De film begint wel aardig en visueel ziet het er sowieso sfeervol en overtuigend uit - de sfeer is hoe dan ook prima. Maar de film is ook vrij traag, legt focus op minder interessante delen en verliest uiteindelijk te veel focus om 140 (vrij lange) minuten te blijven boeien. 2,0*.
Zo slecht als het gemiddelde doet vermoeden kan de film toch niet zijn? Nou, wel dus. Duidelijk gemaakt voor kinderen en daarmee kinderlijk op de verkeerde manier. Kort maar wel volgestouwd. Effecten zijn niet echt overtuigend en de kindacteurs (en de meeste trouwens) zijn ook niet heel sterk. Je merkt wel dat de acteurs er met een zeker plezier staan maar dat doet de geloofwaardigheid ook geen goed. Zoals de hele film nergens echt leuk of spannend is. Butler Parker was af en toe nog wel geinig en ik heb weleens slechtere films gezien dus ook niet de allerlaagste score. 1,5*.
Er mocht wel wat peper en zout bij, erg mak was het allemaal. Niet per se slecht maar vooral duf en dan gaat de film op den duur wel erg slepen. Visueel ook niet heel bijzonder. Acteerwerk was wel prettig naturel. Maar richting het einde werd het qua verhaal allemaal wat te veel. 2,0*.
Behoorlijk gedateerd toch wel (een film als Invasion of the Body Snatchers, wel net iets anders maar toch een beetje hetzelfde) komt uit een decennium eerder en is nog steeds erg genietbaar. Echt spannend wordt de film nergens. Wel interessant hoe men meer de focus legt op de psyche van de mensen dan op de actie en dat soort momenten werken wel redelijk, maar verder vond ik dit een wat duf ding. 2,0*.
De eerste superheldenfilm ooit waar we gewoon een stel blote borsten vol in beeld zien? Ik kan me geen andere herinneren in ieder geval.
Tof filmpje wel. Vrij klein gehouden en de sfeer en het uiterlijk van Gotham zijn gewoon prima getroffen. Enkele scènes zijn heel vet gedaan en gaat al richting rauw gore - vooral die scène met dat schaartje in dat hobbelende vliegtuig.
De uiteindelijke finale was wel een wat zwak deel, vooral de liefde van Clayface voor de dokter voelde ik niet echt. 3,5*.
Hoe zou ik deze film ervaren hebben voor maart 2020? Ongelooflijk hoe accuraat het geschetste beeld is en dat is eigenlijk wel de grootste kracht van de film. De film is verder wat afstandelijk en juist de stukken drama deden me weinig, maar elke keer als het virus en wat ermee gebeurt in de maatschappij weer centraal stonden, dan vond de film steeds weer zijn kracht. 3.5*
Het idee is heel tof maar de uitwerking veel te veel een saaie herhaling van zetten. Het stuk tijdens het duiken zelf was goed gedaan en spannend, maar eenmaal in de buik van de vis is alle spanning wel weg. De flashbacks met al die levenslessen waren echt wandelende clichés al was Brolin wel iemand die nog wat leven in de film bracht. 1,5*.
Alternatieve titel: Just an Illusion, 18 oktober, 21:48 uur
Behoorlijk suikerzoete trip down memory lane (of eerder dan een une madeleine de Proust omdat het in Frankrijk speelt). Ook wel een ander Frankrijk dan we zien in recente films zoals Les Miserables of Athena. Of anders dan de teringzooi die men er dit weekend van maakte (al is het an sich wel vrij Frans zo nu en dan te gaan rellen). Een heel stuk witter ook al speelt de film wel in een stadje iets buiten Parijs, niet direct in de echte banlieues.
De nadruk ligt er soms wel te veel op met liedjes uit die tijd die zomaar invallen zonder dat ze echt passen bij het beeld. Wel een fijne film om te zien (en daarom scoort deze ook wel voldoende met genoeg leuke momenten) maar ook wat naïef en enorm gladgestreken waar elke vorm van drama vakkundig wordt kleingehouden. Een heel enkel momentje is ineens een pak realistischer, zoals het gesprek tussen pa en ma bij de carwash. Dat is en zeldzaam moment waar er even een echt drama is met echte mensen en echte dialoog. 3,0*.
