Logboek

Origineel! En doorspekt met de nodige zwarte humor... Obsession draagt zijn titel goed en geeft prima wat het belooft; de verlegen Bear zou zo graag dat zijn boezemvriendinnetje Nikki verliefd op hem wordt, tot hij in een winkel een cracker koopt waarna hij zijn wens in vervulling ziet gaan. Maar de gevolgen beginnen almaar onaangenamere wendingen aan te nemen. Het lijkt allemaal een extreem doorgetrokken metafore voor de objectificatie van de vrouw en bezitterigheid binnen een relatie. Daarom kiest Barker ervoor om Nikki volledig te ontmenselijken maar draait de rollen om : de objectificatie en bezitterigheid wordt op de man geprojecteerd.

Tussendoor zien we ook flarden van hoe de realiteit tussen de vier vrienden/collega's werkelijk in elkaar zit : Nikki ziet Bear als niet meer dan een broer maar heeft wel vluggertjes met Ian, en Sarah had stiekem een oogje voor Bear en bleek een veel betere match voor hem. Maar Barker maakt daar allemaal brandhout van en verwringt het ideale scenario voor een nachtmerrie.
Vond het een goede film, behalve dat ik me minder kon inleven in het Bear-personage die ik maar een stotterende sukkel vond ... Naar het einde toe begon het wat aan te slepen ook. Wat een geluk had Barker wel om Inde Navarrette in zijn film te hebben. Nog nooit van dit latinaatje gehoord maar die speelde wel de sterren van de hemel.

Ook een mindere. Wil meer inzetten op mood en sfeer en is veel te traag van tempo. Kent ook minder humor en is ernstiger van toon. In de eerste twintig minuten wordt amper een woord gezegd. Hitman Narumi, een crimineel met een moreel, wordt in deze derde film ontvoerd en gechanteerd om een andere hitman te vermoorden. Alweer is het een vrouw die het verschil zal maken. Voor mij een stap achteruit. Ik vond de speelsheid in met name de eerste film het best werken.

Redelijke thriller waarin een medium communiceert met de doden tijdens séances, maar ook in staat is om in de toekomst te zien. Het bovennatuurlijke wordt vrij handig aan een misdaadverhaal gekoppeld rond een corrupte bedrijfsleider. De film wordt in één grote flashback verteld. Het vreemde einde laat me met enkele vragen achter... Arquette en Robards weten de film goed overeind te houden.

Om eerlijk te zijn deed het me niet zoveel. Ik zat eerder te wachten op het vervolg op Covenant dat al bijna tien jaar op zich laat wachten. Ik vind de prequels veel beter. Scott bevestigde onlangs dat de film, die Alien Awakenings zou heten, nog steeds gepland is. Maar waarom men ondertussen een film "Alien 1,5" moest maken?? En dat met allen onbekende acteurs die zwakke personages neerzetten (waar je niet om geeft), met een verhaal vol clichés uit Alien en Aliens, met een ontbrekende spanning. Toch leek het commercieel geen zo'n slechte keuze want die bracht meer op dan Covenant waardoor we nu ook een vervolg op Romulus mogen verwachten. Alien 1,75 dus.

Want deze film had de ambitie om terug te keren naar de roots met de claustrofobische sfeer en jumpscares. Maar alles met die xenomorphs en facehuggers is intussen zo predictable dat het nog amper werkt. Natuurlijk krijgen we onze chestburst scène, natuurlijk zal er weer bijtend xenomorfen-bloed vloeien (de manier waarop is dan wel weer in één scène enorm spectaculair), natuurlijk moet Cailee Spaeny eens Sigourney Weaver na-apen met een wapen dat bijna groter is dan haar. De countdown tot collisie met de ijsgordel is dan nog zowat het enige element dat nog voor enige spanning zorgt. Er zijn ook enkele stupide scènes : van een incubatietijd lijkt er plots geen sprake meer. Amper vijf minuten nadat de facehugger één van de personages bevrucht is het zaadje al uitgegroeid tot een mini-alien... Hetgeen de film wel redt is het technische aspect, want dat is wel enorm sterk hier en maakt het visueel echt heel fijn : de kleuren, de rook, de setdesigns, de fx... Daarvan was ik dan wel weer onder de indruk.

Romulus kent hele sterke en hele zwakke punten tegelijk voor mij, goed voor een kleine 3*. In de hele Alien timeline vind ik het een overbodige film met een krakkemikkig voorspelbaar verhaal waarbij je op een a4'tje de 'alien franchise-momentjes' 1 voor 1 afvinkt.

