ook niet zo nodig en eerder Amerikaans van insteek. Dus laat dit net wat meer bij de Chinese stijl en cultuur passen dat het meer om de hele mensheid dan om een paar enkelingen gaat.

De VAO (Verenigde Aardse Overheid) heeft blijkbaar wel weinig vertrouwen in onze Chinezen, en ook boordcomputer MOSS (de Chinese HAL 9000 zeg maar), de evolutie van de 550W computer (lees ondersteboven), werkt tegen. Toch heel anders dan hoe we het altijd in Amerikaanse films zien, waar ze altijd uitgaan van het allemaal nog wel klaar te spelen.

Typisch voor de Wandering Earth films heeft MOSS AI-gewijs zo zijn eigen agenda, en heeft het als grootste bedreiging van de mensheid de menselijke natuur en innerlijke verdeeldheid staan. En zo creëert MOSS zelf zo z'n rampspoed, zoals in deze film de berekening van de zwaartekracht van Jupiter. Op die manier moet de mensheid wel samenwerken en clichématige zelfopofferingen brengen om de 2500 jaar durende ruimtemigratie naar het meervoudig sterrenstelsel Alpha Centauri te doen slagen, met daar zowaar twee potentiële zonnen.

Op het eind van de film krijg je wel nog even uitgelegd wat het hele plan rond die ruimtemigratie nu inhoudt. Enigszins vreemd wel dat dit niet aan het begin zat. Maar wauw, toch wel een zeer boeiende apocalyptische rampenfilm. Wat vreemd dat hij zo laag scoort. Ik ben nu wel benieuwd geraakt naar de hele Wandering Earth franchise, met voor volgend jaar voltooiing van de trilogie voor de deur staand.

"Het is onredelijk om van mensen te verwachten redelijk te blijven."

"The teeth look like a half-completed Lego project."

Had eigenlijk eerst Joe Dirt eens moeten opsnorren en zien, maar goed. Deze verzameling redneck- en filmparodie-sketches gebonden door een Forrest Gump sausje kon me alleszins nog wel bekoren. Het ene was uiteraard al wat meer geslaagd dan het andere. Back to the Future-gewijs belanden we eerst in 1965, na een dozijn jaar Cast Away blijkt Miami 1977 zich (aan de andere kant van het stukje land) aan te dienen. Maar uiteindelijk doet het verhaal er allemaal weinig toe, gewoon lachen met de onzinnigheid en de lullige stukken even uitzitten. De oneliners rollen alleszins van de lopende band.

Na herziening verhoogd van 2 naar 3,5. Onverklaarbaar dat ik hier aanvankelijk zo een lage score aan gegeven heb. Op zich gebeurt er meer dan genoeg spannends en het verhaal is ook zodanig uniek en best wel interessant.

Men neme dus een planeet Somaris ver weg met al vergevorderd intelligent leven, toevallig wel nogal gelijkend op de mens. Een man op die planeet heeft een zieke dochter en neemt een job aan, transport van mensen, waarvoor hij enige tijd van huis zou zijn, maar stevig betaald zodat dochterlief de medicatie krijgen kan die ze nodig heeft. Echter doet een meteorietenregen hem uit koers belanden en crashen op een planeet, die onze Aarde blijkt te zijn. En dit alles bij onze tijdrekening 65 miljoen jaar voor Christus. Of 65 miljoen jaar geleden. Het steekt niet zo op een jaar of 2000.

Wat blijkt, daar leven uiteraard nog tal van dinosaurussen, maar hij is op Aarde beland kort voor de grote meteoriet zou inslaan die de dino's het hoekje om zou helpen. Inmiddels heeft de arme man met de gedachte gespeeld zelfmoord te plegen, maar hij vindt een meisje dat in tegenstelling tot haar ouders de crash ook overleefd heeft, lapt haar op en ziet het als zijn taak haar terug thuis te brengen. Het kersverse weesmeisje wordt een surrogaatdochter aangezien gedurende de vele jaren dat hij weg bleef z'n eigen dochter stierf, wat hij aan de hand van videofragmenten nog heeft ontvangen. De man en het meisje spreken niet dezelfde taal, dus met handen en voeten moeten ze mekaar zien te begrijpen.

Heel sneu wel dat de producers het nodig achtten om het zodanig uit te leggen aan de hand van tekstjes dat we ons op planeet Aarde bevonden en in welk tijdperk. Op zich had dit af te leiden kunnen vallen op een andere manier ook. Want nu lijkt het toch wel alsof ze uitgingen van een heel dom kijkerspubliek. Maar alles bij mekaar wel een goeie overlevingsfilm.

(Vond het bij deze film wel enigszins lastig in te schatten wat ik zoal spoilerfree te zetten had.)

stem geplaatst

Vermakelijk door de vechtlocaties, zijnde onder meer een squashterrein, een bijna leeg zwembad, ... en voor diegenen die JCVD nog eens in blote poep wilden bewonderen. En Arnold-kloon Brian Thompson, ook gekend van The X-Files ook van de partij, altijd lachen. Het verhaal met de weduwe en dochtertje van z'n bij aanvang gruwelijk vermoorde broer (levend in brand gestoken), heeft weinig om het lijf. En al dat gokken op de vechtpartijen, tja. Ik denk overigens dat ik deze vroeger voornamelijk kende als Wrong Bet i.p.v. onder de naam Lionheart.

Het lijkt ook wel alsof ze om JCVD er nog wat oké uit te laten komen aan de rest gevraagd hebben er acterend niet al te veel van te bakken. De outfits die Deborah Rennard (toen al jarenlange Dallas-ster) doorheen de film mocht dragen, baarden naast enkele vechtmoves nog het meest opzien. En uiteraard krijg je een Karate Kid achtige ontknoping, maar geen zulk abrupt eind, maar een nog hartverwarmend familiaal geluk, wanneer de soldaten die Lyon komen arresteren voor desertie uit het Vreemdelingenlegioen hun goed hart tonen en uit respect hem laten gaan.

Eigenlijk nog een behoorlijke JCVD-film, die ik 2,5* geef. Hij heeft er mindere, maar zeker ook betere. Kickboxer geef ik bv. een 3, Timecop zelfs 3,5. Heb vele andere wel nog te herbekijken.

Van de JCVD-films die ik recent een rating gaf (tussen haakjes hoe ze op MovieMeter scoren):
1. 3,5 (2,71) - Timecop (1994)
2. 3,0 (2,99) - Kickboxer (1989)
3. 2,5 (2,90) - Wrong Bet (1990) aka Lionheart
4. 2,0 (2,85) - Wake of Death (2004)
5. 2,0 (1,87) - Street Fighter (1994)
6. 2,0 (2,51) - The Quest (1996)
7. 2,0 (1,97) - Universal Soldier: The Return (1999)
8. 1,0 (1,72) - Black Eagle (1988)

stem geplaatst

stem geplaatst

Best een origineel verhaal. Grappig dat ze als tieners een fictief iemand hebben bedacht en daar jaren later nog op teren. En hoe de acteur gespeeld door John Cena zich in z'n rol als Ricky Stanicky inleeft. Dat ze er daarna dan snel vanaf willen komen, maar hij zich steeds meer in hun omgeving gaat nestelen.

Eerlijk gezegd had ik niet voelen aankomen dat deze me zo zou bevallen. Meer nog, ik was al aan een niet al te positieve review begonnen toen ik hem na een leuke start als tieners kort erop als volwassenen enorm vond inkakken, en dan begon het beetje bij beetje te keren, tot uiteindelijk nog best een vermakelijke zit.

In vele opzichten een mooie film die raakt, waarin de evolutie van richting steeds meer AI robotologie enigszins omgedraaid wordt en het mens zijn vereerd wordt. Wel mist de film een zekere doorleefdheid (en scherpe randjes zoals Vinokourov het benoemt), voornamelijk denk ik omdat hij over een zo lange tijdspanne gaat en er constant andere personages komen en gaan. Alles komt daardoor best vluchtig en niet al te veel belang hebbend over. Al is dat misschien ook wel enigszins wat mens zijn inhoudt...

Wel enigszins maf dat deze al van het vorige millennium dateert.

stem geplaatst

stem geplaatst

"Shit just got real. Again."

Ricky Baker is "a real bad egg", een veelpleger van kleine criminele feitjes voortkomend vanuit een plaats zoekend waar hij thuis hoort. De stadsjongen komt zo bij pleegouders in het Nieuw-Zeelandse platteland terecht: 'tante' Bella [Rima Te Wiata] en 'oom' Hector [Sam Neill]. Helaas kan hij daar niet blijven, en dus vlucht hij de bush in, waar Hector hem komt zoeken. En zo ontvouwt zich een bij momenten zeer grappig maar vooral aandoenlijk avontuur dat ook m'n nog jonge kinderen zeer wisten te smaken. Leuke film.

Lang geleden dat ik 30 Days of Night zag, toch wel een vette vampierenfilm naar een graphic novel, met brute, bloeddorstige roofdierachtige vampieren bij een setting in het besneeuwde Barrow, Alaska waar het zoals in de film Insomnia (1997) 30 dagen lang volledig donker blijft. Daar waar de eerste film daardoor naargeestig, claustrofobisch en uitzichtloos aanvoelde, mist deze opvolger nagenoeg alles daarvan. Plus dat de personages meer onderling ruzie voeren dan wat anders. Het vampierengekrijs blijft wel lekker eng.

In deze film wordt oppervampier Lilith opgevoerd. De naam Lilith baadt wel nogal in duistere folklore. De naam stamt mogelijk af van lilitu, windgeesten en nachtdemonen uit de oude Mesopotamische mythologie die geassocieerd worden met ziekte en gevaar, vaak verantwoordelijk voor wiegendood. Samen met entiteiten als Samaël of Asmodeus zou Lilith enkele demonische kinderen hebben gebaard. Maar er zijn uiteraard nog tal van andere pistes, zoals de eerste vrouw van Adam volgens sommige bronnen. Of ook een feministisch symbool van onafhankelijkheid, gelijkwaardigheid en vrouwelijke kracht. En in de astrologie staat de 'Zwarte Maan' Lilith voor onbewuste verlangens, diepe transformatie en het loslaten van oude patronen.

Jammer dat de film de oude patronen van z'n voorganger zo losliet en transformeerde tot een gedrocht van een film. Ik zou zeggen, een ware aderlating, maar daar lusten vampieren wel pap van. Hier en daar wel een stukje griezelgruwel, maar te weinig om een hele film aan op te hangen. En Kiele Sanchez ontpopt zich ondanks leuk snoetje tot niet bepaald een doetje. Zij houdt het hoofd erbij ipv steen en been te klagen en zaakjes zo opgeLost als een vampier voor de zon. Dat is de hoofdzaak, bloody hell! Maar dan dat einde nog... niets zwaard. Bijna zo flauw als m'n geforceerde woordspelingen.

Af en toe moet je bij jezelf komen aankloppen om te zien of er nog iemand thuis is.

Toegegeven, het Insidious-tweeluik dat ik al zag (The Red Door even buiten beschouwing latend) heeft wel iets, door het lekker mysterieus sfeertje. Al is en blijft dit soort bovennatuurlijke horror wat minder m'n ding. 'k Wist uiteindelijk niet goed welke score erop te kleven, maar de teerling viel uiteindelijk op E, waarin ik een omgekeerde 3 zie. Dus 3 it should be, net als z'n voorganger. Ware het niet dat ik eigenwijs ben en er nog een halfje aan toevoeg. Want ja, ik vind deze eigenlijk iets boeiender dan de eerste. Al plan ik nu die eerste toch ook nog eens te herbekijken.

't Hielp wel dat ik me enigszins in heb gelezen, aangezien het al even geleden was dat ik de eerste zag en het in deze tweede toch allemaal ietsjes ingewikkelder wordt gemaakt, met de rol van oude en jonge Parker en diens moeder erbij. Maar net dat maakt uiteindelijk wel dat ik 'm op 3,5 en niet lager afklok.

Bijpassende song:
EverEve - The Bride Wears Black

stem geplaatst

"Death by cell phone. That's a first."

Die opening is simpelweg geweldig. En ook erna gaat ie stevig door. Eigenlijk voelt het eerste half uur nogal als een X-Files aflevering aan. Hollow Man 2 is ook een heel andere film dan z'n voorganger, en da's eigenlijk zeer positief. Het voelt lange tijd alsof het richting whodunit zou gaan, maar halfweg krijgen we dan toch te horen wie de onzichtbare man is en meer duiding. Aan de cast kon je alvast afleiden dat hij gespeeld zou worden door Christian Slater.

Dit keer geen dolgedraaide psychopaat, maar de onzichtbare man ingezet als militair wapen voor Operatie Silent Knight (met een K), met zelfs in scène gezette dood en begrafenis om hem vrij spel te geven. Helaas wordt de film minder vanaf dit geweten is, vooral dan in het laatste half uur. Maar alles bij mekaar toch zeker nog vermakelijk, en de wel zeer lage ratings (vooral dan op IMDb) me toch enigszins onterecht. Vooral gezien het toch wel vrij sterke eerste half uur.

Bijpassende song:
Queen - The Invisible Man

Altijd een heel leuke film gevonden, al sinds jonge twintiger, en dat blijft. Is ook een blend van genres dat iets minder voorkomt. Je hebt heel veel sci-fi horror, maar toch heel wat minder sci-fi thrillers. Nu heb ik het iets meer voor thriller dan horror, tenzij eerder psychologische horror. En sci-fi boeit me uitermate. Voor die tijd vind ik deze film ook gewoon zeer goed gemaakt. En het stuk psychopathie... Er wordt in de film wel al duideliik gemaakt dat de hoofdfiguur altijd wel al wat een godcomplex had, nog voor hij de superkracht van onzichtbaarheid aan kon wenden. En de film speelt inderdaad met het gegeven "Wat als je die kracht zou hebben, wat zou je ermee doen?" Hij ontsteekt pas echt in razernij door jaloezie.

Het eerste deel is vooral wetenschappelijk boeiend, het tweede stuk beklijvend spannend, met enkele leuke scènes. Toch zeker een 3,5 à 4 voor me. De recentere The Invisible Man (2020) acht ik wel nog beter en geef ik 4,5. Zou graag nog andere (oudere) Invisible Man films zien.

Will you lend me a hand?

A finger will have to do. We vallen binnen halfweg een Alien-achtige film. Hoe kort ook, toch enigszins om duimen en vingers bij af te snijden, euh... likken. Zo'n monster neerhalen? Eitje. En het geplante zaadje naar meer begon ook alvast te kiemen. Een heleboel vingers als een sleutelbos, hoe verzin je het? Indien deze iets meer om het lijf had, zou ik zelfs voor 4* gaan, nu was het net iets te zeer afgekapt. Maar me wel de beste van de SF-horror kortfilms van Oats Studios.

Alien meets The Thing

"For God's sake, what is it now?"

Eigenlijk een tweeluik, zijnde God: Chicago (vond hier niet direct een MovieMeter link naar) & God: Serengeti. Geweldige humor. "We moeten hun hersens weer krimpen", "Rennen met die beentjes" en "Stuur het draaiding. De zuiger." Hier kan ik heus langer en meer van kijken.

stem geplaatst

stem geplaatst

Bijzonder rommelige koppijn-film die de mix houdt (door 2 verschillende real-life games met computergestuurde echte mensen) tussen The Sims/Second Life [Society] en eender welke First-Person Shooter [Slayers], en qua verhaal een Death Race achtig ding. Dit had zo veel beter kunnen en moeten uitdraaien. Al dat pornografische er ook nog eens bovenop, je zou denken dat hij visionair was op vlak van de OnlyFans vooruitzichten.