Deze film is toch, binnen zijn genre, wel een klassieker. Ook met een hoog gemiddelde. Niettemin had ik hem nog nooit gezien. Nou, weinig gemist. Het grootste probleem is dat ik de film nooit geloofde. Het zal aan het gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers liggen (al zijn beiden best sympathiek). Of dat wereldje net te veel een suikerlaagje heeft waardoor ook de slechtere buurten nooit echt aanvoelen. Of het verhaal dat van a tot z uit te tekenen is. Dan had ik nog wel gehoopt op heel wat meer dans maar ook daar zat weinig in. 1,5*.
Vooral wat mak gebracht en nogal vlak geacteerd waardoor de film en vooral personages nooit echt gaan leven. Jammer, want verder qua vorm wel een fijne invulling die fijn rauw en echt aanvoelt zonder onnodige dramatiek. 2,5*.
Tucci op de automtische piloot (maar nog steeds fijn om te zien) en de twee andere acteurs duidelijk niet op hun gemak in het Engels (al is het wel fijn dat men daadwerkelijk een geboren Fransoos en Italiaanse kiezen). Op momentjes wel een geinige heistmovie maar dit ding duurt ook wel wat te lang en biedt weinig nieuws. Wel af en toe leuke spielerei zoals dit editing met die langsrijdende metro in het begin. 2,0*.
Mislukt. Ik houd wel ervan als men iets gedrufds probeert en zoiets kan geweldig zijn, maar in dit geval is het een rommelig geheel waar lang niet elke scène even goed past. Het ding als geheel is afstandelijk en mede daardoor zeer traag verlopend. Het spel is ook wat kil, enkel de vader heeft iets van leven in zich. Een enkele losse scène maakt nog wel indruk (rond het stuk over In der Strafkolonie). 1,5*.
Het begin is best leuk en het jonge stel heeft chemie. Daarna verandert de film in een typische romcom die weinig verrast. Maar het grootste pijnpunt is wel dat de nieuwe lover (die Brit) en Maya echt totaal geen chemie hebben. Dat maakt dat de film redelijk inzakt ondanks de leuke plaatjes en het best aardige beeld van een jonge millenial die op zoek is naar haar plek in de wereld. Ook de soundtrack is fijn. 3,0*.
Turkse film van een Duits-Turkse filmmaker over censuur en zich afspeelt in Ankara en Instanbul. Echter worden die steden gespeeld door resp. Berlijn en Hamburg, iets dat ook letterlijk in beeld komt te staan en de film maakt er geen geheim van want je herkent de steden vaak genoeg, van vibe en uiterlijk tot nummerboren met B en HH in beeld of Duitse teksten aan de muur bij de rechtbank. De precieze reden heb ik niet kunnen achterhalen maar er kunnen er velerlei zijn: de regisseur kan moeilijk in Turkije filmen (?), je geeft de Duitse/Westerse kijker een bekend beeld om jezelf te vereenzelvigen met de personages, een boodschap dat die censuur overal kan komen of er komt een vervreemdend gevoel uit voort. Hoewel bij mij dit omgekeerd werkte: ik dacht vooral, je zit nu in Duitsland dus je probleem rond censuur is opgelost. En dan elke keer bedenken dat de film in Turkije speelt.
Enfin, dat was niet het grootste euvel. Wel de vrij degelijke uitvoering waar weinig kraak of smaak aan zit (anders dan Çataks vorige Das Lehrerzimmer), de soms overdreven dramatiek en vooral dat de onderwerpen familiedrama en omgaan met censuur en wat dat doet niet helemaal goed samenvloeien. Op intellectueel vlak zie ik wel wat men wil vertellen maar men vertelt dit vervolgens niet. Behoudens een enkele uitspatting met iets te veel overdreven dramatisch geschreeuw verder wel overtuigend geacteerd. 2,5*.
Ik heb het boek ooit gelezen, dat vond ik net wat fijner maar veel daarvoor onder doet de film niet. De film doet ook weinig verkeerds en geeft heel aardig een beeld van een christelijk-conservatief gezin en milieu. Maar het is ook best een heel makke film die nooit echt weet te imponeren of te raken. 3,0*.
