Zo zoet als tiramisu bij dat Italiaanse restaurant bij jou in de buurt. Met authentieke cuisine heeft het weinig van doen, maar het roept toch een positief verlangen op naar een Italië uit de reisboekjes. Het ietwat bespottelijke plot in 'Solo Mio' (2026) hangt namelijk aan elkaar van Italiaanse clichés en ongeloofwaardige verwikkelingen. Rome is net zo weinig Rome als Parijs in 'Emily in Paris' of in het klassieke zoete hapje 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' (2001). Maar maakt het uit? Kevin James is uiteindelijk toch het leukst als je de olijke dikkerd koppelt aan een iets te knappe vrouw en de twee chemie hebben met elkaar. Af en toe een hinniklach en een obligate traan, terwijl de Italiaanse fantasie over het scherm rolt als een gelikte advertentie voor een reisbureau. Geef mij ook de Trevifontein, het Colosseum en het landelijke Toscane. Ik ben zelfs bereid om de onuitstaanbare zeikmuziek van Andrea Bocelli en Ed Sheeran te doorstaan!
Voor veel Palestijnse migrantenkinderen zijn hun eigen alledaagse ervaringen losgekoppeld van het Palestina waar hun (groot)ouders nog levendige herinneringen aan hebben. Een zoet en geromantiseerd verlangen naar iets, maar tegelijkertijd het pijnlijke besef dat er nog steeds Palestijnen lijden. Maakt het je minder Palestijns als je je op afstand bevindt van hun lijden? Of is een Palestijnse identiteit iets wat landsgrenzen, politieke ideologieën en verschillende maatschappelijke posities overstijgt? In 'Yalla Parkour' (2025) probeert de Palestijnse documentairemaakster Areeb Zuaiter haar eigen familiegeschiedenis in Gaza terug te brengen in de videogesprekken met de jonge parkouratleet Ahmed Matar.
Ze zijn hetzelfde en toch zo anders. Areeb groeide in veiligheid op in verschillende westerse landen, terwijl Ahmed opgroeide tijdens verschillende intifada's. Voor Areeb is Gaza een onbereikbare droom uit de dromen van een moeder die de rest van haar leven droevig was over het verlies van een thuis. Voor Ahmed is Gaza als een reeks obstakels waar hij op een dag heeft besloten dat hij overal op wil klimmen, klauteren, overheen wil springen of rennen. Met gevaar voor eigen leven maakt hij zich begraafplaatsen en pas gebombardeerde gebouwen eigen. Parkour is voor hem een weg om eruit te komen. De dood of de gladiolen. Het is beter leven dan geleefd worden door machteloosheid. Vanuit haar veilige positie ziet Areeb de levensgevaarlijke sport aan met een mengeling van bewondering en bezorgdheid, maar het raakt haar vooral hoe doortastend de jongen is.
Maar net als de ouders van Areeb wil ook Ahmed een toekomst opbouwen. Zijn leven is geen romantische fantasie. Hij wil weg uit Gaza. Zich kunnen focussen op zelfontplooiing in de veiligheid van een plek waar niet elke stap de laatste kan zijn, zoals hij ook heeft ervaren toen een goede vriend zwaargewond raakte bij het beklimmen van een gebouw. Na een tergend bureaucratisch proces weet Ahmed na jaren toch een status te krijgen in Zweden. Het parkour uit zijn jeugd wordt voor de volwassen sporter een heuse carrière. Het levert hem naamsbekendheid en perspectief op.
De duistere schaduw van de politieke situatie na 7 oktober hangt boven 'Yalla Parkour' (2025). Zowel Areeb als Ahmed wisten net op tijd te ontsnappen aan de gruwelijkheden die dagelijks over onze beeldschermen trekken en waar we zo weinig aan lijken te kunnen doen. Wrang genoeg wordt ook Ahmed een Palestijn op afstand die losgekoppeld raakt van het leed van dierbaren. Toch vind ik de kracht van de documentaire dat het politiek geladen onderwerp wordt teruggebracht tot mensen met gemeenschappelijke dromen en verlangens. Over Gaza als een plek waar mensen niet kunnen zijn en toch zo diep naar verlangen. Waar een gemeenschappelijke Palestijnse identiteit sterker resoneert dan de politieke krachten die haar proberen te beteugelen.