Zeer sterke herwerking van Dial M for Murder. Michael Douglas speelt een rijke zakenman, verteerd door jaloezie, die zijn vrouw wil vermoorden wanneer ze overspel pleegt met een kunstenaar. Net als in Dial M is het hele gedoe met de sleutels belangrijk in het hele schema. Douglas blijft één van mijn favoriete acteurs; of hij nu een held of een schurk is, altijd doet hij dat met een ongelooflijke overtuiging. Paltrow en Mortensen vullen mooi aan om een toxische driehoek te vormen. Blijft een spannende film om te volgen met een goede chemie tussen de drie hoofdacteurs.

Toprol van Widmark als een oplichter met grote ambities. Je kan hem hier overacting aanwrijven maar Harry is wel een van zijn allerbeste rollen. Heel tragisch personage ook en waarvoor je weinig sympathie kunt opbrengen. Hij zit er niet mee om mensen emotioneel te gebruiken voor zijn plannen. Verder lijkt niemand deze geboren looser echt te respecteren behalve Mary dan, die gelooft dat er nog iets goeds in hem zit. Een belangrijke noir met een sterk maar erg zwartgallig script die Dassins negatieve gevoelens uitdrukte na zijn vertrek uit de VS.

Keiharde yakuza film die liefhebbers van films als Scarface zouden moeten tevreden stellen. Want dit is een zuivere rise & fall van een straatjongen die het tot gangsterleider schopt en de yakuza gaat uitdagen. Het is wat je mag verwachten : veel brute gevechten, vrouwenmishandelingen en als kers op de taart een waar bloedbad in yakuza stijl. Dit is één van de meer gewelddadige in dit genre dat ik tot nu toe gezien heb, lekker rauw en donker gefilmd. Bunta Sugawara blijft de acteur bij uitstek in dit soort films. Dit was de laatste van zes films in de reeks Gendai Yakuza (Modern Yakuza), allen met Sugawara en ook de laatste van Arrow's Fukasaku Box die ik nog moest zien. Van de drie films vind ik deze persoonlijk de beste.

De speciale sfeer maakt deze toch wel de moeite. Wie houdt van die horror in de stijl van Creepshow zit hier ook goed. Vond het sowieso wat comic achtig en schippert tussen donkere humor en grappige horror. Het is allemaal houterig, vooral wanneer de dialoog er in komt, maar ik kon de gekke en onwerkelijke sfeer erg waarderen. Alsof je in een kindernachtmerrie terecht gekomen wordt. Ice Cream Man is eigenlijk geconcipieerd als een moderne versie van The Pied Piper waar de film meermaals naar verwijst. Clint Howard, broer van regisseur Ron Howard speelt erg overtuigend als de boeman van dienst. Het is een creep met toch voldoende menselijke trekjes zodat je hem bijna als een anti-held dan als een schurk bekijkt. Verder zitten hier ook een paar andere bekende acteurs in bijrollen te zien : David Naughton (An American Werewolf in London), David Warner (TRON) en Jan Michael Vincent (Airwolf TV reeks). Ook voor mij een leuke cultfilm die er weet uit te springen.

Komedie over een gezin met twaalf kinderen. De grote kroost verzoenen met eigen zelfontplooiing lijkt een onmogelijke taak. Nochtans wil vader Baker zich investeren in coaching terwijl moeder een boek heeft geschreven over haar ervaringen als fulltime mama, dat wordt weerhouden waardoor ze twee weken van huis weg moet voor een signeersessie en interviews. De situatie in huis ontaardt tot chaos en heeft meer weg van een zoo.
Ik denk dat dit gewoon niet mijn soort films is, want eerder flauw dan echt grappig. Steve Martin is ook al een acteur waarvan ik jeuk krijg, en idem voor Ashton Kutcher als de narcistische schoonzoon. Hoe hij het huis uit gejaagd wordt hoort dan nog bij de leukere scènes. 2 a 2,5 is ruim voldoende.

Normaal zijn dergelijke musicals niet mijn genre, en je krijgt heel wat liederen te horen in Mary Poppins. Toch viel het bij mij best in goede aarde... Er zitten heel wat iconische beelden in deze film (met de schoorsteenvegers bvb) en de special effects vind ik voor die tijd indrukwekkend. De mix van animatie en live action is nergens zo goed als in deze film. 60 jaar later mag dit nog steeds gezien worden.