Oerdegelijk en daardoor ook wel wat saai. Hetzelfde euvel als bij Ang Lees versie speelt mee dat het begin nogal snel gaat en episodisch is waardoor ik nooit lekker in de film kwam en nooit echt van de personages ging houden, al krijgt deze nieuwe versie na een halfuur wel wat meer het juiste tempo en zeker de stukken in de Londen en met Mrs Jennings (een vermakelijke Shaw) zijn prima. Maar verder is dit gewoon een typische romcom eigenlijk. Het was dan interessanter geweest de film in een andere periode of locatie te plaatsen.
Visueel in een erg grijs saai palet al zijn er wel enkele mooie natuurplaatjes te zien. Ook het smalle formaat valt op en de nadruk op verticale lijnen waardoor er soms wel een tof effect ontstaat dat in de bioscoop best goed werkt. 2,5*.
Alternatieve titel: Sex Academy, 12 oktober, 22:18 uur
Het is vooral afvinken en zoeken welke films langskomen als parodie, al ligt dat er meestal wel dik bovenop. Typerend is de grap waar Cruel Intentions wordt nagedaan en dan vooral de kusscène. Nu met een oude vrouw en wat meer tong. Maar dat is dan de gimmick en er wordt weinig grappigs mee gedaan terwijl die gimmick het begin van de grap moet zijn. Alleen die opmerking aan het eind is dan nog wel geestig, maar dat is al met al erg mager in ruim een minuut film. Eigenlijk geldt dat voor de hele film met soms als uitschieters enorm overdreven grappen waardoor die stukjes nog wel leuk zijn (met die wc bijvoorbeeld). Alleen verder vond ik dit niks en de film duurde voor mijn gevoel enorm lang. 1,5*.
Dik twee uur en dat is veel en veel te lang waardoor de film uiteindelijk de aandacht niet meer vasthoudt. Dat is jammer. Enerzijds een film die redelijk de veilige paden betreedt maar ook een film die beide hoofdpersonages leuk neerzet (ook twe keer een voorbeeld van goede casting) omdat ze erg verschillen, zo blijven en toch proberen er iets van te maken. Alleen wordt dat gegeven te lang gerekt. 2,5*.
Filmpje kijkt redelijk weg, weet niet echt te verrassen maar zakt ook niet volledig door de ondergrens heen. Dat komt ook wel doordat er best wat onwikkeling zit in de plot en locatie - dat vastzitten op die hoek duurt goed en wel een dik halfuur, daarna is er alweer ontwikkeling. Verder wel vol peraonages die vaak domme dingen doen en dat irriteert meer dan dat het plezier geeft. 2,5*.
Film met een zeker plezier maar vaak als komedie niet leuk en vrij gedateerd. Dat stukje waar die man wordt opgehesen en iemand binnen komt, dat is nog wel geinig maar dat is een zeldzaam hoogtepunt. Jammer dat veel binnen afspeelt tussen de decors want die paar buitenscènes (direct in het begin al) overtuigen wel. 1,5*.
De film begint sterk en sfeervol met een chique warme uistraling. Cheadle is ook prima gecast. Alleen Sandler verprutst vanaf seconde 1 dat hij in de film zit alles. Zijn invulling aan dit personage ligt er veel te dik op en is geen moment geloofwaardig en eerder zelfs zeer irritant. Wat ik verder ook van de film verder had kunnen vinden, dat lukt niet meer en dit wordt een langdradig ding zo. 1,5*.
De Tatta's is toch wel een soort van camp. Het plezier spat eraf maar genoeg grappen die doodslaan of cringe zijn (ook als dat zo bedoeld is). 80 minuutjes maar duurt ding (inclusief bloopers en aftiteling) maar duurt voor mijn gevoel toch wat lang omdat te veel scènes net te lang gerekt worden. Het onderwerp is lekker klein maar is eerder geschikt voor een lange aflevering uit een tv-serie dan een volwaardige film. De scènes met opa Buijsman zijn veruit het leukst maar als hij er even niet is dan zakt het niveau snel weg. Daan heb ik ook altijd een wat minder personage gevonden al speelt Van der Horst hem wel leuk door steeds zijn gezicht strak in de plooi te houden en volledig serieus te spelen, dat werkt ergens wel. 2,5*.
De acteurs en actrices zijn stuk voor stuk wel aantrekkelijk. Jammer alleen dat ze niet kunnen acteren. Onderlinge plaagstootjes (en erger) komen totaal niet uit de verf en dit deel mist de zwarte humor uit de eerste delen. 1,0*.
