Het was alweer erg lang geleden dat ik deze film gezien had. Het was een vijf sterren film voor me en dat is hij overduidelijk ook nu nog steeds. De film bouwt zo mooi op. Er wordt erg goed geacteerd en er zitten ook hele mooie indringende scenes in. Gewoon nog steeds een topfilm.
Ik had deze dus al eens gezien en toen vond ik het niets. Deze keer ben ik milder. Het is inderdaad weer een typische Woody Allen film over hoe ingewikkeld het kan zijn om een relatie te hebben en het verschil tussen mannen en vrouwen. Heel vroeger vond ik deze films echt verschrikkelijk, maar inmiddels heb ik het al vaker geschreven bij Woody Allen. Als je zelf ouder bent en inmiddels de nodige ervaring in een relatie hebt, dan is het allemaal erg herkenbaar wat er gebeurt in de Woody Allen films. Alleen weet hij het op een grappige manier uit te vergroten. En daar is hij erg goed in, al is dit ook geen uitblinkende film van hem.
Alternatieve titel: De Zelfmoordclub, 10 september, 22:19 uur
Een behoorlijk absurde film over twee mannen die elkaar ontmoeten bij een zelfmoordpoging en zo besluiten dat er wel meer mensen als hun moeten zijn die op dat moment met dezelfde gedachte rondlopen. Dan is het toch beter om dat tegelijk met zijn allen te doen. Tsja, een nogal bizar onderwerp voor een film dus. En zo zijn de makers waarschijnlijk ook. Want de film is ook zo, met een hoop bizarre dialogen en vreemde mensen in de groep. Maar toch erg vermakelijk ook hoe de film uiteindelijk een roadmovie wordt met een touringcar en een bus vol mensen die het mooiste ravijn in Europa zoeken voor hun zelfmoord. Alleen is twee uur wel wat lang voor een mager verhaal als dit. Maar goed, het was wel een aangename film ondanks het "zware" onderwerp.
Een film over een dichter en zijn gedicht. Eigenlijk behandelt de film drie thema's door elkaar. Het gedicht als een kunstwerk. De dichter die zijn gedicht uitlegt en de rechtszaak die aangespannen is door mensen die het gedicht te choquerend en provocerend vonden. En juist die drie zaken door elkaar is voor mij teveel van het goede. Waardoor het allemaal te hoogdravend en te vermoeiend werd. En waardoor ik vooral mijn belangstelling verloor. En ik mij ook afvroeg waarom hier eigenlijk een film over gemaakt moest worden. De tijd heeft het onderwerp immers ook ingehaald. Althans in de meeste (westerse) culturen. Ik had liever gezien dat de film een keuze had gemaakt. En als ik had mogen kiezen dan had ik het liefst alleen de mooie animatie met muziek en tekst van het gedicht zelf gezien. De rest had voor mij niet gehoeven. Maar dat is ook hoe ik meestal naar kunst kijk. Goede kunst heeft geen uitleg of achtergrond nodig. Althans niet voor mij.
Lasse Hallstrom in de tijd dat hij inmiddels alweer lang een regisseur in Amerika was. En daar heeft hij het kennelijk goed naar zijn zin en verdient hij ongetwijfeld ook veel beter. Ach hij kan het ook wel. Het ziet er allemaal mooi uit en de acteurs doen het ook leuk. Maar verder is het een flut film. Een verhaal over twee concurrerende restaurants waarbij je de afloop al mijlen ver aan ziet komen. Alle clichés en voorspelbaarheden worden uit de Amerikaanse gladde kast getrokken. En een onverwachte verrassing of plotwending komt niet in het woordenboek voor. Een film die ik eigenlijk de grond in zou moeten boren, maar hij keek toch lekker weg op een aangename manier.