Poppins is een innemend Victoriaans sprookje waarin de kinderen van een welgestelde bankbediende een nieuwe nanny krijgen die hen geeft wat ze missen in een gezin met een strikte disciplinaire vader : positieve vibes. Goedhartig, magisch, vrolijk en onschuldig zijn woorden die bij me opkomen. En de lieflijke Julie Andrews is ook een plezier om naar te kijken. Was een mooie vrouw in haar tijd, die nu nog altijd leeft, net als de honderdjarige Dick Van Dyke als de slungelige Bert. Er zijn wel wat scènes die te prijzen vallen : mijn favorieten gaan naar het zwevende theekransje met uncle Albert (wat een leuke scène zeg!) en het uitstapje in de tekening van Bert (top hoe dit allemaal gedaan is!).
Toch voelde het op enkele momenten te lang (in de bank) maar dit is hoe dan ook geen Disney film om zomaar opzij te laten liggen, en je moet er zeker in de stemming voor zijn, want is een bijna therapeutische film die je bekijkt om jezelf beter te doen voelen.

Iedereen zou deze film eens in zijn leven moeten zien. Het is met afstand de meest realistische film over de gevolgen van een nucleaire ramp die ik heb gezien, en werd deels door anti-nucleaire activisten gesteund. Andere films als The Day After, Malevil en The Road zijn ook goede films, maar kunnen de horror niet integraal vatten. Threads is eigenlijk ook gebaseerd op wetenschappelijke research. De makers van deze semi-documentaire film verlaagden de kwaliteit van het beeld opzettelijk om footage met eenzelfde beeldkwaliteit erin te kunnen monteren. Het is lelijk geschoten, sober, korrelig beeld, geen muziek, weinig kleur. De eerste helft van de film verhaalt over de onrust en de paniek die stilaan in de maatschappij kruipt wanneer een politiek conflict tussen de VS (en bondgenoten) en Rusland escaleert in Iran. Het is bangelijk dicht bij wat we vandaag in het nieuws zien...

Threads laat goed voelen hoe het leven een hel kan worden in slechts enkele weken. Daarna zie je zowat alle mogelijke gevolgen de revue passeren en ja, je huivert er bij : medische verzorging zonder verdoving, overal dode dieren, moeten leven tussen massa's lijken, gecontamineerd water, hongersnood, plundering en instorting van de samenleving in het algemeen, verwoeste levens, misvormde baby's etc. Een film die nog niks van zijn relevantie ingeboet heeft een warning voor wie ooit maar de kernoptie overweegt.

Minder goed dan de eerste film. Narumi de hitman blijft een coole figuur. Veel humor in het eerste half uur, onder andere wanneer hij schulden gaat invorderen met een kamionet. Daarna wordt hij in dienst genomen door yakuza's voor moordopdrachten. Het is een light film; niet te veel bloed, niet te veel bloot, wat geweld tegen vrouwen, aan de trage kant, verhaal ook niet zo boeiend. Wel even stijlvolle neo-noir met her en der een scène in slow motion... lijkt precies een soort Japanse Melville. Deze tweede uit de Game trilogie maakte op mij minder indruk maar mag nog steeds gezien worden al is het enkel voor Matsuda's schitterende acteerspel. Benieuwd naar Execution Game, maar dat is voor volgend weekend.

Thriller waarin een nachtwaker in een lijkenhuis stilaan in het vizier komt van een necrofiele serial killer die het op prostituées heeft gemunt. Er kon nog wat meer suspense uit de nachtelijke rondjes gehaald worden, want de eenzaamheid van Martin in dit decor was ideaal om de spanning op ons los te laten. In het begin werkt de morbide sfeer erg goed, maar een deel van de film speelt zich ook af buiten het mortuarium. Onder andere een warrig subplot met een heroinehoertje die op restaurant wordt uitgenodigd en een scène in de kerk waar Jens moet kotsen. Totaal oninteressante scènes die het ritme eruit halen. Wel is de serial killer goed gespeeld en een onheilspellende figuur die op het einde ook meer ruimte krijgt. De film herpakt zich zowaar in het laatste kwartier. Beetje wisselvallige film met goede ideeën...

