Alternatieve titel: The Umbrellas of Cherbourg, 14 september, 22:39 uur
Ik vind mijn score van 2,5 een beetje aan de strenge kant, maar het voelt niet goed deze film een 3 te geven. Ik waardeer veel dingen: ten eerste natuurlijk het muzikale aspect. Deze zoetsappige en geromantiseerde klanken en gezang passen goed bij de sfeer, decor en natuurlijk het tijdperk. Misschien niet persoonlijk mijn ding, maar het werkt goed voor het doel van deze film. Het is duidelijk dat Les Parapluies de Cherbourg goed zijn leeftijd laat merken, maar dat kan ik nog vergeven. Niet een van de meest ingewikkelde of diepgaande films, maar wat het doet, en voor wie het is bedoeld moet ik het wel credit geven. En een film compleet in zang is zeker een verademing, ook al begint het dichtbij het einde een beetje oud te worden. Simpel verhaal (misschien iets té), effectieve sfeer, maar voor de rest niets héél speciaals.
Gisteren voor het eerst gezien in de bioscoop in zijn volledige 4K IMAX glorie. Sowieso een van de mooiste geanimeerde films die ik ooit heb gezien. Krijgt van mij door dat feit al drie sterren. De dystopische 80s cyberpunk sfeer en thema's die voorkomen in de film vind ik zelfs nu erg indrukwekkend en past goed bij het verhaal. Daarbij moet ik wel zeggen dat het duidelijk is dat het verhaal wat de schrijver wilde vertellen met deze film te groot was voor de speelduur. Veel personages en informatie worden razendsnel geïntroduceerd en de film staat geen moment stil. Ondanks dit overhaast gevoel vind ik het alsnog knap dat ze het plot en het verhaal van de originele manga serie in een film hebben kunnen stoppen met een kop en een staart. Het blijft redelijk te volgen, en de sfeer, thema's en animatie maken het voor mij in ieder geval al goed. Beetje Bladerunner gemixt met elementen van 2001: A Space Odyssey. Echt super.
Met hoge verwachtingen ging ik in de kleine bioscoopzaal zitten. Met een beroemdheid als Edward Norton dacht ik dat er niet veel fout kon gaan aangezien ik altijd een fan was geweest van zijn acteerwerk. Jammer genoeg liep ik na de afloop teleurgesteld uit de zaal.
Het begin van de film vond ik veelbelovend. De sfeer werd meteen goed neergezet met de muziek. Het was voor mij meteen duidelijk dat er romantische thema’s zouden voorkomen in de film door het gelach van een mannelijk een vrouwelijke stem. De introductie van de personages vond ik ook sterk. Seth Rogen en Olivia Wilde, die een getrouwd koppel spelen, zetten meteen goed de sfeer neer en laten met hun eerste paar zinnen dialoog meteen zien wat voor persoonlijkheid ze hebben. Daarnaast vond ik de setting en het feit dat de hele film zich afspeelt in een appartement, erg interessant. Het zorgde ervoor dat de focus lag op de personages, en het acteerwerk. Meteen wordt het duidelijk dat er een continu gevoel van stress en spanning hangt in het appartement. Elk moment is ongemakkelijk of stressvol.
Jammer genoeg vond ik zelf dat de film daarna niet veel meer aanbood. Het verhaal, als je het zo wil noemen, sprak mij persoonlijk niet aan. Een getrouwd koppel met een slechte relatie en daarmee een slecht seksleven krijgen een ander koppel op bezoek, die het complete tegenovergestelde zijn van hen. De twee vliegen elkaar continu in de haren en kunnen over elk klein detail een groot probleem maken. Na de eerste paar scènes merkte ik op dat de dialoog en acteerwerk heel gespeeld aanvoelde en niet natuurlijk. Met de ongemakkelijke dialoog en geforceerde seksuele grappen kreeg ik zelf meteen een ongemakkelijk gevoel, en niet op een goede manier. Het leek erop dat naast de ‘seks is grappig’ tactiek de film niet veel andere thema’s of humor kon vertellen. Het middelste stuk van de film was voor mij een groot stuk filler. Een hoop drama en gejank met slechte overmatig gebruikte seksuele grappen en opmerkingen, in combinatie met onnatuurlijke ‘Hollywood’ achtige dialoog. Het bood voor mij echt niets aan. En dan moest dit een soort van boodschap of morele les aanbieden? Ik kon het in ieder geval niet zien. Kortom: het ging voor mij veel te lang door, zonder dat het echt iets vertelde. Al dat geruzie tussen de twee hoofdpersonages, wat steeds vaker voorkwam, werd op een gegeven moment ook vermoeiend. Ik denk dat het woord vermoeiend het beste deze film kan omschrijven.
Na een hoop ongemakkelijke komische scènes, schakelt de film plots naar een meer serieuze toon, wat voor mij heel ook heel onnatuurlijk aanvoelde. Door al de chaotische en stressvolle situaties waar de personages zich in bevinden moet de kijker ineens sympathie voelen voor het koppel, wat leidt naar een ‘eind goed al goed’ einde van de film, wat mij liet denken wat het nut nu was van al die voorgaande situaties. Deze film zou in mijn ogen nog vermakelijk kunnen zijn, als het zichzelf niet zo serieus zou nemen en zelfbewust zou zijn. Jammer genoeg is dit niet het geval. Het lijkt er voor mij op dat de film niet kon kiezen tussen een komische en lollige sfeer en verhaal, of een serieus en leerzaam stuk over de obstakels wat het huwelijk met zich meebrengt.
Visueel gezien vond ik de film wél sterk. De kleurenpallet was goed over nagedacht met de buren die zwarte kleding aan hadden, en de hoofdpersonages vooral meer lichte en kleurige kleding. Daarnaast was de indeling van het appartement, waar het zich compleet afspeelde, nooit echt duidelijk te zien, wat toevoegde aan de ongemakkelijke en spannende sfeer. Ook vond ik de shots met spiegels en ramen slim gedaan en bood een leuk perspectief aan.
