Tár (2022)

ja, Pecore zei het al. Ik wou gewoon even interessant doen . Of pedant, zeg maar.

'Snobs' was oorspronkelijk de naam die de Engelse adel gaf aan mensen die zich beter wilden voordoen dan hun eigenlijke stand toeliet. Iets wat we nadien 'snobistisch' noemden: als in 'zich meer voelen dan…, neerkijken op'.

Op zich is het uiteraard (letterlijk) een elitaire activiteit omdat maar heel weinig mensen 'uitgelezen' zijn om zich op dit niveau met muziek bezig te houden. Sommigen onder hen zullen zich ook wel 'elitair' gedragen, maar de meeste muzikanten toch niet hoor. Maar je krijgt hier wel een mooi voorbeeld hoe bij topartiesten (-sporters) alles moet wijken voor dat 'hogere doel'. Gelukkig voor ons, want anders geen Picasso, Madonna, Bob Dylan, Michael Jordan, Dostojewski, Steve Jobs… ik vermoed dat ze alle vijf niet altijd de leukste levenspartners zijn geweest.

Volgens mij zou een woord als elitair pas van toepassing zijn als de hoofdpersoon zich verheven voelt boven de massa, zichzelf als beter ziet in de relatie met anderen. Maar zo zit ze niet in elkaar - andere mensen interesseren haar domweg niet. Tenzij ze ze nodig heeft, als een soort werktuig.

Je kan natuurlijk de hele klassieke-muziek-beweging elitair vinden, en dat is waarschijnlijk ook wel terecht. Of snobistisch, en ook dat etiket past prima.

Het is even geleden dat ik de film gezien heb. Maar ik heb eigenlijk vooral de openingsscene in mijn hoofd. Waarin Lylia Tár tijdens een interview met de nodige jargon veel praat, maar in mijn beleving niet zoveel zegt. Dat komt nogal hoogdravend over op me. Maar gedurende de film wordt wel duidelijk dat ze een (extreme) passie voor het vak heeft. Waarschijnlijk meende ze elk woord daarvan en interesseert het haar inderdaad geen reet wat anderen daarvan vinden.

Heerlijke deze semantische discussie zo op de vrijdagmiddag. Wel wat snobistisch/elitair

Is het je opgevallen dat Tar d'r assistente de introductie van de interviewer perfect playbackt? Wat er op duidt dat ofwel zij ofwel Tar zelf deze heeft uitgeschreven en dan lijkt dat ook wel voor de rest van het interview te gelden. Dat is vast om controle en macht te doen, maar het zegt iets over hoe ze zich graag profileert. Met die best wel hoogdravende teksten heeft dat iets elitairs, vind ik, en dat past haar goed.

Tár is pas de derde film van Todd Field die lang geleden in 2001 debuteerde met In the Bedroom (2001). In 2006 volgde Little Children (2006) en recentelijk was daar de film Tár. Een psychologisch drama over muziek, macht en manipulatie gecentreerd rond de briljante dirigent Lydia Tár en briljant vertolkt door Cate Blanchett.

Lydia Tár is een intrigerende vrouw. Een gecultiveerde vrouw. Een vrouw met twee gezichten. Een vrouw die welbespraakt is, charmant en humorvol kan zijn, maar ook een vrouw die mensen veracht. Voor haar tellen de kunst van de muziek en haar persoonlijke welbehagen. Slechts de mens die op beide vlakken iets kan bijdragen is voor haar waardevol. De anderen kunnen haar niet schelen.

Lydia Tár manifesteert zich in de film niet als een aimabele persoon. Ze is er goed in om mensen tegen zich in het harnas te jagen. Dat is een eenduidig feit. Todd Field plaatst de weinig vleiende karakterisering van Lydia Tár echter wel tegen een bepaald verklarend licht. Hij memoreert een talentvolle vrouw die zich in de patriarchale muziekwereld met vallen en opstaan heeft moeten bewijzen om tot de gerenommeerde positie op te klimmen die zij nu inneemt. Ze is perfect geassimileerd in het door mannen gedomineerde beroepsveld waarin zij het patriarchale conservatisme weliswaar afwijst maar waarvan zij ook dankbaar gebruik maakt door met inzet van machts- en manipulatieve spelletjes haar positie te bestendigen. Lydia Tár is een control freak die doodsbang is om de controle en dus haar macht en gerenommeerde positie kwijt te raken..

De rol van Lydia Tár is bij Cate Blanchett in goede handen. De film laat de dirigent in al haar facetten zien. Charismatisch, ijskoud, monsterlijk, sterk, arrogant, gekwetst. Blanchett beheerst alle facetten van haar personage overtuigend en laat de kijker in onzekerheid of ze nu een puur ijskoud monster is of dat enige empathie haar soms toch niet vreemd is. Een fascinerende persoonlijkheid is ze in ieder geval. Tár is dan ook een fascinerende film. Een pessimistisch drama met een aangename soundtrack. Een drama over kunst en conservatisme, genialiteit en wreedheid, identiteitspolitiek en zelfverlies. Tár is een mooie film.

Slecht.

