Meningen

'k Heb me gek genoeg in het verleden nooit al te zeer kunnen toeleggen op deze film. Hij stond op, ik pikte wat flarden op, maar dat was het dan. Dus eens besloten om er echt voor te gaan zitten, maar moet eerlijk bekennen dat het nog steeds niet zo evident was om de aandacht erbij te houden, en werd er halfweg een lange pauze genomen.

Hij begint nochtans zeer interessant, uitzoekend of mensen van robots kunnen houden, nadat robots al succesvol zijn geprogrammeerd om van mensen te houden. We zien in het verhaal dan ook een koppel schoorvoetend robot David in hun midden opnemen, nadat hun eigen zoon Martin ziek werd. Martin wordt miraculeus beter en met de twee zoontjes samen onder één dak, één echte en één mechanische, ontstaat er een 'broeder'strijd om de liefde van de ouders en zelfs om de mechanische teddybeer Teddy. Waarbij Martin allerlei middelen zoekt om David in diskrediet te brengen (waaronder een pluk haar van mama Monica knippen, die bij Teddy belandt), wat uiteindelijk ook lukt.

Omdat David inmiddels ingesteld werd, kan hij in principe enkel nog worden teruggestuurd voor vernietiging. En omdat 'moeder' Monica dat niet over haar hart krijgt, besluit ze hem te dumpen in het bos, met de teddybeer hem gezelschap houdend. Wat volgt is een zoektocht van David naar de blauwe fee uit het verhaal van Pinokkio om hem in een levend jongetje om te toveren en zo met Martin mee te kunnen dingen om de liefde van mamlief.

Samen met andere robots komt David op een soort circus/gladiatorenvermaak terecht, waar robots op tal van manieren worden vernietigd. Met gigolo Joe ter steun weet hij te ontsnappen aan vernietiging, en na een bezoekje aan Dr. Know (James Bond krijgt ook zo z'n hommage ) krijgt hij van Joe te horen dat mensen maar houden van wat robots voor hen doen, en dat ze de fout begingen van robots te slim, te snel en te talrijk te hebben gemaakt. Hierin ligt dan ook de crux van de hele film, zou je denken. Maar vanaf dan gooit Spielberg het over een heel andere boeg. Het lijkt zelfs wat alsof tot hier het Kubrick-stuk liep en Spielberg het vanaf dan verder invulling gaf.

Er volgt dan nog een hele trip, want samen met Joe vliegen David én Teddy naar het onderwater gelopen Man-hattan (steeds inclusief koppelteken geschreven), normaal verboden terrein voor mecha's zoals hen. Het is een knap familiaal sprookjesachtig (doet me ook denken aan The Wizard of Oz) avontuur vol prachtige beelden, enigszins gek hoe ik er tot nu zo weinig van had opgepikt. In Man-hattan komt David zichzelf tegen (letterlijk), en ook zijn pleegvader, professor Hobby. Ook krijgt hij een hele lijn David-en Arlene-robotten te zien met "at last - a love of your own" op de dozen prijkend. In de onderwaterwereld te Man-hattan waan je je in de Efteling, met "Once upon a time" opschriften, Pinokkio-taferelen en uiteraard de blauwe fee, en dan neemt een vertelstem het over en verwatert de film naar mijn gevoel iets te zeer.

David komt dan nog in contact met wat buitenaardse wezens lijken maar eigenlijk een verdere evolutie van A.I. robots moeten voorstellen, nadat hij 2000 jaar bevroren raakte. En daar komt de pluk haar dan boven water, want daarmee valt de inmiddels al lang overleden Monica mee te reproduceren, zij het slechts voor één dag. Wat de cirkel min of meer rond maakt. Er volgt ook nog een filosofisch slotbetoog rond menselijke ziel, geloof, kunst en wetenschap, ... en de vertelstem rondt het af.

Alles samen een wel heel uiteenlopend magisch geheel, mij iets te feeëriek allemaal. Maar sowieso wel een hoogwaardig verhaal en mooi gefilmd, dus verdient ie wel iets meer dan de al bij al vrij lage waarderingen die deze film kreeg. Voor mij zit hij wat tussen de 3,5 en 4 in, maar neig toch meer naar 4* uiteindelijk. Zeker omdat het uiteindelijk een familiefilm is met dieper liggende betekenissen waar je ook als volwassene mooie dingen uit kan halen.