Hard hoor. Vooral de laatste fight waarbij vijf mannen zijn betrokken is een ware apotheose. Duimen omhoog voor de nette choreografie en montage. De gevechten zagen er echt goed uit en zullen wel een zware planning geëist hebben. Verder is het knokken, kraken en bloeden in deze moderne martial arts film. Twee mannen gaan een misdaadsyndicaat te lijf die kinderen ontvoert en mishandelt... . Soms komen er ook sloophamers en zelfs fietsen bij te pas. Alles dat ook maar los ligt en hangt wordt als wapen gebruikt. Uiteraard ontbreekt Yayan Ruhyan niet in hip trainingpakje als een (weeral) sadistische baddie. En nee, voor het verhaal moet je het dus niet doen. Dat is erg minimaal en standaard. Deze film is enkel geschikt voor degenen die grof geweld hoog in het vaandel dragen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Vond deze beter dan de eerste (2,5*) maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet meer goed weet waarom ik die eerste film zo matig heb beoordeeld. Wat me hier beviel was de evenwichtige mix van humor en horror. Het is soms net iets meer lachen dan griezelen maar er zaten toch enkele fijne en zeg maar geschifte scènes in. Vaak redelijk cartoonesk. Evil Dead II kreeg ook een groter budget maar de special effects blijven vaak aan realisme ontbreken en zien er niet echt modern uit, zelfs voor de jaren 80. Is verder ook minder bloederig en goor dan de eerste, waar men explicieter ledematen afhakte en alles veel grimmiger overkwam. Wat er niet ontbreekt is Raimi's grenzeloze creativiteit. Hoe hij alles visueel weet te vatten is een staaltje kundigheid die ik me niet van de eerste film herinner. Ik denk dat ik het meer voor dit vervolg heb, omdat een mix van humor/horror beter past bij de sfeer van de film. Over acteerwerk zullen we maar zwijgen, doet er ook niet zoveel toe.

Helemaal goed! Eerste film van de "Game" trilogie, niet veel later gevolgd door The Killing Game en The Execution Game... Een stijlvolle 70s misdaad met weinig woorden, een simpel verhaal, maar des te meer actie. Niet zo rauw en hard als de yakuza films uit die periode, maar eerder speels en lichtvoetiger. De jazzy soundtrack is echt een bonus en de hoofdacteur kennen sommigen misschien uit de Ridley Scott film Black Rain waar hij de bad guy speelde. Een prima film wat mij betreft.

Biografische misdaadfilm waarbij het spektakel belangrijker is dan de karaktertekening. Zo krijgt de band met zijn kinderen bijna geen plaats. Toch is er ook veel goeds te zeggen. Dit tweede deel toont hoe Mesrine een gevreesde topgangster is, ook bij politie en justitie. Hij begreep voor zichzelf dat het met de kogel zou eindigen, want na vele gevangenisuitbraken en recidives, beschouwden de ordediensten dat hij onverbeterlijk was en een man was om neer te schieten. Het tempo gaat soms vlug maar behandelt wel de belangrijkste gemediatiseerde "stunts" van de carrière-crimineel. Ik vond het nogal opgeklopt en teveel op actie gericht. Ook een vreemde keuze in de eerste film om te beginnen met zijn laatste momenten.... en dat in de tweede film dit nog eens te herhalen op het einde... Heeft geen meerwaarde. Ja, leuke films wel maar overstijgen nergens de standaard misdaadfilm.

Voor een biografische film, zelfs over een topcrimineel, nogal clichématig. Slecht is dit zeker niet. De evolutie van Mesrine van een man die zijn leven eerst op een normale manier wil leiden, met vrouw en kind, onstpoort al snel door zijn contacten met lui uit het criminele milieu. Het gaat van kwaad naar erger wanneer hij begint te moorden. Cassel is een prettig acteur en zet een heethoofdig mannetje neer. De avonturen van Mesrine in Canada waren me niet gekend.
Toch blijft de film te veel steken in de misdaadfilm en te weinig in de karaktertekening van Mesrine. Dat laatste wordt nogal simplistisch uitgewerkt maar wat is zijn ideologie? Waarom kiest hij voor een pad als gangster? Zijn contacten met Schneider en Mercier blijven oppervlakkig.
Heel toevallig bekeek ik deze film na Papillon met Steve McQueen. De scènes van Mesrine in de isoleercel in Canada deden me toch sterk aan de scènes uit voornoemde film denken. Je zou die aanval op de Canadese gevangenis na zijn ontsnapping overdreven kunnen noemen maar toch heeft hij dit gedaan. Deze man was werkelijk van niks bang.
Kortom, deze film is voor mij niet meer dan een standaard-misdaadfilm. Niet slecht maar ook nergens echt bijzonder.