Vervelende film, veel te lang en veel te theatraal. Lydia Tár is tevens een zeer vervelend mens. Zelfs zonder het machtsmisbruik zijn er genoeg kanten aan haar persoonlijkheid die onuitstaanbaar zijn. Nu, alles op een hoop gegooid is dat wel een dankbaar personage voor Cate Blanchett om te vertolken. Ik vind haar op zich ook wel een geschikte actrice voor deze rol, maar ze gaat net iets te veel over-the-top. Ik zie het liever een tikkeltje menselijker.

Verder heb ik geen idee wat Todd Field bezield heeft om het allemaal zo lang uit te spinnen. Doe er een uur af en je houdt min of meer dezelfde film over. Opmerkelijke keuze en het heeft, zo te zien, zelfs geen Oscars opgeleverd. Dat verwacht je dan toch van tweeënhalve uur drama met een onemanshow van een gevierde actrice.

1,5

Onderhoudende bio pic. Althans dat dacht ik, maar het verhaal bleek fictief toen ik na de film

Tar googlede. Dat verklaarde wel mooi waarom ik nog nooit van haar gehoord had.

4*

Eindelijk deze eens kunnen bekijken en het was de moeite. Wel een hele lange film. Heel wat lange dialogen, maar Cate Blanchett deed het wel uitstekend. Vreemd dat ze geen Oscar heeft gekregen voor haar rol.

Vond het wel een opmerkelijk einde. Toch blij dat ik deze eens heb gezien. Je moet er wel je tijd voor nemen.

Schitterend. Die paranoia : reeds het eerste shot met gsm op vliegtuig en de roddels als text message, de geluiden ’s nachts, de schreeuw tijdens het joggen, etc. Langzaam deconstrueert de werkelijkheid bij Blanchett, breekt de normaliteit, ook haar verschijning, haar gestes (die robot dirigent), een beetje zoals bij Black swan maar dan zonder de grens van realiteit/droom op te zoeken. Bij Tar steeds de reële perceptie (alhoewel ik het niet zeker ben van het allerlaatste shot). Dwingende camera stijl om de aanhoudende onderhuidse spanning te laten voelen (bv de one take scene van de les aan het conservatorium in het begin) en natuurlijk de soundtrack met klassieke muziek. De film kan ook gezien worden als een docu ivm inleiding in klassieke muziek. Cate Blanchett heeft met deze film de fakkel van grootste A list leading lady overgenomen van Nicole Kidman want hoe zij met haar vertolking toont hoe ze als vrouw in het klassieke wereldje haar mannetje (ze is ook de man in haar relatie met Nina Hoss wat geen toeval kan zijn als character building) moet staan, is werkelijk grote klasse.

Dit is het simpele, maar goed vertelde verhaal, van een narcist waarvan haar wereld in elkaar stort. Zoals bij iedere narcist gebeurt. Wel boeiend om te blijven kijken. Maar als je eenmaal ziet dat ze een narcist is, wordt het een wat saai en voorspelbaar verhaal. Lees de kenmerken van een narcist, dan valt het kwartje snel. Narcisten stoten af, ook de mensen heel dichtbij. Hebben nul emphatisch vermogen. De slachtofferrol, de schuld ligt NOOIT bij de narcist. Dingen groter maken dan ze zijn (ze is gevallen, niet in elkaar gemept). Ze zijn vooral erg alleen....uiteindelijk. Het leek zelfs wel de opdracht van deze film....."Zet een narcist neer". En dat is uitstekend gelukt.

Geweldige film. Beste van Field en zijn 2 eerdere werken waren ook al sterk. Opbouw van de (verstands)verhoudingen is niet direct subtiel, maar heel boeiend om te volgen. Ik vind de uiteindelijke ineenstorting wel erg snel gaan, maar verder is er amper wat aan te merken. Vanzelfsprekend het acteren en de muziek, maar ook de look van alles dat je ziet en het verweven van actuele thema's door het geheel is steengoed. Dikke 4 sterren

Niet aan mij besteed.

Het eerste uur kun je eigenlijk integraal wegstrepen (of samenvatting in 10 - 15 min). Dan komt een middenstuk dat potentie heeft, maar alles in het verhaal blijft te veel hangen. Er komen geen duidelijke antwoorden (alleen suggesties). Het einde is bovendien tamelijk absurd symbolisch. Ik kon er allemaal niet zo veel mee. Ik snap het ook niet: als je 3 uur tijd neemt voor dit (toch wel eenvoudige verhaal), waarom je dan deze keuzes zo maakt.

Kate Blanchett doet het wel prima (respect: je zou al die ellelange teksten uit je hoofd moeten leren!) maar eigenlijk doet de hele cast het wel prima. De sfeer van de film is wat afstandelijk, leeg en depressief. Misschien niet mijn voorkeur, maar prima te verantwoorden. Het is het script waar ik niet zo veel mee kan. Ook de geluiden die ze hoort en wat ze vervolgens aantreft. Het zal best allemaal symbolisch bedoeld zijn, maar voor mij een brug te ver.