Ondanks Michael C. Hall uit één van m'n favoriete series Dexter, en Terry Crews die ik altijd verwar met Shemar Moore uit Criminal Minds maar vooral gekend van America's Got Talent, The Expendables, de leuke film Idiocracy maar helaas ook veel shitzooi, en verder hoofdacteur Gerard Butler, John Leguizamo, e.v.a. dus geen al te best kijkresultaat. De protagonisten in zo'n verhalen zijn bijna altijd ook onschuldig ter dood veroordeelden, en vechten om terug bij vrouw en kind(eren) thuis te komen. Nee, behoorlijk flauw en zielloos en vind amper redenen om mild te waarderen. Een film die ik alleszins zo veel beter had willen vinden.

Ghost en City of Angels (remake uiteraard) brachten een nagenoeg gelijkaardig verhaal en beter. Zulke gebeurtenissen zijn uiteraard heel zwaar, en begrijp dus ook best dat er films rond dit soort onderwerpen worden gemaakt. Er zaten ook enkele wat betere stukken in, en aan het eind het veruit sterkste met het door het meisje getekende stripverhaal voor de moeder van de overleden jongen. Maar al bij al aan de magere kant, Famke Janssen ten spijt

De titel van de film die ik net zag, Let Him Go (2020), had hier overigens ook wel bij gepast.

Daar wordt een mens niet vrolijk van. Maar wel een behoorlijk goeie film. Wederom zo'n neo-western, en wederom bevalt het me wel. Na afloop heb ik wel zoiets van "was dit nu de manier?" en "is dit nu hoe ze het gewild hebben?". Maar uiteraard tenenkrommend op hoe weinig steun ze konden rekenen. Je ziet dit wel vaker in films rond van die afgelegen plattelandsplaatsjes, dus er zal ook wel een zweem van waarheid in schuilen. Maar dus, deze hakt er wel in.

Apart overigens dat in het boek ze van North Dakota naar Montana reizen, en in de film net de omgekeerde route volgen. Een bewuste keuze van de regisseur: van het ruige, grootse en open landschap (de bergen) naar het meer claustrofobische en desolaat vlakke landschap (de badlands). Ook de tijdsgeest werd licht aangepast, van 1951 naar 1963, omdat de vroege jaren '60 door de filmmaker als een cruciaal kantelpunt werden gezien in de Amerikaanse geschiedenis van verdwijnende onschuld.

De Smurfen meets Shrek?

(reactie op ander bericht)


Mijn zoontjes van 8, 9 en 9 vinden Trolls alleszins zeer leuk.

Zelf zie ik er dus vooral veel gelijkenissen in met De Smurfen, met dan Gargamel en z'n kat Azraël uiteraard als de grumpy Bergens, en Gargamel die maar echt gelukkig wordt als hij Smurfen ("ik haat Smurfen") in de toverketel kan gooien. En de Smurfen zelf die klein maar dapper vrolijk leven in hun verstopte onderkomen, tot Gargamel hun schuilplaats ontdekt. Vaak moeten één of meerdere ook bevrijd worden door een groep anderen uit zijn klauwen. De zure, pessimistische trol Knoest/Branch kan je uiteraard vergelijken met de Moppersmurf. Het stukje liefdesverhaal onder de Bergens heeft dan weer wat weg van Shrek en Fiona.

Deze film buigt zich over het vraagstuk of de tot leven gewekte dinosaurussen op een zelfde manier dienen te worden behandeld dan andere diersoorten? Zeker gezien een nieuwe nakende vulkaanuitbarsting (die was puik gedaan) hun bestaan voor een tweede maal dreigt uit te vegen. Claire en haar inmiddels opgerichte Dinosaur Protection Group (omdat Greenpeace en het ALF nu eenmaal al bestaan) keren geholpen door Owen en op vraag van Benjamin Lockwood (oude zakenpartner van John Hammond) naar Isla Nublar en trachten te redden wat er te redden valt.

Maar alsof zo'n reddingsmissie op touw zetten al niet moeilijk genoeg is, blijken enkele onverlaten grof geld te willen verdienen met illegaal verhandelen en verkopen van dinosaurussen aan rijke verzamelaars. En dus dienen de dieren op meerdere manieren te worden gered. Daar waar de protagonist onder de dino's in vorige film nog de Indominus Rex was, is het nu de Indoraptor. En zo'n hybride dino's is niet het enige wat gekloond blijkt. De film sluit ook af met waar deze reboot-reeks voor staat, dinosaurussen en mensen onder mekaar levend.

Persoonlijk vind ik deze én wat minder boeiend én enorm onrealistisch worden. 'k Vind het dan ook de minste van de zes Jurassic-films die ik al keek. Rebirth zag ik nog niet. Wel heb ik deze al het minst nadrukkelijk kunnen doornemen (2x op een drafje), en dringt er voor deze zich wel nog eens een grondige herkijkbeurt op. Maar voor nu is dit totnogtoe dan de enige die ik geen 4 of hoger toebedeel.

Alsof God spelen door dino's weer tot leven te wekken in een Jurassic dierenPark nog niet genoeg was, gaat Jurassic World nog een stapje verder door onder leiding van Dr. Henry Wu genetische hybriden te creëren met zelf samengestelde geheime eigenschappen (waaronder camouflage). De toerist vraagt en krijgt. Deze reboot volgt dus zeer getrouw het patroon van de iconische grondlegger uit 1993, inclusief twee kinderen die mee rondtrekken, broers dit keer (zalig, dat stuk in Jommeke-achtige Gyrobol). Het grote verschil zit 'm erin dat in plaats van dat het park nu onderzocht wordt met het oog op nakende opening het nu al enige tijd een populair toeristisch oord is. En zo'n druk bezocht park brengt wel z'n meerwaarde, en doet wat denken aan Jaws 3 (maar dan pakken beter uiteraard).

Deze film introduceert vooral dappere etholoog & trainer Owen Grady, carrièrevrouw en operationeel directeur Claire Dearing en slimme Velociraptor Blue, naast dus de hybride Indominus Rex en ook de Mosasaurus eist een hoofdrol op, als wat groot uitgevallen SeaWorld orka-attractie (nog meer Jaws 3). Je draagt in zo'n films beter ook geen overall en/of veiligheidshelm wil je een wat degelijke overlevingskans maken. En eigenaar/CEO betekent ook weinig garantie.

Grappig nog dat er zo veel te doen was over de hakken die Claire doorheen de film droeg. Initieel was trouwens in het script voorzien dat ze deze zou inruilen voor comfortabelere sneakers, maar actrice Bryce Dallas Howard verdedigde zelf de keuze om de hakken te blijven dragen, opdat het zou overkomen als een stug onverzettelijk personage met verrassende sterke survival-skills, ook al kostte het haar naar verluidt maandenlange training om daarop door jungle en modder te navigeren. Tegen de film erna is haar personage zeer veranderd en zijn de hakken weldegelijk ingeruild voor een meer praktisch schoeisel (zij het nog niet bij aanvang).

Ik had 'm vóór vandaag op 4* staan, maar wordt verhoogd naar 4,5*.

"Some of the worst things imagineable are being done with the best intentions."

Een pak korter dan de twee voorgaande films, en dat komt hem ten goede. Het verhaal van waarom en hoe er dit keer naar het eiland wordt afgezakt, is interessant gevonden. En we krijgen met voornamelijk de Spinosaurus, Ankylosaurus, Parasaurolophus en Pteranodon (dacht altijd dat het Pterodactylussen waren, maar die had je blijkbaar meer in onze contreien, vele miljoenen jaren eerder en ze waren een pak kleiner, zowat 1/7 van de Pteranodon) weer nieuwe dinosoorten. Verder heeft deze derde Jurassic Park ook wat Indiana Jones vibes (onder meer crashend vliegtuig, krijsende Amanda Kirby bij het geraamte van haar partner Ben aan parachute dat voor haar valt en uiteraard ook de hoed van Dr. Grant). Regisseur Joe Johnston had dan ook net als Steven Spielberg al ervaring met Indiana Jones materiaal, en dus werden er duidelijk doelbewust enkele verwijzingen in gestopt.

Meest iconische stukken zijn de paar scènes met de ringtone van de satelliettelefoon, in de kooi & het water en de Pteranodon die ostentatief z'n kop naar hen draait. Sowieso leuk dat er dit keer ook lucht en water als elementen bij komen zien. Mooi vond ik ook de omgang tussen Dr. Alan Grant en Billy Brennan, streng maar rechtvaardig, (terecht) slaand en zalvend. Wel wat dom dat Laura Dern maar zo een klein rolletje had. En ook al ziet het er best goed uit hoe ze tussen zo'n kudde gigantische beesten lopen, het is wel wat vreemd dat geen van hen erbij vertrappeld wordt.

Meer nog dan bij de vorige film verbaast het me hoezeer m'n eigen waardering voor deze film afwijkt van de algemene score. Deze is iets meer avontuurlijke jungle-actie waarbij de hoofdfiguur wat tegen wil en dank zoals een Indiana Jones betrokken raakt, en wat minder de typische Spielberg-grandeur aan verwondering. Ik vond het destijds en nog steeds een welgekomen frisse wind in de zeilen. Ik had deze film ooit het hoogst uit de reeks staan. Dat is vandaag aangepast, maar de 4,5 blijft wel staan. En dus nog steeds één van de betere uit de franchise voor me.

Ook van deze heb ik destijds eerst het boek gelezen en dan pas de film gezien, net als bij de voorganger. Ik herinner me dat ik dit boek wel heel leuk vond beginnen, en dat is in de film niet anders met de (Pro)compsognathusjes of kortweg Compys (klein verschil tussen boek en film, want een iets andere dino, zie onder). Het hele verhaal en de film doet niet zo veel onder voor de eerste dan dat de score laat uitschijnen, vind ik. Ik denk dat deze wat te lijden heeft van het ontbreken van personages Alan Grant en Ellie Satler. We krijgen daarentegen veel meer Dr. Malcolm, een personage dat me toch enorm lag. John Hammond zien we amper nog en sterft overigens een stille, natuurlijke dood. Heel anders dan hoe het hem in het boek verging, in deze film het lot van Dieter Stark om zo aan z'n eind te komen.

Het stuk met de Stegosaurussen ziet er misschien iets minder gelikt uit, maar het hele gegeven van de jagers en andere corrupte InGen-huurlingen plus de lange scène met de mobiele lab camper vs. T-Rexen, de Compy-scènes, de Velociraptors in het hoge gras en in de gebouwen, sprak me alle wel enorm aan. Het is dan ook pas aan het eind, wanneer er wat King Kong in het verhaal komt of Godzilla zoals je wil, dat het voor mij dan ietsjes minder wordt. En uiteraard was ook het nieuwe er wat af. Maar m'n 4* blijft toch staan, want zo veel minder vind ik deze niet dan de opener van vier jaar eerder. En de toch wel veel lagere waardering m.i. niet geheel terecht.

Verduidelijking: In het boek gaat het dus om de Procompsognathus triassicus, die een giftige bijt heeft die schadelijk is voor het zenuwstelsel, en een slaperig verdovend effect veroorzaakt. In de film wordt echter de Compsognathus longipes getoond, vormgegeven als mini-roofdiertjes. In de film noemt paleontholoog Dr. Robert Burke in het bijzijn van Dieter Stark [Peter Stormare, wienst uiterlijk me eerder doet denken aan dat van Burke ] ze wel verkeerdelijk Procompsognathus triassicus, wat dus voor overlap tussen beide soorten zorgde.

Destijds heb ik eerst het boek gelezen en dan pas de film en was ik wat ontgoocheld dat de film lang niet zo veel over de chaostheorie bevatte. Net als dat in The Name of the Rose (geweldig boek, helaas iets minder goed uitgewerkte film, maar nog steeds zeer goed) heel wat minder over de Inquisitie en pauselijke geschiedenis aan bod kwam. Later begreep ik dat zo'n droge theoretische materie te ver zou leiden voor een (blockbuster) film. Met de jaren ben ik de eerste Jurassic Park dan ook meer gaan waarderen. Bij een herziening vandaag verhoogde ik nog verder naar de volle 5 sterren. Veel beter dan dit kan je ze niet maken, en het is en blijft een enorme trends(p)etter.

Het verhaal, de personages, de goede acteerprestaties, hoe alles gefilmd werd, alles klopt gewoon. Het leukste stuk vond ik nu de inleiding, met onder meer het filmpje over DNA, de tour en hoe de nerdy Dennis Nedry bij de opkomende storm z'n plannetje uitwerkt. Vorig jaar speelde ik samen met een goeie vriend het bordspel Jurassic World: The Legacy of Isla Nublar (2022) en met die ervaring in het achterhoofd was deze film nog eens herbekijken een nog fijnere beleving dan weleer.

Ja, echt wel een verdiende 4,5 à 5 sterren en dus maar gewoon het volle pond.

Wat mij betreft de leukste van de drie. Lekker veel 007 meets Demolition Man, wat het toffe misplaatste '60s typetje in de '90s oplevert en een goeie flow aan fijne humoristische stukjes die minder dan in de twee opvolgers de groteske kant opgaat. Wel hier en daar ook stukjes waarvan je je afvraagt waarom deze er niet uit werden gemonteerd vanwege toch wat ongrappig.

"Thank God for rednecks!"

Deze begint op het niveau van de vorige, maar wordt na 20 minuten wel al wat minder, voornamelijk door een veel te hoog domme blondjes grappen gehalte. Op zich wel een leuke aanvulling, dat Barbie-typetje, maar toch net wat te ver doorgedreven, helaas wat typisch voor Amerikaanse komedies. De wat meer fijnzinnige comedy is niet meteen aan hen besteed. En het Berkeley-typetje met het hele hippie-kamp vond ik bij zo'n apocalyptische setting toch echt niet passen. Ook daar trouwens weer net iets te veel humorgehalte à la Porky's.

Leuk zijn wel de hommages aan Dale Earnhardt sr. alweer. Als NASCAR-fanaat kan ik dat zeer smaken. En het stukje Monster Jam (in dit geval zombiejam) mocht er ook zijn. Maar alles bij mekaar toch een pakje flauwer dan de eerste.

Hard en rauw portret van een dictator beleefd vanuit een door hem tot persoonlijke lijfarts benoemde Schot. Waar lang het avontuurlijke nog heerst, slaat het gaandeweg om zodra meer en meer duidelijk wordt wat een bewind Amin voert. Met uiteindelijk steeds meer thriller door persoonlijke betrokkenheid van de lijfarts.

Films met een fictief verhaal bij een historische achtergrond doen het vaak zeer goed. Wat ik zeker begrijpen kan. Verder zet Forest Whitaker de charismatische gruwelleider sterk neer. En het avontuurlijke dat tot drama en thriller met horrorelementen overgaat, brengt wel spanning.