Een film uit de top 250 blijkt toch vaak een uitstekende keuze. Papillon is een grimmig (semi autobiografisch) survival drama over een onterecht beschuldigde man die voor altijd naar een strafkamp in Frans Guyana wordt gestuurd. Zijn dorst naar vrijheid is onlesbaar en hij onderneemt twee ontsnappingspogingen met alle gevolgen vandien. McQueen in zijn mooiste filmrol voor mij. Ik wist niet meer dat Dustin Hoffman hier ook in speelde maar de chemie tussen beiden is ijzersterk. Het deel in de isoleercel vond ik iets te lang al is de geestelijke aftakeling hier wel het meeste voelbaar. Ik kan me echter niet inbeelden dat je tot 5 jaar isolatie in deze omstandigheden kan overleven... Verder, wat een prettige avonturenfilm met een prima ritme waardoor het bijna nergens lang aanvoelt. De film kijkt ook niet weg van gruwelen en ontberingen. Maar geen film die zo mooi toont hoeveel vrijheid kan betekenen voor een mens, behalve dan mss Shawshank Redemption. McQueen brengt dit idee uitstekend over vooral in de laatste scènes waar dit een obsessie lijkt, iets dat jeukt. Geweldige film.

stem geplaatst

Vrij matige Poolse krimi van TV film niveau rond kinderverdwijningen, kindermoorden en pedofilie in het fictieve dorpje Trulocz. Het TV film gehalte betekent dat alles met weinig stijl en effect verteld wordt. Gewoon droogweg een verhaaltje vertellen eigenlijk. Whodunnits zijn mijn ding wel, dus een groot deel van de film zat ik toch te gissen wie nu de booswicht was, maar het loopt allemaal weinig spectaculair af en de hints rond bijgeloof met die 'woppie' belanden in een doodlopend straatje. Zelfs een twist kon er niet vanaf. Dikke stap achteruit in vergelijking met de vorige film

Was ver vooruit op zijn tijd, al is kindermisbruik van alle tijden. Een meisje vertelt aan haar ouders dat een oude man uit het dorp zij en haar vriendinnetje vroeg om zich helemaal uit te kleden in ruil voor snoepgoed. Dit leidt tot een aanklacht maar niemand wil daar veel amok van maken omdat de man een vooraanstaande burger in het dorp is. Het lag voor de hand dat dit naar een wrang einde zou leiden dat helaas wat betuttelend aanvoelt. De pedofiel is verward en creepy en de sfeer van de film is dreigend. Een opvallende film die niet zomaar langs je heen gaat, en waarin voor mij vooral het overtuigende acteerwerk indruk maakte, zoals de scènes in de rechtbank.

Star Trek, maar dan in een menselijk lichaam. Voor een film uit die jaren ziet het er best goed uit. Stephen Boyd, de antagonist uit Ben-Hur speelt hier de hoofdrol. Een politieke overloper met top secret info raakt in coma na een aanslag, waarna een wetenschappelijk team geminiaturiseerd wordt en in het lichaam van de man gespoten wordt om er een bloedprop te verwijderen met een laser.

Aan enige knulligheid en ontsnapt het niet. Soms lijkt het medisch materiaal uit Toys 'n Rus te komen, maar wanneer het duikbootje in het menselijk lichaam zit vond ik de visuele effecten goed meevallen. De film kent ook enkele spannende scènes, mede omdat er een saboteur in hun midden zit. De film inspireerde natuurlijk Innerspace (dat woord wordt ook meermaals gebruikt) en recenter was James Cameron geïnteresseerd in een potentiële remake. Innerspace vond ik een mindere film want speelde zich grotendeels buiten het lichaam af en miste hierdoor slagkracht. Maar Fantastic Voyage is wel een klassieker die ik de moeite vond al is de wetenschappelijke input vaak hilarisch zoals de miniaturisatie-procedure

Vier oudjes in een space shuttle. Dit was echt een super lichte film om bij te ontspannen. Het trainingsgedeelte werd meer als een komedie gebracht, terwijl de laatste akte avontuurlijker van toon is en special FX opvoert. Een wat buitengewone film van Eastwood. Natuurlijk is het allemaal ongeloofwaardig maar het gaat om de fantasie. Kent een sterke supporting cast maar niet elke acteur komt echt uit de verf. Zou de film niet herzien maar een leuke film is het wel.