- Björn, dat is wel een populaire naam in Zweden, niet?

- Ja, er wordt elke minuut wel eentje gebjorn.

85% belastingen, jeminee. Gimme gimme gimme money, money, money. En dan de nuchtere reactie "Dat is ok. Geld is niet alles." Ze stijgen zo mogelijk nog meer in m'n achting. Als metal-liefhebber moet ik bekennen dat ik wel een zwak heb voor ABBA zowel als het songfestival als guilty pleasures (heb er nog wel, zoals Army of Lovers en East 17 bvb). Er zijn ook aardig wat metal-covers van ABBA-songs, zelfs heuse metal-coverbands. Metal-bands met hoog ABBA-gehalte zijn bvb: Amberian Dawn (love them), At Vance, Metalium, Yngwie Malmsteen, Afterworld, Sinergy, Helloween, ...

Leuk ook om de band Chic voorbij te zien komen. Uiteindelijk kan je wel wat stellen dat door niet meteen al te zeer gewaardeerd te worden in de V.S. een nog grotere status er aanvankelijk wat bij ingeschoten is. Maar na enige tijd toch volop in de armen gesloten en the winner takes it all. Wat een hit list hebben ze ook. Je kan er met gemak een 20-tal opsommen, en er zijn er nog zo veel meer. En vroeg of laat kent elk succes wel wat z'n Waterloo, da's niets om "mamma mia" voor te roepen of een SOS uit te zenden. So I say "thank you for the music."

Herziening van Abigail, die ik bij een eerste kijkbeurt 3,5* gaf. Dit soort films kijkt natuurlijk anders met enige voorkennis. Ben dus des te blijer dat ik toen van niets wist. Maar ook met de voorkennis van wat komen gaat, blijft hij de moeite om te zien. Meer nog, ik zou er bijna 4* voor veil hebben, ware het niet dat het op de duur me allemaal wel te bloederig werd, en de film mede daardoor in het laatste half uur m'n aandacht wel wat kwijt raakte. Maar de 3,5 blijft zeker staan!

Haha, da's hier dus net omgekeerd. Het eerste uur van de film vind ik geweldig.

Kinderfilm naar het bekende typetje neergezet door Jim Carrey. Het verder wel zeer irritant joch (vooral een uiterst vervelend stemgeluid) doet het eigenlijk niet eens zo onaardig om als zoon van door te gaan. Z'n vader was in voorgaande films overigens niet veel minder irritant. Wel stapelen de belachelijkheden zich nogal op en is het gewoon niet echt voer voor volwassenen. Echt een film voor 6 à 12 jaar. En die zullen er nog wel pret aan beleven. Voor 18+ zou ik zeggen, een 1. Maar aangezien dit duidelijk niet het doelpubliek is, kan ik er wel nog 2* aan kwijt.

Integere prent met twee karakterspelers in de hoofdrol. Wat me echter niet zo helpt, is dat ik beide personages niet al te sympathiek vind. 'k Snap dat de klok tikt op die leeftijd, maar om dan meteen na de dood van iemands partner te gaan eisen dat diegene zich zonder veel rouwen in wat nieuws dient te storten, een beetje uit boosheid om de verloren jaren en dingen die vroeger gewrongen hebben... Het kwam daardoor bij mij ook niet zo erg over als een heropflakkerende oude liefde, maar eerder een soort van opportuniteit die zich na vele jaren weer stelde.

Los daarvan zeker geen misse film, maar niets wat de doorsnee overstijgt, op misschien muzikale stukjes na. Vooral bij de aftiteling.

Every man needs his space.

M.i. gaat deze film nog niet half om een ruimteverhaal, maar bovenal om een levensreis, het herwinnen van nieuwe moed door het krijgen van antwoorden op vragen in een gebroken vader-zoon relatie, spelend rond erfelijkheid, hechting en zingeving, en buigt zich verder over de filosofische vraag van het al dan niet bestaan van buitenaards intelligent leven, daarbij vooral meegevend dat we meer onze eigen verwoestende aard dienen te vrezen dan eventueel buitenaards leven. Ofte "of we zijn niet alleen in het universum, of we zijn dat wel, en beide mogelijkheden zijn even angstaanjagend" - Sir Arthur Charles Clarke (gekend van onder meer 2001: A Space Odyssey).