Er zitten enkele hele goede punten in deze documentaire, maar 80 minuten is simpelweg te veel. Na vijf minuten is het punt duidelijk, na een minuut of twintig is het meeste wel gezegd. Ook al wordt de vertelde ellende steeds erger, de docu zelf wist niet echt de aandacht erbij te houden. Ik denk dat dit in 45 minuten per saldo een beter ding had opgeleverd.
De vorm is op momenten wel briljant. Door de geïnterviewden te laten vertellen over het afluisteren en bespioneren van de Gazanen maar ondertussen de camera hetzelfde te laten doen. Dat geeft een zekere spanning. Los nog van het feit dat de beelden mooi zijn (ik houd van steden bij nacht en kunstlicht) en door ver van het verkeer te zitten ook een zekere sereniteit geeft met wat white noise op de achtergrond en verder vooral stilte. Met nu en dan een vliegtuig of luchtalarm. Al had ik liever die vorm verder doorgevoerd zien worden en alleen maar zulke beelden te laten tonen. Juist ook omdat de statische shots van de interviews minder boeiend zijn.
Ik ga er dan wel vanuit dat hetgeen men zegt te goeder trouw wordt gedaan. Maar uiteindelijk is dat de perceptie van enkele soldaten tegenover tienduizenden anderen. Alleen al bij mij op werk bij hele simpele boodschappen waar geen enkele gevoeligheid ligt zijn er minstens drie interpretaties die men eruit haalt. Het is maar de vraag in hoeverre dat hier speelt, de geïnterviwden zullen ook zeker niet de volledige puzzel kennen.
Verder worden er soms goede vragen gesteld en soms wordt erg sturend gevraagd, zeker om maar naar misdaden door Israeliërs te gaan steeds. Zo is er een soldaat die het woord genocide gebruikt, maar zijn uitleg (doelbewust doden) erbij heeft daar niets mee vandoen. Nee echt niet, het gaat om het doelbewust willen vernietigen van bijvoorbeeld een (deel van) bevolking en dat kan ook zonder doden - het vernietigen van huizen dat men niet kan terugkeren lijkt er al heel wat meer op. De aanval van 7 oktober trouwens ook. Daar mag je als documaker best scherper in zijn. Een tussenweg, misdaden tegen de menselijkheid of schending van oorlogsrecht, zijn ook varianten die mogelijk zijn en veel makkelijker en beter bewijsbaar. Maar ergens vermoed ik dat genocide ook gewoon lekker kort is en beter blijft hangen bij de goegemeente plus dat dat het allerergste is dus ja, je zet vol in. Maar men gaat van een koude kermis thuiskomen als er geen veroordeling daarvoor komt (en die kans acht ik groot gezien de geschiedenis bij dit soort claims).
De flashbacks in zwart-wit vond ik minder sterk en je uit de flow halen. Ook de slotscène werkt niet helemaal en speelt te veel op gevoel terwijl de rest van de toon juist zo klinisch is (precies zoals men denkt over oorlogsvoeren en onschuldige slachtoffers). Ik dacht wel: het zou juist enorm interessant zijn geweest als ze niet die laatste scène hadden getoond, maar bijvoorbeeld dan (en door de docu heen) beelden van een gebombardeerd Dresden, Hamburg, Tokyo of Nagasaki of Hiroshima na de Bom terwijl je de interviews hoort over nevenschade. Dan had je kijker echt aan het denken gezet en laten nadenken in hoevere die situaties (waarbij ook talloze burgers omkwamen) gelijk zijn of juist niet. 3,0*.
Vorig jaar rond deze periode was ik in L.A. Een collega zei al: je herkent de stad direct, alsog je er altijd al bent geweest, Vanwege alle films en series. Ergens mist de stad een eigen smoel en ergens is hij enorm eigen en herkenbaar. De eerste paar minuten waren ook wel erg leuk met die beelden en vooral het gevoel van de stad. Ook een jaar later heel herkenbaar.
De film gaat daarna nog wel aardig door, zit visueel wel oké in elkaar, lijkt ineens op en klassieke Japanse film en gaat toch een heel andere route uit. Maar mist daarna focus en kent te veel dramatisch plotontwikkelingen die niet werken. Daarbij helpt het acteren ook niet. Als Affleck begint te schreeuwen dan overtuigt hij allerminst, net als Washington. En Anderson en Yeun hebben beiden een wat rare rol. 2,5*.