Het leven is een spelletje. In positieve zin weet '8-ban Deguchi' (2025) de logica van videogames te vertalen naar een speelfilm. Van de bevreemdende openingsscène in first person view, waarin de naamloze protagonist verdwaald raakt in een schaduwwereld vol haastende forenzen en het spookachtige schijnsel van mobiele telefoons. Het geschrei van een baby en een verwarrend telefoontje brengen hem terug in de realiteit. Totdat hij opeens in een cyclisch spel terechtkomt - de Exit 8 uit de titel - waarin hij moet zoeken naar anomalieën om het juiste pad naar de uitgang te vinden. De uitdagingen worden steeds extremer en surrealistischer, terwijl er zich andere deelnemers aandienen die zijn moraliteit op de proef stellen.
De perfecte adaptatie van een videogame levert niet per se de meest onderhoudende film op. Zonder een controller in je handen staat er bijzonder weinig op het spel als een hoofdpersoon beslissingen moet nemen. Het voelt in '8-ban Deguchi' (2025) een beetje alsof je meekijkt met je grotere broer. Er gebeuren amusante dingen op het scherm. Ergens kriebelt het om zelf mee te doen, maar uiteindelijk ben je machteloos om dingen te veranderen. Dan worden de constante herhaling en het cyclische karakter van het narratief zelfs een tikkeltje tergend. Zeker omdat de 'dreiging' zo abstract blijft als een soort monotoon vagevuur waarin een mens wordt afgestraft voor verkeerde beslissingen. Thematisch dan wel weer een aardige metafoor voor de angst om verantwoordelijkheid te nemen als moderne technologie iedereen terugwerpt op het individu.
Alternatieve titel: The Voice of Hind Rajab, 9 september, 09:26 uur
Schreeuw van de machtelozen
Het is een knappe verdienste dat regisseuse Kaouther Ben Hania in 'The Voice of Hind Rajab' (2025) het onbeschrijfelijke leed van het gestorven meisje weet te vertalen naar een publieksfilm. Respectvol en afgewogen, maar vooral ook zonder daarmee de complexiteit van de materie uit het oog te verliezen. Via de hulpverleners van de telefoondienst dringt die ene gruwelijke vraag zich aan de kijker op: weegt het leven van één meisje op tegen de mogelijkheid dat ambulancepersoneel zelf vermoord kan worden? Hoe kan iemand het moreel juiste doen in de bureaucratische nachtmerrie die Israël doelbewust heeft gecreëerd om de mensenrechten van Palestijnen te schenden!? Iedere Palestijnse hulpverlener is even machteloos. De telefoonmedewerker die steeds bozer wordt als er geen ambulance naar het slachtoffer rijdt. Zijn leidinggevende die een klik heeft met het meisje, maar verder niks anders kan bieden dan valse hoop. De rationele planner die simpelweg geen opties voorhanden heeft. Zelfs de psychologische begeleidster heeft geen antwoorden meer om hulpverleners en slachtoffers door dit gruwelijke onrecht heen te slepen. Hind Rajab zal eenzaam sterven. Zonder reden. Zonder hoop.
Koeien voor vrijheid. 'The Wanted 18' (2014) is een bevreemdende mengeling van autobiografie, animatie, oral history en een journalistiek verslag van de gebeurtenissen rond Beit Sahour. Het hart van deze documentaire vormt de wonderlijke geschiedenis van de komst van achttien koeien, zodat de Palestijnse dorpelingen zelf hun eigen melk kunnen produceren. Voor de Palestijnen biedt de komst van de koeien een klein beetje hoop tijdens hun vreedzame protest tegen de onderdrukker, terwijl dezelfde koeien voor de Israëliërs een potentieel veiligheidsrisico vormen. Want wat als vrijheid en onafhankelijkheid werkelijk binnen handbereik komen? Er volgt een absurdistisch kat-en-muisspel om de koeien uit handen van het Israëlische leger te houden. De wonderlijke mengeling van rauw realisme en dromerige fantasie maakt 'The Wanted 18' (2014) tot een warm portret van het geweldloze verzet binnen de Palestijnse vrijheidsstrijd.