In die zin best boeiende thema's vermomd als een epische post-apocalyptische sciencefiction. Het probleem is echter dat het één en ander onvoldoende diep uitgewerkt wordt voor zo een film (bv. relatie tussen Roy en diens ex, Liv Tyler's rol had wat meer mogen worden uitgewerkt) en het evenwicht soms wel wat zoek was. En me net iets te zeer een religieuze insteek.

Deze opende nog wel interessant, met Wednesday die een spraakmakend school-wetenschapsproject ineen stak, maar bij de Route 66 achtige trip doorheen de U.S. die erop volgde werd te weinig de typische morbide zwartgallige sfeer opgezocht, en gewoon te zeer de meest iconische toeristische trekpleisters. Daar had meer in gezeten. En het bijverhaal van de al dan niet verwisselde baby's viel toch ook magerder uit dan had gekund. Cousin Itt is me ook meer een Minion dan het gekende Addams personage. En de oma... waarom zat deze eigenlijk überhaupt in het verhaal?

Best een matige uitwerking. Ik vind de animatiefiguren niet al te goed gemaakt, maar het meest storende element was toch wel de voor zo'n film veel te hippe muziek. Verder ook geen al te sterk verhaal. Maar het meest geinige aan Addams Family producten zijn uiteraard de eigenzinnige personages. En deze richt zich duidelijk in de eerste plaats op kinderen. Zij keken dan ook met veel plezier. Voor volwassenen is het toch wat minder.

"Tot straks."

Het Afscheid is wat een aaneenschakeling van verschillende gebeurtenissen in het verleden en heden (tijdens een druilerige week waarin het steeds licht lijkt te regenen) van hoofdfiguur Pierre Wesselmans waarin afscheid centraal staat. Al te veel spanning zit er niet in de film, maar het beklijft allemaal wel door sfeerschepping, en gaat gepaard met een zekere kunstzinnigheid en voelt wat experimenteel. 'k Vond Meeuwen Sterven in de Haven wel net iets sterker, want hier miste ik nog net iets meer context om de zwaarmoedigheid om het getormenteerde verleden nog wat beter te kunnen plaatsen. Maar 't moge duidelijk zijn dat we op dat moment nog maar 2 decennia na WO II zijn en het juk van de oorlog nog zo over alles heen hangt en dat een zeeliedenbestaan sowieso een apart leven inhoudt.

Opvallend vond ik de 2 tegenovergestelde uitspraken van het meisje in de bar [gespeeld door Marlene Edeling] die stelde "dat het makkelijk is om te houden van een ander" en de vrouw van Pierre [mede-hoofdrolspeelster Petra Laseur] "dat het moeilijk is om te houden van iemand." Het stukje met de speelgoedrevolver wat de tweede keer tot een hartaanval leek te hebben geleid vond ik maar iets vreemds.

De flashbacks naar best wel zeer bijzondere gebeurtenissen uit het verleden (bv. toen Pierre gevraagd werd een legerplunje aan te trekken om als zoon van een stervende vrouw waarvan het hele dorp behalve de moeder wist dat hij sneuvelde aan haar sterfbed te verschijnen) mochten me iets meer worden uitgewerkt. Nu werd het even aangehaald en waaide het alweer weg, en zo werden we als kijker ook nogal geconfronteerd met afscheid nemen en loslaten, een sterven zonder doodgaan, al 2 decennia na de Grote Dood. Dus mogelijks had het een bedoeling.

Bijpassende song:
Lacrimosa - Tränen der Existenzlosigkeit
Bereit zu sterben
Bereit zu verfallen
Bereit mich selbst zu vergessen
So wird keine Träne fließen
So wird keine Seele trauern
So hat es mich nie gegeben!

Ik geef 'm 3,5* en heb hier drie nukkige zoontjes die menen dat zo'n film niet onder de 4 krijgen mag. Het einde is me wel veel te abrupt, maar verder wel een unieke coming-of-age film en een bijzondere survival-film. Dat er een van hun planeet afkomstig creatuur moet overwonnen worden, is wel aan de flauwe kant, maar de rest van de tocht tot dan vond ik toch zeer vermakelijk.

"What the caterpillar calls 'the end', the rest of the world calls a butterfly."