Toch merk ik best weinig mee te leven met het hele gegeven, mede wat door het zeer waarheidsgetrouw overkomend portret vol wereldactualiteit en politiek. Het voelt bijna alsof ik naar een duidingsprogramma van de nieuwsdienst kijk in plaats van naar een film. Wat ik bv ook wel wat heb bij films als Munich, Argo, ... Daarom blijft het voor mij wel wat steken bij een 3. Al geef ik toe dat dit aan de lage kant is gezien de gebrachte filmische kwaliteit.

Trouwens enkele van deze historische politieke thrillers van 'rond' die periode:
3,96 en 8,0 op IMDb - Blood Diamond (2006) 2u25 -> gaf ik 3,5
3,89 en 8,1 op IMDb - Hotel Rwanda (2004) 2u00
3,75 en 7,6 op IMDb - The Last King of Scotland (2006) 2u00 -> gaf ik 3
3,58 en 7,7 op IMDb - Argo (2012), 2u10 -> gaf ik 3,5
3,55 en 7,3 op IMDb - The Constant Gardener (2005) 2u10
3,51 en 7,5 op IMDb - Munich (2005), 2u45 -> gaf ik slechts 2
3,48 en 7,4 op IMDb - Zero Dark Thirty (2012) 2u35

Deze derde en laatste uit de oorspronkelijke Mad Max trilogie vind ik aanvankelijk vrij pover beginnen. Het betert wanneer je het gladiatorengevecht genaamd Thunderdome krijgt, maar komt pas echt los zodra hij te paard door de woestijn wordt gezonden, en bij een kinder- en tienerstam terechtkomt, wat wegheeft van fantasy uit de Peter Pan verhalen. Het slotkwartier wanneer met bolides jacht wordt gemaakt, is de kers op de taart. Gelukkig weet de film de flauwe start dus nog wat goed te maken, anders wenkte voor deze toch een ondermaatse score.

Tina deed het best goed, zij het niet simpelweg de beste.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

Kom op. Vrouw valt als een blok voor een zeer opdringerige oetlul van een man die aangeeft dat liefde niets voor hem is, maar lust wel, en dat dit al bij alle vrouwen heeft gewerkt. Ook al geeft zij aan liefde hoog in het vaandel te hebben staan en het bij haar niet gaat werken, gaat ze er UITERAARD toch voor, om dan dingen te gaan zien in hem die op één lijn liggen met trauma's uit het verleden toen ze nog thuis woonde. Is dat nu heel stereotiep even weergegeven waarom het tussen veel mannen en vrouwen o zo vaak niet lukt? Omdat ze niet luisteren naar hun buikgevoel, maar zich laten inpalmen door een knappe hunk met veel lef en eigendunk? Ook al blijkt dit in een film als deze dan een neurochirurg (in het boek trouwens een amper 30-jarige, oops. ), wat het me wel een pak minder realistisch maakt.

Zelf ben ik niet zo'n lustbeluste man. Maar vrouwen lijken weinig interesse te vertonen voor zo'n mannen als het erop aankomt. Wil daarom uiteraard niet zeggen dat elke goed uitziende en wél lustbeluste man geen fijne partner zou kunnen zijn, laat staan dat ze alle nogal de toer van huiselijk geweld op zouden gaan. Maar 'k ergerde me gewoon nogal aan hoe de twee in deze film tot mekaar aangetrokken raakten. En vooral ook de jaloezie om de ex was behoorlijk bizar. Ik vond beide heren overigens controlerend en macho overkomen, zeker dan in het restaurant.

De traumatische jeugdervaring van Ryle was wel de klap op de vuurpijl die alle credibiliteit rond de uiteindelijk tot neurochirurg met losse handjes uitgroeiende man nogal deed afbrokkelen. Al werd daar aan het slot wel nog iets moois mee gedaan. Het eindbesluit vond ik wel nog pakkend en kan ik ergens wel begrijpen. Maar alles bij mekaar, toch behoorlijk wat gemengde gevoelens bij de hele prent. Mooie elementen vermengd met niet zo goed passende zaken voor me. Maar me uiteindelijk wel meer beziggehouden en bekoord dan ik had gedacht. Maar omwille van de raar aanvoelende zaken geen 3,5 en dus blijft hij voor me steken op een 3.

'k Heb deze film overigens vooral gekeken omwille van Blake Lively, totaal m'n type en ze kan ook best innemend uit de hoek komen. Maar een zekere Ryan Reynolds was me helaas voor.

Ik merk dat velen toch wat minder hoog oplopen met deze Alien-telg. Zelf stoort het me ook wel lichtjes dat het weer zo'n film is vol zeer jonge acteurs, op een enkele met AI vormgegeven android na. Maar eens je je daar over kan zetten, toch wel een knaller. En laat ons wel wezen, mensen dienen in zo'n films toch maar als voer. Wie graag meer band met personages ontwikkelt, raad ik graag aan toch minder horrorfilms te kijken dan. Genoeg andere genres om daarin je gading te vinden.

Wel bij momenten zeer donker, wat thuis op de buis dan wat minder overkomt. Al heb ik nu ook geen top-filminstallatie. Dat kan ik dus de film niet zozeer aanwrijven, dan wel dat ik hem niet in de bioscoop zag en maar eens dien te investeren in wat meer filmbeleving. Alien: Romulus is me niet de beste uit de Alien-franchise, maar voor de meeste moet hij toch niet onder doen, voor me. Het zwakste wat ik van Alien zag (AVP-spinoffs niet meegeteld), was de recente miniserie.

stem geplaatst

Normaal een soort verhaal waar ik van smul, maar ik vond deze best warrig en ook wel wat te zwak uitgewerkte personages en motieven. En net als in voorgaande delen ligt het duo Vincke en Verstuyft me niet zo, daar waar ik dit bij de boeken van Jef Geeraerts minder of niet heb. Al vind ik de heren De Bouw en De Smedt het zeker naar behoren neerzetten. Er is gewoon iets wat wringt.

Hij zit me wel tussen 3 en 3,5 in, maar ik houd het toch bij een eerder bescheiden 3-tje. Voornamelijk omwille van wel heel veel fout politiewerk. Leuk wel om tal van locaties uit de eigen vertrouwde omgeving te herkennen.

Sofie Hoflack had overigens tal van (semi-)naaktscènes, dit ging me er wel wat over.
En De Patrick met zijn hamer, waar ken ik dat toch van?

stem geplaatst

Een vrouw als Anne Hathaway kan uiteraard ook gerust doorgaan voor een poppetje van 25. Het thema van cougar met jongere vriend kan en mag mij ook gerust, zowel in film als in het echt. Leven en laten leven, toch? En op liefde staat zo meen ik geen leeftijd. Heb zelf een wat oudere partner gehad zowel als een 15 jaar jongere partner, en op heel wat vlakken voel je daar weinig verschil in. Het grootste verschil zit hem in de generatiekloof, een wat andere jeugd te hebben meegemaakt door in een andere periode te zijn opgegroeid. Zeker met hoe vlug de wereld de voorbije decennia veranderde. De rest is meer karakterieel, en dat is uniek bij en voor ieder.

Wat de film zelf betreft, die vond ik nu niet bepaald boeiend gebracht worden. Gezien de toch wel vrij lovende kritieken had ik er denk ik wat meer van verwacht. Wel was het pakkend om te zien hoe gevoelens van schaamte om dit soort relatie de kop opstaken. Het zou niet nodig moeten zijn. Vreselijk ook, al die meningen van jan met de pet op social media. En wel fijn dat een film dat eens in de aandacht brengt, hoe kort ook. Alleen is en blijft alles zo braaf en gelikt mierzoet. Hij werd niet flauw gelukkig, maar ook nergens echt sterk, naar mijn gevoel.

stem geplaatst

stem geplaatst

Ondanks dat ik licht allergisch ben aan woorden als kartel, Mariachi, coup, Dia de los Muertos, namen als Gomez, Sanchez, Marquez en Ramirez (tenzij die van El Gallinero) en ook wel aan de tronies van Danny Trejo en Antonio Banderas (Catherina Zeta Jones of Penelope Cruz ontbraken warempel), me toch maar eens aan dit Mexicaans neo-western naslagwerkje gewaagd. Maar zoals te vrezen viel, werd het eerder een sadomasochistische trip.

Na een dik half uur leek de film nog geen meter vooruit te zijn gekomen. Erna floten vooral de kogelregens om de oren. Wat ik nog het meest vermakelijke vond, was het Face/Off achtig stukje in de film. Ook al oogde het resultaat allesbehalve fraai. Arme man. Oh, en we waren in Mexico, dus de Chihuahua mocht ook niet ontbreken. "We zien elkaar nog", wordt aan het eind uitgesproken. Mij alleszins niet meer gezien. Eén keer volstaat wel, zelfs al was het maar met een half oog.

Één planeet, één volk. Yeah, right.

Een beetje hacken, codes kraken, veel IT-geneuzel en spionageboel in space. Jammer van dat soort elementen in het verhaal, want de film opent met dat de wereld zich verenigde en terugvocht, wetenschappers uit 17 landen geleid door de VS (who else?) en China, als vertegenwoordigers van de mensheid. En dan krijg je dus hoogverraad, persoonlijk gewin dat wordt geambieerd boven het redden van de wereld, ...

Bovendien waren de actie (in de ruimte en op de grond) zowel als de getoonde rampen nog best leuk gedaan, zij het behoorlijk over-the-top en clichématig van aard. En uiteraard ook de onbaatzuchtige zelfopoffering zoals we die kennen uit Independence Day, Armageddon, Gravity, ... Kortom, er zat dus echt wel meer in deze film, maar de grootste ramp was hij nu ook weer niet. Een 2,5 à 3. En de Amerikanen mogen alweer trots hun vlaggen laten wapperen.

Maar ach, hoe lek een script ook is, (Little) Dutch Boy prikt er wel z'n vingertje in.

Na een tweede kijkbeurt met een halfje verhoogd, vooral omdat de ontsnapping en de goudroof toch echt wel knap zijn gedaan. Plus hier en daar nog wel een interessantere scène, en tof gebruik van het Schotse accent. Al is de score zoals hier op MovieMeter, tussen de 3 en 3,5 in, ook wel prima. En in hoeveel grauwe misdaadfilms krijg je nu eenmaal Happy Hardcore te horen?

"When you use light, you make new shadows too.
Even inside your fist there is darkness."

De inspiratiebron voor de Resident Evil spellen en dus ook films. Net als in Dario Argento's Demons komt Nostradamus om de hoek loeren. Blijkbaar sprak de legende rond deze man in de jaren '80 zeer aan.

Wat ik me nu wel afvraag, is of ik de door Kiyoshi Kurosawa gemaakte film zag of de door producer Juzo Itami aangepaste versie voor TV en home video? Wat Kurosawa overigens succesloos aanvechtte. Ik vermoed alleszins de aangepaste versie en dat de film zoals die in de zalen werd getoond niet meer vindbaar is? Op zich ook geen idee waar de aanpassingen in zitten.

De beeldkwaliteit laat net iets te zeer te wensen over waardoor de tentoon gespreide gruwel niet ten volle tot zijn recht komt, wat de huiverervaring niet ten goede komt. Verder is het ook wel een standaard spookhuiswerkje, waarbij vooral de muziek wat opvalt. Tot halfweg niet veel meer waard dan 2*. Erna komen wel nog enkele meer verbluffende dingen en best wel wat special effects, waardoor ik uitkom bij 2,5. Mogelijks wat aan de lage kant, maar voor toch al bijna jaren '90 had het zo meen ik toch allemaal wat beter gekund.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

"Doccie, give it to me straighter than The Fast and Furious Vin Diesel.
When? How? Why? And how long?"

Deze film deed het verrassend goed hier vergeleken bij IMDb. Dit maakte me wel benieuwd, en aangezien hij van Netflix ging maar eens een kans gegeven.

Wat al meteen opvalt... een kleurrijke film met een waaier aan kleurrijke figuren, een beetje zoals de vlag van Zuid-Afrika. En ik trof warempel een charmante warme leuke film aan. Sprookjesachtig ook. En vol zalige oneliners, zoals "Man, it's not even Sunday and you're preeching", "And second rule is you do not talk about the Gathering Club. Capisce?", "Now, straight into the camera, and say 'Supercalifragilisticexpialidocious'", "One man's trash is another man's treasure", "Friendship is more important than revenge", "It always seems impossible until it's done", ...

De film is doorspekt met humor doorheen de tragiek. Neem bv. deze conversatie:
Doctor: "I'll even cross my heart and hope to die."
Angeliena: "That's my job, apparently."
Maar ook bittere ernst:
"I'm not scared to die. But I'm not ready yet."

En dus wordt er nog een wereldreisje afgewerkt. Of althans, getracht dit te doen, want er bevinden zich wel wat hindernissen op die denkpiste. Op zich wel een pad dat menig film al bewandelde. Maar heb het geen enkele met deze mix van pakkend en bemoedigend weten brengen als deze, ondanks vele tranen en ergernissen om de toch wel zware en nare gebeurtenissen.

Er zit daarnaast ook nog een heel nevenverhaal in over een wel zeer gehaaide en egocentrische ziekenhuiseigenaar Dr. Mitchell. Nota bene de plaats waar Angeliena werkte als parkeerwachter. En hoe dit zich ontwikkelt, was best interessant. Vrij kort en luchtig gehouden, maar voor een extra portie strijdkracht zorgend.

Bon voyage, Angeliena. Het ga je goed aan de andere kant.

Geen ramp, deze film die zo in de Godzilla vs Kong reeks had gekund. Vooral dankzij de zeer leuke band tussen Davis Okoye en George. En gewoon een geweldig slooppotje in de stad door de gigabeesten. Dat er dan verder maar een flauw verhaal achter zit, tja. Heb nog geen enkele van dit soort films wél met een wat beter verhaal weten komen. Is ook eerder bijkomstig, al was het hier inderdaad wel iets te tenenkrullend bij momenten. Zeker ook qua acteerprestaties. Maar ach, doorslikken die hap.

En we weten met z'n allen dat het een verfilming betreft van dit spel.

"Can we keep her?"

Nog best goeie film, met helaas wel wat uitschuivers die hem toch wat weerhouden van een iets hogere score. Vooral bij momenten te veel geratel en te ver doorgedreven onzinnigheid (zoals Kate die Carly door het raam van de eerste verdieping naar beneden duwt bvb). Maar de girls die samenwerken om de overspelige echtgenoot/vriend terug te pakken, bood zeker wel leuke momenten.

Het zou eigenlijk meer moeten gebeuren op die manier, want er zijn heus wel wat mannen die van wanten weten op het vlak van vreemdgaan en meerdere dames erop nahouden, maar er doorgaans mee weg komen of toch niet al te bekaaid. Een vriendin die net iets te veel van dergelijke mannen aantrok, stapte recent uit het leven, en dat soort mannen zijn er voor een stukje toch allemaal mee voor verantwoordelijk.

De film wist me alleszins nog behoorlijk te vermaken, weliswaar vooral gedragen door Cameron Diaz en ook Kate Upton viel goed mee gedurende de wat kortere duur die zij invult. Leslie Mann was wat minder m'n ding hier, maar ze had ook wel nog haar leukere momenten. En de man die alles bond als een goed sausje eroverheen (pun intended), zat ook wel goed in z'n rol. Alles samen, zeker niet verkeerd.

stem geplaatst

Deze gotische psychologische horrorfilm naar een boek The Turn of a Screw van Henry James uit 1898 zowaar, uitgewerkt door William Archibald in een Broadway-toneelstuk in 1950 en geadapteerd door Truman Capote voor deze film werd me voorgeschoteld op YouTube en dus maar eens gekeken. Dit heb ik me niet beklaagd, al had ik de hele film wel nogal het gevoel dat er nog wat meer zou komen, en bleef ik daarrond wel wat op m'n honger zitten.