Op de automatische piloot. 'Normal' (2025) is een soort mengeling van 'small town America' uit 'Fargo' (1996) en de actiefilmparodie uit 'Hot Fuzz' (2007). Maar uiteindelijk drijft het volledig op het charisma van Bob Odenkirk als getraumatiseerde inval-sheriff die geen verantwoordelijkheid meer wil nemen. En het moet gezegd worden: Odenkirk levert elke keer weer een vermakelijk typetje op dat zo'n nikserig vehikel kan dragen. Van de actie zelf moet je het in 'Normal' (2025) niet écht hebben, want het is repetitief, rommelig en cartoonesk op de verkeerde manier.
'The Last House' (2026) had zomaar een vehikel kunnen zijn van M. Night Shyamalan. Het zouteloze en vreemde acteerwerk. De opzet van een voorspelbare genrefilm, maar dan steeds net iets anders dan je verwacht. En natuurlijk vooral de ene twist die opeens alles in een ander perspectief plaatst en je anders laat kijken naar de eerdere gebeurtenissen. Al is Louis Leterrier wel een fractie minder pedant en enigmatisch dan M. Night Shyamalan, want uiteindelijk krijgen we de Eldritch horror gewoon te zien. Wel veel gemakzuchtige CGI op onnodige momenten, zoals de apocalyptische regen en de dieren die rond het huis rondzwerven.
Er is een bepaald slag Republikeinse mannetjes met onkreukbare scheidingen en perfecte tanden dat de wereld toch steeds net iets lelijker weet te krijgen. Of zoals zo'n onuitstaanbare gladde aal als openbaar aanklager John Tanner. Ik kende het treurige verhaal van Aileen Wuornos vooral uit de prachtige film 'Monster' (2003) met Charlize Theron. Maar het is toch anders als je in archiefbeelden ziet van hoe vooringenomen en seksistisch het strafproces van start is gegaan. Deze ongepolijste dame verdiende absoluut een zware straf, maar niet ten koste van recht en rechtvaardigheid. Belangrijke details uit het proces laten. Haar onder druk zetten bij de eerste verhoren. De verkrachtingen afdoen als een bijzaak in het geheel of zelfs ontkennen.
Als je de scherpe kantjes afvijlt van een cultklassieker als 'Lola Rennt' (1998). Ik had 'The Runner' (2026) opgezet om me lekker te verkneukelen om het abominabele acteerwerk van Gal Gadot, maar het valt me alleszins mee. Ze doet wat ervoor nodig is in een fysieke rol waarin het eigenlijk belangrijker is dat ze geloofwaardig hardloopt dan dat ze een sterrenperformance neerzet. En in die zin krijg je ook waar voor je geld, want London komt tot leven als een surrealistisch rampenparcours waarin iedere slenterende tegenligger probeert om de gesjeesde hardloopster te dwarsbomen. Het is nog best amusant als zij wordt geschept door een auto of telefoons jat en dan probeert om contact te leggen met anderen. Alleen jammer van het oerdomme einde, waarin ze kiezen voor de meest ongeloofwaardige oplossing.
Verrassend leuk. Laat het aan een horrorregisseur als Christopher Leone over om de schaduwkanten te laten zien van het werk als Amerikaanse ambulancebroeder. Met een heerlijke Rainn Wilson als de getergde en uitgebluste Randy, die met enig cynisme ziet dat zijn vak niet voldoende op waarde wordt geschat. Het maakt 'Code 3' (2025) tot een hoogst amusante laatste rit vol viezigheid, bizarre toestanden en oprecht emotionele momenten. Naar verluidt krijgen we een goed beeld van de misstanden in de Amerikaanse gezondheidszorg, zoals de bizarre 24-uurs diensten voor ambulancepersoneel en de torenhoge ziektekosten.