De term techno-sapiens, hopelijk gaan we die niet echt in gebruik nemen. De film gaat uiteraard over meer dan een kapotte robot. Hij speelt met de vraag of menselijkheid wordt bepaald door je DNA of door hoe je verbinding maakt met anderen en je omgeving? En het behandelt uiteraard ook rouw en omgaan met verlies, en dan misschien meer bepaald het verlies van een gezinslid. Plus hoe het wegvallen van Yang de ouders doet beseffen hoe veel ze aan hem hadden overgelaten wat de opvoeding van hun geadopteerde dochter betreft. En misschien vallen er nog wel dingen uit te halen. Ondanks de interessante onderwerpen, kon de uitwerking me uiteindelijk maar matig boeien.

Wat gek... De titel sprong me enorm in het oor, de korte synopsis klonk ook zeer bekend, en toch bleek ik nooit eerder één minuut van deze film te hebben gezien. Ik vermoed dat ik destijds op het punt moet hebben gestaan om deze te gaan kijken en het er niet van gekomen is, en kort daarop volgden nagenoeg tien magere filmjaren voor me. Maar goed, uitstel is geen afstel gebleken. Maar daar waar ik dacht te kunnen gaan zitten voor een wonderbaarlijk sprookjesachtig verhaal, was het toch allemaal net iets minder dan ik me had ingeschat. Blake Lively ten spijt, want zij is altijd wel een sprookje om te aanschouwen. Eens te meer ook hier als Adaline, niet te verwarren met Aladdin.

Niet dat de film veel verkeerd doet, maar al te veel drama en spanningsboog zit er niet in. Ik vind het qua thema enigszins aanleunen bij een film als The Curious Case of Benjamin Button (2008), maar die film geef ik gewoonweg 4,5*. Uiteraard is het nu ook weer niet te zeer als twee druppels water, en is het gegeven uit deze film nog best origineel (About Time (2013) zag ik denk ik nog niet), maar 'k had er denk ik toch wat hogere verwachtingen van. Er kan zo meen ik wat meer mee worden gedaan. Het is me nu wel wat een film die zich voornamelijk op vrouwen lijkt te richten. Maar goed, wel nog steeds een voldoende voor me, en dus 3*.

Hey, Antwerpen. En aandacht meteen ook weer weg, want deze film kan zich overal afspelen.

Dit soort B-films zijn vaak zeer ingezoomd gefilmd. En één bepaalde scène wordt vaak een kwart tot halve film gerokken. Veel gepraat en rond de pot gedraai ook. En vooral, niet boeiend.

Ik merk dat velen toch wat minder hoog oplopen met deze Alien-telg. Zelf stoort het me ook wel lichtjes dat het weer zo'n film is vol zeer jonge acteurs, op een enkele met AI vormgegeven android na. Maar eens je je daar over kan zetten, toch wel een knaller. En laat ons wel wezen, mensen dienen in zo'n films toch maar als voer. Wie graag meer band met personages ontwikkelt, raad ik graag aan toch minder horrorfilms te kijken dan. Genoeg andere genres om daarin je gading te vinden.

Wel bij momenten zeer donker, wat thuis op de buis dan wat minder overkomt. Al heb ik nu ook geen top-filminstallatie. Dat kan ik dus de film niet zozeer aanwrijven, dan wel dat ik hem niet in de bioscoop zag en maar eens dien te investeren in wat meer filmbeleving. Alien: Romulus is me niet de beste uit de Alien-franchise, maar voor de meeste moet hij toch niet onder doen, voor me. Het zwakste wat ik van Alien zag (AVP-spinoffs niet meegeteld), was de recente miniserie.

Sterk en zwaar dramatisch waargebeurd verhaal, en uiteindelijk een onderhoudende film erover. Mogelijks zou ik deze 20-30 jaar geleden wel nog 3,5* uitgedeeld hebben, maar hedendaags is hij me vooral wat aan de lange kant. Krijgt wel nog steeds een voldoende van me, al was het maar om de psychologische aspecten die aan bod komen.

Bij deze is het nu klaar... ik ben afwijkend! Al dan niet puur.

In tegenstelling tot algemene waardering, vind ik dit de beste van de drie Divergent-films. De eerste vond ik ook nog behoorlijk, maar zat me iets te zeer in het vaarwater van The Hunger Games. Een zoveelste dystopie waarin jongvolwassenen onderling strijden en de hoofdfiguur elke eliminatie weet te overleven. Het is me net iets meer voor jongere filmliefhebbers, tieners en adolescenten. Insurgent vond ik een afzwakking, zij het met interessante vertakkingen in het verhaal. En in dit derde van oorspronkelijk vier bedoelde delen krijgen we een heel andere wereld, met veel visueel boeiende landschappen, machines, voertuigen, al dan niet geïdentificeerde vliegende objecten, ...