Een Amerikaanse tiener gaat logeren bij haar familie in Engeland. En dan breekt er een terroristische nucleaire oorlog uit. De film komt allemaal erg surrealistisch over met heftige beelden. Maar ook zo onwerkelijk en uit het niets dat ik halverwege begon om de film op een andere manier te interpreteren. De oorlog kwam uit het niets. Hij duurt heel kort. De vijand of de aanleiding is totaal onduidelijk. En de oorlog is ook weer net zo plotseling voorbij als dat hij begonnen is. Misschien moet je de film niet nemen zoals je hem ziet en wat er gebeurt maar is dit meer een beeld van wat er in het hoofd van Daisy omgaat. Ze komt al als een psychiatrische patiënt aan met allerlei pillen en waanbeelden. Als ze verliefd wordt wordt de reis in haar hoofd alleen maar heftiger, maar is het ook een weg die ze volgt om zichzelf te bevrijden. En op die manier komt ze ook weer thuis. Alleen is alles nog steeds niet helemaal goed maar gaat het nu wel beter met haar. En met deze interpretatie van de film kan ik voor mezelf in ieder geval meer met de film dan met dit surrealistische, gewelddadige en heftige verhaal dat de film in beelden laat zien. De titel verwijst ook niet naar een oorlog. Misschien is de oorlog vooral een psychologisch decor waarin Daisy haar oude identiteit vernietigt en een nieuwe identiteit opbouwt. Maar het boek ken ik niet. Dat zou wellicht ook kunnen schelen.
Hoe ongeloofwaardig is het dat je iemand in dienst neemt die een zo ongeloofwaardig script weet te schrijven als je van plan bent om een goede film te maken. Een vreemdeling vestigt zich in een klein plaatsje om daar autoverkoper te worden. Maar hij heeft ook andere snode plannen. In het plot alhier noemen ze hem een levensgenieter, maar ik zou daar toch een andere term voor gebruiken. En als de film halverwege nog niet ongeloofwaardig genoeg is, weten ze er toch nog een schepje boven op te gooien. Het kan altijd nog erger. Jammer dat er gekozen is om er een soort van thriller van te maken. Als ze nou gekozen hadden om er een komedie van te maken dan was het allemaal niet zo erg geweest dat het wat ongeloofwaardig overkwam. Maar eerlijk is eerlijk. De film loopt wel lekker en weet ook best te boeien ondanks zijn lengte.
De film krijgt niet al te beste recensies en als hij begint lijkt het er ook op dat ik dat goed kan begrijpen. Echter als het verhaal begint los te komen is hij toch best leuk. En er zitten ook echt grappige scenes in. Het is dus een film waar ik althans, echt even in moet komen. Maar als ik me er eenmaal aan over gegeven heb is hij toch echt best leuk. Niet dat ik nu gelijk ga zeggen dat ik ook naar Homies 2 wil gaan kijken als die al bestaat. Maar als die wel bestaat dan zien we dat tegen die tijd wel weer.
Alternatieve titel: Outside the Law, 21 augustus, 17:39 uur
Gisteren toevallig de film Hoffa gezien. Dat is weliswaar een hele andere film over een heel ander onderwerp maar er zitten wel een aantal overeenkomsten tussen. Beide films gaan over iemand die strijdt voor een ideaal. Ze beginnen klein en weten door hun toewijding heel veel mensen mee te krijgen. Ook dit was net als Hoffa niet echt mijn soort film. Maar ook deze film was lang en wist ondanks zijn lengte toch zowat van begin tot einde te boeien. Door een vakkundig opgebouwd verhaal en prima acteerwerk.
Film over de carrière van een vakbondsleider. Ondanks de lengte van ruim twee uur kijkt hij makkelijk weg en verveelt hij maar heel af en toe. Niet echt mijn soort film maar het is wel vakwerk met degelijk acteren. Iets wat je natuurlijk ook wel mag verwachten met deze hoofdrollen.
Ook nu zat er weer een hele lange tijd tussen sinds ik hem voor het laatst gezien had. Deze film had ik altijd op videoband en in het begin wel een aantal keren gezien. Nu heb ik ook eindelijk een goede digitale versie. De beelden zijn ook mooier dan ooit tevoren. En dat geldt toch eigenlijk ook voor de film. De laatste keer was ik kennelijk iets minder enthousiast. Maar het is toch echt nog steeds een heel bijzondere en gedenkwaardige film met een schrijnend verhaal en af en toe ook schrijnende beelden. Ook wel echt een typische Herzog film, al is het allemaal niet zo groots van opzet als we van hem gewend zijn.
Alternatieve titel: More Than Ever, 13 augustus, 17:17 uur
Een film over een jonge vrouw die gaat sterven. Waar de film naar toe zal gaan kun je dus wel raden. Dat is het enige minpuntje. Er wordt wel ontzettend mooi en naturel geacteerd door vooral de hoofdrolspeelster. Maar gelukkig bouwt het verhaal ook nog mooi op. Mooie, maar uiteraard ook droevige film.