The Others (2001) leunt er wat mij betreft overigens dicht bij aan, alleen is het bij The Innocents niet duidelijk of er effectief sprake is van bezeten kinderen, of de gouvernante zelf waanbeelden heeft? Mogelijks door onderdrukte verlangens zoals je in vorig bericht kan lezen, al had ik dit zelf er niet uit gehaald, dien ik eerlijk te bekennen. Het wat open einde dat je zelf kan en mag invullen gezien de ambiguïteit, vind ik er wel zalig aan. Echt zodanig goed zelfs dat het de film in retrospectief meteen een heel stuk opwaardeert.

Tien jaar later zag een prequel The Nightcomers (1971) met Marlon Brando en Stephanie Beacham het levenslicht, maar deze film behaalde helaas niet hetzelfde niveau. De synopsis van die film laat zich alleszins als volgt lezen: "Na een dodelijk ongeluk van hun ouders worden Flora en Miles toevertrouwd aan de zorgen van een jonge, charmante gouvernante, een oudere huishoudster en een ongehuwde huisknecht. Deze laatste verbergt achter een vrolijk innemend gezicht, een duivels brein dat maar op één ding uit is: genot. Ongemerkt beïnvloedt hij het hele huishouden. Hij verleidt de gouvernante, die voor zijn schijnbaar onschuldige charmes valt en de kinderen maakt hij deelgenoot in vreemde spelletjes. Langzaam krijgt hij allen in zijn macht. Dat leidt onherroepelijk tot een situatie waarin geen enkele weg meer terug is."

Overigens nog enkele markante feiten:
- Capote schreef terzelfdertijd aan In Cold Blood, een verhaal over een gezin dat wordt uitgemoord door twee koelbloedige vrijgelaten oplichters, enkele jaren later verfilmd: In Cold Blood (1967).
- De kinderen kregen van de regisseur het script niet te lezen, omwille van de donkere seksuele materie waarin de film baadt.
- Bij aanvang wanneer je de oom nog even ziet gaat het in gesprek met de gouvernante nogal over (de kracht) van verbeelding.
- De film bewoog Kate Bush tot de song The Infant Kiss.
- Een stuk van deze film zou ook in de VHS zitten uit de Amerikaanse remake van Ringu, The Ring (2002).
- De film openend met een kleine minuut donker beeld deed in vele filmzalen de projector weer afzetten, denkend dat ze met een technische fout kampten.
- De film speelt ook meesterlijk met muziek, met aparte tonen telkens er iets eigenaardigs kwam.
- Het kindsterretje dat Miles speelt, valt onder meer ook te zien in Village of the Damned (1960) (voordien nog een 7-tal andere) & The Witches (1966), maar hield acteren dan voor bekeken
- Uiteraard ging The Innocents ook in tegen de op dat moment heersende Hammer horrorfilms.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Phew, wat was me dit? Daar waar ik de eerste Smile nog 4,5* gaf (misschien iets aan de hoge kant, maar vond het wel één van de leukere horrorfilms van laatste jaren), bleek deze echt m'n ding niet zo. Mogelijks kijk ik hem rond Halloween nog wel eens en gaat m'n beoordeling dan een meer vaste richting uit, maar voor nu een tegenvaller van formaat toch wel. Er zaten nog wel enkele leuke elementen in, vandaar nog wel 2,5, maar ook te veel nonsens, naar mijn smaak. De opening was wel meer dan prima, overigens!

(reactie op ander bericht)


Precies dit, ja. Daar waar in de eerste nog leuke mysterie en verhaal zit, is dit mogelijks qua techniek meer de truukendoos bovenhalen maar gore-fest.

Ook vond ik de popster als personage en dat wereldje weinig boeiend.

Het deed me lang wat in de richting van Based on a True Story (2023-2024) denken, maar dan minder. Zat tot dan ook wel nog op 2,5 maar het laatste half uur spatte de enorme nonsens er vanaf, en zo gooi ik het doek bij nog 1,5 resterende sterren. Wilt u daar nog een tasje bij?

stem geplaatst

Oh wauw, dit soort films mag ik wel! Een school shooting beleefd vanuit een moeder die niet weet of haar kinderen veilig zijn, of mogelijks betrokken. Net terwijl ze mijlen van school in een bosrijk gebied aan het joggen is. De angst slaat haar om het hart, op adrenaline haast ze zich zo goed als kan richting plaats van onheil om wat dan ook te kunnen betekenen. Tussendoor krijgen we ook wat mee van eerder drama dat de familie trof. Jammer van de lage waardering. Voor mij zit hij zelfs tussen de 3,5 en 4 in.

Wil je een heel andere soort school shooting zien? Geen probleem. Er zijn er genoeg. Elephant (2003) bvb. Dit was eens een heel andere insteek vanuit een heel ander perspectief, en dat apprecieer ik zeer. Plus, het was ook echt goed. Maar snap dat het niet voor ieder zal zijn.

Bij herziening verhoogd van 2,5 naar 3.Die 2,5 was natuurlijk ook al belachelijk laag, zullen velen vinden. Maar met westerns heb ik nooit veel gehad (al kan ik neo-westerns duidelijk wat meer waarderen) en veel hoger dan een 3 gaat het omwille van het verhaal en vaak toch eerder koele personages toch nooit worden voor me. Die 3 sterren zijn dan ook vrijwel uitsluitend voor stijl en muziek.

Wel kon ik bij deze herziening iets meer dan vorige keer waarderen hoe het op momenten bijna als een stripverhaal aanvoelde, met die close-ups van scherpe blikken, zweetdruppels, ... Ergens zou ik zo een film in 4K moeten kunnen zien, vermoed ik. De grote (aantrekkings)kracht van deze film blijft wel vooral de sublieme soundtrack. Maar kreeg ook dit keer pas door dat telkens een bepaald individu in beeld kwam dit vergezeld ging van diens bijhorend deuntje. 'k Moet ook wel toegeven dat ik hem eigenlijk nog een keertje zien wil, dit keer nog meer goed op alles lettend. En wie weet waar komt hij dan op uit?

Soms lijkt toch wel dat hoe zwaarder de misdaad, hoe harder het optreden ertegen, verder nog met een rauw randje zonder of met weinig humor en een lange zit, hoe hoger de film dan scoren zal. Wraak, zoet en bruut geserveerd. Nu ben ik altijd wel te vinden voor een film met Denzel Washington, en 'k merk dat regisseur Tony Scott wel vaker met hem werkte, zeker dan aan het eind van z'n loopbaan & leven. Maar dit is dan voor mij niet de favoriet daarvan. En ook hoegenaamd niet m'n favoriete Denzel-film.

'k Ben vooral niet zo'n fan van de cameravoering, de kleur en de algemene montage. De Equalizer-films zijn wat gelijkaardig, maar vind ik persoonlijk iets leuker om zien, vooral dan de eerste daarvan. En toch scoort deze Man on Fire nog zo veel hoger, de film staat zowaar niet eens ver buiten de top 100, en ik vermoed dat die er nog niet al te lang geleden nog in moet hebben gestaan. Het verhaal is uiteraard wel meer dan degelijk, maar blies me nu ook niet meteen weg.

Indien visueel wat verteerbaarder had ik er misschien nog wel 3,5 aan gegeven, maar nu strandt ie voor mij op 5,5 à 6 op 10 en dus 3*.

Om te beginnen, wat een leuk uitziende poster!

Verder is dit ook best een boeiend psychologisch portret over een jonge ambitieuze Kameraad Bronek Budny die gaat werken voor de Służba Bezpieczeństwa (SB), de communistische geheime politie en veiligheidsdienst in de Volksrepubliek Polen. Hij krijgt kort na de oprichting van de dienst als taak hulpbisschop Karol Wojtyła (de latere Paus Johannes Paulus II) te schaduwen, wat hij uiteindelijk zou doen van 1958 tot 1978, dus tot wanneer Wojtyła paus werd.

Nu valt er gewoon niets bezwarends te vinden tegen de vroom levende Wojtyła, en paradoxaal genoeg maakt dit Budny gaandeweg meer en meer gefrustreerd en paranoïde, tot hij echt obsessief wordt. Door het jarenlange aftappen en Wojtyła's doen en laten van nabij te volgen gaat hij een zeer nauwe band gaan ontwikkelen, ondanks dat beide heren mekaar nooit hebben ontmoet en Wojtyła niet eens van het bestaan van de spion heeft afgeweten. Hij gaat hierbij op verschillende manieren ook over de schreef (onder meer iemand framend om hem te kunnen chanteren, met fatale afloop), en creëert uiteindelijk z'n eigen persoonlijke cel waarin hij gevangen zit. Met als uiteindelijke gevolg dat hij z'n jeugdig leven heeft vergooid aan iemand te proberen in diskrediet te brengen, terwijl hij vooral dat van zichzelf en zijn naasten heeft verwoest.

Daar waar het verhaal wel iets heeft, is de uitwerking in hoe het in een film gegoten werd helaas minder m'n ding. Maar dit integer portret verdient wel iets meer aandacht dan het krijgt.

stem geplaatst

Hé, ik dacht al dat deze film me iets zei en het toch niet deze was. Blijkt Downhill dus een remake te zijn van Turist (2014). 'k Meen me wel te herinneren dat ik de originele wat beter vond, zij het zelf ook geen hoogvlieger.

Al sinds kind volg ik het alpineskiën, en dan vooral de snelheidsdisciplines Downhill & Super G. Daar heeft deze film uiteraard geen snars mee te maken, dus snel een lawine daar overheen spoelend. Waar het dan wel over gaat? Een heel irritant mens dat je liever kwijt dan rijk bent, meen ik. En een situatie waarin je graag niet te lang in blijft hangen, en heb er zelf enkele jaren ingezeten. Dus nog eens lekker confronterend. Maar goed, een bergaf gaande relatie dus, ondergesneeuwd door een figuurlijke lawine na een letterlijke.

Het leukste stuk vind ik wanneer de man Pete [Will Ferrell] benaderd wordt door een flirtende dame, die het eigenlijk op een ander bleek te hebben bedoeld. Maar wat het gehele dilemma betreft, daar kan ik me helaas niet zo in inleven, want 'k vind haar gedrag ontelbare keren ergerlijker dan wat de man dan fout moge hebben gedaan. Bij een dergelijke ramp neemt zo meen ik een natuurlijke schrikreactie de bovenhand, die je niet voor de volle 100% in de hand hebt. Dus daar dan zo'n drama van maken... Al zal de relatie natuurlijk al eerder z'n sporen van verval hebben gehad, maar daar wordt alleszins (te) weinig over uitgeweid. De film had dan wel weer als voordeel dat hij lekker kort was. En roetsj, we waren beneden.

Een bikkelharde misdaad-actiefilm met nagenoeg geen volle minuut zonder iets doldwaas en heel wat onderbrekingen van de actie, voor mij werkt het zo toch wat minder goed, maar de stijl mag er op zich wel wezen. 'k Vind het persoonlijk wel fijner als de humor in de actie zit dan wanneer deze in de conversaties zit. Zeker aangezien het al complex genoeg is om te volgen qua verhaal, en al dat uitweiden er geen goed aan doet. Ter voorbeeld: in een gesprek rond enkele moorden, gestolen koffer, ... aan komen draven met Thomas de stoomlocomotief als voer voor z'n mensenkennis. Anderzijds heeft dat later zo nog z'n belang. Zoals wel met meer van de onzinnigheden die er terloops tussen lijken te komen.

De setting, in zo'n Japanse Bullet Train cfr. de titel, lokaal Shinkansen genoemd en tegenhanger van onze TGV (maar met motoren verspreid over meerdere assen en op een eigen spoornetwerk), spreekt me eigenlijk nog het meest aan. In Under Siege 2 vond ik zo'n trein-setting ook al wel leuk om zien, da's hier niet anders. Neem daarbij ook nog heel wat plottwists wat me ook altijd wel bekoren kan, wat maakt dat ik toch geboeid bleef kijken. Alleen, en da's het nadeel wel van de film zoals die is, kon in het laatste half uur het verhaal me niet al te veel meer schelen, mede door de overdaad aan alles. Toch geef ik graag 4*, want de vormgeving is een hele film lang zodanig indrukwekkend (bv. een minuutje de belevingen doorheen de film van een flesje water) dat ik mild ben voor de me wat storende elementen. Er passeren echt tal van gave dingen de revue, die het me meer dan de moeite maken om hem nog wel eens te willen zien.

Deze film is overigens geen remake van Shinkansen Daibakuha (1975) uit 1975, die eveneens de Engelstalige naam The Bullet Train (ook wel Super-Express 109) kreeg. De remake daarvan kwam in 2025 en luistert naar de naam Bullet Train Explosion (2025). De film uit 1975 diende overigens als inspiratiebron voor Speed (1994), en toevallig krijgen we ook hier (een wat AI-achtig uitziende) Sandra Bullock. En ook was de eerste film waarbij David Leitch in het regie-team zat ook al een treinfilm, zijnde The Midnight Meat Train (2008).

'k Vind Bullet Train vooral een hoge Kill Bill vibe hebben. Geen linkje daarnaar, want alom gekend.

stem geplaatst

"Zijn jullie soms ook democraten?"
"Daar zijn er hier vast wel meer van?"
"Veertien. En we weten wie!"

Die hele scène in het eetcafé in Wyoming is wel lachen. Ook het uitgangspunt van een grootstad-koppel dat op scheiden staat, getuige is van een moord en op het platteland noodgedwongen op mekaar dient te vertrouwen in een omgeving en gebruiken waarmee ze niet vertrouwd zijn, heeft wel iets. Maar uiteraard voel je dat ze over de scheve schaats en dus de scheidingsplannen al snel een kruis zullen trekken, en dat een leven op het platteland ook al snel gaat charmeren.

Wat wel wat vies smaakte, is hoe zijn slipper niets te betekenen had en vergeven dient te worden, en hoe zwaar het valt dat zij met een ander sliep toen ze uit mekaar waren. Maar lang staan we daar niet bij stil, want ze worden gevonden en bijna uit de weg geruimd. Maar ze hebben zich in die tijd geliefd gemaakt bij de plaatselijke bevolking en samen zetten ze de moordenaar schaakmat.

Wat de film denk ik het meest punten kost, is hoe braaf en clichématig het allemaal gaat. Al vond ik hem zelf zeker niet de grootste ramp. Een 2,5 à 3.

Met hekserij heb ik toch altijd wat minder gehad. Verder vind ik dit ook echt een tiener-horrorfilm. Nu was ik wel tiener toen deze uitkwam, maar denk ik dat hem pas behoorlijk wat later een eerste keer zag. Toegegeven, enkele scènes en vooral Fairuza Balk als Nancy Downs (waarvan ik het eerste kwartier nog dacht dat zij Neve Campbell was) waren wel creepy. That said, de gruwel in deze film is zodanig willekeurig het ene na het andere dat het amper onder de huid kruipt. Zelfs als psychische terreur werkt het amper voor me. De groep meiden doet me ook wat te zeer aan als een groep goths of zoals ze dat later dan zijn gaan noemen, emo's. Met de leidster een nogal Robert Smith van The Cure achtig uiterlijk aanmetend. Al snap ik best dat het past bij het beeld horend bij hekserij, en dan vooral zwarte magie. Maar toch.