En ook, een verhaal dat vele dingen een plaats geeft, met de introductie van enkele interessante nieuwe personages. Bij een verfilming van een boekenreeks is dit uiteraard verdienste van de auteur, niet regisseur. Wel vond ik Allegiant part 1 wat afgeraffeld overkomen. Mogelijks doordat nog een part 2 voorzien was? Jammer dat box offices zo bepalend zijn voor waardering en al dan niet nog verdere delen, want helemaal af voelt het nu niet. Ik zie overigens in Shailene Woodley wat Jodie Foster trekken, maar misschien ben ik daarin ook wel afwijkend.

Ik vond het in ieder geval een verrassend leuke verderzetting en helaas dus ook afsluiter van de Divergent-reeks, want ik had me verwacht aan een film die ik ternauwernood diende te delibereren en kreeg een film die me deed verlangen naar meer. Maar daarvoor zou ik me dus tot de boeken moeten wenden.

You've got to stop thinking about your ex and think about the X.

Haha, lachen is ie. De CGI is bij momenten bij de meest belabberde die ik ooit zag en de snoodaards acteerden wel zeer amateuristisch (zeker die ene die op het laatst in de pick-up bleef zitten). Wel nog cool hoe enkele en de krokodino eraan gingen. Al was het aan de andere kant dan ook weer wat dom dat de redding kwam van een personage waarover enkel nog maar werd verteld en die we nooit eerder in de film zagen. Dit vind ik nog de grootste no go.

Ik vond Swamp Shark iets beter alleszins, die gaf ik zelfs 2 sterren.

Wel nog 2 leuken filmverwijzingen in deze film:
- Free Willy: wanneer de krokodino over de hoofden van personages springt.
- Apocalpyse Now: "I love the smell of fresh gator bait in the morning."

Dat voorval op de brug!

Nu heb ik deze film in het verleden altijd al een leuke thriller gevonden, en da's nog steeds zo. Voor mij iets beter dan Kiss the Girls, die ik 3,5 gaf. 4* is misschien aan de hoge kant, maar krijg het ook niet over m'n hart om Kiss the Girls te gaan verlagen naar 3*. Beide 3,5 is uiteraard ook een optie. Op tien zou ik ze 7 en 7,5 geven.

Er zou trouwens geen link zijn met Along Came a Spider (1970).

Als kind nog vaak naar Alvin en z'n Boefjes (zoals het in het Nederlands gekend stond) gekeken, als jongvolwassene dan ook enkele van deze live action films gekeken en vond ze toen wel knap gemaakt. Nu nagenoeg 20 jaar later vind ik het eerder matig, maar dit soort films zijn dan ook gericht op een jonger publiek, en de kinderen smaakten het wel.

Verrassend. Normaal heb ik weinig met dit soort CIA-contraterrorisme gedoe. Maar deze sprak me om de één of andere reden erg aan. Tijdens de film bedacht ik me "wedden dat deze een pak minder scoort dan pakweg The Bourne Identity?" En na de film dan gezien hoe laag hij effectief scoort. Ik vond de actie gewoon enorm goed zitten in deze film. Te beginnen al met een enorm knappe openingsscène. De training bij en door alweer een sterk spelende Michael Keaton mocht er ook zijn. Maar gewoon doorheen de hele film was de actie zeer puik. Misschien heb ik vandaag gewoon een heel andere pet op dan op andere dagen, maar ik vond American Assassin me boven alle verachtingen enorm bekoren.

Voer voor wie een jonge Richard Gere compleet naakt wil zien en hoe ie de vrouwen aan mekaar rijgt, en zo nu en dan eentje volledig het hoofd op hol, wat als gigolo uiteraard niet zo apart is. Moet toch ergens leuk zijn, aan de top staan qua aantrekkelijkheid. Je kan je dan als een volslagen narcist gedragen en nog gaan ze voor je plat.