The Social Network was een magistraal modern meesterwerk. Niet enkel vanwege de inhoud maar vooral ook de regie en het audiovisuele aspect, wat mij betreft Finchers beste. Waar vaak zijn film Fight Club wordt genoemd als product dat de zeitgeist zo goed wist te vatten, daar deed The Social Network dat stiekem eigenlijk beter.
2010 was dat alweer. Pas daarna werd dat platform in Nederland echt groot, tot die tijd zat Hyves stevig op de troon. En ik vraag me af in hoeverre de term algoritme dagelijks bekend taalgebruik was tot dan. Pas daarna kwam die term steeds vaker naar voren. Ik zelf was best een vroege gebruiker, februari 2009. In een nachtclub in Rome leerde ik een leuke Poolse meid (Karolina) kennen en zij vroeg naar mijn Facebook - in Polen was dat al wel groter toen. Enfin, eenmaal thuis van de vakantie maar direct een acount aangemaakt. Nog een paar keer gemaild en dat was het, maar ik had maar wel mooi dat account. Tegenwoordig gebruik ik Facebook nauwelijks nog.
En dan is het nu 2026. Wat zo leuk is aan dit vervolg, laat ik het maar zo benoemen, is dat dezelfde schrijver aan de basis staat. We krijgen dus wederom prima vlotte dialogen en de hele opzet is ook redelijk hetzelfde met het verhaal dat verteld wordt via meerdere scènes op meerdere niveaus en momenten. Dat werkt wederom heel behoorlijk om heel veel informatie te brengen. Deze film is niet zozeer een drama of een paranoiathriller (beide had de film kunnen zijn) maar een overduidelijke praatfilm waar de film een kapstok is om een boodschap te brengen. Gelukkig wordt de film door de prima teksten nooit drammerig.
Maar er zit ook een andere regisseur en dat merk je (en dat maakt dat je zo goed de invloed van een talentvol regisseur kan zien t.o.v. een solide filmmaker). De film is simpelweg wat kleurloos. Vakkundig gemaakt en soms warm sfeervol gefilmd (leuk om beelden van San Francisco te zien waar ik vorig jaar rond deze tijd rondliep) maar ook oerdegelijk in beeld gezet. De montage had ook zeker snediger gekund om die stukjes rond Zuckerberg die getraind wordt beter uit de verf te kunnen laten komen, nu werkt dat net niet. De film verveelt niet en het tempo is oké maar de film is wat saaiig, verrast ook nergens en kruipt nergens onder de huid. Terwijl, in potentie, dat er wel zat. Madison krijgt en rol die veel twijfel kan meebrengen als het gaat om de gevaren van een klokkenluider. Michael Mann deed daar in The Insider iets geweldigs mee door steeds daarop te focussen, maar in deze film hangt dat er te veel bij om echt van belang te zijn.
Het is dat Madison overtuigt met een mix van persoonlijkheid en nerd waardoor je haar wel gelooft. Allen White is een redelijke tegenspeler (maar heeft ook geen rol met diepgang) en Strong speelt Zuckerberg veel te vlak maar ook stijd en je kijkt te veel naar een typetje dat niet los komt - aan het eind van de film had ik geen idee naar wie ik heb gekeken. De echte Zuckerberg is ook geen losbol maar is wel duidelijk anders dan wat Strong ervan maakt, daar zit in ieder geval nog een mens, Strong is een robot. 3,0*.
Typisch zo'n thriller waarvan je weet dat er nog wel een twistje of vier komen. En verder nergens verrassend met een Johnson die een zoveelste versie van haarzelf speelt. Typisch was zo'n moment dat Dakota een kop koffie maakt in dat huis en je weet dat ze dat kopje gaat laten vallen. Wat ook gebeurt. Al is het einde nog wel op een prettige manier een mix van licht en donker. Echt spannend wordt dit ding ook nergens (erotisch ook niet) en de film is behoorlijk traag. Dat was alleen zo rond de 70-90 minuten wat vervelend want verder maakte dat, dat de film zeer aangenaam wegkeek met een rustige opbouw en vooral visueel is dit ding overtuigend. Alleen al die eerste paar beelden van de buildings in New York waar echt over nagedacht is hoe ze in beeld zouden komen. En de hele film ziet er op dat vlak piekfuin uit - even voor twee uur in de bioscoop was precies wat de film goed deed. Alleen jammer dat het inhoudelijk mager is. 3,0*.
