DC waagt zich met Clayface aan horror, een verrassende keuze die best goed uitpakt. De film wijkt op bepaalde punten af van het originele bronmateriaal, wat juist in zijn voordeel werkt en zorgt voor een sterk verhaal, met een interessant hoofdpersonage wiens motieven goed zijn uitgewerkt.
Tom Rhys Harries levert een fantastische acteerprestatie als acteur Matt Hagen, wiens leven plotseling op zijn kop wordt gezet. De bodyhorror-elementen komen goed uit de verf, al zou ik Clayface geen echte horrorfilm willen noemen. Toch schrok ik op momenten behoorlijk, misschien juist omdat je dat niet verwacht in een film als deze. Op visueel vlak was ik minder onder de indruk. Gezien de thematiek had ik graag een wat grimmiger Gotham City gezien, al vergelijk ik deze uitvoering misschien te veel met die van Matt Reeves in The Batman, wiens visie op de stad ik adoreer. De cinematografie voelt vlak aan en de effecten zijn wisselvallig. De badscène tegen het einde ziet er bijvoorbeeld prachtig uit, terwijl sommige andere effecten wat amateuristisch kunnen ogen voor een grote studio als DC. Ook de transformaties van Hagen voelen soms wat abrupt aan, doordat zijn uiterlijk tussen twee opeenvolgende shots plotseling verandert. Het meest stoorde ik me echter aan de constante popmuziek, die behoorlijk afbreuk deed aan de sfeer, al moet ik zeggen dat de originele filmmuziek van Volker Bertelmann ook weinig indruk op me maakte. Het geheel had wat mij betreft zowel sinisterder mogen ogen als klinken.
Misschien lag het ook deels aan mijn eigen verwachtingen, want Clayface is verder een prima film met een sterk verhaal, een tweede helft die aanzienlijk beter is dan de eerste, en vooral een geweldig hoofdpersonage dat uitstekend wordt vertolkt. Toch mist de film voor mij een eigen visuele stijl en sfeer, waardoor er weinig uitspringt buiten het acteerwerk van Harries en, niet te vergeten, zijn tegenspeelster Naomi Ackie, die eveneens écht fantastisch is. Al met al een geslaagd experiment van DC, maar eentje waarvan ik persoonlijk meer had verwacht.
Deze film ooit als kind gezien, maar toen maakte hij eigenlijk weinig indruk. Voor mijn Steven Spielberg-marathon heb ik hem toch maar eens opnieuw gekeken, en wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan.
The Adventures of Tintin voelt als Raiders of the Lost Ark op steroïden. Een waardige spirituele opvolger van Indiana Jones, wat niet zo gek is, aangezien dat personage juist voortkomt uit hetzelfde soort avonturenverhalen waar Kuifje voor staat. De film zit bomvol prachtige overgangen en spectaculaire actiescènes, waar de muziek van John Williams naadloos op aansluit. Ook de animatie ziet er vandaag de dag nog subliem uit, mede dankzij het gebruik van motion capture, waardoor de acteurs nog meer persoonlijkheid overbrengen. Vooral Andy Serkis als kapitein Archibald Haddock is een absoluut hoogtepunt, en zet hier misschien wel de beste rol neer die ik tot nu toe van hem heb gezien.
Voor mij een van Spielbergs meest ondergewaardeerde films. Des te groter de schande dat we al vijftien jaar op een vervolg wachten, al helemaal omdat het einde daar zo duidelijk naar hint. Gelukkig heeft Peter Jackson inmiddels het script af en lijkt een tweede film eindelijk dichterbij dan ooit.
Een prachtig en ingetogen portret van een doorsnee bestaan, dat laat zien hoe weinig grip je eigenlijk op het leven hebt. De film schetst een aangrijpend verhaal over het niet kunnen loslaten en de zoektocht naar betekenis in een wereld die voortdurend verandert. Net als Robert Grainier, gespeeld door Joel Edgerton, blijf je hopen dat alles toch anders zal lopen, en wil je, net als hij, de werkelijkheid niet onder ogen zien.
Tegelijk laat de film ook de mooie kanten van het leven zien: de natuur, de verhalen, de mensen die we ontmoeten en de vriendschappen die ontstaan. Dankzij de verteller, die met zijn warme stem het verhaal op een prachtige manier overbrengt, voelt het alsof je zelf rond het vuur zit terwijl het wordt verteld. Dat gevoel zorgt ervoor dat je volledig wordt meegetrokken in het tijdsbestek waarin het verhaal zich afspeelt. Ook de werkelijk prachtige cinematografie, die de hele film laat ogen als een zorgvuldig geschilderd kunstwerk, draagt hieraan bij.
De slotscène voelt als een laatste moment van bezinning, waarin hij uiteindelijk accepteert hoe zijn leven is gelopen. Toen de aftiteling begon, zat ik toch wel even in stilte met enigszins waterige ogen. Een prachtig einde van een film die het leven, in al zijn eenvoud, op een boeiende manier weet neer te zetten.
De nieuwste film van Alejandro González Iñárritu behandelt thema’s als macht, zelfbedrog en de klimaatcrisis, met Tom Cruise in een van de sterkste en meest bijzondere rollen uit zijn carrière. Het acteerwerk is over de hele linie geweldig, met John Goodman en Riz Ahmed als persoonlijke favorieten.
De film snijdt verschillende maatschappelijke problemen aan op een manier die je aan het denken zet, zonder je te vertellen wat je ervan moet vinden. Vooral de dialogen zijn sterk, met als hoogtepunt de tien minuten durende toespraak van Digger, het personage van Cruise, waarin hij op overtuigende wijze de tegenstrijdigheden tussen onze idealen en ons gedrag aankaart. Verder ligt de cinematografie helemaal in mijn straatje, met prachtige shots, en een theatrale manier van filmen. Het geheel heeft een grauwe uitstraling, alsof die de sombere en uitgeputte levens van de personages weerspiegelt. Ook de muziek van Cosmo Sheldrake verdient een vermelding, met unieke, aardse geluiden die perfect bij de film aansluiten.
Het verhaal blijft verrassen met onverwachte wendingen, en zit vol bizarre humor. In een filmlandschap vol sequels en franchisefilms is het verfrissend om iets origineels met een eigen identiteit te zien. Des te jammer dat de film op het moment van schrijven zo weinig bezoekers trekt in de bioscoop. Geef hem dus zeker een kans!