Verder vind ik het wel frappant dat voor de heidense godheid en opperste schepper van het universum voor de naam Manon werd gekozen. Deed me meteen denken aan het bordspel Wizard's Quest dat in het Duits Marnon heet, met dus nog een R ertussen. Al verwijst het daar naar een fictief magisch eiland.

stem geplaatst

Wat vergelijkbaar met Komt een Vrouw bij de Dokter (2009), die ik onlangs zag, maar misschien een tikkeltje sterker. 'k Geef er uiteindelijk wel dezelfde score aan, al zit die andere eerder op 6,5 en deze dan op 7/10 voor me.

Het gepingpong in de tijd is tegenwoordig zeer hip en waar dit zo z'n pluspunten heeft, omdat je in het heden een punt kan aanhalen dan dat op een tijdstip uit het verleden nader gekaderd kan worden wat erachter zit, vind ik het in deze film niet vaak zo z'n nut hebben. Al kan ik wel volgen wat mirjo 2 stelt, zijnde dat het zo wel wat het zwaarmoedige breekt.

Goeie vertolkingen ook wel meen ik, en blijkbaar gebaseerd op ware gebeurtenissen en neergeschreven om z'n vriend te eren die er voor het gezin was doorheen een uiterst zware beproeving. Het sterkste stuk vond ik wanneer de verpleegster voor palliatieve zorg er kwam, waar ook al door mrklm en Fisico naar verwezen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Ben ik blij dat ik Lars van Trier z'n werk niet zo ken, zodat ik deze film kan waarderen zonder andere dingen uit z'n oeuvre mee te nemen in deze beschouwing. Iets wat als je doorheen de vele reacties leest anderen precies toch wel wat plegen te doen.

Zo zijn er wat zaken die me dit geen goeie film doen vinden:
1. Musical is en blijft niet zo m'n ding. Al kon ik een Sound of Music nog wel hebben, en Wonka en La La Land ook wel. Maar algemeen word ik er absoluut niet warm van. Al ben ik een gepassioneerd muziekliefhebber, maar musical is toch een stijl dat wat half tussen zingen en acteren zit en voor mij brengt het geen meerwaarde van de twee te combineren.
2. Björk heeft een heel eigen sound en manier van zingen, en ook al heb ik enkele albums van haar, de meeste van haar nummers vind ik toch niet al te aangenaam om horen. Vooral de meer traag gezongen nummers, en laat vooral dat soort nummers in deze musical zitten. Ze heeft wel een heel eigen uniek geluid, en bepaalde songs op de albums dit ik bezit vind ik zelfs heel knap. Beetje hit or miss op dat vlak voor me.
3. Dit soort camerawerk vind ik echt niet aangenaam in een film. Mogelijks de stijl van de heer Lars von Trier? Al mag ik hopen van niet.

En toch... is dit nog lang geen slechte film, integendeel. Het verhaal dat wordt gebracht met z'n personages en situaties, is gewoon ijzersterk! Dus ondanks de zaken die me totaal niet aangenaam overkwamen, ben ik wel gebiologeerd blijven kijken tot het bittere eind. En 't is ook eens een heel andere beleving. Daarom toch uiteindelijk wel een redelijke score van me. Alleen zit ik wat tussen de 3 en 3,5 in, en ga ik toch maar voor de 3* omwille van best lang en dus redelijk wat stukken die ik wat heb moeten uitzitten om het daarnaast wel bijzondere verhaal tot me te nemen. 'k Beklaag het me alleszins hoegenaamd niet hem eens gezien te hebben.

Deze laatste was wel overduidelijk de minste. Toch ergens goed dat er geen 8e meer kwam.

Ik waardeer nagenoeg de hele Police Academy reeks zowat één ster hoger:
1: 3,50* (2,77)
2: 3,25* (2,33) -> afgerond naar 3,5
3: 3,25* (2,18) -> afgerond naar 3,5
4: 3,00* (1,94)
5: 2,75* (1,79) -> afgerond naar 3
6: 2,75* (1,71) -> afgerond naar 3
7: 2,25* (1,54) -> afgerond naar 2,5

Geen idee vanwaar ik er milder voor stem. 'k Vind het wat thuis horen onder parodie en dat heb ik altijd wel kunnen waarderen. Gewoon allemaal niet al te serieus nemen, deden ze zelf ook niet. En 't kan ook wel wat met nostalgie te maken hebben. Moet ook wel bekennen dat m'n kinderen van 8 en 9 aan elke film nog minimaal een halve ster meer zouden geven. Dus ook bij hen scoren ze nu zovele jaren later nog best goed. Dus ook in het licht daarvan vind ik ze toch lang niet zo hopeloos dan hier algemeen wordt weggezet. We hebben er voorbije 7 weken alleszins met ons vieren (tweeling erbij ) van genoten.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"If it helps? I have hemorrhoids! You know what helps, honey? Preparation H."
"Well, we're happy to sell it to you at full price."
"Well, then why don't you buy it? Because you're a giant asshole!"
"Well, that's a good one, but I've been told that before."

Ergens wel grappig. Heb ik net een film gezien rond poker (Rounders (1998)), zit ik nu naar een soort vrouwvriendelijke variant te kijken. Grote God Geld en wat mensen er allemaal niet voor over hebben. Ook al is het dan Jesus Malverde gewijs, de Mexicaanse Robin Hood, met de beste bedoelingen ("Alejandro, you're very sexy right now").

Dat uit de weg hebbend, ik hou wel van de humor hier. Dat ellenlang kasticket dat als trofee wordt bestempeld, hilarisch. Al lacht de film zich niet weg met enkel nonsens, er is bij aanvang ook plaats voor enige dramatiek binnen het gezin. Maar gaandeweg ontspoort hij wel te zeer, en dat had de filmtitel ergens wel al prijsgegeven. Daar waar ik tot halfweg de film het fijn vond wegkijken, werd het uiteindelijk gapend richting het einde slepen. De winkelcontroleur had trouwens zeer leuke inbrengen, met weliswaar tussendoor ook al eens een misser. Maar die vond ik alleszins wel de meest komische noot uit de film. Alles bij mekaar toch nog een vermakelijke zit, maar had hoger kunnen uitkomen als het niveau aangehouden bleef.

Mon€¥ make$ the wor£d go round, the wor£d go round, ...

Gewoon even een maatschappelijke vraag... met al die films rond succesvolle gokkers en pokerspelers, zet dat niet enigszins aan tot? Al snap ik dat sommigen die lijn dan doortrekken tot "al die moorden, zet dat niet aan tot?" Ze laten alleszins wel nogal geloven dat je je vrij vlot zowel in de nesten (door roekeloos of ander problematisch gedrag zoals valsspelen) als terug uit de schulden kan werken als je er maar enige aanleg voor hebt. Nu ken ik toevallig behoorlijk veel vrienden die gokken en poker spelen. Alle, zonder ook maar één uitzondering, beweren veel winst te maken met deze activiteiten...

Maar goed, naar de film. Die is prima te doen voor een film rond poker/gokken. Maar het onderwerp an sich, dat zal wellicht al duidelijk zijn geweest uit voorgaande, spreekt me niet heel erg aan. Al ging een film uit een ver verleden die ik als kind meermaals zag, The Champ (1979), er ook wel over. Misschien nam ik daaruit wel de levensles mee wat het allemaal aanrichten kan? Verder speel ik zeer graag bordspellen en kaartspellen evenzeer, maar van poker ben ik nooit wild geweest. En deze film lijkt me toch vooral een meerwaarde te bieden voor zij die wél gebeten zijn door het spelletje.

Op het laatst heeft respectabele Mike de problemen kunnen oplossen, maar laat hij zich verleiden tot toch nog doorspelen, omdat ze op z'n eergevoel inspelen. 'k Had de film beter gevonden indien hij wederom alles nog kwijt zou spelen en dit het einde zou betekenen voor hem en z'n bajesvriend "Worm", dan hoe het nu is uitgedraaid. Niet omwille van het slechte karakter in me, maar om verdorie eens een echte statement te maken! Enkel het meisje nog volledig terugwinnen ontbrak er nog aan.

Op zich goed geacteerd wel van de heren Damon & Norton. Leuk accent ook wel door John '"KGB" Malkovich. Maar dit soort verhalen, je moet er toch voor zijn. Een 2,5 à 3 voor me.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 0,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

(reactie op ander bericht)


Alsof de duivel ermee gemoeid was.

(reactie op ander bericht)


Ik keek hem dan ook in het holst van de nacht tot stilaan het krieken van de dag. Toen de film klaar was, en tijd om te gaan slapen, hoorde ik een krakend geluid. Ik had zoiets van "als m'n laatste uur hiermee geslagen is, heb ik tenminste nog een leuke laatste film gezien."

Jammer wel wat van het bij momenten potsierlijke typisch oceanisch mockumentary-achtige zoals we dat ook kennen uit What We Do in the Shadows (2014) en Wellington Paranormal (2018-2022). Indien ook dat er wat serieuzer had uitgezien, was deze voor mij kandidaat geweest voor 4 of 4,5*. 'k Vond ook de stem van het bezeten meisje niet zo akelig, te zeer robotachtig en ook weer in die kenmerkende stijl van mockumentaries (zou het er als genre-aanduiding eigenlijk bijplaatsen). Je dient deze film denk ik dan ook vooral wat te zien als een verderzetting van die ingeslagen weg, en dat is op zich wel jammer. Want dit had heel wat akeliger gekund en gemogen.

Blijkbaar haalde deze bij het Britse Ghostwatch (1992) ook wel wat de mosterd, al is die me onbekend.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Wat heb ik me zelden zo misleid gevoeld door waarderingscijfers dan bij deze film. Mij is hij best sterk binnengekomen. Misschien had er nog net iets meer uitgewerkt kunnen worden hoe beide ouderparen hun frustraties op mekaar begonnen uit te werken. Maar wat zat hier toch best al heel wat in (waarvan ik best het grootste deel spoilerfree plaats):
* De ouders van de vermiste jongen zijn gescheiden. Vader heeft een nieuwe partner met hoogzwangere vrouw. Hij wordt hierbij wat heen en weer getrokken tussen ex en nieuwe partner, zeer logisch wel.
* Er is het conflictueuze met het reddingsteam. Uiteraard willen de ouders dat er langer naarstig blijft gezocht worden en dat daarbij alle middelen worden aangewend. Terwijl dat team zich ook niet kan blijven toespitsen op die zoektocht zonder resultaat. Plus rekening dient te houden met de gevaarlijke weersomstandigheden, opdat er niet nog extra slachtoffers zouden vallen.
* De vader wendt dan zijn contacten en persoonlijke middelen aan, hoe zou je zelf zijn?
* Dan heb je nog eens het gegeven dat er nieuwe vermisten zijn en of de vader dan zijn apparatuur al dan niet wil laten gebruiken bij de zoektocht naar anderen.
* Er komt ook een lawine met enkele zwaargewonden.
* De moeder van de jongen gaat dan tegen de moeder van het meisje de jongedame als oorzaak noemen voor de dood van haar zoon.
* De vader blijkt zodanig maniakaal in zijn zoektocht dat hij z'n huis verpandt, wat de nieuwe partner uiteraard ook doet wanhopen, met kind in aantocht.
* Dan komt het mooiste stuk uit de film, waarbij de ex-vrouw rond Kerst aan haar ex-man zegt het bergplaatsje te verlaten (nadat de ouders van het meisje dit ook al deden) opdat hij dan mogelijks ook zou stoppen, voor hij alles kapot maakt met zijn geliefden en er nog een nieuw gezin aan kapot gaat.
* Je ziet een reddingswerker nog alle door het team verkregen oorkonden van de muur tussen de foto's vandaan halen, zichtbaar ontgoocheld om alles.
* De overgebleven zoekenden redden nog een andere gestrande gewonde toerist op de berg.
* Waardoor je de vader in het laatste shot als een maniakale nog helemaal op z'n eentje ziet verder graven. Slik.

Dus de stellingen "er zit niets in", die gaan hoegenaamd niet op. Veel diepere lagen zelfs, voor wie ze zien en voelen wil. Dat het je ding niet zo kan zijn omdat je meer actie, horror, snelheid, enz. in een film wil, prima. Dit soort film is dan ook meer een arthouse film, die daarnaast ook wel een breder publiek zou moeten kunnen aanspreken. En 'k heb ook wel zo het gevoel dat weinig van dergelijke filmliefhebbers hun weg naar deze film vonden of zo.

Voor mij steekt hij alleszins torenhoog uit boven een film als Alive (1993) (3*). Maar zo'n film spreekt zeer aan omwille van het eten van doden om te overleven. Daar waar deze Roemeense film daarnaast ook geen happy end kent, en een wat open einde. Ach kijk, ik ben blij deze gezien te hebben en me erdoor te hebben laten raken. En zeggen dat ik hem bijna niet had gekeken, omwille van de zeer povere waardering.

Toch echt wel veel te zwakke CGI. Je leeft ook met geen enkele kandidaat echt mee, en weet ook zo dat de psycho bitch vs de onschuldige(?) papa (rara, wie wint?) de finale zullen halen. En andere clichés uit de typische battle royale achtige films dat de ethiek van de show in vraag wordt gesteld (met zelfs zoals in The Running Man een groep rebellen), maar de kijkcijfers aantonen wat de kijker zien wil. Wel nog 1,5* omwille van op zich wel een leuk uitgangspunt. Digitale dino's en andere prehistorische dieren trotseren in verschillende soorten game levels waaronder een doolhof, dat had op zich wel iets. Maar het grootste minpunt doorheen de hele film is hoe zielloos alles overkomt, de mini-plotwendingen ten spijt.

stem geplaatst

Oh ja, het befaamde treinstation, bekend van Beertje Paddington (de schrijver bedacht deze naam omdat hij op een kerstavond nabij dat station ooit een teddybeer kocht), maar zo ook van The Bank Job. De echte bankroof was geïnspireerd door een Sherlock Holmes kortverhaal The Red-Headed League zowaar, en gebeurde dan ook op de hoek van Marylebone Road en Baker Street.

Best een harde misdaadthriller, waarbij je je dan afvraagt wat trouw bleef aan de ware gebeurtenissen en wat fictief erbij verzonnen werd? Daarom wel leuk aan het eind van de film nog enige aftermath mee te krijgen (waaronder de ter dood veroordeling door ophanging van Michael X in Trinidad, 1975) Sowieso alleszins een meer dan prima verfilming. Deze had ik ooit wel al een keertje gezien (heb hem denk ik zelfs op DVD), maar met niet al te veel concentratie. Denk dat ik hem toen wat doorsnee vond, nu duidelijk meer dan dat.

Het geheel doet me wat denken aan de Bende van Nijvel praktijken met corrupte agenten, doofpotgedoe, ... Of nog meer zelfs de Vlaamse topserie Salamander. Die gaat er pas helemaal naartoe. The Bank Job heeft bij herziening toch wel een solide indruk gemaakt. Aangezien een 7,5 of dus 3,75 hier niet kan, ga ik maar voor 4*, al had het dus ook op 3,5 kunnen uitvallen.