Net dat is een beetje het probleem voor Julian Kaye. Want als moordverdachte blijkt hij plots op niet zo veel steun te kunnen rekenen om hem uit de penarie te helpen. Het einde vind ik wel apart, dat door zijn toedoen Leon James, weliswaar diegene die Julian er tracht in te luizen, van enkele verdiepingen hoog te pletter stort, maar dat Michelle Stratton hem dan alsnog het broodnodige alibi wil verzorgen (omdat zijn echte alibi voor haar man kiest), zodat hij vrij zal worden gesproken. Ongeacht wat haar te wachten staat, als echtgenote van een vooraanstaand politicus. Eind goed al goed, al zal Leon daar toch eens voor omkeren in z'n (weliswaar wat zelf gedolven) graf.

Het uiteindelijke plot is op zich niet eens zo slecht, maar het gehele verhaal heeft net als Gere bij vele momenten toch amper wat om het lijf. Hij scoort voor mij dan ook net een voldoende.
.
Tack och hej då!

Toch een uitmuntende film die je gebiologeerd doet verder kijken. k Had hem nog nooit heel aandachtig gekeken, bij deze eindelijk rechtgezet. Uiteraard een ietsiepietsie te gemakkelijke ommezwaai, maar anderzijds wel te begrijpen met hoe de gebeurtenissen in het gevangeniswezen hem de ogen opent plus de wens dat broer Danny niet in z'n voetsporen zou treden, ingegeven door zowel de wanhoop bij hun moeder als de oud-leraar die het zonde vindt dat de pientere Derek zo ontspoorde.

Wat leven we toch vaak hier en daar nog in moeilijke omstandigheden met veel onderlinge haat. Blijft ook anno 2026 zo een tristesse. Al hebben we zeker al een weg afgelegd, het kan nog altijd zo veel beter, van allerlei kanten.

Bij herziening een halve ster meer gegeven: 2,5 -> 3.
Vooral om de luchtige manier van vertellen.

Wat een gek boeltje ook om in verzeild te raken. Op een bepaald moment had hij zowel de FBI, DEA, ATF als de staatspolitie achter zich aan, al was dat nu wel wat over-gedramatiseerd voor het verhaal. De ASF (Aviation Sans Frontières, Piloten Zonder Grenzen) ontbrak nog, zeker gezien tijdens het filmen een vliegtuigcrash het leven kostte aan een stuntpiloot en diens co-piloot. Maar je voelde alleszins aan alles dat Seal zelf het er ook niet levend vanaf zou brengen.

De echte Barry Seal gold trouwens als "El Gordo", De Dikke. Ook de naam van een mega-kerstloterij in Spanje trouwens. Niet bepaald waaraan je denkt als je Tom Cruise ziet. Maar goed ja, John Candy was nu eenmaal niet meer beschikbaar. En op zich vind ik Cruise wel goed in zijn rol zitten. "The gringo that always delivers", het zou ook op Cruise van toepassing kunnen zijn.

"Is that Donald Trump's car?"

Zelden was een quote uit de film des te leuker al dan niet onbedoeld beter bij de filmtitel passend dan hier. Van dit soort films zou je verwachten dat ze vlot over de twee uur gaan, maar we moeten het dus stellen met de geleverde speelduur. Veel heeft Patrick Bateman dan ook niet nodig om het potje à la Falling Down (1993) te laten overkoken. Al is er een zeer wezenlijk verschil. Pat Bateman kan je meer vergelijken met een Dexter, maar dan zo mogelijk nog een stukje verknipter want geen 'code' meegekregen om zich aan te houden.

Dit portret van een blik in het hoofd van een psychopaat boeit wel. Er zitten wel wat mindere stukken in, maar de spanning blijft immer onderhuids zweren, met uitbarsting in een zinderend half uur slotgruwel, fysiek en psychisch. Al moet ook gezegd dat het toch allemaal ietsjes minder uitvalt dan je ergens verwacht. Best gek eigenlijk dat ik deze nog niet eerder keek, heb hem denk ik zelfs al zovele jaren in de collectie. Ik meen dat er meer in had gezeten, maar het zou me geen straf zijn deze nog een keertje te kijken. Het ambigue plot dat suggereert dat alles ook zo maar gefantaseerd zou kunnen zijn, zet die deur alvast al meteen op een kier.

"I killed a guy, and I liked it."

Bijpassende songs:
Annihilator - Phantasmagoria
Annihilator - Schizos (Are Never Alone)
Annihilator - Burns Like a Buzzsaw Blade
Megadeth - Killing is my Business... and Business is Good!