Korte speelduur voor een western, waarbij de spanning moet komen vanuit de verdoken bedoelingen van de verschillende personages. Iedereen heeft zowat zijn eigen redenen om een moordenaar terug te brengen naar het stadje Santa Cruz. Niet het sterkste plot uit het hele genre, maar het blijft onderhoudend en de vroege rol van Coburn als de sidekick van Roberts is enigszins opvallend. Je hoort me bij deze film niet zeuren over acteerwerk. En verder hou ik van widescreen in het western genre.

Why can humans not use their millions of words to simply tell one another what they desire?

Dit melodrama was iets te zoetsappig naar mijn smaak. Ik had toch al vlug door in welke richting het zou gaan. Ja, het was een ontroerend en dromerig slot maar ook zo ééntje die je nooit in het echte leven zal meemaken. De voice-over van octopus Marcellus bij wijze van sprookjeselement kon ik ook niet altijd zo goed plaatsen. De film gaat thematisch eigenlijk over de onhandige manier waarop mensen communiceren met elkaar omdat ze hun intenties of verlangens niet willen verraden. Dat wordt mooi verwoord met bovenstaande quote en maakt het op vlak van dialoog eigenlijk wel vaak interessant. Voeg daar nog rouwdrama, romantiek en existentiële crisis aan toe, en het gamma is compleet voor de typische vrouwenfilm. Alle personages zijn onwerkelijk soft maar goed, zo lang het feelgood effect bereikt wordt... Van Newman kon ik haar vorige boekverfilming beter waarderen.

Sterk verhaal over journalistieke laster tegen een man die door een onderzoeksteam als hoofdverdachte wordt beschouwd bij de verdwijning en vermoedelijke moord op een vakbondsman omwille van zijn familiale banden met criminelen. Echter, er loopt professioneel van alles mis, zowel door het onderzoeksteam dat eigenlijk geen harde bewijzen heeft, als door de journalisten, die emotionele- en imagoschade berokkenen aan een onschuldige man. De episode met de zelfmoord van de beste vriendin van de verdachte voelde erg rot aan. De romance Newman - Fields is een verplicht nummertje in een drama/thriller die in het klassieke register blijft hangen. Gezien de ernst van de situatie vond ik Newmans personage te relaxed overkomen. Ik vond het een goede film maar het is wel vrij oldschool , dus met veel dialoog en weinig actie.

Ik vind Polly niet realistisch neergezet. Ergerde me daar ook aan in Becky met Nicolas Cage. Een tienjarige in aanraking met geweld, dood van haar moeder enz. zou een traumatiserend effect moeten hebben . Een groot deel van de film is vaak sentimenteel met de vader-dochter band maar nergens wordt de emotie echt beklijvend of pakkend. Leon van Besson is een voorbeeld van hoe het wel goed werkt. De finale mocht er best wezen. Over de hele lengte vond ik het echter een matige prent met her en der een klein lichtpuntje.

Obsession zal zowat één van de horrorfilms van het jaar worden en in vele eindejaarslijstjes terechtkomen. Ik wou dan ook eens bij wijze van voorproefje weten wat voor stijl Barker in petto heeft, waarvan zeker wat elementen terug te vinden zullen zijn in zijn langspeelfilm die ik heel binnenkort ga bekijken.
Helaas : mijn ding niet. Er wordt met geheugenverlies gespeeld, waarbij een man een blackout van een week heeft. Is Reese schizofreen? Heeft hij tijdens zijn blackout iemand vermoord? Wat is echt? Wat is ingebeeld? De stoel speelt slechts een katalysator in deze short, een object dat de personages loskoppelt van de realiteit. Voor mij te vaag om goed te zijn. Ik hoop op beter voor Obsession.

Opeenvolging van autobiografische herinneringen van Levinson aan zijn jeugd in een Joodse familie in het Baltimore van eind jaren 40. Grappig detail dat Elijah Wood in feite de jonge Levinson voorstelt. Er is geen verhaal an sich... het is een relaas over de integratiemoeilijkheden waar de familie Krichinsky mee te kampen heeft in een Amerika waar de "American Dream" nog binnen handbereik was. De traditie van Thanksgiving, het amerikanizeren van hun joodse familienaam, de taalbarrière op school, de kennismaking met de televisie, de bereidheid tot ondernemen, etc. Enig groot minpunt is dat Levinson vreemd genoeg toch in de richting van karikaturale zeurende Joden gaat, die tien keer hetzelfde zeggen en voortdurend over geld bezig zijn. Soms best irritant maar wel een sterk geacteerde film met een geweldig tijdsbeeld uit die periode.