Geloofwaardig of niet, dat maakt me niet zo uit. De meeste films nemen wel wat een loopje met geloofwaardigheid. Deze film is vooral zeer doorsnee, een dertien-in-een-dozijn geval met weinig noemenswaardige momenten. Een typische '90s actiethriller, en rond geheime diensten en het presidentiële kwamen ze destijds nogal van de lopende band gerold.

Beetje politieke actua van toen erbij rond Noord-Korea om het volk er nog wat extra bij te betrekken, wat weliswaar maakt dat zulke films decennia later wat van die aantrekkingskracht verliezen. Al kan je er natuurlijk altijd nog vanuit geschiedkundige interesse voor bij terecht.

Geweldige horrorprent, slecht (nagenoeg ontbrekend?) verhaal, bedenkelijke zin voor realisme. Puur voor de horrorsfeer wel leuk om eens gezien te hebben, maar er gaat weinig van blijven hangen, behalve wat hersenen en botfragmenten aan de muur. De jongvolwassene in me zou hier minimaal 4* aan geven, maar ben inmiddels wel al wat Devil's Rejects, Texas Chainsaw Massacres, Hills Have Eyes, House of 1000 Corpses, Escape Rooms, Hostels, Saws e.v.a. verder. Wel ga ik toch twijfelen als iemand me nog in een spookhuis mee wil krijgen. En al zeker als bij een splitsing een keuze dient te worden gemaakt tussen 'safe' en 'not safe'.

'k Vind hem wel tussen de 3 en 3,5 in, want wel goed gefilmd, redelijk geacteerd en flink potje gruwel zonder al té goor te zijn. Ga 'm uiteindelijk na wat afweging naar boven afronden, horror heeft het sowieso al moeilijk genoeg hoog gewaardeerd te worden, en hij is toch dik boven middelmaat.

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


Gelijkaardig voor me, maar dan nog net naar 3,5 overhellend, daar waar ik lang geneigd was voor 3* te gaan. Het acteerwerk vond ik op z'n minst toen de krijger met het masker op de proppen kwam, maar qua spankracht, beelden en inderdaad een wat gothic horror sfeertje stijgt het dan wel flink. De setting in het lange gras, zoals onder meer ook bij In the Tall Grass (2019) draagt wel bij tot het geheel.

Op zich een zeer minimalistisch en simpel verhaal gedragen door slechts enkele acteurs, en daar houd ik wel van. Leuke toets dat het masker met een soort van vloek komt dat het gezicht van de drager wegvreet. Waar de moeder dan werd gestraft om haar jaloezie en wrok, de krijger die het eerst droeg dan om zijn ijdelheid? Blijkbaar ook bedoeld als verwijzing naar het fysieke leed van slachtoffers van de atoombommen. En een open einde, ook altijd wel aangenaam.

(reactie op ander bericht)


Was een soldaat die wat kwam stelen. In eerste instantie dacht ik op dat moment dat de zoon/man nog zou leven en plots terug was.

De opening van deze film heeft veel weg van die in Crime Busters (1977), die zelfs ook de naam Trinity: In Trouble Again kreeg (maar niet tot de reeks hoort). Beide heren komen één voor één bij een groepje gangsters, zijn hen te slim af, de domste van het stel krijgt op z'n kop (Trinity maakt er zelfs z'n handen niet aan vuil) en telkens de bonen net klaar zijn gaan ze vooral niet naar de bedoelde magen. En net als in Crime Busters en ook de eerste Trinity-film stellen de heren zich als outlaws ook gedienstig op voor anderen, mede omwille van blonde vrouwen met blauwe ogen (hier de Finse Yanti Somer aka Kirsti Elisa Somersalo). Ook de restaurant-scène was herkenbaar. Grappig om die vergelijking nu zo te zien.

Dit keer zijn het daarnaast ook monniken die samenwonen in een zogenaamde missie (vorige keer een mormoonse commune), die de hulp van de twee broers gebruiken kunnen en ook krijgen. Wat uiteindelijk resulteert in een dolkomisch gevecht dat er ook half uitziet als een american football wedstrijd (tiens, waar ken ik ook dat van? ).

De film is me een tikkeltje minder dan z'n voorganger, maar al te veel verschil zit er niet op. 'k Zit voor deze tussen 2,5 en 3 in. Veel later kwam er nog een vervolg (hier niet aangegeven), zijnde Sons of Trinity! (1995), maar die flopte geweldig (ook zonder het gekende duo Spencer & Hill). En dus geen al te waardig afscheid van en voor regisseur Enzo Barboni. In 1972 zagen ook nog twee andere Trinity-films het licht, Two Sons of Trinity en Trinity and Sartana... Those Dirty S.O.B.s, maar deze blijken cash-ins. De echte Trinity-films met Spencer & Hill hadden best wel succes.

Hier en daar een geslaagd grapje, maar toch een zeer hoog facepalm-gehalte. Welke kleinzoon wil nu niet door z'n grootvader geswaffeld worden? En door de vriend van z'n grootvader uitgenodigd worden om hem te pijpen tot de dood? En op het strand naakt 'geplukt' worden door een kind? En dit allemaal als ... oh ja ... advocaat. Voor mij toch allemaal te onzinnig, vulgair, grotesk en wansmakelijk. Meer woorden heb ik er verder niet aan vuil te maken.

"We're not just gonna let you walk out of here."
"Who's 'we', sucker?"
"Smith, Wesson and me."

Deze is toch wel de minste van de vijf Dirty Harry films voor me. Een mooie wraakengel gaat flink te keer, en Callahan lijkt weinig moeite te doen haar te stoppen. Gezien de feiten die we aan de hand van flashbacks meekrijgen, zou ik dat ook begrijpen. Al heeft Harry ook wel wat andere beslommeringen, want hij krijgt het flink aan de stok met een bende, wat uiteindelijk zal leiden tot moord op collega Horace.

Het slot met enkele plotwendingen maakte wel nog wat goed. Maar Dirty Harry blijft gewoon de hele film wat de grote afwezige in het hoofdverhaal, tot aan een soort (wel nog leuk) western-einde (en de obligatoire vrijpartij tussendoor).

Maar alles bij mekaar me toch wat ontgoochelend want zat wel verlekkerd op Sudden Impact. En laat nu deze net de minste impact te hebben nagelaten.

"Need a lift?"
"Sure, baby."
"Then shove a jack up your ass."

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

"You don't fucking get it, do you?"

Dan zit je tussen 3u en 4u een retelange beoordeling te schrijven, is alles weg doordat je een error krijgt bij het plaatsen. Ga het dus niet opnieuw kunnen schrijven, maar enkele grote lijnen...

Het was m'n tweede kijkbeurt van 25th Hour, en net als vorige keer vond ik het een makkelijk kijkbare film, zonder dat ik er wild van werd of met een gevoel achtergelaten werd van "wauw, wat een topfilm". En dan kom je hier en elders de pagina's erop nalezen en tref je tal van lyrische meningen aan. Me meteen weer afvragend of ik dan echt zo'n buitenbeentje ben?

Pas op, het is een goeie film, maar voor mij persoonlijk zijn er geen scènes noch een algemeen verhaal om me echt in vervoering te brengen. Zo ook niet de befaamde spiegelscène (door iemand hier pagina's terug nagenoeg woord voor woord genoteerd) à la Taxi Driver. Ja, het betrekt NYC als personage in de film, een NYC kort na 9/11 dan nog wel. Maar het is zo'n raaskal dat er weinig van blijft hangen, op de 80-tal keren fuck na dan. 'k Blijf vooral weer wat met een gevoel achter dat misdaad en mafia (hier wel maar klein stukje, maar wel wat afstekend bij de rest van de film), veel fucks, als volwassen venten achter minderjarige meiden zitten (zie ook Taxi Driver, Cape Fear, ...), klappen uitdelen en/of incasseren, hoog met jezelf oplopen (meneer 99%), ... hoger scoort bij de doorsnee filmkijker dan bij mezelf.

Het gegeven van een laatste dag voor jarenlange opsluiting is best interessant, maar de voor mij dan interessantste elementen zijnde de afweging uit het leven te stappen of op de vlucht te slaan, vormt maar een minimaal aandeel in de film. Het is allemaal toch meer sfeerschepping en karakterschets. Waarbij ik dan ook zoiets heb van "het is nu niet dat hij het zichzelf niet heeft aangedaan." Het positieve eraan is dan weer wel dat het geen film is die je bij het handje neemt voor en tegen wie je dient te zijn, wat je moet voelen of denken, ... Je haalt eruit wat je zelf kiest.

Films met Edward Norton in een hoofdrol heb ik wel nog maar zelden laag gewaardeerd. Zo gaf ik 4,5 aan American History X, had ik 4* veil voor Fight Club, The Illusionist, Red Dragon en The Italian Job, en eveneens 3,5 uitgereikt aan Birdman en The People vs. Larry Flint. Primal Fear en Rounders hoop ik spoedig te zien. Voor deze 25th Hour vond ik het niet zo gemakkelijk er een rating op te kleven. Zit wat tussen de 3 en 3,5 in. Het moeilijkste vind ik de algemeen geldende meningen niet mee te nemen in m'n eigen waarderingscijfer. Maar goed, een 3,5 is denk ik wel passend bij m'n gevoel erbij. Een eerder magere 3 had mogelijks ook gekund.

'k Heb me gek genoeg in het verleden nooit al te zeer kunnen toeleggen op deze film. Hij stond op, ik pikte wat flarden op, maar dat was het dan. Dus eens besloten om er echt voor te gaan zitten, maar moet eerlijk bekennen dat het nog steeds niet zo evident was om de aandacht erbij te houden, en werd er halfweg een lange pauze genomen.

Hij begint nochtans zeer interessant, uitzoekend of mensen van robots kunnen houden, nadat robots al succesvol zijn geprogrammeerd om van mensen te houden. We zien in het verhaal dan ook een koppel schoorvoetend robot David in hun midden opnemen, nadat hun eigen zoon Martin ziek werd. Martin wordt miraculeus beter en met de twee zoontjes samen onder één dak, één echte en één mechanische, ontstaat er een 'broeder'strijd om de liefde van de ouders en zelfs om de mechanische teddybeer Teddy. Waarbij Martin allerlei middelen zoekt om David in diskrediet te brengen (waaronder een pluk haar van mama Monica knippen, die bij Teddy belandt), wat uiteindelijk ook lukt.

Omdat David inmiddels ingesteld werd, kan hij in principe enkel nog worden teruggestuurd voor vernietiging. En omdat 'moeder' Monica dat niet over haar hart krijgt, besluit ze hem te dumpen in het bos, met de teddybeer hem gezelschap houdend. Wat volgt is een zoektocht van David naar de blauwe fee uit het verhaal van Pinokkio om hem in een levend jongetje om te toveren en zo met Martin mee te kunnen dingen om de liefde van mamlief.

Samen met andere robots komt David op een soort circus/gladiatorenvermaak terecht, waar robots op tal van manieren worden vernietigd. Met gigolo Joe ter steun weet hij te ontsnappen aan vernietiging, en na een bezoekje aan Dr. Know (James Bond krijgt ook zo z'n hommage ) krijgt hij van Joe te horen dat mensen maar houden van wat robots voor hen doen, en dat ze de fout begingen van robots te slim, te snel en te talrijk te hebben gemaakt. Hierin ligt dan ook de crux van de hele film, zou je denken. Maar vanaf dan gooit Spielberg het over een heel andere boeg. Het lijkt zelfs wat alsof tot hier het Kubrick-stuk liep en Spielberg het vanaf dan verder invulling gaf.

Er volgt dan nog een hele trip, want samen met Joe vliegen David én Teddy naar het onderwater gelopen Man-hattan (steeds inclusief koppelteken geschreven), normaal verboden terrein voor mecha's zoals hen. Het is een knap familiaal sprookjesachtig (doet me ook denken aan The Wizard of Oz) avontuur vol prachtige beelden, enigszins gek hoe ik er tot nu zo weinig van had opgepikt. In Man-hattan komt David zichzelf tegen (letterlijk), en ook zijn pleegvader, professor Hobby. Ook krijgt hij een hele lijn David-en Arlene-robotten te zien met "at last - a love of your own" op de dozen prijkend. In de onderwaterwereld te Man-hattan waan je je in de Efteling, met "Once upon a time" opschriften, Pinokkio-taferelen en uiteraard de blauwe fee, en dan neemt een vertelstem het over en verwatert de film naar mijn gevoel iets te zeer.

David komt dan nog in contact met wat buitenaardse wezens lijken maar eigenlijk een verdere evolutie van A.I. robots moeten voorstellen, nadat hij 2000 jaar bevroren raakte. En daar komt de pluk haar dan boven water, want daarmee valt de inmiddels al lang overleden Monica mee te reproduceren, zij het slechts voor één dag. Wat de cirkel min of meer rond maakt. Er volgt ook nog een filosofisch slotbetoog rond menselijke ziel, geloof, kunst en wetenschap, ... en de vertelstem rondt het af.

Alles samen een wel heel uiteenlopend magisch geheel, mij iets te feeëriek allemaal. Maar sowieso wel een hoogwaardig verhaal en mooi gefilmd, dus verdient ie wel iets meer dan de al bij al vrij lage waarderingen die deze film kreeg. Voor mij zit hij wat tussen de 3,5 en 4 in, maar neig toch meer naar 4* uiteindelijk. Zeker omdat het uiteindelijk een familiefilm is met dieper liggende betekenissen waar je ook als volwassene mooie dingen uit kan halen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze zag ik denk ik ooit al eens, maar dan ongetwijfeld al lang geleden. Een typische '90s moralistische drama/thriller, wat vergelijkbaar met Double Jeopardy (1999). Mag ik wel. Uiteraard geen hoogvlieger, en het is ook wel wat onduidelijk wat de moordenaar tot 2x toe vrijuit doet gaan.

Een sterke cast levert niet altijd een topfilm op.
Al spreekt het verhaal me best wel aan.
Dexter-gewijs krijgen we een vigilante cop.
Die koelbloedig en koud z'n gangen kan gaan.

Hij stopt iedere dode nog een rijmpje toe.
Zelfs tussen toegeknepen billen.
Tussen de manschappen heerst veel gedoe.
Maar Turk als dader is natuurlijk te zeer willen...

Echter, veel verder dan dat kan je het niet zoeken.
En dus was ik op dat vlak al gauw verveeld.
Al tonen ze Turk nog uit 80 hoeken.
't Is Rooster die haantje de voorste speelt.

En toch is hoe het werd gebracht niet slecht.
Hoe en waarom was interessant, weinig meer.
Met dit rijm doe ik de film geen recht.
Maar vond het wel eens geinig voor een keer.

"Will you please stop killing people?"

Op tal van momenten leek 'No Mercy' een betere titel. Maar uiteraard is een ziekenhuis wel de beste plaats om iemand een oor af te snijden (en aan te naaien). Wie niet horen wil, moet voelen. Wel iets minder een geschikte plaats om een dokter op te blazen. Qua productie en acteren lijkt het bijna een Lifetime-productie, maar dan heel wat brutaler. Met even korte speelduur (hooguit 1u kwart).