Ik had er best hoge verwachtingen van en houdt ook van klassieke muziek (fijn dat ze kiezen voor het Cello concert van Elgar als 2e stuk, toch wel één van mijn favorieten). En desondanks viel de film bij mij niet goed. Ik kan er al met al niet meer dan 1,5 - 2 sterren voor geven.

Note: Tár - Filmkrant bevat een prima recensie die je beter na de film kunt lezen (veel spoilers) en uitleg geeft over diepere lagen, symboliek en andere verwijzingen die ik heb gemist. Het helpt wel om de film iets meer in perspectief te kunnen plaatsen.

Inderdaad: geen bal aan. Ontzettend veel gepraat, geleuter en zeker de eerste drie kwartier geen muziek gehoord. Als musicus heb ik het verhaal al van meet af aan ongeloofwaardig gevonden: een vrouw op de bok voor een orkest? In mijn conservatoriumtijd was dat al zeldzaam en dat is het nog steeds! Heeft te maken met patriarchale patronen, macht, geld, vriendjespolitiek, niets veranderd in de afgelopen jaren. Karina Canellakis is chef-dirigent van het Radio Filh. orkest en in het buitenland ook een paar vrouwel. dirigenten, niet meer.

Film toont afstandelijke omgangsvormen, ook in z.g. hechte relaties. Hoogdravend geleuter, al die tijd, geen wonder dat de vrouw vastloopt in zichzelf. Op geen enkele manier is deze film een overtuigend pleidooi om eindelijk eens wat meer vrouwen toe te laten in dit vakgebied. Deze film bevestigt juist alle vooroordelen, die dit verhinderen. En mensen die beweren dat zij dienstbaar zijn aan hun ideaal, passie, zijn dat vaak niet, zoals Tár.

Smaken verschillen, gelukkig maar.

Dit was toch wel een film waar ik veel interesse voor had, heel erg nieuwsgierig naar was en blij was dat de BBC deze film uitzond zodat ik hem een paar maanden terug kon opnemen. Met zaterdag als zorgvuldig uitgekozen moment kwam een kijkbeurt er dan eindelijk van, en het moet vooraf gezegd dat een beetje kennis over wat er ging komen best welkom was want Tar is op zijn manier toch wel bijzonder en een apart geval maar kan ook erg rauw en moeilijk op je dak vallen.

Lydia Tar, dus waar de eerste beelden in de coulissen al veelzeggend zijn, want er heerst een bepaalde aanwezigheid, de gebaren zijn dwingend en vol van controle zelfs als ze in haar eentje staat. En dat is vervolgens wat we te zien krijgen, Tar aan het woord tegenover de journalist of presentator, Tar die het gepeupel in de collegezaal de les leest en het amper doorheeft wanneer ze op iemands tenen staat. Als het even kan krijgt ieder een verbetering of een pas op de plaats om de oren want Tar ís, Tar bepaald, Tar is de baas. En dit beeld gaat nog verder en verder, waar de personal assistant ook regelmatig een soort van voetveeg lijkt waar deze amper het aankijken waard is voor Tar. De wijze waarop ze met haar orkest om gaat lijkt in die zin alles te bevestigen, zij ment het volk, zij stuurt, zij bepaalt, en niet zonder reden want waar is een leven of structuur zonder mensen die de kaders aangegeven? Wat dat betreft is het karakter Tar even stuitend als interessant...

Maar dan toch, de schaduwkant. Waar de film Tar en het karakter toch plotseling een andere koers vaart waar de nuance de andere kant opslaat en we een 'me to' te zien krijgen vanuit het minder gebruikelijke perspectief. En het is nogal wat mejuffrouw Tar zichzelf toe-eigent, permitteert en kil en berekenend is wanneer haar dat uitkomt. Interessant vind ik dan weer of dit natuurlijk gedrag is of simpelweg een voortvloeisel is uit de macht die ze heeft en er geleidelijk aan is ingeslopen. Hoe kan een mens beslissingen maken zonder persoonlijke voorkeur? Ik denk dat niet veel mensen dat kunnen. Maar voor wie denk dat dit alle ellende betreft zal er nog een beerput, of in dit geval tarput, open gaan. Zelfmoord, beschuldigingen, racisme, een comprimerend filmpje op internet, een PA die zich tegen haar keert, en dan is er nog het fenomeen dat Tar zelf van alles begint te horen en te zien en zich met vreemde dingen begint te bemoeien.

Tar is dan ook best wel een geval apart te noemen waar de uitspraak van haar broer dat ze niet meer weet wat haar afkomst is noch waar ze heen gaat een veelzeggende uitspraak is. Toch blijft de vraag waar het nu eigenlijk allemaal omdraait, want is dat macht? Hooghartigheid? Arrogantie? Of draait het simpelweg weg rond het verliezen van je roots en doordraaien in doelen en ego? Interessant is Tar dan ook zeker toch ervaarde ik persoonlijk de film wel als erg zwaar en langdradig met momenten die uitermate lang zijn en te lang duren zonder dat dit nu echt iets toevoegt. Daarom wat mij betreft een bescheiden cijfer en voldoende.