Adua e le Compagne (1960)

De film heeft veel pluspunten, waaronder de sterren-cast en af en toe zeer mooie noir-ish fotografie, maar is voor het grootste deel toch een vrij standaard tragi-komische vertelling over vier prostituees die een restaurant proberen te runnen om iets voor de toekomst op te bouwen. Natuurlijk is dat allemaal niet makkelijk en ook het liefdesleven van de vrouwen zorgt voor een boel gedoe, waarmee de film met een lekkere vaart wegkijkt. Het einde is echter bikkelhard en daarmee een onverwachte mokerslag!!

Aan de ene kant is de balans dus een beetje zoek, en had een wat meer consistente oldskool noir / neo-realistische / (de oervorm) poëtisch realistische aanpak de film sterker gemaakt, maar de film is op zichzelf toch ook al bijzonder te noemen, omdat juist nu het einde extra hopeloos aankomt.

nog een interessante quote op dit punt:

het is dus duidelijk een film die tussen twee generaties in staat

Deed me erg denken aan Japanse films over geisha's die proberen een bestaan op te bouwen na de oorlog en moeilijk loskomen uit het verleden, de vooroordelen én de onderlinge rivaliteit. Tsjonge, wat is Simone Signoret toch fantastisch.

Keihard sociaal drama over vier prostituees, die —aanvankelijk noodgedwongen— voor een ander leven kiezen, maar uiteindelijk vanwege hun verleden kansloos zijn. Naast het dramatische verhaal wordt de film, met een onvergetelijk einde, helemaal gedragen voor het voortreffelijke acteerwerk, i.h.b. van Simone Signoret en Emmanuelle Riva. Meest opvallende verschijning is evenwel Sandra Milo, min of meer een kruising tussen Sophia Loren en Gina Lollobrigida.

Vier prostituees moeten hun bordeel sluiten door de Merlin-wet en beginnen samen een restaurant. In plaats van een boeiende introductie, wordt de kijker echter getrakteerd op veel gekwetter, dat misschien bedoeld is om hun onderlinge dynamiek en karakterontwikkeling te tonen maar dit voelt vooral als tijdrekken en haalt het tempo in het eerste deel uit het verhaal. Pas in het tweede deel, als de problemen zich opstapelen en de personages echt op de proef worden gesteld, komt de film tot leven. Het einde is tragisch en toen kon ik met de vrouwen toch meeleven. Voor wie houdt van Italiaanse cinema uit deze periode is deze prent wellicht de moeite waard, maar verwacht geen meeslepend drama vanaf het begin. Positieve punten die ik onthoud zijn dat Simone Signoret en Marcello Mastroianni degelijk acteerwerk leveren en dat de film er visueel verzorgd uit ziet, met sfeervolle beelden van het Italiaanse platteland. Wat mij wel stoorde aan de Engelse DVD was de verkeerde beeldratio.