Deze paranoia thriller had ik niet zien aankomen. Spannend zeg; dat verhaal is goed gevonden, met de ontdekking van een groen pilletje dat alles in gang zet. En veel komt op konto van Kiera Allen, die hier werkelijk een fenomenale rol neerzet. Die is met toewijding gespeeld en dat zie je ook. Dat komt natuurlijk ook omdat ze zelf in het echte leven invalide is of deels, wat het realisme van de hele situatie versterkt ... Ook de moeder brengt het er degelijk vanaf, al vond ik haar niet zo angstaanjagend overkomen als Kathy Bates in Misery, waar deze film de mosterd is gaan halen. Maar toch zorgt ze voor een enerverende présence. Ja, deze film was echt wel de moeite.

Ovredal weet hoe hij een horrorfilm moet kruiden met sterke scènes. Dat bewees hij al met zijn vorige werken.
Zo'n scène waarin het knipperlicht van de auto gebruikt wordt werkt goed, er is er ook één waarin een projector gebruikt wordt in open lucht, en ook de scène op de parking was lekker surrealistisch. Daarmee toont hij zich zeker inventief al weet je wel dat de jumpscare er komt.
Een koppeltje die een nomadisch leven in een van begint, krijgt het aan de stok met een highway-demoon die autobestuurders terroriseert en afmaakt. Enkel Sint Christoffel, patroon van de reizigers, kan hen redden. Heel redelijk wat mij betreft al zullen horrorbuffs dit waarschijnlijk te braaf vinden voor hun status.

Spionagefilm die zich in het China van Mao afspeelt. Nogal uitleggerig en onsubtiel op sommige vlakken om de ideologische verschillen tussen Amerikanen en Chinezen wat uit de doeken te doen. Zoals die persoonlijke dialoog tussen Hathaway en Mao. Alsof dat zomaar zou kunnen. Het weerspiegelt in ieder geval wat meer openheid en interesse vanuit de VS na de paranoide heksenjacht op commies in de jaren 50.
De film volgt een nogal klassiek stramien waardoor het echt een verrassingloze rit was : opdracht krijgen, infiltreren, stelen, ontsnappen... En om te zeggen dat het mij is tegengevallen, nee niet echt.

De minst leuke van de drie, met een enquête over de verdwijning van Sherlock dat veel te vlug uit de doeken gedaan wordt. Van de ene minuut op de andere worden de raadsels opgelost, de codes gekraakt en de schuldigen geïdentificeerd. Ik was erg te vinden voor de eerste film (3,5*), al minder voor de tweede film maar deze was eigenlijk volstrekt onnodig. Gewoon de schitterende eerste film nog 's bekijken en de twee andere vergeten is de boodschap.

Mythologie is iets heel anders dan geschiedenis. Het geeft meer interpretatievrijheid, en dat is ook waar Nolan gretig gebruik van maakt : zijn visie en interpretatie erop loslaten. Ik had enkele jaren terug al eens neergeschreven bij de oude film Ulisse met Kirk Douglas dat Homeros' klassieker een remake verdiende, wel hier is 'm dan.

Er wordt meer plaats gegeven aan de episode met het paard van Troje, omdat alles wat daarna komt, namelijk zijn 20 jaren terugkeer naar huis het gevolg zijn van een goddelijke toorn die hij over zich heeft losgelaten ("breaking Zeus' law"). Dat wordt naar mijn weten nooit met zoveel woorden gezegd in het literaire werk. De vertelling van de terugtocht wordt in flashback verteld wanneer hij zijn relaas doet aan de nimf Calypso, die hem jarenlang bij haar houdt met behulp van verslavende lotusbloemen. ...

Het verhaal aan het thuisfront, met de tientallen aanbidders die amper kunnen wachten om de troon te bezetten, denkend of hopend dat Odysseus overleden is, begint wat slap, maar levert desondanks een erg intense finale op waarbij Odysseus genoodzaakt is om ze allen te doden om zijn rijk te redden.. Damon doet wat hij moet doen, namelijk de held uithangen. Maar ik genoot soms meer van rollen van bijvoorbeeld Tom Holland, Robert Pattinson en Samantha Morton die heel erg bijdragen aan de kwaliteit van de film.