Deze film had nagenoeg in de Emmanuelle-reeks kunnen passen, maar dan had hij geen 2 gemiddeld gekregen. Al zijn er wel enkele subtiliteiten die hem verheffen boven die film. Ik vat de film wat samen als jong blaadje valt als blok voor vrouw van middelbare leeftijd. Het zet mogelijks beiden hun wereld op z'n kop, maar daar waar de jonge bereid is over alles tot dan een dikke vette streep te zetten voor haar coup de foudre, zit de andere wel wat in dubio, mede door meeslepend rugzakje.

De hele film lijkt dan ook te hebben toegewerkt naar die slotbeelden van beide dames rondlopend in het museum. Beide zitten onder het juk van een mannenmaatschappij. Mary's rol rond de belangrijke ontdekking van de Ichthyosaurus is haast uitgewist, de vondst werd aan een man toegeschreven. En Charlotte wordt door haar man wat als een bezit behandeld. Verder draagt Charlotte in het museum eerder sobere kledij, als zou ze ermee willen bedoelen "nee, ik wil je niet als een pronkstuk in een gouden kooi etaleren".

Uiteraard zat er ook beeldspraak vervat in de fossielen. Mary een beetje als versteend met opgeborgen emoties. Maar daarnaast ook het geduldig en omzichtig opgraven en blootleggen van de liefde. En de ammoniet zelf met de spiraal als symbool voor graven in het verleden en het herhalen van patronen. Sowieso, ongeacht de uitkomst, is hun herinnering onvergankelijk.

Je kan het einde positief beschouwen, ze zoeken mekaar op in het museum, mekaar toch niet definitief loslatend. Of minder positief, dat ze zich realiseren dat er in het vroeg-Victoriaans tijdperk toch te zeer een maatschappelijke barrière hun liefde in de weg staat. Daar waar dit op zich wel een interessante invulling oplevert, voelde je aankomen dat de film hier naartoe zou gaan, en is het gewoon niet meteen een verhaal dat mij zeer weet te boeien. Eigenlijk vind ik zo vele van dit soort verhalen vaak wel wat identiek. Zo vond ik het wel wat vergelijkbaar met de film Summerland (2020), maar die beviel me een pak meer (4*). Voor Ammonite zit ik op 2,5 à 3. Omwille van de uitstekende actrices nog op 3* strandend.

"Doccie, give it to me straighter than The Fast and Furious Vin Diesel.

When? How? Why? And how long?"

Deze film deed het verrassend goed hier vergeleken bij IMDb. Dit maakte me wel benieuwd, en aangezien hij van Netflix ging maar eens een kans gegeven.

Wat al meteen opvalt... een kleurrijke film met een waaier aan kleurrijke figuren, een beetje zoals de vlag van Zuid-Afrika. En ik trof warempel een charmante warme leuke film aan. Sprookjesachtig ook. En vol zalige oneliners, zoals "Man, it's not even Sunday and you're preeching", "And second rule is you do not talk about the Gathering Club. Capisce?", "Now, straight into the camera, and say 'Supercalifragilisticexpialidocious'", "One man's trash is another man's treasure", "Friendship is more important than revenge", "It always seems impossible until it's done", ...

De film is doorspekt met humor doorheen de tragiek. Neem bv. deze conversatie:

Doctor: "I'll even cross my heart and hope to die."

Angeliena: "That's my job, apparently."

Maar ook bittere ernst:

"I'm not scared to die. But I'm not ready yet."

En dus wordt er nog een wereldreisje afgewerkt. Of althans, getracht dit te doen, want er bevinden zich wel wat hindernissen op die denkpiste. Op zich wel een pad dat menig film al bewandelde. Maar heb het geen enkele met deze mix van pakkend en bemoedigend weten brengen als deze, ondanks vele tranen en ergernissen om de toch wel zware en nare gebeurtenissen.

Er zit daarnaast ook nog een heel nevenverhaal in over een wel zeer gehaaide en egocentrische ziekenhuiseigenaar Dr. Mitchell. Nota bene de plaats waar Angeliena werkte als parkeerwachter. En hoe dit zich ontwikkelt, was best interessant. Vrij kort en luchtig gehouden, maar voor een extra portie strijdkracht zorgend.

Bon voyage, Angeliena. Het ga je goed aan de andere kant.

Hyperactieve animatiefilm, de grapjes worden in sneltempo op de kijker afgevuurd, en sommige zijn echt wel geinig. De kinderen vonden 'm super, zelf vond ik hem eigenlijk ook lang niet slecht. Rating tussen de twee (kids en ik) in.