Typische survivalfilm waar voor mijn gevoel ook net iets te veel gebeurt om echt te overtuigen. Ook de flashback storen wat. De cgi is verder echt belabberd. Maar Pitt houdt de aandacht erbij en de beelden van Middle Earth zijn mooi. En ik vind het sowieso wel tof om naar iemand te kijken die goed is in het overleven in de wildernis en goed kan anticipieren (https://www.moviemeter.nl/film/87069 was ook zo'n goed voorbeeld maar dan op zee). 3,0*.
Kort, vlot en redelijk oké (al slaat het allemaal nergens op) maar Gadot is echt wel een heel magere actrice (haar accent zit in de weg en ze is ook eerder teksten aan het oplepelen dan dat ze probeert te acteren) en dat maakt per saldo dat ik geen voldoende kwijt kan. 2,5*.
Alternatieve titel: De Gaulle: Liberté, 4 oktober, 21:27 uur
Kende het eerste deel nog iets van subtiliteit, daar wordt dat hier helemaal losgelaten en komt het chauvinisme bovendrijven. Maar dat is prima. Wederom geen heel indringende film (eht blijft een lange samenvatting en het begin is erg rommelig verteld) maar wel vermakelijk de volle speelduur lang en interessant om te zien. Wat deze film net wat beter maakt dan deel 1 is het politieke aspect en vooral Roosevelt die zich als een Trump en zijn America First gedraagt. Boeiend om te zien. Verder zijn alle personages erg mooi weergegeven. Allemaal karikaturen eigenlijk maar de acteurs weten net de balans te houden om het realistisch te houden - vooral Churchill is geweldig. 3,5*.
Vooral de hoofdrolspeler zat in mijn irritatiezone. Sowieso vond ik de wisseling van toon (te luchtig en kluchtig soms) niet werken maar hij wist dit ook totaal niet overtuigend te brengen, hij acteerde te veel de lapzwans. Wel een tof sfeertje, zeker in het begin en ook niet al te lang. Maar al met al is dit een helft lang gewoon een normale horror met jumpscares en helft meer op actie en fun gericht en zo is de films vlees noch vis. 2,0*.
Een beetje een rare film, alsof ik naar iets neps zat te kijken. Het acteerwerk is vrij belabberd. Maar de beelden en sfeer (L.A. heerlijk zonnig) zijn dan wel weer prima. 2,0*.
Sterke film met een toffe sfeer, interessant thema (ook prima hoe corona hierin wordt gebruikt) en vooral heel goed geacteerd. De jonge acteurs doen het prima, de oudere maken echt indruk. Ik ken aids en hoe men dat beleefde wel een beetje van de verhalen rond Freddie Mercury - ik was in mijn tienerjaren groot fan van Queen en las van alles over hen en dus ook dit hoofdstuk. Dat wordt in deze film ook goed gebracht, van de losse seksuele moraal richting de angst en verdriet. Ook zeer expliciet in beeld gezet her en der maar wel noodzakelijk bij dit onderwerp. 4,0*.
Prima film met een prettige toon, een redelijke Willis (iets te veel op de automatische piloot) en verder weinig bijzonder maar de film doet ook weinig fout. 3,0*.
Hele rare film die wel intrigeert en soms vermaakt maar ook zeker niet overtuigt. De boodschap is ook veel te veel in your face dat ik vooral daardoor dacht: wat is nu echt je punt? Want zo overduidelijk iets brengen lijke me te oppervlakkig en simpel. Die centrale speech van Cruise bijvoorbeeld, is die gericht op de kijker? Want de man snijdt heel veel goede punten aan en heeft volstrekt gelijk. Maar de film lijkt toch vooral gericht tegen de grote kapitalisten en dat is in strijd daartegen.
Visueel wel tof maar juist de nadrukkelijke aankleding en overduidelijke nepheid maken dat ik te veel kijk naar een toneelstukje en niet naar een film die me kan meenemen. Daar kunnen de overtuigende rollen van Cruise (zeker) en Goodman (al legt hij het er net iets te dik op) niets aan veranderen. Door het einde (zeker de laatste scène) nog wel 3,0*.