Vooral die hele Ierse maffia met Paddy Power aan het roer, pfff. Op de gok af... wie Ieren zegt, zegt IRA en wie IRA zegt, zegt bommen of zo? Al moet ik eerlijk bekennen dat ik een tijdlang dacht naar deze Mercy (2026) te zitten kijken (viel me op doordat ik Jon Voight niet tussen de cast zag staan, en zo keek ik per abuis 2 films met hem na mekaar vandaag). Het verhaal van die Mercy kan me wel een pak meer aanspreken. Een bummer van jewelste dus, maar dan maar besloten dit toch maar uit te kijken en te waarderen naar waarde. En da's best laag, imho.

Hoofdactrice Leah Gibson is wel een kijkstuk op zichzelf. Maar daar geef ik nu geen ster extra voor, hooguit een halve.

"You spent a long time talking to the wrong number."

Lang geleden dat ik deze nog eens zag. Het is en blijft nochtans een goeie licht geschifte film. Alleen nog maar dat hele sfeertje in dat western-achtige shit hole, met hoefijzergooien, cactushotels, kraaien, gieren, een blinde met dode(?) hond [schitterende Jon Voight], garagisten waar DDT uit De Kampioenen (zal 't gaan ja?!) bij verbleken [Billy Bob Thornton] en al.

Verder uiteraard een geweldige Sean Penn, uitmuntende Nick Nolte (hier wat op Jonas Geirnaert van tegenwoordig gelijkend ), goed te pruimen J-Lo, verknipt koppel Joaquin Phoenix & Claire Danes, sheriff Powers Boothe, ... topcast. Dit alles bij lekkere muziek. En zalige twists en (U-)turns. En een einde dat het af maakt. Ben eigenlijk enigszins verrast dat deze niet hoger scoort.

Red Rock West (1993) zag ik denk ik nog niet, maar van wat ik lees vertoont de film daar inderdaad nogal gelijkenissen mee. 'k Kan me wel indenken dat het de score beïnvloedt voor wie die film wél zag. Zelfs de taglines zijn gelijkaardig. Al hebben ze beide wel verschillen bronmateriaal. Wat opzoeken deed me overigens ook op deze totaal niet gekende film stoten: Deul-gae-deul (2014). Interessant.

Ding Dong

Om met de deur in huis te vallen, twee van de grootste minpunten in deze film blijven bij nu al de derde keer dat ik hem zag:
1) Het zijn enkele films samengepakt tot 1 film: stukje broadway/Hollywood, stukje Titanic-achtig iets, stuk Indiana Jones meets Jurassic Park, en dan nog het meest iconische King Kong breekt los en eindigt met muze op de wolkenkrabber met de vliegtuigen; het voelt daardoor vooral tot enkele totaal verschillende soorten verhalen met elk hun beleving, zeker de actie op het eiland is zo anders dan de rest van de film
2) Op een bepaald moment word ik het wat moe: de ene keer vond ik de aanloop wat minder boeien, de andere keer het middenstuk met de dino's en monsterinsecten, nu bij laatste keer tegen dat ze ermee in New York aankomen; de film vergt gewoon te lang een vrij hoge concentratie die ik er amper drie uur lang voor kan opbrengen thuis (in bioscoop lag dit mogelijks anders)

Daarnaast is de CGI best wisselvallig, de ene keer zeer knap, op andere momenten zeer pover. En enkele personages, vooral dan dat gespeeld door Jack Black, zijn behoorlijk onsympathiek en zelfs wat naargeestig. Wat natuurlijk mag, maar de blikken die soms getrokken worden... Plus vind ik verder de adoratie van Ann Darrow voor de monstergorilla ook wel wat overdone, vooral dat er geen moment schrik bij lijkt te zitten dat ze op de rand van een klif staat, in de vuist van zo'n gigantisch wild dier zit gekneld, bovenaan een enorme wolkenkrabber staand/zittend/liggend, ...

Long story short, wat ups en downs doorheen de lange zit, maar je voelt wel de eerbied waarmee dit gemaakt is. De 3,5 die ik er al eerder aan gaf blijft dus toch staan, maar helemaal geweldig zal ik hem wel nooit vinden en dat is toch jammer gezien de regisseur, cast en de King Kong blockbuster-franchise.

stem geplaatst

"Er is niemand zo doof als zij die niet willen luisteren."

Ben 2x beginnen afdwalen na enige tijd, maar heb nog wat flarden opgevangen. Zoals... vrouw in strak pakje is immuun voor kogelregen, is vindingrijk en creatief in hoe te ontsnappen, kan wat klappen hebben en wat martelingen. Op zich wel nog cool allemaal, zo een badass chick, maar qua verhaal vond ik het maar pfff. Vooral de hoogdravende gesprekken tussen Anna en Rembrandt vond ik vermoeiend. En dan blijkt dat Rembrandt er ook wat van kan, van die martial arts shit. En dus krijgen we hard om hard, tussen twee mensen die je het niet zou nageven. En o zo dodelijk en trefzeker, behalve in hun duel, want uiteraard is het maar wat stoeiwerk voor het grote vuurwerk tussen de lakens. Ach ja.

Ja, en daar hoort verder dus ook wat een verhaal bij, maar is ergens ook vrij in te vullen. Bla bla, hey... drones! En G.I. Joe achtige troepen. Aftellen... en weer poppen aan het dansen. Gelukkig kende deze film zowat 10 minuten aftiteling, voelde wat als een verlossing. Er zaten hier en daar wel enkele leuke scènes in, zo ook helemaal op het eind nog, wanneer ze als nog jong meisje zoals je al uit het begin van de film had kunnen opmaken de mannen overhoop had geknald waarbij de camera op haar gezicht gericht blijft, waar bloedspat per bloedspat op tevoorschijn komt. Al sloeg het allerlaatste eindshot dan weer nergens op.

Eindconclusie: Geen deliberatie, hooguit leuk voor enkele scènes.

Ik hou dus echt niet zo van basketbal, en toch keek ik afgelopen week naar de Belgian Cats op het WK, Coach Carter én deze The Way Back. Gelukkig was deze wat kleinschaligere film heel anders dan de vorige. In deze geldt het basket meer als een soort van metafoor voor de broodnodige ommekeer. Vooral het einde van deze film heeft me weten te charmeren, want tot pakweg het laatste half uur zou ik er hooguit 2,5 aan hebben gegeven, maar het einde (zonder de absolute uitsmijter dan) tilde het toch nog wat omhoog.

Er zitten wat minder iconische scènes in dan in Coach Carter, maar er zijn wel enkele beklijvende momenten en het geheel is wat meer bevredigend, mede ook wel door het niet zo clichématige. Al zitten ook zulke dingen er wel in, want ook hier wordt vanzelfsprekend van een team in verval een geoliede ploeg gesmeed. Maar zoals dus al gezegd, aangezien het basketbal hier niet zo op de voorgrond treedt, heeft dat minder belang.

Het is ook wel een film die raakt, vanwege punten van herkenbaarheid. Al prijs ik me wel gelukkig dat ik nooit de kant van alcoholisme (of andere verdovende/roes middelen) op ben gegaan om de zware gevoelens te verjagen. Maar het verloren zien gaan hebben van mooie toekomstdromen en daar niet zo de weg uit terug vinden, heel herkenbaar helaas. En toch brengt dit me er niet toe de film hoger te waarderen, ook al speelt Ben Affleck (heb hem nooit slecht gevonden trouwens, in tegenstelling tot vele anderen) het aardig. Maar goed, een 3-punter is geen slechte score, toch?

stem geplaatst

Eigenlijk was ik niet in de mood voor een film met dergelijke onmacht als hoofdtoon. Vind het wel knap geacteerd van Vicky Krieps, en het doet je uiteraard stilstaan bij "wat als het mij overkomen zou?" 'k Zou me ergens ook in de echtgenoot willen inleven, maar dat lukt moeilijker, aangezien op mijn levenspad een "tot de dood ons scheidt" er nooit echt heeft ingezeten. Integendeel, ik werd deels verlaten omdat ik niet voldoende gezond bevonden werd door de partner waarmee ik plande oud te worden. Dus in die zin voelt dit soort film dan ook wel nog als die extra uppercut, maar goed.

Al het persoonlijke opzij zettend, is deze film zeker wel een waardevol kijkstuk, al gebeurt er heel weinig en loopt het dus tergend langzaam. Al is dat wellicht ook wel wat om het voor de kijker allemaal te laten bevatten en indalen. Het einde vind ik persoonlijk wél passend, en ook hoe ik voelde dat het zou lopen.

'k Dacht eigenlijk een 2,5 te geven, maar denk dat 3* toch meer de film naar z'n verdienste waardeert.

Ik heb het normaal niet zo voor misdaadfilms, maar deze blijft toch geniaal van opzet, en plaats ik toch nog een eind boven Pulp Fiction. Voelt wat als een sterk verfilmd toneelstuk, en dat bedoel ik zeer positief. Sowieso wel een kenmerk van Tarantino, een film onderverdeeld in meerdere bedrijven. Reservoir Dogs is een wat aparte soort whodunit, een whodunit in reverse. Een kenmerkend non-lineair verteld verhaal, maar wél samenhangend één verhaal vormend.

Een film ook met slechts een handvol rollen van belang en denk sowieso geen 10 met tekst. Elk van die rollen krijgt zo z'n moment-de-gloire, stuk voor stuk de hoofdrol dragend. Een zeer eenvoudig verhaal ook, maar meesterlijk uitgewerkt. Zit voor mij tussen de 4 en 4,5 in, daar waar ik Pulp Fiction dan eerder tussen de 3,5 en 4 naar beneden afrondend staan heb.

Viel te verwachten dat deze hoog zou scoren, en daar ben ik het toch niet helemaal mee eens.
- Ten eerste is het een sportfilm, en op een enkele na draaien deze alle om succes behalen, hoe dan ook. In bijna al deze films spelen ze mee om de prijzen of winnen ze die ook, en da's hier niet anders. Sinds wanneer is gewoon sporten en daarin je ei kwijt kunnen niet langer voldoende? Voor elk team dat meedingt om prijzen zijn er 90% andere die dat niet doen. Zijn dat dan allemaal sukkels of losers die er beter mee zouden kappen? 'k Meen dat we toch een beetje mogen afstappen van steeds maar die drang om te winnen in sportfilms, of vooral enkel maar dergelijke verhalen te brengen. Vaak dan nog hoe van een team losers een team winners gesmeed wordt door één persoon, de coach.
- Ten tweede betreft het een Amerikaanse schoolsportfilm. Gaan nog een trapje verder, want er hangen universiteits-sportcontracten aan vast, zeker als het sporten samengaat met goede punten op school. En uiteraard gaat het op dat vlak bij aanvang goed mis, maar slaagt één persoon erin om de hele bende ook op dat vlak in geen tijd naar een pakken hoger niveau te tillen (alsof dat überhaupt kan in zo'n laatste maanden voor het afzwaaien). Ook daarin is deze film nogal een dertien-in-een-dozijngeval.
- Ten derde toont deze film een coach die blijkbaar enkel maar respect en luisteren af kan dwingen door militair hard op te treden, als een drill sergeant jongeren te kraken zoals bv. ook de dirigent in Whiplash en laat de film denken dat dit nodig is om jongeren, of zulke jongeren zoals daar in Richmond, in het gareel te krijgen. Ook al dwingt hij uiteindelijk vooral veel respect af, zowel van z'n jongens als van de hele community op het eind. De epiloog met nog korte uitsmijter dat ook al wonnen ze niet het staatskampioenschap er een handvol spelers wél naar de universiteit trok moest er uiteraard nog bovenop.
- Ten vierde zit je met het gegeven van zwarte jongerencultuur, en hier en daar een verdwaalde latino. Jongeren die worden afgebeeld als bijna bij voorbaat een vogel voor de kat. Gooi daarbovenop nog een subplotje van een tienerzwangerschap, om die subcultuur van een leven lang in het sukkelstraatje en/of ghetto nog een beetje extra kracht bij te zetten.
- Ten vijfde, de stukjes ontsporing erin met hoe kan het ook anders weer een vette party met gestoei, drank, ..., toch hun getekende contract niet nalevend en een stukje (al moet ik daar credits geven, geen fel overdreven) criminaliteit.
- Ten zesde, maar dat is uiterst persoonlijk, het is een basketbalfilm. Yek, wat een sport.

Nu, allemaal goed, dit kan werken in de V.S., en gezien het op waargebeurde feiten gebaseerd is, zal het dit ook wel doen. Maar zelf ben ik totaal geen fan van hoe hun cultuur en ZEKER in sport en scholen tot bij ons komt. En aangezien 90% van de sportfilms uit Hollywood komt en wij Hollywood-films in het westen met de paplepel ingegoten krijgen... Nu geef ik de film zelf nog wel een aardige 3*, want een miskleun is het uiteraard ook niet, met best sterke stukken erin. Maar als sportfilm is hij gewoon bagger (qua verhaal, niet qua beelden, want dat zat wél goed), en als schoolsportfilm zo clichématig dat ik er gewoon niet lyrisch over zijn kan. In mijn ogen dus een overrated film! Enkele van de zeldzame ECHT goeie stukken waren voor mij het betoog (of meerdere betogen) van coach carter tegen de schooldirectrice en toen hij de jongen die net getuige was van een schietpartij opving, in hoe hij dat deed.

Ik was dan minstens even veel gecharmeerd van Champions (2023), met Woody Harrelson in een heel andere basketbalcoach-rol, een film die een heel pak lager scoort. Ook al gaf ik die film uiteindelijk ook maar 3*. Sportfilms en dan vooral Amerikaanse, zullen voor mij gewoon maar zeer zelden hoog scoren. Koppel daar dan nog het clichématige "schooltuig moet worden heropgevoed" element eraan en het moge eigenlijk een wonder heten dat ik nog boven de 2,5 uitkom. Dus een 3*, zij het dan on the buzzer.

stem geplaatst

Dit soort films zijn gewoon echt wel m'n ding. Bij momenten wel over-the-top, dat had niet zo gehoeven, maar de originaliteit maakt heel veel goed. Alleszins een pak vermakelijker dan al die dertien-in-een-dozijn films, en dan durf ik wel al eens een oogje dicht te knijpen voor een paar mindere elementen links en rechts. Zonder die zaken had ik deze dan ook nog hoger gewaardeerd. Maar zoals hij is toch zeker een 3,5 à 4, met afronding naar boven toe.

Had hier minder van verwacht, gezien de vele halve sterren. Nog een redelijk Godzilla-achtig verhaal, af en toe best leuke scènes en wat ragfijne humor, en je krijgt er een nog jonge Sydney Sweeney bij op de koop toe (al is het wat stom dat de op dat moment 15/16-jarige Sweeney een meisje van 12 dient te spelen). Al té kwalitatief is dit uiteraard niet, maar wel nog best vermakelijk en lekker goor bij momenten.

Wat spinnen onder meer akelig maakt, is dat de kleine exemplaren overal onder en op kruipen. Dan zijn ze zichtbaar, en plots zijn ze weer zoek. Dat voordeel heb je dan wel met van deze joekels van spinnen, ze kunnen amper ergens onder of tussen. Maar ze spinnen wel een uit de kluiten gewassen web en hebben kaken en (blijkbaar) messcherpe poten om U tegen te zeggen. Maar goed, ook die vallen dus te mollen.