Nolan is niet de man van uitbundige special effects, en hij gebruikt die dan ook slechts wanneer het echt nodig is. Zo vond ik het stuk met de sirenen iets te kort; dit is zo overbekend dat het voor mij wel wat langer mocht uitvallen? Alles zag er verder wel degelijk goed uit en hij brengt een avonturendrama dat voor mij nooit ging vervelen en waar je al van de eerste minuten in gezogen wordt. De hoge cijfers vind ik dan ook terecht. Absoluut de moeite en zeker in de bioscoop te bekijken. Ik verwachtte er veel van en ben tevreden naar buiten gestapt.

Mwa ik loop er niet zo warm voor en het zal dan ook bij die ene kijkbeurt blijven. Wanneer echtgenotes van bekende acteurs meedoen met hun hubbie, komt het bij mij geforceerd over. Een op maat gemaakt script. Clint Eastwood speelde ook in heel wat films met zijn echtgenote, maar de echte reden is dat ze dan meer tijd hadden om bij elkaar te zijn. Bovendien hadden ze dan weer kiekjes om aan de muur te hangen mbt hun gedeelde professionele carrière. In tegenstelling tot Sondra Locke vind ik Jill Ireland wel beter acteren. Bronson vind ik dan weer beter in actiefilms. Met komedies komt hij minder goed weg.

Dit is een heel ongewone western die je zelfs nauwelijks een western kan noemen. Als ik het zou omschrijven zou ik eerder voor een "romantische tragikomedie" gaan. Het tweede deel was verrassender en leuker dan ik verwachtte, met de romance die legende wordt, waardoor ik de film na wat bedenktijd toch nog naar boven heb bijgesteld. Maar de drie historische uurtjes samen vond ik niet zo bijzonder overkomen in de film... Nogal flauw zelfs.

Geen echte verrassingen en absoluut niet origineel, maar visueel net iets te goed om er minder dan 3* aan te geven. Ook de korte speelduur redt de film van een echt slecht cijfer. Verder is er de nodige "jurassic" actie met enkele obligate T-Rexen en een knipoog naar de dino extinction event... Moet je net dan op Aarde crashen.

Al bij al valt er weinig uitgebreids te vertellen over deze vrij matige maar goed uitziende film. De makers zijn voor hun mager script inspiratie gaan putten uit andere films zoals Outlander en Jurassic Park, waardoor er van eigen inbreng nauwelijks sprake lijkt te zijn.

Met Russell als regisseur had ik al vooraf het vermoeden dat dit iets speciaals zou worden. Dit is zo iemand waarvan je de films bijna moet "durven" bekijken want provocatie is zowat zijn handelsmerk.

Bobby's huwelijk zit in het slop met zijn seksueel ongevoelige vrouw en hij wordt aangetrokken door een modeontwerpster met een dubbelleven, die hij moet schaduwen in kader van een opdracht. China Blue is modeontwerpster overdag, en prostituée 's nachts. Maar de film gaat vooral over seksuele identiteit en perceptie. China Blue is een rol die Joanna speelt. Ze is de vleesgeworden fantasie van anderen en heeft haar persoonlijke motieven om deze rol te vervullen. Bobby hervindt met haar spanning, existentieel geluk en mannelijkheid.

Turner speelt met toewijding haar gewaagde rol, en ze was toen een veelbelovende naam in Hollywood. Helaas is haar carrière tot een halt geroepen door haar ziekte. De heftig zwetende Anthony Perkins als een religieuze fanatiekeling vond ik wat minder goed werken. Het is te makkelijk om religie en prostitutie tegenover elkaar te zetten. Hij is een man die de act van China Blue niet kan ontwaren en alles als een decadente realiteit beschouwt. China Blue is iemand die "gered" moet worden. Hij symboliseert seksuele frustratie, repressie etc. Hij ziet er soms bevreemdend uit, met zijn metalen dildo die hij "Superman" noemt. Zo is Crimes of Passion een best goede film geworden die inhoudelijk sterk in elkaar zit mits je kunt inzien waar het naartoe gaat en wat Russell wil vertellen. De erotische scènes zijn stijlvol en mooi om te zien. Tijdens de release ging deze film door een rating-inferno, maar het is toch de uncut versie die de moeite waard is.