Als kind mocht ik deze wel, zonder dat ik er echt weg van was. En ondanks de leeftijd van de film vonden mijn zoontjes hem ook best goed tot zeer goed. Dat lijkt me zich te vertalen in een 3,5.

Misschien is de film wel iets meer op meisjes gericht. Ik groeide dan ook op met 5 nichtjes naast de deur wonend en daar stond deze musical geregeld op, herinner ik me. Deze zowel als The Sound of Music werden alleszins haast met de paplepel ingegoten. En moet eerlijk toegeven dat het me wel heeft verrast hoe goed deze de tand des tijds doorstaan.

Trouwens nooit geweten (tot nu dus) dat president Franklin D. Roosevelt enerzijds 12 jaar president was en zelfs een 4e termijn was gestart (enkele jaren erna werd vastgelegd dat een president nog maar maximaal twee keer gekozen mag worden) en anderzijds dat hij aan een rolstoel gekluisterd was door polio, waardoor zijn onderlichaam verlamd raakte. Er zit wel nog een kleine incongruentie in de film. De film zou zich afspelen rond de kerstperiode van 1933 tijdens de Grote Depressie, in het jaar dat Roosevelt dus president werd. Annie zou 10 jaar zijn en later in de film komen ze ook met een (weliswaar valse) geboorteakte aandraven met daarop geboortejaar 1922 (wat de valsheid dus wel wat weggeeft).

Albert Finney verliet ons overigens in 2019 (82j), Ann Reinking in 2020 (71j) en Tim Curry nog zeer recent in 2026 (80j). Carol Burnett als Miss Hannigan is nog in leven, is 93j.

Bijpassende song:
Belgian Asociality - Morregen

Los van de Oscars, die schijnvertoning houdt me al tig jaar niet meer bezig, was dit een wat aparte filmbeleving. Ergens goed, ergens ook niet al te best. En roep aub niet zo, ik heb hoofdpijn. Romantiek zou ik er maar af laten (seks wel, maar is wat anders), maar komisch en tragisch was het wel. Een lach en een traan. Uiteindelijk vind ik het een zeer mistroostige film, met tal van figuren die totaal niet gelukkig in het leven staan, ondanks tal van schijnvertoon, en daarin vind ik de film dus best sterk, en twijfel ik zelfs of ie toch niet meer verdient dan de score die ik hem toebedeel. Het is een film ook vol vluchten in en voor... Maar het hoog ADHD-gehalte en het tieren, bulderen, roepen, gillen, brullen, joelen, krijsen, razen, blèren, schreeuwen en alle kabaal maakte het toch wel wat een vervelend aanvoelende lange zit ook.

Heel sterke uiteenzetting ook van JJ_D. Je kunt de mensen in deze film ergens ook als personificaties zien voor een getouwtrek tussen landen. Al kan je er misschien ook te veel in gaan zoeken?

"How can you lose giant ape?"

Vast huisdecor Eric Roberts was ook weer van de partij, en tot minuut 28 viel deze film nog best te kijken, tot op het moment dus je de Märklin-trein ziet komen afgeraasd. Vond deze alleszins beter dan Megalodon (2018) & Megaboa (2021).

Zoals het op Canvas soms nog WO II lijkt, zo heb ik wel wat de indruk dat ze bij The Asylum nog bij de Koude Oorlog zijn blijven steken. Maar ze beleven daar duidelijk wel plezier met hun mockbusters, in dit geval een Godzilla vs. Kong (2021) van den ALDI. Alleen kijk je zo'n films nu niet bepaald voor het verhaal, en dat is net wat Ape vs. Monster voornamelijk te bieden heeft, heel veel geneuzel. Dus voor de small circle of happy few die Godzilla-achtige films kijken voor de geavanceerde goed uitgebouwde verhaallijnen, die komen hier zeker quasi even goed aan hun trekken. De Abraham-aap en het Gilamonster komen eigenlijk vrij karig in beeld, maar als ze dit doen, valt zeker het Gilamonster nog vrij goed mee qua special effects. En vooral de oude man Rudy Bentz (papa Murphy) vond ik nog best goed acteren.

Eigenlijk toch nog een 1,75 waard voor me, maar 2* vind ik net iets van het goeie te veel, dus ronden we af naar beneden.

"Star Trek of Lenin?" "Mezelf."