Aan mij is geen western-liefhebber verloren gegaan. Wel kreeg ik de liefde voor Bud Spencer en Terence Hill als kind reeds te pakken. Deze film nu dan ook al zeker voor de derde keer gekeken.

Het leuke eraan vind ik de mix van Western met Komedie, wat het allemaal toch iets beter te verteren maakt. En toch kan ik hier geen topscore aan geven helaas. Daarvoor wisselen de leuke stukjes te zeer af met saaie brok. Dus met enige pijn in het hart een score onder het gemiddelde. Maar wel nog altijd best vermakelijk, zeker voor het genre.

Ik zie hier wat geponeerd worden dat deze toch een wat te misleidend hoge score krijgt, en toch zijn er sindsdien 4-en, 4,5-jes en 5-en voor blijven komen zo nu en dan. Moet toch zijn dat er iets in zit dat deze film verheft boven de gemiddelde gijzelingsfilm. Want dat is deze film uiteindelijk uiteraard.

Is het omdat het binnen het eigen korps te zoeken valt? Is het omdat de gijzelnemer zelf een onderhandelaar is en daardoor de blauwafdruk van zo een procedure kent? Is het omdat hij er zelf een andere onderhandelaar bijvraagt en deze standoff enigszins wild-west-gewijs een koele-kikkers-sfeertje creëert? Om nog andere redenen?

Geef hem zelf niet hoger dan een 4 omdat hij toch net wat lang is, en vooral ook omdat ze Adam Beck wel heel verdacht willen laten overkomen (fungeert uiteraard als red harring. Met dat personage heb ik althans de grootste moeite, aangezien die o zo vaak wel heel graag en ijverig Danny wil uitgeschakeld zien om dan aan het eind toch niet erbij betrokken te lijken. Maar afgezien van lengte en die te nadrukkelijke misleiding een uitmuntende actiethriller die alle lof verdient, wat mij betreft.

stem geplaatst

"Fly there, drive back."

Waarom dient een Nederlandse door te gaan als Oost-Duitse? Omdat Duitsers en dan vooral die uit het destijds communistische oosten een beter stereotiep vormen om door te gaan als vals spelend moorddadig kreng? Dat vind ik er dus wel wat een minpunt aan.

Maar verder, een sterke boksfilm en meer. Mooie personages, en vooral een sterk einde. Laatste tijd veel boksen en veel Eastwood gezien, en nog gaat het niet vervelen. Het geloof erbij vind ik wat minder, maar goed (en snap ik ook wel nog gezien het thema van euthanasie). Maar toch uiteindelijk wel een 4* waard voor me.

Grappig overigens dat ik lang gedacht heb dat Angelina Jolie hierin de hoofdrol speelde. Tot vandaag nooit een deftige blik op de filmposter geworpen dus.

Oh, en Alice Cooper deed er nog een flinke schep bovenop, en in 't meervoud!
(zalige song trouwens)

stem geplaatst

- What about me? I'm your partner.
- I may have to move fast, and I don't need too much linguine to hold me back.

Ja hoor, Dirty Harry heeft (noodgedwongen) weer een nieuwe partner en de man windt er geen doekjes om hoe hij denkt over overtollige kilo's. Waar in Magnum Force nog een vliegtuigkaping wordt verijdeld, is het dit keer een gijzeling na overval op een drankwinkel met veel eigengereide bombarie en poeha en bijhorend kostenplaatje. Komt ervan als je een cowboy (of is het een oermens?) bij de politie laat werken. Laat me duidelijk wezen, de intro's in deze filmreeks zijn best geweldig.

We schrijven nu 1976, en dus moeten er meer vrouwen bij Moordzaken. Grappig ook om een verbeten Dirty Harry daarin te keer te zien gaan hoe een falende rechercheur zo zijn gevolgen kan hebben voor diens partner. Verder staat deze reeks ook wat garant voor bruut, meedogenloos en psychopathisch geweld, en da's hier niet anders. En dus weer snel toe aan een nieuwe partner, maar niet voor de stervende nog net bij z'n laatste adem hen op het goede spoor kan zetten. Het moge ook niet verbazen wie deze nieuwe partner uiteindelijk wordt (vanwaar ken ik deze vrouw toch? -> blijkbaar van Cagney & Lacey (1982-1988), al zegt deze titel me niets, maar ongetwijfeld nog afleveringen van gekeken als kind).

Leuke opzwepende jazz-deuntjes ook wel bij het trap- en daklopen, trouwens. En gewoon zeer leuke humor, zoals met de bazooka, bij de lijkschouwer ("eat at Luigi's"), in de kerk bij de pastoor met pornosnor ("in the name of God, what are you doing?"), op het bureau ("I'm just talking to ... Jesus Christ!" "Give him my best.") en in de talloze conversaties (zoals rond kogelpatronen en penetratie). Mogelijks is deze voorlopig de minste uit de Dirty Harry reeks die ik al zag, de film zakt in het tweede deel helaas wat in en de slechteriken worden gaandeweg van wat minder kaliber, maar toch nog altijd voldoende voor een 3,5, net als de andere. Vooral dan omwille van het eerste uur. Gewoon best een leuke filmreeks.

Vroeger was alles anders, en daarom zeker niet beter. Destijds kon het nog zonder al te veel verpinken dat een 24-jarige man zich inliet met een puber van 14. Pas op, dat zal ongetwijfeld nog gebeuren en zelfs met grotere leeftijdsverschillen dan dat. Alleen nog maar in eigen omgeving bv. geweten van een 20-jarige met een 50-plusser en toen ik tiener was meerdere 16-jarigen met 40-plussers, een 14-jarige met haar zowat 25-jarige leerkracht, ... Maar daar zeg ik het ook, toen ik jonger was... ook toen baarde dit nog niet zo veel opzien dan nu. Nu, Elvis was jong nog wel enkele generaties voor de mijne, dus toen zeker zal het denk ik nog niet al te veel beroering hebben gebracht dat hij zijn pijlen richtte op de dik 10 jaar jongere Priscilla. Oké, er wordt wel een vraagteken bij geplaatst door haar ouders, maar een over-mijn-lijk mentaliteit komt toch op geen moment aan bod.

Dit gezegd, het was wel interessant om het leven door de ogen van de jonge Priscilla te zien. Begeesterd door de man waar zovele vrouwen om in zwijm vallen, maar tegelijk ook jong uit de eigen vertrouwde omgeving geplukt en dus nogal een eenzaam bestaan, met haar wereldster constant op filmsets (en/of tournee?). Ze wordt dan nog geconfronteerd met verhalen van Elvis en andere diva's in de pers. Het moge duidelijk zijn dat Elvis uit de toen al wat nadagen van zijn carrière zo zijn minpunten had, zoals snel in woede ontstekend, verslaafd aan medicatie en enige controledwang. Toch wel heel anders dan wat uit de film Elvis naar voren kwam. Ikzelf ben van '79, heb de man dus nooit bij leven en welzijn gekend, enkel maar zijn goddelijke status meegekregen met de papfles.

Nu, puur als film blijft Priscilla me iets te braaf en documentaire-achtig. Er had m.i. wat meer mee gedaan kunnen worden. Maar wel nog een nipte voldoende voor Sofia Coppola en crew.

Wel fraai verteld en beetje bij beetje ontvouwt zich het hele verhaal, puzzelstukje per puzzelstukje of moet ik zeggen zandkorrel per zandkorrel? Ik had de hele film helaas wat het gevoel alsof ze zaten voor te lezen uit het boek. Het voelt inderdaad ook veeleer als een film van enkele decennia eerder, en waarom weer zo een episch lange zit? Had deze geen prijzen gewonnen, hij zou snel in de vergetelheid zijn geraakt. Niet bepaald om duimen en vingers bij af te likken, wat Caravaggio wel met me eens zal zijn.

Was wel nog leuk om Sayid uit Lost te zien, toch een klein decennium voor die eilandserie.

Eigenlijk maar één vraag... waarom zijn de Garrity's meer dan anderen? En waarom gedragen ze zich ook zo? Lastig om zo dan mee te leven met dit drietal terwijl je het perfect prima zou moeten vinden dat anderen voor hun redding dan het loodje leggen.

Wel een rampenfilm met behoorlijk goed gemaakte beelden, dat dan weer wel. 2,5 à 3.

(reactie op ander bericht)


Sluit ik grotendeels bij aan. Voelt als Mijn Restaurant on steroids met een vleugje Hell's Kitchen eroverheen. Het enerveert je. Heb sowieso ook wat een afkeer van het horeca gebeuren met al dat opgeblazen gedoe, dus dat helpt er niet aan.

Anderzijds, als film wel knap gedaan. Ook altijd wel meeslepend, zo'n one-takes. Maar Adolescence pakte me toch pakken meer, zeker dan de aflevering met het bezoek van de therapeute.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Bij momenten zeer grappige subtiele humor. Vond vooral het slotpleidooi sterk, als de vraag wordt gesteld of mensen die door zo'n humanoïde partner rond alles bevestiging en erkenning krijgen nog wel in staat zouden zijn tot contact met andere mensen? Verder snijdt deze film net als onder meer de Zweedse serie Äkta Människor interessante onderwerpen aan:
* kan en mag een humanoïde wel de plaats innemen van een mens om menselijke eenzaamheid tegen te gaan?
* dienen zulke robots ook bepaalde rechten te krijgen, en een effectief onderdeel van de samenleving te vormen?
* maakt een immer aanpassende naar je pijpen dansende robot überhaupt gelukkig, of heeft een relatie net wat frictie, tegengas en imperfect mens zijn nodig?

Ja, voor mij best een hoog scorende 'kleine' romantische sci-fi komedie.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vond dat hier nogal Marina achtige stukken in zaten. En dan nog een Rocco ook. Gek dat ik deze film nu pas voor het eerst keek. Het lag me allemaal wel. Had er 3,5 voor klaar staan maar het slot waarbij de rijke weduwe een stukje toneel opvoert om de jongen zijn papa terug bij zijn mama en gezin te doen krijgen, ook al zag ze die man zelf wel zitten, doet me er nog een halve ster aan toevoegen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

"Tot straks."

Het Afscheid is wat een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen in het verleden en heden (tijdens een druilerige week waarin het steeds licht lijkt te regenen) van hoofdfiguur Pierre Wesselmans waarin afscheid centraal staat. Al te veel spanning zit er niet in de film, maar het beklijft allemaal wel door sfeerschepping, en gaat gepaard met een zekere kunstzinnigheid en voelt wat experimenteel. 'k Vond Meeuwen Sterven in de Haven wel net iets sterker, want hier miste ik nog net iets meer context om de zwaarmoedigheid om het getormenteerde verleden nog wat beter te kunnen plaatsen. Maar 't moge duidelijk zijn dat we op dat moment nog maar 2 decennia na WO II zijn en het juk van de oorlog nog zo over alles heen hangt en dat een zeeliedenbestaan sowieso een apart leven inhoudt.

Opvallend vond ik de 2 tegenovergestelde uitspraken van het meisje in de bar [gespeeld door Marlene Edeling] die stelde "dat het makkelijk is om te houden van een ander" en de vrouw van Pierre [mede-hoofdrolspeelster Petra Laseur] "dat het moeilijk is om te houden van iemand." Het stukje met de speelgoedrevolver wat de tweede keer tot een hartaanval leek te hebben geleid vond ik maar iets vreemds.

De flashbacks naar best wel zeer bijzondere gebeurtenissen uit het verleden (bv. toen Pierre gevraagd werd een legerplunje aan te trekken om als zoon van een stervende vrouw waarvan het hele dorp behalve de moeder wist dat hij sneuvelde aan haar sterfbed te verschijnen) mochten me iets meer worden uitgewerkt. Nu werd het even aangehaald en waaide het alweer weg, en zo werden we als kijker ook nogal geconfronteerd met afscheid nemen en loslaten, een sterven zonder doodgaan, al 2 decennia na de Grote Dood. Dus mogelijks had het een bedoeling.

Bijpassende song:
Lacrimosa - Tränen der Existenzlosigkeit
Bereit zu sterben
Bereit zu verfallen
Bereit mich selbst zu vergessen
So wird keine Träne fließen
So wird keine Seele trauern
So hat es mich nie gegeben!

stem geplaatst

Schild en Vriend

Wat een plechtstatig toneel. Zeker bij zij die leefden als God in Frankrijk. En op de zolder waar de achtergebleven familie Breydel zich had schuilgehouden (wel een aangrijpende scène). Je zou als broer en zoon van voor minder de geschiedenis in willen gaan, want als het van de acteerprestaties van de familie af moest hangen...

Wel nog bewonderenswaardig hoe je in 1984 een film gemaakt kreeg die eruitzag alsof het zich bijna 700 jaar eerder afspeelde. En handig dat de Nederlandse acteurs de Fransen nogal voorstelden, zij staan met hun suderans en marechaussee er van nature het dichtst bij. Nee, zonde ergens dat er niet gewoon Frans werd gesproken door de vaudeville. Il faut le faire!

De veldslag aan het eind is het summum van de film, een leuk stukje reenactment zeker met de ridder én paard gehuld in blinkend goud met bijhorend mysterie achteraf (alleen wat jammer dat het voor ons kijkers nog werd uitgeklaard), en de aftermath vol lijken, dode paarden en gereutel van zwaargewonden en spartelende gewonde dieren (dat laatste wel hard om zien), maar kan de film tegen dan niet meer zo redden. Al delibereer ik hem graag nog net.

Wat een leger aan bekende acteurs kwam ook weer de revue gepasseerd. Kan ook moeilijk anders gezien het massa-epos. Ook daar nog wel een pluim voor, weinig films uit de lage landen die ooit zo een epos-verfilming deden. Het was eens iets anders. Dus wil ik hem ook niet te zwaar afbranden, een 3-tje. Voor het slotakkoord wil ik gerust 4 geven, maar het eerste uur was me hooguit 2 waard. Per slot van rekening werd er naast een film ook een mini-serie van 4 afleveringen van een 50-tal minuten ingeblikt. Die heb ik als kind wellicht ooit nog op tv gezien, ik heb zo het vermoeden dat die iets meer waarde kan hebben.

En nog leuk ook om te vernemen vanwaar de naam Guldensporenslag gekomen is. Nooit geweten.

Ik heb het niet drooggehouden. Meermaals. Sowieso al een interessante film gezien het onderwerp van de Adventure Race, en dan al de emoties er nog eens bij rond de hond. Wat mij betreft een heel mooie sportfilm, een beetje vergelijkbaar met The Art of Racing in the Rain. Die vind ik ook geweldig. Iets te veel clichés wel hier en daar en daarom dus geen perfecte score. 4,5 is misschien ook wel aan de hoge kant, maar een topper vind ik het sowieso. Deze moet ik alleszins vlug ook aan de kinderen tonen.

Net als in de eerste veel gepalaver onderbroken door even een kort shot van de Megalodons, maar wel een pak onderhoudender qua verhaal. Beelden blijven wel zeer belabberd, al kunnen ze er aan het eind van de film wel nog mee door. Hoe handig ook wel dat de Chinese overlevende zo vloeiend Engels kan. 'k Vond hem alleszins iets beter dan de voorganger, al denken ze daar op IMDb blijkbaar heel anders over.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst